Neste primiero trimestre escolar as participantes no club de lectura do IES Monte Castelo compartimos a lectura do libro de Henning Mankell El Secreto del fuego. Aquí tedes as nosas Impresións:
Gustoume moito este libro porque nos dá unha idea de como é a vida noutros sitios, neste caso en Mozambique. Fainos entender que non todas as persoas teñen a sorte de vivir nun sitio como o noso no que hai unha forma de vida moi diferente e moito máis sinxela ca que hai en Mozambique. Nos non temos que ir todolos dias a traballar, nin temos que fuxir do sitio onde vivimos e mudarnos a outro. Recomendo leer este libro porque me gustou moito e é un libro que di moito.
ALUMNA DE 2ºESO B
El libro me gustó mucho. Nos acerca mucho a Mozambique y a la historia de una niña africana.
Yo os lo recomiendo.
ALUMNA DE 2ºESO B
O luns 21 de novembro o club de lectura organizou a viaxe ao cinema de Viveiro para ver a película Tintín. El secreto del unicornio. Ademais das alumnas do club de lectura foron os seus compañeiros e compañeiras de 1º e 2º de ESO. Unha actividade atractiva que lles gustou moito.
Aquí podedes ver os tráilers do filme:
Nos seguintes enderezos podedes ver máis información:
Estamos a ler este contos de Rafael Dieste sobre a morte e o misterio. Esperamos que vos gusten.
"O neno suicida"
Cando o taberneiro rematou de ler aquela nova inquedante –un neno suicidárase pegándose un tiro na sen dereita– falou o vagamundo descoñecido que acababa de xantar moi pobremente nun curruncho da tasca mariñeira, e dixo:
–Eu sei a historia dese neno.
Pronunciou a palabra neno dun xeito moi particular. Así foi que os catro bebedores de augardente, os cinco de albariño e o taberneiro calaron e escoitaron con xesto inquiridor e atento.
–Eu sei a historia dese neno –repetiu o vagamundo–. E, tras dunha solerte e ben medida pausa, encomenzou:
–Alá polo mil oitocentos trinta, unha beata que despois morreu de medo viu saír do camposanto florido e recendente da súa aldea a un vello moi vello en coiro. Aquel vello era un recén nacido. Antes de saír do ventre da terra nai escollera el mesmo ese xeito de nacencia. ¡Canto mellor ir de vello para mozo que de mozo para vello!, pensou sendo espírito puro. A Noso Señor chocoulle a idea. ¿Por que non face-la proba? Así foi que, co seu consentimento, formouse no seo da terra un esqueleto. E despois, con carne de verme, fíxose a carne do home. E a carne do home aformigou a caloriña do sangue. E como todo estaba listo,a terra-nai pariu. Pariu un vello en coiro.
De como despois o vello topou roupa e mantenza é cousa de moita risa. Chegou ás portas da cidade e como aínda non sabía falar, os ministros, despois de lle botaren unha capa enriba, levárono a diante do xuíz coma se tivesen sido testigos: Aquí lle traemos a este pobre vello que perdeu a fala coa tunda que lle deron uns ladróns entrañados. Nin roupa lle deixaron.
O xuíz deu ordes e o vello foi levado a un hospital. Cando saíu, xa ben vestido e mantido, dicíanlle as monxiñas: Vai feito un bo mozo. Ata parece que perdeu anos.
Daquela xa aprendera a falar algo e fíxose esmoleiro. Así andou moitas terras. Alá en Lourdes estivo dúas veces; da segunda tan amozado que, os que o coñeceran da primeira, coidaron fora milagre da Virxe.
Cando adquiriu experiencia de abondo pensou que o mellor era manter secreta aquela estraña condición que o facía mías mozo cantos máis anos corresen. Así, non o sabendo ninguén –non sendo un ou dous amigos fieis– podería vivir mellor a súa verdadeira vida.
Traballou de vello e fíxose rico para folgar de mozo. Dos cincuenta ós quince anos a súa vida foi a máis feliz que se pode imaxinar. Cada día gustaba máis ás mozas e andou enleado con moitas e coas máis bonitas. E ata disque unha princesa... Pero diso non estou certo.
Cando chegou a neno encomenzou a vida a se lle ensarillar. Dáballe medo a sorpresa con que o vían entrar tan ceibe nas tendas a mercar lambetadas e xoguetes. Algún rateiro de viseira calada teno seguido ó longo de moitas rúas tortas. E algunha vez ten comido as súas lambetadas a tremer de anguria, coas bágoas nos ollos e o almibre nos beizos. A derradeira vez que o topei –tiña el oito anos– andaba moi triste. ¡Pesaban, ademais, tanto no seu espírito de neno os recordos da súa vellice!
Logo encomenzou a lle escaravellar día e noite unha obsesión tremenda. Cando pasasen algúns anos recolleríano en calquera calexa extraviada. Quizais algunha señora rica e sen fillos. Despois… ¡Quen sabe o que pasaría despois! A lactancia, os paseos nun carriño, cunha soalla de axóuxeres na manciña tenra. E ó remate... ¡Ou! O remate poñía espanto. Cumpri-lo seu sino de home que vive ó revés e refuxiarse no seo da señora rica –poida que cando ela durmise– para ir alí devecendo ata se trocar primeiro nunha sambesuga e despois en arumia e logo en pequenísima semente...
O vagamundo ergueuse moi pensabundo, coas mans nos petos, e deu algúns paseíños todo amargurado. Ó cabo dixo:
–Explícome, si, explícome que se chimpase un tiro na sen o pobre rapaz.
Os catro bebedores de augardente crían. Os cinco de albariño surrían e dubidaban. O taberneiro negaba. Cando todos desortían máis enfervoadamente, o taberneiro ergueuse de súpeto nas puntas dos pés e púxose a mirar todo arredor cos ollos moi abertos. O vagamundo desaparecera sen pagar.
"Sobre da morte de Bieito"
Foi preto do camposanto cando eu sentín boligar dentro da caixa ó pobre Bieito.(Dos catro levadores do cadaleito eu era un). ¿Sentino ou foi aprensión miña? Entón no podería aseguralo. ¡Foi un rebulir tan maino!... Como a teimosa puvulla que rila, rila na noite, rila de entón no meu maxín afervoado aquel maiño rebulir.Pero é que eu, meus amigos, non tiña seguranza, e polo tanto -comprendede, escoitade- polo tanto non podía, non debía dicir nada.
Imaxinade nun intre que eu dixese:
- O Bieito vai vivo.
Tódalas testas dos velliños que portaban cirios ergeríanse nun babeco aglaio. Tódolos pícaros que viñan estendendo a palma da man baixo o pingotear da cera virían en remuíño arredor meu. Apiñocaríanse as mulleres a carón do cadaleito. Escorregaría por tódolos beizos un murmurar sobrecolleito, insólito:
- O Bieito vai vivo, o Bieito vai vivo!...
Calaría o lamento da nai e das irmáns, e axiña tamén, descompasandosea gravedosa marcha que planxía nos bronces da charanga. E eu sería o gran revelador, o salvador, eixo de tódolos asombros e de tódalas gratitudes. E o sol na miña face cobraría unha importancia imprevista.
¡Ah ! ¿E se entón, ó ser aberto o cadaleito, a miña sospeita resultara falsa? Todo aquel magno asombro viríase inconmensurable e macabro ridículo. Toda a arelante gratitude da nai e das irmán, tornaríase despeito. O martelo espetando de novo a caixa un son sinistro e único na tarde estantía. ¿Comprendedes? Por iso non dixen nada.
Houbo un intre no que pola face dun dos compañeiros de fúnebre carga pasou a insinuación leviá dun sobresalto, coma se el estivese a sentir tamén o velaiño boligar. Mais non foi máis que un lampo. De seguida ficou sereo. Eu non dixen nada.
Houbo un intre en que case me decidín. Dirixinme ó da miña banda e, acobexando a pregunta nun sorriso deretrouso, deslicei:
- ¿E se o Bieito fose vivo?
O outro riu picaramente coma quen di: “Que ocorrencias temos”, e eu amplifiquei o meu falso sorriso de retrouso.
Tamén me vin a rentes de decilo no camposanto cando xa pousarámo-la caixa e o crego requeneaba.
- “Cando o crego remate” pensei. Mais o crego acabou e a caixa deceu á cova se que eu puidese dicir nada.
Cando o primeiro cadullo de terra, bicado por un neno, petou dentro da cova nas táboas do ataúde, rubíronme ata a gorxa as verbas salvadoras... Estiveron a punto de xurdiren. Mais entón acudiu novamente o meu maxín e case seguranza do arrepiente ridículo, da rabia da familia defraudada, se o Bieito se topaba morto e ben morto. Ademais o dicilo tan tarde acrecía o absurdo desorbitante. ¿Cómo xustificar non o ter dito ante? ¡Xa sei, xa sei, sempre se pode un explicar!¡Si, si, si todo o que queirades! Pois ben... ¿e se tivese morto despois, despois de o sentir eu remexerse, como quizais puidese adiviñase por algún sinal? ¡Un crime, si, un crime o me ter calado. Oíde xa o rebumbio da xente...
- ¡Pediu auxilio e non llo deron, malpocado!...
-El sentía chorar, quíxose erguer e non puido...
-Morreu de espanto, saltoulle o corazón o se sentir decer na cova...
-¡Velaí o tendes, coa cara torta do esforzo!
-¡E ese que o sabía, tan campante, aí a sorrir coma un pallaso!
-¿E parvo ou qué?
Todo o día, meus amigos, andei tolo de remorsos. Vía ó probe Bieito grafiñando nas táboas nese espanto absoluto, máis alá de todo consolo e de toda conformidades, dos enterrados en vida. Chegoume a parecer que todos lían nos meus ollos adormiñados e longanos a obsesión do delito.
E alá pola noite – non o poide evitar – funme camiño do camposanto, coa solapa erguida, ó arrimo dos muros.
Cheguei. O cerco por unha banda era baixiño: unha pedras mal postas, apreixadas por hedras e silveiras. Paseino e fun dereito ó sitio... Deiteime no chan, apliquei a orella, e axiña o que oín xioume o sangue. No seo da terra unha unllas desesperadas rabuñaban nas táboas.
¿Rabuñaban? Non o sei, non o sei. Alí preto había un sacho... Ía xa cara a el cando fiquei suspenso. Polo camiño que pasa a rentes do camposanto sentíanse pasadas e rumor de fala. Viña xente. Entón si que sería absurda, tola, a miña presenza alí, daquelas horas e cun sacho na man.
¿Ía dicir que o deixara enterrar sabendo que estaba vivo?
E fuxín coa solapa erguida, pegándome ós muros. A lúa era chea e os cans latricaban lonxe.
Aquí podedes ver o tráiler dunha curtametraxe baseada neste conto.
Na primeira reunión lemos o artigo de Pep Durán "Librero de oficio" do libro Palabras por la lectura e reflexionamos sobre as razóns de ler que dá José A. Gómez no artigo do mesmo libro "Por qué tenemos que leer":
Se han dado muchas razones sobre por qué y para qué leer, y me identifico con la mayoría, aunque aparentemente se contradigan.
Se puede…
leer para pasar el rato, o leer para aprovecharlo;
leer para recordar, o leer para olvidar;
leer para huir o leer para encontrarse;
leer para amar y leer para odiar;
leer para releer, o leer para no leer más,
leer para crear y leer para destruir,
leer para pensar, y leer para desconectar;
leer para aprender y leer para desaprender;
leer para ensimismarse, o leer para compartir;
leer para ocultarse, o leer para mostrarse;
leer para perderse, o leer para encontrarse;
leer para diferenciarse y leer para identificarse;
leer para reafirmarse o leer para contradecirse;
leer para crecer y leer para sentirse pequeño;
leer para ganar tiempo y leer para perderlo;
leer para contemplar o leer para vivir;
leer para divertirse y leer para aburrirse;
leer para informarse o leer para aturdirse,
leer para después expresarse o leer para callar
leer por necesidad y leer por placer;
leer por querer vivir o por estar harto;
leer por azar o leer por determinación;
leer por pasión o leer por convicción;
leer por imitar o leer por innovar;
leer por obedecer y leer por rebeldía
Neste primiero trimestre escolar as participantes no club de lectura do IES Monte Castelo compartimos a lectura do libro de Henning Mankell El Secreto del fuego. Aquí tedes as nosas Impresións:
Estamos a ler este contos de Rafael Dieste sobre a morte e o misterio. Esperamos que vos gusten.