Bo uso


A BITÁCORA DE FRAN BOUSO
Un blog aberto para falar desde Mondoñedo ou calquera outro lugar do mundo sobre Mondoñedo e as súas cousas ou sobre as cousas do mundo.



Fran Bouso

Crea tu insignia

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 GALERÍA FOTOGRÁFICA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

Mondoñedo, unha sentimental fantasía
Ilustración: Antón CaxotoSerie: Mondoñedo de cine
nº 69 04/07/2017
LVG-AM

Ilustración: Antón Caxoto
Texto: Fran Bouso

Vimos de encetar o mes de xullo que, xunto co de agosto, é un dos meses nos que máis turismo se recibe por estas terras. Estamos pois a recoller unha colleita sementada desde hai moitos anos e abonada de ben diferentes formas, tamén co cine ou o audiovisual.

Unha das primeiras iniciativas de promoción turística que realizaron en conxunto as catro deputacións provinciais de Galiza data do ano 1929, trátase do documental “Un viaje por Galicia”. Esta película foi realizada con motivo da Exposición Iberoamericana de Sevilla e pretender dar a coñecer as paisaxes e monumentos de Galicia nun percorrido polo máis destacado do seu territorio. Luis R. Alonso dirixiu este documental que se conserva en perfecto estado grazas á restauración que fixo o Centro Galego de Artes da Imaxe (CGAI) no ano 1991.

Na década dos noventa do pasado século houbo unha febre por facer vídeos de promoción turística dos diferentes territorios como “Mondoñedo, una sentimental fantasía”.

Os servizos técnicos de difusión da Deputación Provincial de Lugo realizaron, con guión de Xe Freyre, este traballo no ano 1996. Comeza e remata o vídeo cunhas imaxes aéreas do val do Valiñadares filmadas desde un helicóptero. Gravouse no interior da Cova do Rei Cintolo e, por primeira vez, fixeron pasar os cabalos que baixan para a feira das San Lucas por diante da Catedral para incluír esta singular secuencia na peza. Un zoom sobre o rosetón da Catedral desde o exterior e un posterior contrazoom no interior permiten ao espectador entrar na basílica dun xeito totalmente diferente ao habitual.

Historia, literatura, música, arquitectura, natureza e demais excelencias do lugar están recollidas neste vídeo gabadas cunha coidada narración.

O escritor, investigador e divulgador Xe Freyre, nacido no mindoniense barrio dos Muíños o 20 de abril de 1962, foi o encargado de elaborar o guión técnico e literario deste vídeo divulgativo. Este guión, dunha elevada calidade e que foi empregado como modelo para impartir cursos sobre elaboración de textos para audiovisuais, tivo dúas versións: unha en galego e outra en castelán. Finalmente, o filme foi editado unicamente en castelán porque a produtora entendía que iría destinado á promoción da localidade fóra de Galiza.

Neste momento está en fase de preprodución a adaptación a linguaxe audiovisual da novela de Xe Freyre “Cando o gato mira de esguello”, un proxecto que conta coa colaboración de Andrea Rilou como guionista.

Este verán Mondoñedo está de cine, gocémolo.



Enlace ao artigo publicado na edición dixital de La Voz de Galicia
Comentarios (0) - Categoría: O OUTEIRO DE MONDOFORTE - Publicado o 07-08-2017 13:09
# Ligazón permanente a este artigo
Mondoñedo, de cine
Ilustración: Antón CaxotoSerie: Mondoñedo de cine
nº 68 27/06/2017
LVG-AM

Ilustración: Antón Caxoto
Texto: Fran Bouso



O pasado mércores, 21 de xuño, o mesmo día que comezou o verán, Televisión Española (TVE) programou dentro do ciclo “Historia de nuestro cine” que se emite de luns a venres ás dez da noite a película “Flor de Santidad” (1973). Ese mesmo día, o Grupo Fotocinematográfico Fonmiñá anunciou a través dunha nota de prensa que a XXXIX Semana Internacional de Cine de Autor de Lugo estará adicada ao mindoniense Victoriano López García e ao binomio Mondoñedo-Cine.
Producida por Avenir Films-Azor e dirixida por Adolfo Marsillach “Flor de Santidad” foi rodada en 1972 e estreada un ano máis tarde, o 26 de marzo de 1973 no “Cine Paz” de Madrid. Rodouse en diferentes localizacións de Galicia (Santiago de Compostela, O Cebreiro....), recolle imaxes da praza da Catedral de Mondoñedo, Pazo Episcopal, Fonte Vella e do pazo de San Cidre, no Couto do Outeiro.
O guión de Pedro Carvajal e Adolfo Marsillach está baseado na novela homónima de Ramón María del Valle-Inclán. Describe unha Galicia empobrecida e supersticiosa do século XIX na que un misterioso peregrino abusa dunha campesiña adolescente nunha corte. Os labregos pensan que o camiñante é un enviado do demo e perségueno ata acabar coa súa vida.
Nas secuencias da película rodadas en Mondoñedo participaron moitos extras e auxiliares de produción locais, entre eles varios membros da familia Sordo (dos Barrendeiros), Xaquina da Cordeira, Rosa Rodríguez, Celina Rejes, Florentino Losada, Pedro da Forneira, o Paragüeiro, Pascual Ares, Carlos González e os pícaros, Daniel Rio “Caxigueiro” e Juan Sante Alfonso Fernández (Alfondo do Chalán). No momento da estrea xa non había salas de cine en Mondoñedo, o lugar máis próximo onde se proxectou foi no cine “Principal Cinema” de Lourenzá, tal foi a expectativa que causou que se fretaron varios autobuses para que os mindonienses puidesen acudir ás proxeccións.
Alfonso Zarauza e Jaione Camborda rodarán en Mondoñedo no mes de novembro a película "ARIMA" para a produtora Esnatu Zinema. Diferentes localizacións do municipio de Mondoñedo servirán de escenario natural para a rodaxe dunha produción cinematográfica con guión e dirección da cineasta vasca Jaione Camborda.
Segundo adianta a produtora, “Arima” é a historia de cinco mulleres e unha nena nun lugar chamado Arima que se ven afectadas de diferentes xeitos pola chegada de dous homes ás súas vidas. Un deses homes busca ao outro para matalo. Neste estado de tensión móvese toda a trama de relacións que se establecen entre todos eles.
A natureza da historia en Arima é a de ser unha estrutura, unha cunca ou dalgún xeito unha escusa para poder indagar en emocións, sentimentos e inquedanzas que están na esencia da historia. É, polo tanto, no formal e a través da linguaxe fílmica que se desvela o discurso e se eleva con máis forza que a propia historia.
Trátase dunha película coral na que unha das mulleres actúa como pedra angular, adquirindo máis protagonismo e as demais insinúanse como alteregos ou fragmentacións desta. Estes personaxes teñen autonomía propia e na historia funcionan como personaxes completos, pero é a través de ferramentas fílmicas formais que se establecen como ecos unhas doutras e suxírese sutilmente a sensación de unidade de todas elas.
Polo que parece, preséntase un verán de cine. Gocémolo.



Enlace ao artigo publicado na edición dixital de La Voz de Galicia
Comentarios (0) - Categoría: O OUTEIRO DE MONDOFORTE - Publicado o 07-08-2017 12:58
# Ligazón permanente a este artigo
X particularmente, dicía Pancho de Martiño
Ilustración: Antón Caxotonº 67 20/06/2017
LVG-AM

Ilustración: Antón Caxoto
Texto: Fran Bouso




O vindeiro luns, 26 de xuño, cumpriranse cen anos do nacemento de Francisco Val López. Seguramente que polo seu nome moitos non o recorden, pero haberá poucos mindonienses maiores de 35 anos que non se lembren de Pancho de Martín ou de Martiño.

Panchiño foi un deses personaxes bohemios que habitaban o barrio dos Muíños na segunda metade do século pasado; asiduo visitador de tabernas; amigo do clarete, do Terry e dos animais.

No pregón das feiras e festas das Quendas do ano 2014 que me encargaron pronunciar falei moito do meu barrio, Os Muíños e non deixei de contar algunha anécdota de Pepe de Pernas, o fotógrafo que sacaba as fotografías sen carrete, algo que hoxe en día non ten mérito pero cincuenta anos atrás si; Rosendo de California, natural de Cadavedo (A Pastoriza) que pasou os últimos anos da súa vida no barrio e que todos os días e coa mesma puntualidade coa que soaba o Esquilón da Catedral berraba a súa letanía no medio da praza: “Del contración, la artículo. Vai traballar aragán. Tes, cómeo; tes comeo...” e outros máis como Espinete ou Chipo.

De Panchiño dixen que tiña un can, chamado Andarín e nós tiñamos outro ao que as miñas irmás lle puxeron Gen. O Gen e o Andarín sempre andaban a pelexar entre eles, pero se se achegaba outro cuadrúpede á súa área de control axiña facían fronte común para defender os seus territorios, desta defensa librábase o burro de Taliñeira porque non molestaba, unicamente comía papeis de periódico. Tamén lembrei que Pancho tivo diferentes animais de compañía como a galiña Cocó que sempre o acompañaba a tomar os viños aos bares da vila. O cocho Pepito foi outro dos compañeiros de Pancho que, amigo dos animais si, pero cando chegou o San Martiño non dubidou en converter ao Pepito en soá, frebas e chourizos. Daquela para poder facer a matanza había que pagar uns arbitrios que o bo de Panchiño se esqueceu de satisfacer e, ante a ameaza de denuncia ás autoridades por parte dalgún veciño, Pancho decidiu repartir os chourizos entre a veciñanza. Desta anécdota naceu unha canción moi popular en Mondoñedo que di: Pancho matou o Pepito. / Pancho matou o Pepito / e en vez de pagar arbitrios / “andivo” de porta en porta / repartindo nos chourizos.

Panchiño tiña unha linguaxe moi particular, del son frases tales como: “De momento, un saco de cemento para la fachada del ayuntamiento" e “Está Usted hipopotomado” ou expresións como “X particularmente” que adoitaba empregar ao inicio das súas alocucións ao xeito dun avogado pedindo a venia ao xuíz nunha vista.

De moi novo aprendeu o oficio de zapateiro, profesión que exerceu boa parte da súa vida. Pero a pasividade e desorganización levárono a baixar a garda no seu traballo, ir perdendo ferramenta e outros avatares que o obrigaron a pechar o obradoiro que tiña nos baixos da súa casa sita na rúa San Roque á altura do arranque da estrada que vai cara Argomoso.

Sen emprego e levando mala vida estaba abocado ao fracaso. Alguén quixo mirar por el e buscoulle unha recomendación para conseguir un emprego como “Peón caminero” na Deputación. O día que se fixo efectivo o seu contrato no organismo provincial dixo: "ahora ya voy a chupar del presupuesto", tal e como me recordou estes días José Ramón Díaz.
Antón Meilán escribe nun artigo publicado neste mesmo xornal polas San Lucas do 2013: “Algún ano coincidín con Xulio de Marina e Panchiño de Martín, que mercaban catro xarras, dúas dun cuartillo e as outras dun litro. As primeiras para beber entre comidas (a media mañá e tarde) e as outras para as comidas e se cadraba para deixar enriba da mesiña de noite. Escribo por boca deles”.

Francisco Val López morreu o 26 de novembro de 1990 no Hospital da Costa, en Burela. Andrés García Doural apunta na súa bitácora dixital Miscelánea mindoniese: “Pese a los años transcurridos desde su fallecimiento, es un personaje muy recordado en Mondoñedo y de su ajetreada vida son comentadas numerosas anécdotas”.

Sempre é un bo momento para pasarse polo barrio dos Muíños, pero a vindeira fin de semana ten un aliciente extra. O sábado, 24 de xuño celébrase a terceira edición da “Feiramostra Os Muíños” que convoca a artesáns e outros comerciantes para mostrar e vender os seus produtos.
Comentarios (0) - Categoría: O OUTEIRO DE MONDOFORTE - Publicado o 07-08-2017 12:53
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal
Fran Bouso - Mondoñedo T.I.C.