Bo uso


A BITÁCORA DE FRAN BOUSO
Un blog aberto para falar desde Mondoñedo ou calquera outro lugar do mundo sobre Mondoñedo e as súas cousas ou sobre as cousas do mundo.



Fran Bouso

Crea tu insignia

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 GALERÍA FOTOGRÁFICA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

Aquel cine educativo en Mondoñedo
Serie: Mondoñedo de cine
nº 78 05/09/2017
LVG-AM e RV

Ilustración: Antón Caxoto
Texto: Fran Bouso


Chegou setembro e con el o arranque dun novo curso académico no que se presentan, entre outros recursos, as novas tecnoloxías como ferramentas para a mellora da calidade educativa. Robots, ultraportátiles, actividades interactivas ou encerados electrónicos son hoxe ferramentas tecnolóxicas aplicadas ao ensino ao igual que o era o cine a mediados do século pasado. O profesorado do instituto de Mondoñedo tivo interese, desde os seus inicios, no aproveitamento pedagóxico do cinema. O Instituto laboral, dirixido por Francisco Mayán Fernández, organizaba con diferente periodicidade proxeccións didácticas para o seu alumnado. Celebráronse os pases no «Cine Pacheco» ata que o centro dispuxo dun salón de actos e sala de proxeccións cinematográficas. No número 2 de «Mondoñedo: Boletín de información del Centro de Enseñanza Media y Profesional» publicado o 6 de abril de 1954 recóllese a seguinte información: «Aún cuando todavía no hemos recibido el aparato proyector, que ha de sernos enviado de Madrid, han continuado las sesiones de cine educativo; esta vez sobre cerámica moderna y escuelas profesionales en el extranjero». Na citada cabeceira aparecían, de vez en cando, crí
ticas literarias, teatrais e cinematográficas que escribían os alumnos do centro. Antonio Rodríguez Carballo, alumno de segundo, escribía no 54: «La temporada de verano es siempre mala para el cine; solamente algunas películas y estas muy mediocres o malas del todo». Pedro Alonso Maañón, profesor interino, sinala nun artigo publicado o 12 de outubro de 1954 que: «Los modernos medios de difusión, especialmente el cine y la radio, permiten influir sobre la inteligencia y voluntad de muchos individuos a la vez y con poco esfuerzo. Bien utilizados pueden servir como instrumentos eficaces de cultura y de enseñanza». Cara finais de 1954 proxectouse no «Cine Pacheco» para o alumnado do Instituto a película «Jeromín», un filme inspirado na novela homónima de Luis Coloma no que se loa a figura de Carlos V. Ese mesmo día tamén se pasaron imaxes sobre as rías galegas e pontes e pantanos estatais. No primeiro trimestre de 1955 proxectouse unha serie de catro películas sobre cuestións de xeografía e industrialización que foran remitidas polo Ministerio de Educación. A Casa Americana de Madrid mandou naqueles meses filmes didácticos sobre millo híbrido, a colonización no oeste de EEUU, a vida de Eisenhower e a actualidade norteamericana. Cando a temática o recomendaba, ás sesións de cine era convidado o alumnado
das Escuelas Nacionales, como aconteceu o día de San Rosendo de 1955. As proxeccións continuaron nos seguintes cursos.
Comentarios (0) - Categoría: Anecdotario mindoniense - Publicado o 28-11-2017 17:57
# Ligazón permanente a este artigo
Victoriano López García, o Señor do cine
De río a Río
Serie: Mondoñedo de cine
nº 77 29/08/2017
LVG-AM e RV

Ilustración: Antón Caxoto
Texto: Fran Bouso


Sen lugar a dúbidas, o mindoniense máis destacado dentro do mundo cinematográfico é o enxeñeiro industrial Victoriano López García quen, na IV edición dos premios Goya recibiu o premio de honra en recoñecemento a toda unha vida adicada ao cine de mans do seu alumno, Luis García Berlanga. Victoriano ingresou na Subcomisión Reguladora da Cinematrografía en marzo de 1940 co cargo de xefe de sección de materias primas e laboratorios. Cando se disolveu esta subcomisión, pasou ao Servizo de Ordenación Económica da Cinematografía, sendo designado subxefe do servizo e xefe da sección de industria tal e como se publica no B.O.E. do 12 de xuño de 1952. Tempo máis tarde desempeñou o cargo de xefe de créditos e secretario técnico do Instituto Nacional de Cinematografía, xefe de mercados cinematográficos e de subvencións. Ao inicio dos anos corenta do pasado século inicia o seu labor como docente nun curso de cine organizado pola Escola Especial de Enxeñeiros de Madrid e a finais desa década fundou e dirixiu o Instituto de Investigacións e Experiencias Cinematográficas (IIEC), que posteriormente se pasaría a cha
mar Escola Oficial de Cinematografía. Foi profesor de destacados directores como Luís García Berlanga, José Luís Borau, Juan Antonio Bardem e Carlos Saura, entre outros. Tivo tempo tamén para fundar e dirixir a revista “Cine experimental”, coa cal editou once números no ano 1945. “Técnica del cine so
noro, en color y relieve”, “Lecciones sobre cinematografía”, “La industria y la producción de películas”, “La industria cinematográfica española”, “Electroacústica”, “Acústica” ou “Chequeo al cine español” son algúns dos tratados que publicou o mindoniense. A XXXIX Semana Internacional de Cine de Autor de Lugo (SICA) que terá lugar do 18 ao 23 do vindeiro mes de setembro está adicada a Victoriano López García. Con tal motivo, o grupo fotocinematográfico “Fonmiñá” vai editar un libro no que o profesor Emilio Carlos García Fernández, Catedrático da Universidad Complutense de Madrid, publicará o maior estudo realizado ata o momento sobre o gran renovador do cine español. Noutra parte do libro faise un repaso pola historia do cine e o audiovisual en relación con Mondoñedo. Victoriano naceu o 22 de marzo de 1910 no número 16 da rúa Leiras Pulpeiro de Mondoñedo nunha casa na que loce, desde o ano 1999, unha placa que o recorda dicindo: “Aquí naceu Don Victoriano López García, Enxeñeiro industrial e ilustre mindoniense, que adicou a súa vida a engrandecer o cine español. 30 de abril de 1999. Centenario do cine en Mondoñedo”. O Señor do cine morreu en Madrid o 31 de agosto de 1995, o vindeiro xoves fará 22 anos.
Comentarios (0) - Categoría: O OUTEIRO DE MONDOFORTE - Publicado o 28-11-2017 17:42
# Ligazón permanente a este artigo
De río a Río
Serie: Mondoñedo de cine
nº 76 22/08/2017
LVG-AM e RV

Ilustración: Antón Caxoto
Texto: Fran Bouso




Del Miño al Bidasoa é un libro de viaxes de Camilo José Cela publicado pola editorial catalá Noguer en decembro de 1952 no que se narran as peripecias dun vagabundo que inicia no Condado (Pontevedra) un camiño que o levará ata as terras navarras regadas polo Bidasoa ou Baztán. A obra ten a súa orixe en trece crónicas publicadas no xornal madrileño “Pueblo” en novembro de 1948 nas que o de Padrón describe unha viaxe que el mesmo fixera o verán anterior. José Briz Méndez dirixiu a adaptación audiovisual deste libro de Cela no ano 1990. O documental de aventuras está dividido en cinco episodios nos que Nicolás Dueñas dá vida ao peregrino que percorre a Cornixa Cantábrica. No capítulo 1, titulado “Trancos galicianos” aparecen lugares de Lindín (min.42) simulando que é Goiriz (Vilalba) e planos do val do Valiñadares (ao que chaman Valadiñares), Igrexa dos Remedios e praza da Catedral. Tamén se rodou no interior da Catedral de onde aparecen tomas das pinturas murais e do órgano.
Nas secuencias seguintes o camiñante visita San Mariño de Mondoñedo (Foz) e Ribadeo. Nesta produción de Televisión Española (TVE) participan entre outros José Antonio Labordeta, que interpreta a un equilibrista e vendedor de viraventos de papel; o veciño Manolo Lourenzo, que fai de Benitiño do Chao, curmán do camiñante e Antonio Ferrandis, que pon a voz en off. O xornalista e poeta Antonio Lucas xunto co fotógrafo José Aymá percorreron este verán o camiño que Cela camiñara 70 anos antes e están a publicar as súas crónicas no xornal para o que traballan baixo o título “Viaje literario. Del Miño al Bidasoa”. Na segunda entrega os neovagabundos chegan a Mondoñedo, lugar que describen como “pueblo triste de tradición relojera. Un territorio como sin cuerda, y eso que lo conocemos en fiestas. Hace años que no está Cunqueiro, pero el mismo musgo se mantiene en los tejados”. Lucas fai esta descrición con serenidade, sen ter visitado antes o río Xunco do que o pasado sábado efluían aromas da XXXIX edición da Queimada Popular de Cervo na que o debuxante Caxoto andivo argallando en corpo e alma. Antonio e José
deixáronse levar en Mondoñedo polo embruxo do Merlín Montero “Un hombre dulce y raro. De modales suaves. Tiene demasiados retratos con
distintos alcaldes que en verdad parecen el mismo. (Eso pasa mucho con los alcaldes)”. Juan Soto escribiu, tamén estes días, desde “El Garabato del Torreón” nun artigo titulado “Mas turistas, por favor”: “ Si se trata de hablar de la torpeza de algunas instituciones en materia de política turística, el caso de Mondoñedo, una pequeña y fascinante ciudad repleta de monumentalidad e historia, es altamente ilustrativo. A cuento de Mondoñedo, alguna vez hemos escrito aquí mismo acerca de lo que parece un connatural estado de apatía de las autoridades locales, de hogaño y antaño”.

«Cittaslow»

O que para uns son os beneficios dunha cittaslow para outros é amargura, nunca chove a gusto de todos. O que si é certo é que a choiva vai polos ríos cara o mar e se o Valañidares soa é porque leva auga. E falando de ríos, hai un ano por estas datas estabamos a celebrar que a nosa veciña Susana Rodríguez Gacio ía participar nas Paraolimpíadas do Río.
Comentarios (0) - Categoría: O OUTEIRO DE MONDOFORTE - Publicado o 28-11-2017 17:30
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal
Fran Bouso - Mondoñedo T.I.C.