Bo uso


A BITÁCORA DE FRAN BOUSO
Un blog aberto para falar desde Mondoñedo ou calquera outro lugar do mundo sobre Mondoñedo e as súas cousas ou sobre as cousas do mundo.



Fran Bouso

Crea tu insignia

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 GALERÍA FOTOGRÁFICA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

A Novela do Lionel

nº 87 07/11/2017
LVG-AM e RV

Ilustración: Antón Caxoto
Texto: Fran Bouso


Estamos rodeados de especies invasoras, algunhas que fixemos nosas e que nos fan a nós e outras que queren acabar con nosoutros e que o acadarán se non somos quen de eliminalas antes.

Lionel Rexes, (París, 1971) mistura en A raíña das velutinas (Xerais, 2017) varias historias aparentemente inconexas, pero que co avance do discurso van gardando unha profunda relación entre si. Suceden nun espazo chamado Tres Vales que non aparece en ningún tratado de toponimia e aínda así recoñecemos perfectamente. Se en Europa tódolos camiños levan a Santiago desde o medievo, na novela gañadora do Premio de novela curta Manuel Lueiro Rey (2016) parten e chegan a un establecemento de turismo rural chamado Casa da Penela onde, coa escusa de participar nunhas xornadas que procuran a luz da verdade do sucedido despois do 36, conviven uns personaxes con outros que teñen encomendada a misión de erradicar unha praga.

Para procurar a fin da invasión póñense en práctica diferentes metodoloxías, desde a iniciativa individual e aparentemente improvisada dun labrego que se vale dos seus coñecementos adquiridos ao longo da vida cos cales fai pedagoxía e ferramentas de uso cotiá, ata a intervención aparatosa e supostamente organizada dun grupo uniformado que con tinturas fílmicas máis que buscar o seu obxectivo parece que procuran o titular nos mass media.

Na historia retrátanse personaxes sacados da realidade actual e histórica debidamente caracterizados para a interpretación do seu papel na novela. De entre todos hai un, un empresario poliédrico con certas calidades paranormais que ao fin do primeiro terzo da lectura advirte da necesidade de decapitar á véspora soberana e anuncia que o difícil non é acabar coa vida da raíña, “o máis complexo é fuxir do enxame encirrado”. Lendo esas pasaxes véuseme á cabeza un mindoniense de Lindín que a fins do XIX quería suicidarse e alguén o convenceu para que aproveitara a ocasión. Ao final non morreu, matárono.

Lionel rematou A raíña das velutinas polas San Lucas do ano pasado e este ano xa se podía mercar na feira máis antiga de Galiza que tamén aparece narrada coa baixada das greas de cabalos cara o Campo dos Paxariños. A estas alturas a novela do Lionel xa anda invadindo medio mundo -hai noticia de que chegou ata Buenos Aires- e tamén sabemos que será presentada no Grove do Salnés o vindeiro 24 de novembro, pouco despois volverá a vestir as galas para facer o mesmo ao carón do Grove, desta volta do de Mondoñedo -disto xa darán información ao seu debido tempo-.

Lionel naceu en Paris porque os seus país foron emigrantes na capital gala, formouse en Madrid no Maxisterio e sempre estivo presente no Alfoz do Castrodouro onde reside na actualidade. A raíña das velutinas é o seu último traballo publicado, Ditos e refrás do Valadouro (SEVA, 2013) o anterior. Recibiu os premios Lonxa Literaria (2011), Minicontos de Outono (2011) e obtivo un segundo accésit do premio Modesto R. Figueiredo (2015). Ademais gusta de argallar iniciativas culturais como a Ponte Literaria e creou e mantén a bitácora Vasoiras da Xibarda na que nos relata, ademais doutros moitos asuntos relacionados coa literatura e a cultura, como foi a xestación da súa novela.
Comentarios (0) - Categoría: O OUTEIRO DE MONDOFORTE - Publicado o 29-11-2017 10:29
# Ligazón permanente a este artigo
Ter os cemiterios ben coidados é labor de todos
nº 86 31/10/2017
LVG-AM e RV

Ilustración: Antón Caxoto
Texto: Fran Bouso


Sempre houbo interese colectivo por manter en boas condicións de uso, decoro e hixiene os cemiterios tanto por razóns de saúde pública como por respecto á memoria dos que neles repousan. Por estas datas as necrópoles aínda aparecen máis coidadas que de ordinario e tamén aumentan considerablemente as visitas aos recintos funerarios. Con relativa frecuencia visito o Cemiterio Municipal de Mondoñedo. Cada vez que chego ao aparcadoiro non podo evitar mirar para as letras negras que están pintadas na fachada ao carón da entrada, a primeira vez que me acheguei aló foi para levar as pranchas das letras que compoñen o rótulo. O recinto está perfectamente coidado e mellorado co paso do tempo, tanto pola labor que realizan nel os servizos municipais coma polo esmero que poñen os titulares dos nichos e panteóns que aínda non fan uso deles. Menos coidado está o Cemiterio Vello, un espazo no que tamén se conserva a memoria de moitos mindonienses e que alberga verdadeiras obras de arte tanto escultóricas coma literarias nas inscricións das lápidas. A superficie que ocupa está cercada por tres lados e no seu interior superpóñense tres alturas, pero desde hai tres lustros non cadra ben o uso como zona de ocio co respecto a un espazo da memoria. O Cemiterio histórico de Mondoñedo sufriu unha profunda remodelación nos primeiros anos deste milenio para convertelo nun parque, un lugar de recreo. A idea parecía boa, pero a execución da mesma non o foi e, ata o momento, nada se fixo -con éxito- para protexer un espazo tan singular. Derrubouse a portada principal de granito e madeira e cambiouse por dous enormes cubos de mármore cubertos cunha pranchas de ferro oxidado que parecen pagodas chinesas; derrubouse a sala de autopsias que fora construída un século antes con criterios científicos e gusto e o cambio foi por unhas escaleiras; fixéronse desaparecer as portas e con elas foise a posibilidade de pechar o recinto polas noites coma acontece noutros cemiterios históricos que hoxe teñen usos semellantes. E, aínda así, segue a conservar un en
canto especial. Aínda podemos ver esculturas coma a sedente feminina co seu rostro cuberto cun veo que transparenta con nitidez os detalles da face, ou o mausoleo de Pascual Veiga que foi realizado en mármore de Sasdónigas e costeado polas colectividades galegas en América, capelas neogóticas e panteóns esculpidos en cemento por mans ben formadas no manexo deste material e que non por ser un produto industrial deixaron de buscar a beleza artística nos seus acabados. Nin o tempo nin a acción humana foi quen de borrar a pegada do muro que separaba a terra dos cristiáns do campo dos que non comungaban. Podemos ler nalgunhas lápidas inscricións curiosas con epitafios ou poemas.
O Cemiterio vello de Mondoñedo está a pedir a berros que alguén lle bote unha man para que non se bote a perder. Os que alí descansan ben seguro que tamén o queren facer pola noite a porta pechada. Do mesmo xeito que somos quen de coidar o Cemiterio Municipal, tamén podemos facer entre todos un esforzo por manter en boas condicións o Cemiterio Vello.
Comentarios (0) - Categoría: O OUTEIRO DE MONDOFORTE - Publicado o 29-11-2017 10:21
# Ligazón permanente a este artigo
Mondoñedo: crónica dun centenario
nº 85 24/10/2017
LVG-AM e RV

Ilustración: Antón Caxoto
Texto: Fran Bouso


Xa pasaron, xa son historia As San Lucas do 2017 que veñen de sumar un ano máis aos 860 de celebración ininterrompida. Foron seis días de feiras e festas que arrancaban coa baixada das greas de cabalos dos montes da contorna e o pregón de Miguel Anxo Murado e que encheron de ledicia o outono mindoniense. Tiveron este ano, como vén sendo habitual, un programa diverso e ambicioso dirixido a tódolos públicos grazas ao esforzo da comisión organizadora encabezada por Miguel Souto. No seo das San Lucas deste ano fíxose unha lembranza á homenaxe que cen anos atrás lle renderan a Pascual Veiga. Foi merecida daquela e segue a selo hoxe. Comezaron os actos ao carón da casa natal do músico, onde tivo lugar a recepción aos membros da coral Cántigas da Terra da Coruña, entidade que participou nos actos do 22 e 23 de outubro de 1917 e que fixeron o mesmo o pasado domingo.

Na memoria de Pascual Veiga

Na rúa Pascual Veiga -outrora dos Templarios-, ao carón do Seminario “Santa Catarina”, o Cronista oficial de Mondoñedo lía o texto titulado “Á enxebre coleutividá Cántigas da Terra” que fora repartido entre os asistentes da homenaxe do 17 do pasado século. Unha alumna do IES San Rosendo, Carmen Souto Pavón, recitou o poema de Manuel Leiras Pulpeiro adicado a Veiga, “Xa Galicia non é xibardal aspro”. Acto seguido, os participantes na homenaxe desprazáronse ao Cemiterio Vello para depositar no mausoleo de Veiga dous adornos vexetais, ao igual que se fixera un século atrás. O martes 23 de outubro de 1917 sobre a mesma lápida depositáronse dúas coroas de flores, unha agasallo de Cántigas e outra que puxo o concello de Mondoñedo, daquela dirixiron discursos aos asistentes o presidente de Cántigas, Eladio Rodríguez; o alcal
de de Mondoñedo, Ramón Martínez G. de Ínsua e Lois Peña Novo. César González Seco lera un texto de adhesión enviado polo médico José Rodríguez Martínez, vello amigo de Veiga. A petición dos asistentes tamén falou o xuíz coruñés destinado en Mondoñedo, Fernando Pérez Fontán. O pasado domingo interviron a alcaldesa de Mondoñedo e Antonio Reigosa, ademais de Moncho do Orzán, arquiveiro de Cántigas da Terra. O profesor e dramaturgo Francisco Piñeiro, membro do Colectivo Mondoñedo É..., entidade organizadora dos actos xunto coa Asociación As San Lucas e o Concello de Mondoñedo, recitou un poema de 150 versos titulado “Un fato de rapaces” composto por Eladio Rodríguez, presidente de Cántigas hai cen anos. Pasado o mediodía, a comitiva desprazouse ata o Auditorio Pascual Veiga para lembrar que cen anos atrás se constituíra en Mondoñedo a sección local das Irmandades da Fala. Daquela Eduardo Lence Santar e Guitián, Dodolino Trigo Paz, Antonio Maseda Bouso, José Mª Rego González, Jorge González-Redondo e Serrano, José Polo Folgueira, José Ramón López Díaz e Antonio Ferreiro Lamas compuxeran a directiva, tal e como nos lembrou Antonio Reigosa, membro do Colectivo Mondoñedo É...

«O Nobel da literatura galega»

Como continuidade ao acto, fíxose entrega do premio de creación artística Mondoñedo10 que este ano escolleu, a criterio do xurado, o mellor poemario publicado en Galiza e en galego nos dez últimos anos. O galardón foille outorgado á obra «Hordas de escritura», de Chus Pato. Pato dixo que o Mondoñedo10 era o “Nobel da literatura galega”, aí queda iso. Agora toca repor folgos e desexar poder vivir As San Lucas do vindeiro ano.
Comentarios (0) - Categoría: O OUTEIRO DE MONDOFORTE - Publicado o 29-11-2017 10:18
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal
Fran Bouso - Mondoñedo T.I.C.