|
|
|
|
|
|
| VISITA DE ROSA ANEIROS |
|
O 2 de febreiro, os alumnos de 1º de bacharelato asistiron a un encontro con Rosa Aneiros, autora de Resistencia, entre outras obras, que tivo lugar na Biblioteca Social da vila.
Posteriormente, a autora visitou o noso centro e a biblioteca, asinando tamén no libro de honra. |
|
|
|
|
| DÍA DA PAZ |
|
O pasado luns, 1 de febreiro, o alumnado de 1º ciclo da ESO levou a cabo un recital de poemas relacionados coa paz que tiveron moi boa acollida no centro. |
|
|
|
|
| TERTULIAS LITERARIAS NO LICEO DE OURENSE |
|
O pasado, 26 de xaneiro, algúns alumnos de 4º ESO participaron nunha actividade que organizaba o concello de Ourense: "Tertulia Literaria" sobre a obra de Marilar Aleixandre A cabeza de Medusa.
Ademáis realizáronse outras actividades como complemento: Roteiro literario da Esmorga, de Blanco Amor e visita a unha exposición de Arte Contemporánea na sala de exposicións de Caixa Nova. |
|
|
|
|
| TERTULIAS LITERARIAS EN OURENSE |
|
O vindeiro 26 de xaneiro, algúns alumnos de 4º de ESO do noso centro, que pertencen ao Club de lectura, van asistir a unha tertulia literaria no Liceo
Comentarase a obra de Marilar Aleixandre, "A cabeza de Medusa".
|
|
|
|
|
| ENCONTRO CON INMA LOPEZ SILVA |
|
Onte, 21 de decembro, no IES de Allariz, contamos coa escritora Inma López Silva que lle veu falar aos alumnos de 2º de Bacharelato da súa obra, en particular de Memoria das cidades sen luz.
Os rapaces quedaron encantados xa que é unha persoa moi nova e ademáis amosouse moi cercana. Realizáronlle moitas preguntas acerca da súa traxectoria literaria e tamén da súa vida.
|
|
|
|
|
| VISITA DE INMA LÓPEZ SILVA |
|
O vindeiro luns, 21 de decembro, visitará o noso centro Inma López Silva, autora entre outras obras de Memoria da cidade sen luz.
O alumnado de 2º de bacharelato, que ten xa lida a citada obra, encontrarase coa autora na BIBLIOTECA do noso centro.
Esperamos que ela se sinta agusto connós. |
|
|
|
|
| DÍA DA DISCAPACIDADE |
|
O pasado 3 de decembro, celebrouse o Día da Discapacidade.
Os alumnos de 4º de ESO do noso centro asistiron a unha sesión de Videoforum na Biblioteca Social INTEGRATEX para ver o documental "CANTOS RODADOS".
A experiencia resultou moi enriquecedora xa que por un momento fomos capaces de reflexionar sobre o valor que poden ter certas cousas que facemos habitualmente e ás que non lle damos importancia...
Aquí podedes ver ao noso alumnado atento ao documental:
|
|
|
|
|
| 25 de NOVEMBRO |
|
O pasado 25 de Novembro celebrouse o Día da Violencia de Xénero.
No noso centro o alumnado de 2º ESO e 4º ESO elaboraron uns carteis de denuncia que se colocaron polos corredores.
Bo traballo! A ver se nos imos concienciando! |
|
|
|
|
| La caracola |
|
Vosotros los que leeís, aún estaís entre los vivos; pero yo, el que escribe, habré entrado en la región de las sombra.
Era un día soleado. Era raro ya que estábamos en otoño pero hacía calor, así que a mi familia se le ocurrió ir a la playa. ¿Qué podría pasar? pues bien; no tenía ni idea de lo que me iba a ocurrir, de que, ese día sería el día de mi muerte.
Fuimos mis padres, mi hermano pequeño y yo. Al llegar, nos pusimos en el lugar de siempre.
Mi hermano y yo somos muy aficionados a recoger caracolas, y a mí me apasiona. Encontramos una especialmente curiosa; tenía unos coleres muy llamativos y una forma un tanto inusual. Le dijeque era mía, pues yo la había encontrado. Se enfadó, pero se calló y me dejo a mí y a mi caracola.
De repente, oí una voz muy tenue que decía: ``Ayúdame`` al instante solté la caracola y miré hacia todas las direcciones sin saber de donde provenía la débil voz. Minutos más tarde, la oí de nuevo: ``Ayúdame`` pero esta vez un poco más alto. Entonces fue cuando me di cuenta de donde provenía la vocecita.¡Venía de esa caracola tan extraña!. Le pregunté: ``¿has hablado tú? Lo dije para asegurarme a la vez que no podía creerme lo que pensaba en ese momento pero, nuevamente oí: ``Sí, ayúdame por favor``. No me creía lo que oía pero lo estaba escuchando con mis propios oídos.
Estuve habando un rato con la caracola pero seguía sin poder creérmelo.
-Necesito que me ayudes, tienes que llevarme a la cueva que hay al final de esta playa.
-¿Por qué debería ayudarte?
-Si me ayudas, tendrás en tu poder la caracola más grande y maravillosa del mundo.
-Mmm... está bien. Te ayudaré.
Asi pues, la cogí y emprendí la marcha hasta el extreo de la playa. Era más grande de lo que parecía y al llegar a la cueva ya no veía a mis padres. La cueva se veía oscura y era difícil llegar a ella, pero pensé en lo que podía ganar y entré.
La cueva era muy oscura y se respiraba un extraño olor. Me entró el miedo.
-Quiero volver, tengo miedo.
-¡Ahora no puedes, ya estamos tan cerca...¿Acaso no quieres la caracola más bonita del mundo?
-Mmm... está bien seguiré.
Cuanto más me adentraba, más notaba una extraña sensación que me decía que saliera de ese lugar, pero seguí. De repente tropecé y me apoyé en uno de los laterales de la cueva.
-¡No!¡Quieto!
En ese momento noté un escalofrío, que recorrió todo mi cuerpo enn cuestión de milésimas de segundo. Noté algo en la mano:
-¿Agh!¿Qué es esto?¡Tiene patas!¡¡AAAAA!!
-Entonces una gran montaña de arañas, peludas, como mis dos puños juntos.
-¡Yo me voy de aquí, ya no lo aguanto más!
-Pero falta tan poco... ya casi estamos. ¡Ayúdame por favor!
-Está bien, pero lo hago por mi caracola.
-Sí, sí, venga. ¡Vamos!
El tramo que ahora recorríamos estaba demasiado oscuro, no veía nada. Noté como algo cortaba mis pies. No eran piedras... no tenían tacto de tales.
-¿¡¡Huesos?!!?¿¡Qué hacen aquí?! Ahora sí que me voy.
-Pero estos huesos... son de peces que trae la marea.
-¿Tan grandes?
-Son peces grandes. Ahora que estamos aquí no te puedes ir. Falta tan poco...
-Mmm... seguiré, todo sea por mi caracola.
-Sí, sí.
Pasé unoos minutos andando cuando de pronto sonó ¡BOOM!¡BOOM! Sonaba como el corazón de una bestia gigante. Pregunté rápidamente:
-¿Qué es ese sonido?
-Son las olas. Rompen un poco más adelante.
-¿Falta mucho para llegar? Quiero mi caracola.
-Ya estamos llegando.
Seguí andando pero, cuanto más decía la caracola que ya faltaba menos, se oía cada vez más alto el tenebroso latido. Sudaba, tenía mucho calor. Miré a los lados de la cueva y no se veía nada. Cuando mi paciencia se agotó, la caracola dijo:
-¡Ya llegamos!
-¡¡¡POR FIN!!!
Un rayo de luz iluminaba, lo que parecía ser una galería. Allí, en el medio, la gigantesca caracola. Tan preciosa, magnífica... creí estar en el cielo. Si no hubiese sido por mi euforia de haber llegado y ver semejante caracola me hubiese percatado de que aquella galería estaba repleta de una sustancia viscosa, y pilas, y pilasde huesos. Para cuando me di cuenta la caracola gigane se empezó a mover y de ella salió el mayor cangrajo ermitaño del mundo.
Me quedé etrificado, grité, pero ningún sonido salió de mi boca. Perplejo y sin saber qué hacer. Para cuando pude reaccionar la bestia ya me había atrapado con sus grandes pinzas. Soltaba espuma cual perro rabioso. Grité. Esta vez sí salió sonido:
-¡Socorrooo!¡Ayúdamee!¡Socorro!
-¡Socorrooo!¡Ayúdamee!¡Socorro! Repitió buslescamente la caracola pequeña.
-¿Te gusta, mamá? Dijo la caacola.
Al oír eso por fin caí en lo que había estando haciendo esa maldita caracola. Pero no me dio tiempo a más. El cangreo cerró las pinzas.
Escribo esto para decir que no hay que ser avaricosos.Vive y disfruta de lo que tienes.
Martín Carricoba Gómez
|
|
|
|
|
| ...Símbolos... |
|
Vosotros, los que leéis, aún estáis entre los vivos, pero yo, el que escribe, habré entrado hace poco en la región de las sombras…
No es fácil pensar cómo o cuándo te vas a morir, pero es más duro saber que será antes de que acabe el verano. Es después cuando te preguntas, ¿vas a esperar a morir sin saber cómo o vas a ir a lo fácil? No es sencillo saberlo…Yo elegí la segunda opción. Nunca he sido valiente y siempre he querido pisar sobre suelo seguro.
Os preguntaréis cómo me he enterado de que iba a morir. La verdad, ni yo mismo lo sé: una tarde de calor y tras volver de la piscina, subía yo solo para mi casa. Cogí el atajo, como siempre, por detrás de la nueva urbanización…Pero ese día no estaba todo igual. Todas las casas tenían símbolos y manchas negras en las paredes.
Todo aquello tenía que significar algo, pero ¿qué? Al llegar a casa, tan solitaria como siempre, escribí todos los símbolos que había visto. Los busqué en enciclopedias y en páginas de internet.
Me pasé así semanas y semanas y estaba a punto de terminar julio cuando descubrí el significado de cada una de las señales. Descubrir el significado me llevó tres días…Me iba a morir antes de setiembre…y no habría vuelta atrás.
Desde ese descubrimiento no salía de casa, no quería hablar con nadie ni sentir el calor del verano, ya que yo me sentía más frío cada día. Mis amigos nunca me llamaban, pero eso no era algo nuevo. No sentía, no hablaba, casi no se sentía mi respiración…
Mis padres estaban demasiado ocupados como para hacerme caso, como siempre…
Me cansé, me cansé de esperar una muerte que estaba a punto de entrar en mi casa sin invitación y que no se iría con las manos vacías. Me cansé, ya no podía seguir esperando a un tren con destino en el corazón del infierno…
El quince de agosto de ese gélido verano cambié el color carne de mi muñeca por un rojo sangre intenso… Sentía como si ese dolor estuviera fluyendo por mí desde hacía semanas, por lo que no me molestó lo más mínimo…
Al cabo de unas horas mi corazón había cogido las vacaciones más largas que se pudo esperar...
Ahora, de muerto, todo ha salido a la luz. Sigo sin creer en fantasmas ya que esos símbolos estaban hechos por manos de carne y hueso…por personas que pensaba que me querían, o al menos, me apreciaban… Aquellos en los que, supuestamente, he podido confiar años y años…hasta hoy.
Pero ahora puedo dormir en paz, sin miedo a que la noche se acabe y un molesto despertador suene a las ocho de la mañana. No…ya no.
Escribo esto para que vosotros, los que aún podéis, no permitáis que la gente de vuestro alrededor escriba vuestro destino como el boceto de un cuento de fantasía. Cada uno tiene su propia tinta para escribir con ella su propio final… Icía Nogueiras Padrón.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|