Getafe R. Madrid Sáb - 20:00. PPV
Sevilla Barcelona Sáb - 22:00. LaSexta
Recreativo Villarreal Dom - 17:00. PPV
Valladolid Mallorca Dom - 17:00. PPV
Málaga Osasuna Dom - 17:00. PPV
Almería Deportivo Dom - 17:00. PPV
Athletic Numancia Dom - 17:00. PPV
Espanyol Sporting Dom - 17:00. PPV
Valencia Betis Dom - 19:00. PPV
Atlético Racing Dom - 21:00. C+
Alguén se mordía compulsivamente as uñas o pasado domingo na súa coqueto salón na localidade británica de Peterborough, ao norte de Londres, mentres vía a última volta do Gran Premio de Brasil de Fórmula 1. Unha volta antes, o seu ídolo Lewis Hamilton atopábase na quinta posición e tiña asegurado o título mundial. Ata aquí todo normal. Un fanático máis do piloto de McLaren deseoso de verlle campión, pero detrás hai moito máis.
Este cidadán británico xogábase moito máis que unha satisfacción deportiva persoal, xogábase facerse millonario cunha aloucada aposta realizada dez anos antes nun arrebato de impulsividad descontrolada. Hamilton fixo rico a este visionario. Un home que no último ano hase embolsado 165.000 libras esterlinas (205.502,87 euros ou o que é o mesmo, 33 millóns de pesetas) debido á súa fe cega nas posibilidades do piloto que en Sao Paulo converteuse no máis novo ganador do Mundial de Fórmula 1 da historia, superando por 122 días ao noso Fernando Alonso.
A historia nace o 13 de maio de 1998. O apostante, que prefire gardar o anonimato, atopábase insuflando ánimos ao seu fillo nunha carreira do Nacional de karting do Reino Unido. Rápidamente deuse conta que entre os participantes había un que arrrasaba polo seu talento. Achegouse ao pai de Lewis, Anthony, e díxolle que non dubidase que o seu fillo sería campión mundial nunha década.
Inicio en Cataluña
Facía un ano que Ron Dennis integroulle no programa de novos talentos de McLaren e Lewis levaba tres títulos consecutivos de karting. A súa carreira estaba sendo meteórica desde o día que se sentou con 8 anos no seu primeiro kart nunhas vacacións en Cataluña. Aos 10 anos, tras gañar o campionato británico de karting, acudiu á gala da revista Autosport. Tivo que pedir un traxe prestado para acudir á gala para recoller a súa trofeo. E alí estaba o todopoderoso Ron Dennis. Lewis non llo pensou dúas veces e achegouse a pedirlle un autógrafo. "Algún día correrei para McLaren", anuncioulle sen pestañear. "Chámame dentro de nove anos", respondeulle Dennis, que lle entregou unha tarxeta co seu teléfono.
Anthony, o abnegado e obsesivo pai do campión mundial, quedouse perplexo. Este visionario tiña máis fe no seu fillo que el mesmo. Para demostrarlle que non lle estaba regalando os oídos, pediulle que tras acabar a carreira acompañáselle a unha casa de apostas e demostraríalle que non estaba chanceando.
Acudiron a un establecemento da casa de apostas Ladbrokes, unha das máis prestixiosas, e sacou da súa billetera 350 libras. Ao máis puro estilo británico, decidiu inventarse unha aposta e a casa aceptouna. Puxo 200 libras a 200 a 1 a que Lewis Hamilton, un renacuajo de 13 anos, gañaría a súa primeira carreira de Fórmula 1 antes de cumprir os 23 anos. Meu dito meu feito. O 11 de xuño de 2007, o jovencito de McLaren deixou boquiabiertos a todos ao bater o récord de precocidad e impoñerse no Gran Premio de Canadá con 22 anos e seis meses. Esa primeira aposta lle reportó 40.000 libras (49.739,56). Nese momento converteuse no primeiro fan que se facía rico grazas á súa confianza en Hamilton.
Comprarase un Mercés
Con todo, esta compensación polo seu incrible vaticinio só era a primeira pedra dunha pirámide de éxitos, xa que tamén apostou 100 libras, a 500 a 1, que sería campión antes de chegar a cumprir os 25. Neste caso foi sobrado, pois aínda que fallase en Interlagos, quedoulle outro ano para conseguir materializar felizmente esa aposta. Con esa visión se embolsó outras 50.000 libras (62.224,84 ).
A terceira das apostas era a máis ousada pero a máis lixeira en canto a magnitude de diñeiro apostado. Puxo 50 libras a 1.500 a 1 a que gañaría un gran premio e sería campión antes de cumprir os 25. O resultado foi espectacular. Nin máis nin menos que 75.000 libras de ganancia (93.416,70 euros). A tolemia #saír+lle por un pico á casa de apostas. Nun ano tivo que adelgazar os seus beneficios en 165.000 libras (205.502,87 euros).
Un responsable de Ladbrokes recoñecía que na empresa viviron a última volta "suando". "Sabiamos o que significaba a vitoria de Hamilton, pero era algo inevitable, xa nos salvamos fai un ano e isto tiña que chegar", dixo. O novo rico asegurou que desde o primeiro momento que viu pilotar a Hamilton soubo que tiña que apostar por el: "Víaslle pilotar e estaba claro que tiña un don especial, un talento que lle ía a levar moi lonxe. Díxenllo ao seu pai e recoñecinlle que tiña tanta ou máis fe que el no seu fillo".
A espera de dez anos, xa que logo, mereceu a pena. Por iso, o ganador ten pensado que fará con parte do diñeiro: "Sempre quixen ter un bo reloxo Tag Heuer, como os que ten Lewis, e quero que a miña familia divírtase nunhas vacacións en Cuba. Ademais, voulle a comprar un Mercés á miña muller".
Tranquilo, co xesto serio e contido, e acompañado pola súa esposa Michelle e polas súas dúas fillas, o recentemente electo primeiro presidente negro dos Estados Unidos, Barack Obama, compareceu ante a multitude que lle aclamaba no Parque Grant de Chicago ao fío das seis da mañá (hora española).
"Se alguén dubida aínda de que en América todo é posible, de que se poden conseguir os soños dos nosos pais, se alguén dubida aínda do poder da democracia, aquí teñen a resposta", dixo Obama, continuamente interrompido polos aplausos. "Tardamos moito en chegar até aquí, pero esta noite, o cambio chegou", afirmou.
"A vitoria é vosa, da xente", asegurou, dirixíndose a todos os cidadáns e, en especial, a todos os que colaboraron na súa campaña electoral.
McCain, "un gran líder"
Obama comezou o seu discurso encomiando ao seu rival, o candidato demócrata John McCain, de quen dixo que "sacrificou por América moito máis do que podemos imaxinar", e grazas ao cal "América é un lugar mellor". "é un gran líder", dixo, "e felicítolle". Tamén felicitou a Sarah Palin, a candidata republicana á vicepresidencia.
O novo presidente electo tivo a continuación palabras de agradecemento ao que será o seu vicepresidente, Joe Biden ("o meu compañeiro de viaxe"), e afirmou despois que "non estaría aquí sen o apoio da miña mellor amiga, o meu gran amor, a miña esposa Michelle". A continuación dirixiuse ás súas fillas: "Quérovos, quérovos moito", dixo.
Tamén recordou á súa avoa materna, que axudou a crialo cando era neno, e que faleceu de cancro este luns, en vésperas das eleccións.
"A peor crise"
Obama, que prometeu ser o presidente tanto dos que lle votaron como dos que non o fixeron, tivo así mesmo palabras para as tropas estadounidenses en Afganistán e Iraq. Con respecto a estas dúas guerras, afirmou: "Haberá algún revés e volta a empezar, pero sempre seremos honestos cos desafíos aos que nos enfrontamos".
Pasou despois a falar do difícil momento económico que atravesa o país, que cualificou como "a peor crise financeira do século", e expresou a súa confianza en que "xuntos poderemos superalo". "Non vou esquecer ás familias que teñen problemas para pagar as súas facturas", destacou.
Obama concluíu o seu discurso co que foi a lema de toda a súa campaña: "Yes, we can" (si, nós podemos).
Xusto cando pensabades que isto acabara, re-voltamos. Só quero dicir que próximamente publicarei comentarios sobre as películas que vexo durante o mes. ¡Estades avisados!
Por Rafa (se a integridade se mercara, sería de ouro)
Veño aquí todo integreta (palabra inventada por min) para continuar o "post" das pelis que teño e das que son único e íntegro (tiven que poñelo). Desta vai sen comentarios que vos durmides se non o fago eu antes. A orde é a mesma da outra vez.
-12 Hombres sin Piedad
-Freaks + Garras Humanas
-Pulp Fiction (ed. esp)
-El Maquinista de La General
-Una Noche en la Ópera
-Ciudadano Kane
-Vértigo (De Entre los Muertos) (Colección Alfred Hitchock)
-Con Faldas y a lo Loco
-Psicosis (ed. metal.)
-Cadena Perpetua
-Sopa de Ganso
-La Soga (Colección Alfred Hitchcock)
-El Resplandor
-Cinema Paradiso (Montaxe do director)
-Capitanes Intrépidos
-¡Qué Bello es Vivir! (Colección Hollywood Oro)
-Trilogía Star Wars (IV, V, VI)
-La Vida de Brian
-Forrest Gump
-Big Fish
-Eduardo Manostijeras
-Ed Wood
-El Club de la Lucha (ed. esp.)
-Monstruos S.A. *
-El Club de los Poetas Muertos
-El Gran Lebowski
-Atrapado en el Tiempo
-Buscando a Nemo *
-Ultimátum a la Tierra
-La Novia Cadáver (ed. esp.)
-Trilogía Regreso al Futuro (ed. metal.)
-Los Goonies
-Un Pez Llamado Wanda
-La Cosa
-Terminator (ed. def.)
-Terminator 2: El Juicio Final
-Terminator 3: La Rebelión de las Máquinas
-Top Secret
-Los Increíbles (ed esp.) *
-El Mundo Está Loco, Loco, Loco
-American Graffiti
-The Rocky Horror Picture Show
-Bitelchus
-Grindhouse Presenta: Death Proof (ed. metal.)
-Todo en un Día (ed. esp.)
-Twin Peaks: Fuego Camina Conmigo (ed. esp.)
-Arlington Road
-Los Simpson: La Película
-Harry Potter y La Piedra Filosofal (ed. esp.)
-Harry Potter y la Cámara Secreta * (ed. esp.)
-Harry Potter y el Prisionero de Azkaban (ed. esp.)
-Harry Potter y el Cáliz de Fuego (ed. esp.)
-Harry Potter y la Orden del Fénix (ed. esp.) **
-¡Aterriza como Puedas!
-Aterriza como Puedas II
-Pack Gremlins (I+II)
-Están Vivos
-Frequency
-Agárralo como Puedas
-Agárralo como Puedas: El Aroma del Miedo
-Agárralo como Puedas: El Insulto Final ***
-Agárrame esos Fantasmas
-Hot Shots
-Hot Shots 2
-Jumanji (ed. colecc) ****
-La Loca Historia de las Galaxias (Spaceballs)
-Mars Attacks!
-La Gran Aventura de Pee-Wee
-Muñeco Diabólico
-Muñeco Diabólico 2
-Muñeco Diabólico 3 *****
-El Proyecto de la Bruja de Blair
-Scooby Doo 2: Desatado *
E agora, as paridas:
* Bueno vale... son dos meus irmáns. Púxenas porque me gustan, e a última porque non a ía deixar solta.
** Non sei se son edicións especiais, pero creo que todas teñen 2 discos.
*** 100% secundado, non sei a que veñen os subtítulos da triloxía (xe-de).
**** Pois mola un cacho; non sei se e edición especial ou coleccionista, pero esta saíume mellor e máis barata, así que se acabou o tema.
***** Dálle co boneco
ATA OUTRA BLOGOTEBREAMENSES (Outra palabra inventada)
Aquí a entrevista ó contacontos Cándido Pazó que veu ó Ies Bremao hai pouco para deleitarnos coas súas historias. Nós, Mp3 na man (todo integrado), gravamos a nosa conversa co seu permiso, e aquí a tedes, coma viña dicindo:
Adrián (In 1)- Dende cando contas contos e por que?
Cándido Pazó- Dende o ano 98 pero dedícome ao teatro dende hai 15 anos, e conto contos como unha maneira máis de contar historias; podo realizar unha obra de teatro, podo escribir guións para a televisión... para min é unha maneira máis de contar historias.
Rafa (In II)- Pero de neno contabas tamén
contos nas clases?
C.P.- Bueno, era un neno falador, botáronme moito de clase; puxéronme moito nesa mesa que ten o profesor cerca, normalmente ao alcance do brazo, típico, e falaba moito, pero non é que contara contos, aínda que era moi falador e gustábame contar anécdotas, quitarlle partido a todo o que pasaba e convertelo nunha pequena historia.
In 1- No seu currículo di que ten tendenza a improvisar, sempre foi así?
C.P.- A ver, co de improvisar hai que ter coidado, canto mellor sexa a historia, máis improviso, é dicir, se eu non sei a historia que vou contar non podo improvisar, pero si eu sei a historia, no medio podo improvisar. Así cando fala un ou outro, cambio de tema, entón hai que ter en conta esta circunstancia. Improviso canto mellor sei a estructura. Sempre fun improvisador.
In 1- Iso nácese ou apréndese?
C.P.- Eu sempre quixen ser futbolista pero non había maneira, era malísimo. Quero decir, hai unha parte coa que naces e unha parte que aprendes. Se me permitides dicilo cun exemplo: Se ti buscas petróleo tes que furar moito pero atópalo se o hai. Por moito que fures, se ahí non hai petróleo, non o hai. En cambio, se o hai, se cadra está moi profundo, pero sae para fora. Aprender é como furar para atopar petróleo, iso é aprender. Pero se non hai petróleo, que iso é nacer, podes furar todo o que queiras. A min por moito que me enviaran ás melloras escolas de fútbol, non sei, Lezama, que creo que é unha das máis famosas, penso que non habería maneira.
In 2- Canto tardas en crear un conto, ou se o adaptas como o fas?
C.P.- Si, a ver, primeiro fago unha adaptación estrutural pequena, e despois vou contando ese conto. As primeiras veces que o conto, é moi simple, moi pequeno, non ten moitas voltas… pero pouco a pouco vai aumentando, vou recollendo historias de aquí, de acolá e vai facéndose máis complexo e máis rico. O proceso entre nacer e estar, non terminado, porque nunca o está, pero completo e rico pode ser un ano contando, non que eu estea pensando na miña cabeza como é un ano, se non que a base de contalo e contalo, vas quitándolle ou engadíndolle cousas.
In 1- Porque se che deu por contar contos se tamén traballabas no teatro?
C.P.- Sigo traballando no teatro, hai unha cousa que se chama artes escénicas, contar historias ou como se di a narración oral é parte delas. Sobre todo en Latino América e por alí se practica moito, que eu fun a Colombia, Venezuela, Chile, e nuns días vou ir a Cuba e alí é moi frecuente que haxa festivais de narración oral. Por aquí cada vez máis.
In 2- Fálanos da preparación que tes antes das actuacións como a de hoxe.
C.P.- Monto as cousiñas, xa ves que aquí teño unha escada para subirme, como un pequeno escenario para min; teño que pór un equipo de son, porque aínda que este sexa un bo local e se escoita ben por se non fose así… Teño, digamos, que concentrarme, facer uns pequenos ejercicios coa boca, (a historia do trabalinguas que uso) e tal… pero sobre todo concentrarme.
In 1- E tamén… sínteste integrado no mundo dos contacontos?
C.P.- Claro, aquí si, entre os galegos estou nun pelotón xunto con Quico Cadaval,Avelino González, Paula Carballeira, Carlos Blanco... que estamos ahí na parte de diante, entón claro que si que me sinto integrado.
In 2- Podes contarnos algunha anécdota que che ocorrera nalgunha actuación dalgún instituto?
C.P.- En cada instituto hai unha, por exemplo: en cada instituto sempre fago unha foto, e sempre hai alguén que me pon os cornos, pero que o pasa ben e que sempre está vacilándome; ou conto anécdotas que me pasaron nese instituto, ou cando hai algún neno ó que lle chaman igual que alguén dalgunha historia e entón fan bromas con el e teño que cambiarlle o nome o personaxe… tonterías pero cousas así hai moitas. Unha moi bonita (non sei se foi en Pontedeume) foi unha vez na que uns ían verme a unha casa da cultura e uns rapaces de bacharelato “desviáronse” do camiño a ela e metéronse nun café. E eu estaba nesa cafetería e oínos falar de que querían perder clase, quedándose alí, ata que un profesor os mandou ir, e despois eu, sen dicir quenes eran, tomeilles o pelo polo que dixeran e eles quedaron abraiados porque non sabían que eu estaba nunha mesa ó seu carón escoitando todo.
In 1- Dinos de que te sona, "E logo, ti quen ves sendo?"?
C.P.- Iso é unha peza que estrei non hai moito, o venres pasado, non moi lonxe de aquí, en Narón, que será a peza de teatro que representaremos (a escola Talía de teatro) por toda Galicia, que está baseada nunca obra clásica que se chama O Anfitrión de Plauto, un autor romano.
In 2- A felicitación polo premio da nosa parte.
C.P.- Si, polo María Casares, os premios de teatro glaego, que me deron este ano o premio a min por ”A piragua”, unha obra sobre todo os malos tratos e a violencia doméstica. Quedei contento polo premio e tamén polo iluminador e polo creador da música, xa que tamén tiveron premio e foi o seu primeiro premio, así que a eles fíxolles máis ilusión ca min, xa que eu xa teño sete deles; e tamén levou un a actriz protagonista, que dalgunha maneira representa a esas mulleres maltratadas das que trata a miña peza (que tamén tivo premio).
In 1- E agora poderías dicirnos un trozo do trabalenguas que mencionaches antes?
C.P.- (díxoo rapidísimo así que non sabemos se estará exacto) “Unha vella moi fella moi fella fifirifella de mi caranteña tivo un fillo moi fillo moi fillo fifirifillo de mi carantillo mandouno a cazar moi fata moi fata fifirifata de mi carantata trouxo un coello moi fello fifirifello de mi carantello botoullo ao canizo moi fito moi fito fifirifito de mi caranfito”, ensinoumo a miña nai, Lina González.
In 2- Un consello que lle poidas dar os rapaces e rapazas que queiran ser contacontos?
C.P.- Escoitar, é o máis importante. O que hai que facer é almacenar, porque cando alguén quere contar unha historia atoparase sen saber que dicir.. por iso hai que ser moi curiosos co que se di na casa e sobre todo co que se di nos bares, coas cousas que están pasando: historiñas, anécdotas da clase… Pode que haxa amigos e amigas que non saiban contar ben as súas historias, pero ás cousas que lles pasan son divertidas e ó mellor ti as contas mellor ca eles. Creo que un neno o que ten que facer principalmente é almacenar e logo tratar de falar ó mellor posible. Iso é máis importante que ir a cursos ou a escolas de contadores (non a escolas coma esta). Almacenar e falar ben. Como vós ben dicides, é o que conta, nunca mellor dito.
In 1- Ben , isto era todo, moitas grazas.
C.P.- Moi ben.
Ins- Agora facemos unha fotiño para o blog, a “blogue”.
------------------------------------
Está ben eh?? Bueno, a ver se poñemos nunha galería fotos da actuación e entrevista que nos pasan os de blogoteca As Gabarras. Tamén tentaremos poñer un vídeo co audio da entrevista, aínda que se tedes 5 euros e os mandades ás nosas casas poderedes escoitala en primicia.
Por Adrián e Rafa dous futuros periodistas (non o cren nin eles)
Facer snow é unha das cousas mais fascinantes que se pode facer coa roupa posta.
Para un esquiador, é un cambio facil. Cun coñecemento básico sobre como funcionan a gravidade, a neve e os cantos da táboa, só tes que aplicalos a unha nova sensacion, balanceando do talon á punta en lugar de facelo de lado a lado. O snow é mais facil para o xogo de xeonllos que o esqui, e o feito de conseguir grandes resultados con menor esforzo engancha a moitos. Agora as pistas fanse mais apetecibles e novas vistas en perspectiva lateral. E o mais destacable é a súa esencia en se, a expresion propia! Non hai un modo correcto ou erroneo de surfear. Nin unha soa tecnica ou estilo. Cada un exprésao como un mesmo é. Non se trata de como debes estar senón de como che sentes, e facer snow fai sentirse xenial.
Pasemos á accion.
O mais importante para comezar é ter unha actitude positiva. Relajate respira fondo, e repitete: Isto vai ser divertido. Eh! só é snowboard! (isto é o que lles digo aos meus amigos novatillos.. jeje :diable: )
O primeiro de todo é saber se somos Regular (destro) ou Goofy (zurdo). O goofy levase a perna esquerda detras, mentres que o regular levase a dereita. A perna traseira é o timon da táboa, e adoita ser a perna mais forte.
Para saber se somos Regular ou Goofy hai varias formas, pero a mais coñecida é a de que un colega empúxeche por detrás, e o teu desde unha posicion parada cos pés alienados cos xeonllos, segun que pé avances é o que levases atras. Outra forma é con que pé atacas unha escaleira. Ou ao subirche nun skate, segun con que pé dásche impulso, ese vai atras.
De todos os xeitos non debes preocuparche moito, porque empezos ao lado que empezos, proba a andar nos dous sentidos (normal/invert), xa beiras de que lado vas mellor, se coa dereita ou a esquerda detras. E só é cambiar as fixacións nese sentido.
O seguinte paso é familiarizarse coa nova táboa que temos nos pés.
-Imos deixar o pé traseiro solto e co dianteiro colleito imos levantala, a cravar un canto, cravamos o outro, cambiamos de orientacion 180, todo isto parados.
Imos practicar remando como en skate, para iso debes impulsarche co pé traseiro, a táboa recta sobre a neve e na direccion que queres ir.
Manten o peso sobre o pé dianteiro. Cando vexas q tes suficiente inercia, sobe o pé traseiro á beira da fijacion. Isto che sera moi util para remar nas zonas chairas, cando che quedes parado e teñas q soltarche un pé. Podes impulsarche co pé por diante ou por detras da táboa.
Outro aspecto moi importante é a posicion que imos ter sobre a táboa. A chamada posicion do Guerreiro , denomínalla asi porque é como un atleta que vai empezar unha carreira ou un salto, ou o guerreiro que esta acazapado a piques de atacarrrr. Un snowboarder completamente de pé, estirado, vai durar pouco sobre a táboa. As pernas semiflexionadas é o aspecto mais importante da nosa posicion na táboa. Son os nosos amortiguadores e o noso equilibrio.
-Cos dous pés colleitos:
No snow, ao principio, o timon principal seran os teus ombreiros, é o que che vai a dirixir ao carón e ao outro. Un truquillo é dicir: A ver (as mans lévalas en cruz , lixeiramente levantadas) Pois a man de diante é a que goberna. Vas dejandote caer cara abaixo de fronte (osea de lado), e a man de diante indícache onde vas, que queres virar cara á esquerda, xiras a man nesa direccion, e polo tanto viran os teus ombreiros, e con iso a táboa. Metendo o canto adecuado.
Outra cousa importan que hai que aprender é o 'sideslipping', o acelerador e o freo da táboa, vaia. Aprender a controlar o angulo de inclinacion dos cantos da táboa. E a confiar na gravidade e a forza dos cantos.
Sempre que a táboa estea parada, ata nunha superficie lisa, é inestable. Isto débese a que ambos os pés estan unidos ao mesmo plano de equilibrio. Como humanos, e como os esquiadores, usamos as dúas pernas independentemente para axustar o equilibrio cando estamos de pé. Cando che pos de pé sobre unha táboa parada, o único xeito para estabilizar o corpo é sentar.
Recordatorio: Canto mais plano é o terreo, mais plana has de pór a táboa. Marcar levemente o canto na neve, pero moi plano. (e vixiar de NON cravar o contracanto)
A primeira vez que che levantes coa táboa xa collida aos pés. Para manter o equilibrio empeza a deslizar. Coa posicion da táboa como o da foto, ao lado de talóns (backside).
E ve movendo levemente os nocellos, variando a forza do canto contra a neve, beiras como vas acelerando e freando, que se forzas o suficiente acabas parando. Manten presion e o centro de gravidade sobre o canto do talon e nota como raspa o canto sobre a neve. Mira as caras dos esquiadores de ao redor, non é para partirse? :lol2: Xoga coa velocidade do deslizamiento levantando as puntas mais ou menos para cravar mais o talon ou menos.
Seguimos aquí como de costume intentando ofrecer o mellor aos nosos lectores. Espero que vos guste este novo artigo que esta bastante relacionado co partido de onte espectacular da selección Española, que venceu a Italia por 1 a 0.
O gol foi marcado polo español(que é evidente)Villa, que por certo, que encantou a todo o mundo, pois foi un gol de volea por toda a esquina superior da portería(escuadra).
Cambiando de tema, pero seguindo co fútbol o deportivo enfróntase este fin de semana ante o murcia, este último ven de perder, e o depor creo que esta bastante motivado.Todos os seguidores do deportivo esperamos que gañe.
Tamén está moi interesante o partido de este sábado televisado pola sexta, Madriad-Sevilla, un fascinante encontro que espero que gañe o Madrid para non darlle oportunidad ningunha ao BarÇa.
O Valencia, pola contra disputa un partido sencillo que gañará sen ningunha complicación, eso espero.
Pois nada máis, e a partir de ahora esperamos que nos visitedes máis a cotío e nos prometemos actualizar máis a diario.
DEICALOGO.
Alguén se mordía compulsivamente as uñas o pasado domingo na súa coqueto salón na localidade británica de Peterborough, ao norte de Londres, mentres vía a última volta do Gran Premio de Brasil de Fórmula 1. Unha volta antes, o seu ídolo Lewis Hamilton atopábase na quinta posición e tiña asegurado o título mundial. Ata aquí todo normal. Un fanático máis do piloto de McLaren deseoso de verlle campión, pero detrás hai moito máis. 
Tranquilo, co xesto serio e contido, e acompañado pola súa esposa Michelle e polas súas dúas fillas, o recentemente electo primeiro presidente negro dos Estados Unidos, Barack Obama, compareceu ante a multitude que lle aclamaba no Parque Grant de Chicago ao fío das seis da mañá (hora española). 
Aquí a entrevista ó contacontos Cándido Pazó que veu ó Ies Bremao hai pouco para deleitarnos coas súas historias. Nós, Mp3 na man (todo integrado), gravamos a nosa conversa co seu permiso, e aquí a tedes, coma viña dicindo:
Facer snow é unha das cousas mais fascinantes que se pode facer coa roupa posta.
Seguimos aquí como de costume intentando ofrecer o mellor aos nosos lectores. Espero que vos guste este novo artigo que esta bastante relacionado co partido de onte espectacular da selección Española, que venceu a Italia por 1 a 0.