El Arzobispado de Santiago presentó en el Ayuntamiento de Betanzos un proyecto para la rehabilitación de una vivienda de su propiedad en Santa María. La iniciativa, que opta a una de las ayudas del Plan ARI, contempla la creación de una casa “sacerdotal” de tres plantas.

El inmueble, que no es la Casa Rectoral do Azougue como se creyó en su momento (ubicada -no obstante- en la misma zona), se sitúa entre las calles de Santa María y la Segunda Venela dos Clérigos. El Arzobispado de Santiago de Compostela, que ya presentó el proyecto en el Ayuntamiento de Betanzos, espera ahora licencia municipal y permiso de la Xunta de Galicia, a través de la Dirección Xeral de Patrimonio de la Consellería de Cultura, ya que se trata de una vivienda catalogada.

El párroco betanceiro, Manuel Rodríguez Rodríguez, explicó que la propuesta inicial pasa por rehabilitar el inmueble para convertirlo en “vivienda sacerdotal”, dividiéndola en planta baja y tres pisos con estudios-dormitorio.

Plazos > Santiago espera que, en un par de meses, la obra haya finalizado. “La intención es ejecutar los trabajos durante los meses de verano a fin de evitar molestias”, indicó. En este sentido, el sacerdote brigantino recordó que, desde su llegada a la ciudad betanceira, hace seis años, se interesó en la recuperación de la casa, que una vecina dejó en herencia a la Iglesia Católica, sin que hasta la fecha se hubiese proyectado ninguna obra en concreto.

En octubre de 2006, el Ayuntamiento de Betanzos resolvió, a petición de la Policía Urbanística, acordonar la vivienda y vallar parte de la calle al observar la caída de cascotes y el riesgo de nuevos desprendimientos, con el consiguiente peligro para vecinos y viandantes. Semanas después, el Arzobispado de Santiago asumió las labores de demolición para garantizar la seguridad de los residentes. Rodríguez se disculpa, en este sentido, por cualquier perjuicio que el corte de la zona pudiera causar en su momento. El párroco concluye que la rehabilitación del casco histórico es también uno de los retos de la Iglesia, que retoma así su colaboración.
Extraido de El Ideal Gallego

Por primeira vez se presentou unha candidatura da CIG en EMESA na factoria de Coirós.

Presentouse unha candidatura de 10 persoas por parte dos operarios do taller e acadaron mais da metade dos votos de esta sección acadando mais dun 56% dos mesmos, case que o dobre da seguinte sindicato que foi Comisións Obreiras con un 29,3% e seguidos de UGT con un 11,6%.

Vamos que o final o total de delegados xunto coa parte de técnicos foi de 6 delegados para a CIG, 4 para Comisións e 3 para UGT.

Emilio Calatayud Pérez. xenio, figura e exemplo do que deberian ser moitos xuices.

Os menores de Granada que se dedican a queimar papeleiras deben traballar dous fins de semana cos bombeiros. Un mozo que circulaba borracho en moto tivo que visitar a parapléxicos que se rehabilitaban de accidentes de tráfico durante un día enteiro, falar coas súas familias e facer unha redacción. Un adolescente que roubaba polo método do tirón permanecerá en liberdade vixiada tres anos durante os que estudará mecánica e traballará para levar un soldo á súa casa. Así son as sentenzas de Emilio Calatayud: instructivas, sinxelas, proporcionais e eficientes. Para el todos os rapaces necesitan unha oportunidade que el está disposto a darlles.

Aquí vos deixo unha pequena vida e obra de
Emilio Calatayud Pérez

Emilio Calatayud Pérez (Cidade Real, 22 de decembro de 1955) é un maxistrado español, xuíz de menores de Granada coñecido polas súas sentenzas exemplares. As súas sentenzas educativas baixaron a delincuencia en Granada e aumentaron o número de menores que non reinciden no delito. En case 20 anos, o "padrazo" xulgou a máis de 10.000 mozos aos que, sempre que pode, dá esa segunda oportunidade que todos algunha vez necesitamos. Está casado e é pai de dous fillos.

En 2007 publicou o libro "Reflexiones de un juez de menores".

Si señores chegou para quedarse, mentres dure iso si.
decidín despois de moito meditar (foron uns minutos aterradores) aumentar o numero de ocupantes da casa e pensando pensando, me dixen a min mesmo que debería de mercar un animal, para así sermos polo menos dous na casa, en vista de compatibilidade de caracteres e demais reflexións decidinme por un animal que fora fero, grande coma min, e a poder ser que precisases de espazo pois e ben sabido que os pisos que temos hoxe en dia teñen moito espazo desaproveitado por mor de esa teima dos construtores de facer apartamentos de 200 mts cadrados e pisos de 500.

Decidín non ir o habitual cadelo ou gato tan explotados e decanteime por unha especie singular.

Quen dixo que o tigre siberiano estaba en extinción, despois de unha viaxe que a bo seguro foi longa chegou un a Betanzos, branco con algún toque gris e negro para camuflarse entre a neve, voraz e dono do seu espazo, ese era o animal que eu quería e atopeino, un tigre siberiano que leva como nome Trazán pola súa teima en colgarse coas zarpas dos barrotes de aceiro da súa gaiola.

Aquí poderedes velo en primeiro plano dándose un voraz festín coa súa primeira comida conmigo, e aquí poderedes velo en acción dando voltas pola súa habitación particular.

Tranquilos farei o posíbel para mantelo pechado e se o saco a rúa será coas medidas de seguridade pertinentes e despois de chamar as forzas de seguiridade para que se poñan en alerta.

1 [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] ... [62]