Colectivo Casaescola


Da casa á escola, animar a ler é cousa de tod@s

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Epílogo dos III ENCONTROS CASAESCOLA

Acabamos de recibir unha bibliografía para Nais e Pais que prometera enviar Carmen Loureiro, lecturas recomendadas para entender mellor á adolescencia e entendermos mellor a nós mesmos na relación con eles. esta que segue son pois as referencias que en boa medida utilizou e recomendou Carmen no seu relatorio:

Bach, Eva: Adolescentes ?qué maravilla?
Barcelona, Edit Plataforma

Camps, V.: Qué hay que enseñar a los hijos Barcelona, Plaza y Janés (Debolsillo)

Elías, M., Tobías, S, Friedlander, B.:
Educar con inteligencia emocional
Barcelona, Plaza y Janés (Debolsillo)

Elzo e outros: Xuventude e Valores (a clave para a
sociedade do futuro)

Fundación ?La Caixa?

Faber, A. e Mazlish, E.: Cómo hablar para que sus hijos le
escuchen y como escuchar para que sus hijos
le hablen.

Barcelona, Ediciones Medici

Fisher, Robert: ?Cómo desarrollar la mente de su hijo? Barcelona, Ediciones Obelisco

Harris Clames y Reinold Bean:
-Cómo enseñar a sus hijos a ser responsables -Cómo desarrollar la autoestima en los niños Madrid, Edit. Debate

Seligman M.:
Niños optimistas
Barcelona, Plaza y Janés (Debolsillo)

Comentarios (0) - Categoría: ENCONTROS CASAESCOLA - Publicado o 08-12-2009 10:06
# Ligazón permanente a este artigo
Ana Abelenda para os primeiros lectores
Unha chuvia de consellos e de libros trouxo Ana Abelenda onte ao Auditorio de Vilagarcía para clausurar os III ENCONTROS CASAESCOLA e aínda que o público asistente non foi moito, encandilou co seu xeito de contar, voz seductora e rostro expresivo. Ela é docente en Laracha e ademais é unha colaboradora habitual de Kalandraka Editora, grazas á cal puidemos gozar da súa presenza. Coñecíamola pola súa participación nos obradoiros que o curso pasado por estas datas impartira na campaña "Cantar e contar. Ler na nosa lingua" daquela xa deixara unha moi grata percepción pola súa versatilidade á hora de contar e pola súa capacidade de transmitir. Como Ana mesmo recoñecía na introdución da súa charla sobre As primeiras lecturas (de 0 a 3 anos), ela síntese debedora do especialista en Literatura Infantil e Xuvenil Federico Martín, ao que tivo a oportunidade de escoitar precisamente nas edicións anteriores dos Encontros Casaescola, lembrándonos que o neno comeza a ler dende que nace, cando vai recoñecendo nos cantos da súa nai ou dos seus (nas nanas, por exemplo)as primeiras fórmulas literarias que a nosa sabia tradición soubo poñer nos nosos beizos para ir preparando o camiño da vida onde a literatura preséntase como unha ferramenta máis de crecemento(educar para medrar). Foi o momento de falar do libro da memoria no que cada un debe anotar aquel repertorio de cantigas de berce, aquelas outras que construíron o noso corpo de pequenos nomeándonos para que soubésemos como se chaman, tamén adiviñas e todo tipo de manifestacións desta oralidade que nos rodea. Ensinounos o seu particular libro da memoria, coas cantigas da súa familia e outro traballo magnífico de recompilación que editou o municipio de Marín para finalmente ir entregando un exemplar do libro-cd a cada nen@ que nace no Concello.
Pasou logo aos primeiros libros de tea, madeira, plástico onde por diversas vías podemos ir introducindo aos máis cativ@s no mundo do libro , no costume de atoparse coa lectura diariamente procurando o momento do día no que dediquemos un tempo a animar a ler. Libros cargados de palabras e imaxes que aumentan o coñecemento do mundo que os rodea. Libros que van ir facendo referencia pouco a pouco e progresivamente aos hábitos diarios (poñamos por caso o libro de tea "Boas noites"). Logo iremos pasando a libros onde aparezan poucas letras, fáciles para cantar e mesmo con rimas, moi musicais : Lúa,lúa lúa...lúa lúa, sol, lúa lúa lúa, ...lúa caracol. Axiña virán as primeiras historias as tradicionais ou as de autor onde hai unha enorme variedade de propostas. Valoraron os presentes neste momento o cambio que se produciu na oferta editorial para as casas e para as escolas nos últimos anos, na última década e a importancia que tivo e o valor da aparición de Kalandraka como referente inescusable para a literatura infantil dende hai xa 13 anos.
Ana fixo logo un repaso dos títulos xa coñecidos como O coelliño branco ou os sete cabritiños (contos tradicionais) ou outros de autor con palabras como "A araña e mais eu" de Fran Alonso,un escritor galego, ou doutros foráneos como Leo Lioni que non teñen máis que ilustración e están esperando a que nós enchamos de palabras cada vez que os abrimos para ir espertando así a imaxinación dos nos@s nen@s. A toupiña, A que sabe a lúa, a Xoaniña rosmona e tantos e tantos títulos que non deberían faltar nunha boa biblioteca na aula e que deberíamos tamén ir formando en cada casa, sendo coidadosos na selección dos mellores libros aqueles que serán máis útiles para ir asentando os primeir@s lectores. Fixo un repaso de títulos para pises, os medos, a morte, temas que aínda que son duros deben aparecer nesta primeira literatura, para ir preparándoos para a vida.
Finalmente deixonos co mel na boca dalgunha das novidades editorias como O becho raro ou o libro CD que aínda tardará uns días en chegar ás librarías e que Kalandraka está a punto de presentar, un traballo realizado para os nen@s por Pablo Díaz, compañeiro de Ana na Campaña que antes citamos de Cantar e Contar. Ler en galego e que promete ser todo un éxito.

Agradecemos dende aquí unha vez máis a Ana o bon facer e o bo sabor de boca co que puxemos así un punto final tan agradable a estes III Encontros que esperamos foran unha vez máis realmente interesantes e útiles para as familias e os docentes de Vilagarcía.

Recomendamos finalmente ler entrevista que lle fixo a Voz de Galicia.
Comentarios (0) - Categoría: ENCONTROS CASAESCOLA - Publicado o 02-12-2009 22:54
# Ligazón permanente a este artigo
Antonio García Teijeiro nos III Encontros

Onte foi a segunda xornada desta terceira edición dos ENCONTROS CASAESCOLA, era unha xornada dedicada á poesía nas aulas e na casa. Poucas persoas en Galicia pode ilustrar mellor o que se pode e se debe facer coa poesía nas escolas como Antonio García Teijeiro. Unha docente lembraba case ao comezo da xornada de onte que el fora a persoa que impartira un obradoiro sobre este tema había dez anos en Vilagarcía. Efectivamente a traxectoria e o compromiso de Antonio coa palabra e os versos é incuestionable.
Foi tamén por iso moi doado atopar entre os docentes de Vilagarcía dous exemplos que ilustraran ante o público asistente,(nesta ocasión maioritariamente de ensinantes, aínda que non faltaron pais e nais interesad@s) que é o que se está a facer día a día hoxe nas aulas con textos e as propostas de poesía para nen@s deste autor, poeta e tamén docente. Foron o CEIP A Escardia a través de Pilar Rodríguez Otero, mestra dos nenos de 3 anos e Laura Real Goenaga mestra do CEIP Vilaxoán e ademais unha das directivas de Casaescola. Pilar trouxo un Powerpoint encantador e agarimoso para amosar como a poesía pode ser unha práctica habitual nas aulas dos máis pequen@s. Laura nun emotivo e á vez lírico texto relatou o traballo que se realizaba cos versos de Teijeiro de libros como Ventos.
Tomou a palabra Antonio seguidamente para indicar que non tiña moito sentido a súa presenza nos Encontros cando había xa docentes, pais e nais tan convencidos de que a poesía era necesaria. Non era preciso convencer da validez da ferramenta na escola aos alí presentes ao ter xa escollido este tema. Manifestouse agradecido polo ben arroupado que se sentía e pola asistencia dado que a poesía non é habitualmente un tema que mobilice á xente, por iso el ten por costume neste tipo de actos convencer aos que o escoitan da importancia desta ferramenta entre os escolares. O seu último libro titúlase así "A poesía necesaria. Lectura e creación poética dentro da aula". Mais el -recoñeceu- nas súas charlas non gusta usar dos seus versos, procura recitar, mesmo cantar poemas doutr@s autor@s. Efectivamente Antonio adoita a cada chisco ler moitos versos e mesmo cantar en varias ocasións usando por exemplo a música de Paco Ibáñez:
Érase una vez un lobito bueno
al que maltrataban todos los corderos...
As citas de Celaya a quen tamén cantou ? poesía necesaria como el pan de cada día? e a quen lle debe o título do seu último libro, de Fran Alonso para descartar que a poesía sexa cousa de tolos ou para asegurar que as palabras na poesía son coma o chicle porque estiran e Juan Mata reclamando que as aulas permitan o contacto coa linguaxe poética foron o punto de arranque do seu relatorio no que desvelou cal é a súa palabra favorita e a que cre el que podería ser unha boa definición para a poesía ?a alma das palabras? dixo. Axiña afirmou con contundencia que a poesía debe lerse en voz alta e debe contaxiarse e filtrarse, palabras nas que fixo fincapé para indicarnos que nas aulas nunca se debe preguntar aos rapaces que é o que di aquí tal poeta, non, debe ser ao revés temos que interrogarmos á inversa ? que o que che di este poema, o importante da poesía é cales son as cousas que che comunica a ti cada poeta, o que ademais nunha aula enriquecerá en gran maneira cada lectura. Fagamos nosos os poemas, esa é a clave.
Como non podía ser doutro xeito insistiu despois na necesidade de que nas casas, nas aulas haxa libros, libros abundantes e no salón ou na mesiña de noite, mellor en ambos lugares, un libro de poemas, que os retratos dos poetas estean pousados entre os libros, porque Rosalía ou Dylan son da familia e que se lea un poema diario, a cotío aos nen@s na casa e que mesmo que se cante cando sexa o momento, que se procure ese espazo é moi importante. Esa fórmula provocará un mellor coñecemento da realidade ao asomarmos ao corazón dos poetas. Fixo despois unhas recomendacións á hora de seguir un proceso aconsellable na gradación da lectura de poemas. Primeiro a poesía tradicional e popular, as adiviñas, as cantigas de roda? e leu exemplos. Logo unha boa selección de poetas que escriben para nen@s, entre os que reivindicou de xeito moi especial a Pura Vázquez e a Manuel María por ser capaces de crear poesía para @s máis cativ@s sendo xa poetas consagrados nun momento en que non había quen apostase por este tipo de poesía en Galicia. O seguinte paso pode ser o dos romances que funcionan moi ben entre os rapaces. Recoñeceu finalmente que en rapaces cos que se traballa coa poesía nunca verán como unha cousa estraña aos poetas, como unha linguaxe allea a lírica. Reclamou o afecto e o crer no seu valor para contaxiar aos que nos escoitan ler versos.
Os últimos versos foron seus, os que lera en Medellín emocionado ante milleiros de persoas, versos que encabezaba coa cita doutros dous de Bernardino Graña sobre as palabras e as follas perdidas. Tamén para pechar realizou unha lectura básica para el sobre que é a poesía. O conto de Frederick de Leo Lioni ( ed. Kalandraka) que sempre leva consigo aos obradoiros, que sempre aconsella aos pais, nais e mestres, non se canse de facelo porque, sabedes, Antonio como o rato do conto, como Frederick é un poeta ( e el o sabe).

Graciñas, pois, Antonio CASAESCOLA tamén sabe da súa disposición, que pode contar con el para que nun futuro próximo poidamos abordar a cuestión da poesía nas casas e nas escolas como tema central dunha experiencia didáctica na que estean tamén os seus protagonistas: nenos e nenas.
Comentarios (0) - Categoría: ENCONTROS CASAESCOLA - Publicado o 02-12-2009 06:58
# Ligazón permanente a este artigo
SOBRE ADOLESCENCIA CON CARMEN LOUREIRO
Inauguramos os III ENCONTROS CASAESCOLA coa primeira das charlas previstas, unha boa presenza de público maioritariamente formado por nais e pais con adolescentes e preadolescentes na casa. Carmen Loureiro como educadora experimentada nos diversos procesos de crecemento dos rapaces e rapazas, (leva xa 30 anos exercendo), colaboradora da Rede Noria, un proxecto de posta en común neste tipo de experiencias do ensino, invitounos a coñecer mellor aos adolescentes, saber que hai que preparar esta etapa antes de chegar a ela e que pais, nais e educador@s somos responsables do mundo no que os adolescentes teñen que desenvolverse con ese plus de perigosidade que conleva esta etapa para @s nos@s moz@s.
Analizou a problemática adolescencia coa complexidade que o tema precisa, poñendo en evidencia a etapa de carencias polas que pasan e partindo de cales son as claves nas que calquera de nós se move pola vida e como esas mesmas premisas (de estado de saúde, seguridade, amor, pertenza,de estima e auto-realización) para un/unha adolescente presentan unha inestabilidade semellante a da nécora que está a cambiar o cacho. De aí que sexan tamén presa fácil para os ?congros? que saben desta situación de debilidade que @s moz@s viven. De aí a importancia de que os pais/nais e docentes esteamos ben atent@s a evitar que ese contexto no que viven, que foi creado por nós, provoque o seu naufraxio. A adolescencia dos nos@s fill@s é un reto polo que temos que pasar tanto eles coma nós. Unha etapa na que non podemos deixalos ?orfos? deixándoos sen os límites que @s adult@s debemos saber situar.
Tanto @s adolescentes coma nós pasamos por un momento de dó; el@s pola infancia que perderon, nós pol@ nen@ que medrou sen posibilidade de retorno. Unha boa técnica que Carmen recomendou aplicar sistematicamente é a dos dereitos e deberes, cada dereito que se exerce debe acompañarse do recoñecemento do seu deber. Pasamos da sociedade sen dereitos na que todo eran deberes, a do franquismo, aos anos nos que os dereitos son esenciais, pero debemos saber que todo dereito implica un deber. Non se trata de pensar que calquera tempo pasado foi mellor, non. Cómpre saber que hai unha porcentaxe de nais/pais ausentes do seu labor como educadores. Non se trata de seren autoritarios nin indiferentes, senón de procurar un punto medio no que saibamos poñer límites, exercendo como adult@s que somos, o que Carmen denominou ?autoritativos?, é dicir, coa capacidade para ser cálidos na relación con el@s e saber actuar ante os conflitos ineludibles e evitables que van xurdir. Traballar co denominado semáforo na resolución dos problemas, é dicir, deterse para non actuar en quente cando nin eles nin nós podemos abordar a discordancia con garantías e sen paixón, esperar ao momento laranxa apto para falar e finalmente coa color verde avanzar nun compromiso e resolución teórico que debe ser efectivo máis adiante na práctica do día a día. Lembremos que necesitan negar o modelo que nós fomos para eles. Saber acompañar no sentimento aos adolescentes nese loito, nese momento de tristeza polo que están pasando porque se están buscando a si mesm@s. Procurar que comprendan a empatía, a colocarse no lugar dos demais é pois moi importante, tanto como que se traballe con eles o respecto á diversidade e o dereito a discrepancia. Carmen deunos entre outros este bo consello para o trato diario: botarlle un pouco de suavizante aos seus ?modais? ( ou dito doutro xeito ás habilidades sociais d@s nos@s adolescentes, tamén de nós mesm@s).
No remate Carmen que gustou de usar citas e textos de especialistas sorprendeunos cun moi emotivo texto dun rapaz latinoamericano que nunha carta-poema a súa nai recoñecía todos e cada un dos valores cos que se foi educando no día a día ?cando crías que eu non miraba?.
Finalmente abriuse un debate a preguntas do público antes de concluír cunha reflexión en voz alta: ?a educación é un deber colectivo da tribo?.

?O pesimista queixase do vento,
o optimista espera que cambie,
o realista axusta as velas?

Con esta cita Carmen Loureiro rematou e recolleu un forte e cariñoso aplauso dos asistentes agradecid@s polo enriquecemento das súas consellas, pola claridade, contundencia e precisión das súas palabras,porque despois da súa charla entendemos e queremos máis aos nos@s adolescentes e pola cautivadora, coherente e suxerente montaxe coa que acompañou a súa disertación. Non será a derradeira ocasión que Casaescola conte coa súa colaboración.

É moi interesante a entrevista que lle fixo o FARO DE VIGO

Comentarios (0) - Categoría: ENCONTROS CASAESCOLA - Publicado o 01-12-2009 06:31
# Ligazón permanente a este artigo
EDUCAR PARA MEDRAR lema dos III ENCONTROS
Este é o lema escollido con esta intención naceron os ENCONTROS CASAESCOLA procurar o achegamento entre a casa e a escola, entre as familias e os docentes para poder compartir cada comezo de curso experiencias que logo ao longo do mesmo vaian tendo a súa posta en práctica ou sexan iniciativas ou pautas para a mellora da educación entendida esta como algo compartido por mestr@s e nais/pais. "Educar para medrar" tratará da adolescencia, dos rapaces que se atopan nos derradeiros anos da Educación Primaria e daqueles que comezan a súa vida escolar.Casaaescola utiliza ademais como unha das súas ferramentas ou fíos condutores aos libros e a lectura como elementos substanciais do proceso do crecemento persoal e colectivo dos nos@s nen@s, aqueles que serán algún día cidadáns do futuro.
Poderás coñecer algo máis da nosa proposta para esta terceira edición dos encontros aquí nesta entrevista da VOZ DE GALICIA ao o noso voceiro.
reseña FARO de VIGO
Comentarios (0) - Categoría: ENCONTROS CASAESCOLA - Publicado o 26-11-2009 22:39
# Ligazón permanente a este artigo
III ENCONTROS CASAESCOLA: Educar para medrar
"Educar para medrar" é o lema destes III ENCONTROS CASAESCOLA que confirman a boa marcha do noso proxecto. Desta volta ademais de contar co apoio da Concellaría de Educación, inestinable e prestixiosa colaboración de Kalandraka Editora, temos que anunciar unha colaboración moi especial, como é a do Colectivo de Anpas dos centros públicos de Vilagarcía que dende que lles informamos da posibilidade de sumarse a estes Encontros puxeron gran interese en engadir o seu potencial á hora de convocar aos pais e nais da Comunidade Escolar do Concello. Indicamos cal é o programa de actos deste ano:

III Encontros do Colectivo Casaescola:
EDUCAR PARA MEDRAR

Días 26* e 30 de novembro e 1 e 2 de decembro
no Auditorio de Vilagarcía

26 de novembro ENCONTRO CO AUTOR: Domingo Villar, unha actividade do CLUB DE LECTURA ADULTOS ?CASAESCOLA?.

*Lugar e Hora: 20 horas. Salón de actos IES CASTRO ALOBRE.

30 de novembro A PROBLEMÁTICA ADOLESCENCIA, por Carmen Loureiro
Lugar e Hora: 19,30 horas. Sala de conferencias do AUDITORIO DE VILAGARCÍA

1 de decembro A POESÍA NECESARIA, por Antonio García Teijeiro
Lugar e Hora: 19,30 horas. Sala de conferencias do AUDITORIO DE VILAGARCÍA

2 de decembro AS PRIMEIRAS LECTURAS (de 0 a 3 anos), por Ana Abelenda
Lugar e Hora: 19 horas. Sala de conferencias do AUDITORIO DE VILAGARCÍA

NOTA: Co mesmo horario os días 30 de novembro, 1 e 2 de decembro haberá no mesmo edificio do Auditorio un servizo de monitores para o coidado dos fill@s para facilitar a asistencia de nais e pais ao curso.
Comentarios (1) - Categoría: ENCONTROS CASAESCOLA - Publicado o 19-11-2009 19:48
# Ligazón permanente a este artigo
FEDERICO MARTÍN CLAUSUROU OS II ENCONTROS CASAESCOLA
Federico Martín na súa condición de mestre da palabra, clausurou os II Encontros CASESCOLA cunha fermosísima intervención que comezou con contos de hoxe, impresionantes relatos con Bagdag como espazo a redescubrir para adolescentes e adultos, para impedir a debilidade da memoria do presente, tamén do pasado, que a desinformación enfraquece. No Bagdag polo que agora corre un río negro coma o alcatrán onde a morte aboia sobre as augas que onte eran verdes e fértiles coma as palmeiras.
Unha reflexión sobre a identidade a través da descuberta do espello, nun candoroso relato e do mito de Narciso portentosamente narrado deron paso a diversas reflexións acerca de como contar.

Federico explicou como a narración do conto parte do rostro, da voz do narrador e vai cara o alto o aire, e cando está creada a atmosfera propicia por parte do relator, cando os que escoitan están prendidos do fío das palabras, as mans ocultan o rostro para reafirmar o poderoso tecido do que se está a contar (non esquezamos que a palabra texto significa tecido). A importancia do rostro engurrado polos ríos da vida porque así era nos primeiros tempos cando ao caer a noite os homes da tribo, postos en círculo, escoitaban para escorregar o medo, á persoa que contaba para os demais, aquel que tiña facilidade para contar, porque tiña memoria. Para contar hai que ter memoria, hai que contar de memoria o que non se sabe non se pode contar. A literatura é un refuxio do home, mais tamén é a que fai posible outra forma de vivir, porque é capaz de imaxinar e crear mundos novos antes insospeitados.

O conto require, en definitiva, estar sedentes, é dicir, sentados arredor daquel que conta. Contar é un fenómeno de socialización dos sedentos seres humanos, seres culturais por excelencia, capaces de pórse a pé, ese que lles permite contemplar os astros dun xeito moi diferente ao dos restantes animais.
Federico finalmente púxose el tamén a pé para facer unha pequena e sentida homenaxe a Ana Pelegrín, unha fervorosa activista do verbo e da memoria, recentemente falecida recitando versos encadeados por criterios cronolóxicos.

O epílogo foi un conto galaico, unha recreación do soño profundo e case eterno do Santo Ero de final inesperado e sorprendente, aínda que non chegara o lobo.
PARA SABER MÁIS DE ANA PELEGRÍN
Comentarios (0) - Categoría: ENCONTROS CASAESCOLA - Publicado o 25-10-2008 06:21
# Ligazón permanente a este artigo
QUICO CADAVAL NOS II ENCONTROS CASAESCOLA
Onte recibimos a desexada visita de Quico Cadaval que pretendía intentar cubrir unha faceta que é a de como contar a rapaces de Secundaria. Quico Cadaval ofreceu a súa visión do porque el non é capaz de contar aos máis cativos. Simplemente, dixo, era culpa da súa facilidade para a ironía. Os rapaces pequenos non entenden a ironía, percíbena máis ben como unha agresión ou perigo por parte dos maiores. Pola contra contar para adolescentes é difícil porque un adolescente ten ese conflito co adulto-profesor que o leva a non interesarse, en principio, por nada que lle veña dese mundo dos máis vellos, non saben que todos pasamos pola súa idade e polas súas preocupacións, de aí que haxa que utilizar estratexias, que Quico ten dabondo experimentado e que funcionan, que podemos resumir en contar cousas que lle interesen: a morte o sexo (temas universais).
Antes xa nos deixara dito que un dos segredos está no pracer de contar, mesmo de non preocuparse á hora de contar de facelo "ben", pois no momento en que ti te preocupes por iso, alá vai o o conto ao perderse a verdadeira razón de contar que é o pracer de narrar. Recomenda para quen non o faga ben que diga que o que di está sacado dun libro, isto é moi honesto e necesario , como tamén o é subliñar as frases máis bonitas do texto para logo non usalas de ninguna maneira á hora de contar.
Quico Cadaval é un espléndido contador que herdou do seu pai, en paz estea, o pracer por contar. Lembrou acontecidos contados e aprendidos en Carreira, na súa aldea de Ribeira, dos que lle contaba seu pai, historias que podemos atopar mesmo nas Mil e unha noites ou en Xeorxia, pero que viven aquí entre nós contextualizadas na nosa terra, protagonizadas mesmo polo meu curmán, ou outros personaxes próximos, que fan que pareza una historia ben distinta. Así podemos atopar a historia das tres mentiras como un conto africano ou en versión galega de Betanzos. A recorrencia da tradición oral á hora de contar foi outro dos elementos implícitos que mellor evidenciou Quico no transcurso do seu relatorio fluído, áxil e por veces desbordante, botando man da peculiar ironía que fixo, como podedes imaxinar, moi amena a sesión, como se dunha charla distendida se tratase e en permanente diálogo cos asistentes. Porque houbo tempo mesmo para resolver dúbidas e escoitar comentarios e tamén, para referir, ademais de palabras agarimosas cara Federico Martín por parte do que se considerou un alumno seu, de incluír como estratexia, o curioso caso de por que vai sempre cuberto dende neno Federico e como unha palabra, como "xipixapa" ( así se escribe no seu lugar de procedencia)provocou na memoria, momentos antes de comezar a sesión en conversa particular, un recordo que o propio Federico ampliou para todos os asistentes. Grazas a esta anécdota do día soubemos que en cada historia hai algo que brilla con luz propia ou grazas ao caso dunha das viaxes de Quico fixo a Cuba na que lle falaron dun escravo chinés que traballou na construción dun teatro que despois de morto segue asistindo ás representacións.
Moitas cousas máis poderíamos comentar do que Quico transmitiu, pero é preferible invitar a escoitalo en calquera ocasión que se vos presente. Para rematar tres breves referencias máis. Lembrar o excelente relato da súa avoa que asistiu á Romaría da Nosa Señora da Guía coa súa tía, que tan ben enmarcou no misterio da noite no dormitorio da casa, coa esencia máis tradicional da visión da morte que temos os galegos e a fermosísima afirmación de que a literatura só fala da familia, Edipo Rei, Hamlet ou calquera, como unha das reflexións iiciais que non sei xa se tivo ou non que ver con aquela outra mención que fixo acerca dos Simpson que levan anos de éxito grazas aos grandes temas e tramas que a literatura universal atesoura. A última referencia é o cariño con que nos describiu Quico o que herdara á hora de contar da súa nai: a capacidade pola enumeración de xentes e lugares, a creación dos espazos, das paisaxes e paraxes facendo uso, como non podía ser doutro xeito, da lembranza do chío dos carros en Ribeira transmitida só a través da palabra.
Comentarios (0) - Categoría: ENCONTROS CASAESCOLA - Publicado o 24-10-2008 06:48
# Ligazón permanente a este artigo
RODORÍN PARA MESTRES E PAIS
Rodorín ofreceu na tarde de onte na sesión para docentes, nais e pais o seu "Retablillo de títeres y cuentos".
Comezou por explicar que as mans espidas sen nada máis que os seus cinco dedos eran xa un espazo escénico ideal para contar ( non sen antes lembrarnos que na tradición oral, no canto dos "cinco lobiños", xa estaba latente esta uso). A sesión transcorreu nun fluído cúmulo de exemplos prácticos, manipulando todo tipo de obxectos e salferido de citas alusivas a libros e autores que inspiran a inmensa capacidade artística de Rodorín. Comezando co mundo dos títeres e facendo un repaso aos distintos modelos de bonecos existentes dende a nosa península cos seus títeres de cachiporra ata a mesma China cos seus sofisticasdos títeres ou marionetas, pasou logo a construír espazos de papel, falar das sombras chinesas ou proxectar nun microcine o conto de don Crispín. Na recta final da sesión entrou xa nos procesos de creación, desentrañando para os numerosos asistentes as claves do proceso de creación dun conto con obxectos. Da inspiración en textos, por exemplo de textos que comezan todos pola mesma letra, ata contos que invitan a coñecer de que aninal é este rabo...
Impresionounos mesmo con adiviñas recitadas e a súa asociación a elementos mitolóxicos ou con refugallos convertidos en marabillosas figuras que nas súas mans tomaban vida para contar fermosos romances como o da morte e o namorado.
Tamén os maiores rematamos dicindo "outra vez...outra vez..."


Comentarios (0) - Categoría: ENCONTROS CASAESCOLA - Publicado o 23-10-2008 07:02
# Ligazón permanente a este artigo
RODORÍN NOS COLEXIOS DE VILAGARCÍA
J.A. López Parreño é "Rodorín" nome que adoptou como homenaxe a Gianni Rodari,o famoso e innovador mestre,escritor e pedagogo italiano.
Rodorín estivo onte no CEIP da Escardia e realizou tres sesións que xa formar parte desa maleta chea de tesouros que os nosos nen@s reciben en ocasións tan fabulosas como esta nas que un experto na manipulación de obxectos para contar visita un centro escolar. Os máis cativos compartiron cos mestres e algúnhas nais, presentes tamén nas sesións,este día tan singular cargado do bo facer e da moita capacidade para crear personaxes e microcosmos para contar que Rodorín ten.

A maxia de contar con obxectos do autor levouna hai uns anos a un conto, unha versión moi creativa da Ratiña Presumida que se editou ademais en galego. Mais o capacidade de sorprender e a destreza á hora de contar en vivo é, sen dúbida, a mellor forma de gozar da arte de Rodorín. Volveremos a reclamar a súa presenza porque os nen@s de Vilagarcía, como ben nos advertíu Federico Martín, estánnos dicindo "outra vez...outra vez..."
Comentarios (0) - Categoría: ENCONTROS CASAESCOLA - Publicado o 23-10-2008 06:25
# Ligazón permanente a este artigo
1 [2]
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0