A VOZ DA ESQUERDA


Voceiro de N.E.G.
(NOVA ESQUERDA GALEGA)
Nova Esquerda Galega (NEG) é unha organización que se define como alternativa, socialista, ecoloxista, galeguista, confederal, internacionalista, feminista, altermundista e que se esforza por impulsar as loitas contra toda forma de explotación, opresión e dominación sobre as persoas e a natureza. As mulleres e os homes de Nova Esquerda Galega (NEG) organizámonos politicamente para levar adiante a transformación revolucionaria da sociedade. Nova Esquerda Galega (NEG) procura a construción do socialismo sen renunciar a unha democracia avanzada e participativa, autoxestionaria, libre de explotación, alienación e opresión, onde todo o mundo poida participar dun xeito democrático e autónomo na elección dun novo futuro colectivo.

PULSA SOBRE A BANDEIRA DE NEG PARA SABER MÁIS SOBRE NOVA ESQUERDA GALEGA (NEG)


O meu perfil
aesquerdavigo@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

Eduardo Galeano e Galicia.
Eduardo Galeano
Por: Lois Pérez Leira

http://www.galiciaconfidencial.com/nova/23634-eduardo-galeano-galicia

O día e a noite, o comezo e o final, a vida e a morte. O xogo permanente da existencia. Eduardo Galeano faleceu malia que sempre pensei na súa presenza física eterna. Como a moitos, quizais a centenares de miles, Galeano marcou a miña vida, especialmente por mor dun libro expresivo e magoante titulado As Veas Abertas de América Latina.
Para quen somos fillos da revolución Cubana e do pensamento de Ernesto Guevara aquel libro converteuse na nosa «biblia revolucionaria». Alí estaba o argumento teórico que nos indicaba porque tiñamos que loitar. Relatábanos a América Latina dos anos 60, a dependencia, o papel do imperialismo, o rol nefasto das oligarquías crioulas...
Tiven a sorte, hai agora ao redor de 15 anos, de coñecer a Eduardo Galeano nunha das súas viaxes por Europa. Fora convidado a dar unha conferencia no Concello de Soutomaior, un municipio moi próximo a Vigo, cidade onde resido desde 1990. O alcalde daquela vila, naquel momento, Fernando Pereira, amigo de Galeano que vivira en Montevideo, organizou unha conferencia que se converteu nun gran suceso de público. Case 200 persoas achegáronse para escoitar a este home singular e salientábel pensador uruguaio. Ante a noticia aparecida nos medios de comunicación daquel momento, non dubidei en trasladarme os vinte quilómetros que separan Vigo desta famosa vila, coñecida polas ostras e o albariño, para escoitalo e ter o pracer de coñecer a Eduardo persoalmente. Facíame moita ilusión saudalo e dalgún xeito agradecerlle a súa obra literaria e política.
Doutra banda, había tan só un mes acontecérame un feito curioso, que estaba moi ligado ao propio Eduardo Galeano e o seu famoso libro. Dalgún xeito sentía a necesidade de contarlle esta historia a el, persoalmente. Aínda que fose unha simple e intima anécdota.
Así foi como aquel día puntualmente, cheguei ao recinto da conferencia e con moita emoción escoitei atento a súa intervención. Logo como de costume varios dos presentes pediron a palabra. Non tardei moito en levantar a man para dar a miña opinión. Quería custe o que custe que Galeano coñecese algunha das historias da proxección do seu propio libro. Co meu acento arxentino, no medio dun público galego, comecei a relatarlle o que me sucedeu unha tarde na cidade de Vigo. Comenteille que era galego-arxentino. Que había pouco tempo que regresara á miña patria de nacemento fuxindo das políticas neoliberais. Díxenlle tamén que naquel momento estaba traballando como empregado do Concello de Vigo, no servizo da ORA, como controlador dos automóbiles estacionados na zona céntrica da cidade. Un especie de policía municipal, con uniforme, gorra... O noso papel era poñer multas aos coches que non pagaban o correspondente estacionamento.
Ante min vos potente, con acento distinto, funlle narrando un feito curioso que me sucedeu. Unha tarde, comeceille a comentar, cando percorría unha rúa da cidade, un coche medio antigo, quizais tiña ao redor de 10 anos , estaba estacionado sen o correspondente tique. Ao detectar esta situación prepáreme para realizarlle a obrigatoria multa. Antes de facelo mire ben o coche, dando unha volta á súa ao redor. Ata que miro que no cristal do parabrisas, tiña tres adhesivos uruguaios. Un era a bandeira do Uruguai, outra una da bandeira artiguista e a última da Fronte Ampla Uruguaia. Cando ollei os devanditos autocolantes quedei gratamente sorprendido. É un dos meus, pensei! Nese momento fíxenme a min mesmo a seguinte pregunta: múltoo? Seguín fitando o coche e dando voltas ao redor del, ata que reparei no que no interior do vehículo había un libro. Por curiosidade ollei a través do vidro do portelo e decateime que se trataba do libro As Veas Abertas de América Latina e quedei . Ao velo sentín unha sensación de sorpresa. Comecei a dar voltas ao redor do vehículo e a pensar no contido e no significado do libro. Lembrei aos miles de compañeiros e compañeiras de toda América Latina que deron a súa vida polos ideais que expresaba Galeano dese libro. Pensei nos meus compañeiros desaparecidos. Trasladeime no tempo e a emoción converteuse en ledicia. Apaguei a máquina electrónica de facer multas e díxenme falando en voz alta – como un tolo – como vou multar a un compañeiro que está a ler As Veas abertas de América Latina?
E seguín camiñando e ollando outros coches, preguntándome quen sería o compañeiro que estaba lendo aquel libro que nos marcou tanto.
O publico escoitou nun silencio admirábel as verbas emocionadas que saían da miña boca. Ao terminar a miña intervención a parte dos correspondentes aplausos, tamén emocionados, Galeano respóndeme: «algún día esta historia vouna a incorporar ás miñas narracións curtas».
Un ano despois, nunha segunda viaxe, que coordinei co líder do BNG naquela época, Xosé Manuel Beiras, visitamos Montevideo e Bos Aires. Na primeira viaxe con Beiras entrevistabámonos co fundador da Fronte Ampla Liber Seregni e o intendente de Montevideo o arquitecto Mariano Arana. Na segunda xira o programa xa era máis amplo e representativo. A parte de estar coa colectividade galega, entrevistámonos con Reinaldo Gargano, dirixente histórico do Partido Socialista Uruguaio, con Tabaré Vázquez, con Mariña Arismendi do Partido Comunista. E como non podía faltar –a través de amigos en común– organizamos unha cea con Eduardo Galeano. O noso candidato –naqueles anos– a presidente da Xunta de Galicia, quería coñecelo e o propio Galeano tiña excelentes referencias de X.M. Beiras. Aquela cea foi máxica. Ao saudalo lembreille a anécdota que lle contara uns meses antes. Volveu sorrir e a dicirnos o moito que lle gustaba Galicia. Falamos da súa amizade con Pereira. Durante varias horas escoitamos as palabras poéticas deste gran pensador latinoamericano. O man a man intelectual entre Galeano e Beiras converteu aquela cea fraternal, nunha noite histórica desas que nunca máis se esquecen. Foi o encontro de dous grandes. O encontro de dous homes que soñaron que outro mundo é posíbel.
Eduardo Galeano Até a Vitoria Sempre!
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 14-04-2015 12:26
# Ligazón permanente a este artigo
Mobilizando o tecido social de Vigo e construíndo a participación cidadá.
Óscar Lomba
Por: Óscar Lomba

Os Concellos, como institucións máis próximas á cidadanía, xogaron durante a etapa democrática un papel moi importante para o desenvolvemento dos servizos públicos e das infraestructuras locais contribuíndo deste xeito á cohesión territorial e social de Galicia. Sen dúbida ningunha isto permitiu arraigar ás persoas a determinados territorios –noutros non ocorreu o mesmo– e desenvolver as potencialidades socioeconómicas dos nosos municipios e comarcas. Porén, nalgunhas administracións locais producíronse prácticas reprobábeis, fundamentalmente vinculadas ao desenvolvemento urbanístico especulativo e a corrupción.
O goberno do PP e o PSOE actuaron de xeito nefasto nas súas políticas de austeridade e recorte sistemático do gasto público que nos conduciu ao deterioro das condicións de vida, ao menoscabo dos servizos públicos municipais e ao quebrantamento sistemático das liberdades da cidadanía. Coa súa presunta política de racionalización da actividade municipal pretenderon xustificar a adopción de medidas que non tratan de solucionar os problemas da cidadanía nin das entidades locais, senón que se realizan coa intencionalidade de impedir que a representación democrática elixida nos concellos poida adoptar medidas onde primen o interese xeral e o ben común da cidadanía sobre o pagamento duns xuros abusivos e ilexítimos aos bancos.
A falta de sostibilidade é consecuencia da endémica e estrutural falta de financiamento das entidades locais que está caracterizada por uns baixos recursos propios en comparación coa administración central e as comunidades autónomas. Estas carencias económicas foron paliándose tradicionalmente polos ingresos derivados do boom da construción, abrindo as portas á corrupción, e as subvencións condicionadas doutras administracións.
Ao deterioro económico actual dos concellos contribuíu a política gobernamental de prohibir a renovación de préstamos a longo prazo, malia ser os que teñen un menor endebedamento, e ao non solucionar a insuficiencia económica dos municipios cunha axeitada reforma da actual Lei Reguladora das Facendas Locais.
Por mor disto e necesario cambiar moitos as cousas. Imaxinar uns concellos distintos. Por exemplo, imaxinar un Vigo dinámico e participativo, concibir unha cidade moi diferente da actual. Iso é o primeiro que tería que facer un novo goberno que quixese converter a cidade nun ente aberto e permeábel á participación popular nos asuntos públicos. Abrir as portas do Concello a todas aquelas persoas que desexen traballar nun proceso de intervención e construción municipal desde a base, desde o propio movemento veciñal. Imaxinar a cidade e os barrios que desexamos construír, como queremos que fosen eses barrios e parroquias. E incorporar a esas imaxes outras: as da convivencia, as da creatividade... as novas imaxes que poderían reflectir unha cidade plural e non esclerotizada.
O proceso de construción e deseño dunha nova cidade esixe máis tempo dedicado ao propio deseño urbanístico e moito máis tempo dedicado á interlocución co conxunto do movemento veciñal e desde logo moita máis paciencia.
A plataforma cidadá promotora do cambio debe ser unha organización asemblearia e plural, pero tamén debe dotarse de mecanismos de coordinación eficaces e aparellos executivos eficientes. A representatividade desa estrutura cidadá debe ser ampla e debe ter implantación en todos os barrios e parroquias da cidade e a súa contorna.
Ese grupo cidadán debe estar integrado por un amplo conxunto de persoas de toda a área metropolitana e ese colectivo humano debe englobar aos habitantes e veciñanza dos diversos distritos e parroquias. Debe pois abranguer un espazo tan amplo como Vigo e as súas área de influencia, e onde (ademais) queden reflectidos os distintos xeitos de habitar, de vivir e de crear convivencia nos barrios (profesións, sexos, idades, orixes xeográficas, extractos sociais...).
Nese grupo promotor deben acharse: individuos significativos dos diferentes barrios (polo seu coñecemento da realidade local, polo seu grado de implicación e compromiso); asociacións de veciños (moi significativas e combativas neses barrios); asociacións de comerciantes (importantes nun barrio no que a cuestión do comercio estábase convertendo nun dos temas de confrontación entre os antigos e os novos veciños); asociacións de festas (pola súa capacidade máis ou menos aberta de inclusión do outro); veciños antigos (dado o seu coñecemento das lóxicas e prácticas barrais); novos veciños (polas achegas que puidesen envorcar sobre Vigo); entidades de apoio e colectivos de activistas sociais (Ecoar Vigo, Cáritas, Plataforma de Afectados pola Hipoteca – Stop Desafiuzamentos, Esculca, asociación parroquial Cristo da Vitoria, asociación cultural O Coto, asemblea de movementos sociais de Vigo, Federación Veciñal Eduardo Chao...); asociacións de inmigrantes (que introducirán un novo dinamismo aos barrios, xunto cunha pluralidade de visións).
Pero ese colectivo promotor pódese enfrontar a outras dificultades: as que se derivaban dos hábitos e vicios das formas de participación que xa existen en Vigo.
Temos que decatarnos que, para crear ese grupo impulsor da plataforma cidadá, hai que partir do tecido social existente e ese armazón asociativo debe ser mobilizado. Non se trata tanto de crear unha nova rede, senón de crear as condicións para que se dean os espazos de encontro e intersección entre as redes que xa existen. En primeiro lugar, porque cada nó de rede ten o seu propio funcionamento, os seus hábitos e os seus oportunos discursos. Desde cada un dos puntos nos que o grupo cidadán promotor reinterprete a proposta nos seus propios termos. É probábel que exista certa dificultade para saír dun espazo propio para entrar nesoutro punto de intersección creado por outros axentes sociais. En segundo lugar, polo propio perfil das persoas implicadas. A maioría teñen detrás unha gran tradición como activistas sociais, o cal é moi positivo para a futura plataforma cidadá unitaria aínda que tamén podería xerar problemas á hora de engarzar ulteriores accións conxuntas.
Todos temos detrás a nosa traxectoria en grupos e colectivos sociais diversos. Xa que logo as reunións futuras tenderán a reproducir o discurso propio de cada cal e mesmo poderá existir a tendencia a enrocarnos en formulacións que temos desenvolvidos noutros foros. En terceiro lugar, podería suceder que pese á aceptación do convite para participar nunha futura asemblea cidadá unitaria, poucos dos participantes confiarán de verdade nunha nova proposta que poderá ser vista con desconfianza polos activistas que loitan nas súas respectivas áreas. En xeral adoitan existir receos cara ás organizacións que nacen espontaneamente pois se adoita especular coa posíbel existencia de mans ocultas manipulando por detrás os fíos e iso con razón. É habitual que os partidos políticos clásicos tendan a instrumentalizar os movementos sociais. Por todo o exposto debemos ter presente que os esforzos para construír algo distinto, que non estea contaminado polas prácticas clásicas da vella política, resulta moi difícil, e ademais os discursos ou propostas diferentes ás que habitualmente adoitan xurdir nos ámbitos ocupados habitualmente por todos os compoñentes do movementos veciñal e activistas sociais resulta arduo. Non é moi habitual, e en Vigo tampouco, que os cidadáns e cidadás sexan convidados a participar nun proxecto de cambio social como axentes protagonistas e non simplemente como interlocutores.
Por iso, mesmo aqueles que estaremos comprometidos con esa futura plataforma cidadá –algúns de nós ademais somos participantes en asociacións, colectivos veciñais, ONGs, grupos ecoloxistas e solidarios, plataformas varias... – acudiremos ás convocatorias gustosamente, pero debemos asumir un papel de interlocución e apoio desprendido e non tanto de «protagonistas hexemónicos».
Impulsemos unha plataforma cidadá que realice propostas realistas e asumíbeis pola maioría social viguesa.
Na primeira Asemblea cidadá debuxarase unha estrutura que mostre dúas redes claramente diferenciadas: 1) A dos militantes e afiliados a partidos políticos e sindicatos e outra 2) A dos activistas sociais desvinculados da vida orgánica e alleos aos aparellos dos partidos políticos. Ademais haberá individuos illados que probabelmente establecerían relacións cuns e outros.
A futura plataforma cidadá unitaria terá que ter en conta a situación do movemento veciñal e dos colectivos barrais, terá que estar atenta ás tensións no seo das asociacións de veciños, e a súas propias contradicións como espazos de participación veciñal. Á vez que deberá ser audaz e observar con intelixencia a distancia entre as formas de percibir e vivir o barrio entre os inmigrantes e os autóctonos, aínda que deberá conectar con todos. Finalmente, e desde un enfoque máis global, tamén deberá facerse unha distinción entre os membros da plataforma que desexan incidir máis en cuestións técnicas e urbanísticas dos barrios, aqueles que teñan formulacións máis ideolóxico-reivindicativas (que insistirán en distinguirse), e aqueloutros que teñan moita dificultade para pasar dunha visión individual a unha óptica máis colectiva. Porén todos serán fundamentais para obter unha visión plural, diversa e profunda de Vigo.
En cada unha das asembleas que se celebren faranse evidentes as tensións, así como a oscilación entre o grado de satisfacción e insatisfacción de cada un dos membros da plataforma cidadá en función dos vaivéns que se dean en cada actividade durante a preparación e desenvolvemento da campaña electoral. Practicamente todos terán présa e sentirán a necesidade de materializar en algo concreto as reunións, os mitins e os foros cidadáns de participación que se leven adiante.
Pero, dado que as expectativas serán dispares (sobre todo ao principio), a decantación cara a unha temática concreta ou un problema específico poderían favorecer a expulsión do grupo daqueles membros que non se sintan implicados en determinadas problemática máis particulares ou propios dunha zona ou un barrio concreto da cidade. E ao revés.
O grupo promotor da plataforma cidadá unitaria debe ser especialmente heteroxéneo. O interese e o grado de implicación de cada unha das persoas que o poderían conformar serán diversos. E a miúdo, mesmo poderían entrar en conflito cos dos outros. Por iso, nesta primeira etapa, deberémoslle dar unha especial relevancia ao diálogo: a que os individuos que conformaban o grupo promotor vaian manifestándose, descubríndose e recoñecéndose.
Temos que intentar que os espazos sexan abertos, porque o que pretendemos é que as persoas que acudan á nosa chamada se sintan liberados para que poidan pensar e construír sen referentes absolutos previos. Pretendemos que as reunións se diferencien doutras onde cada un dos promotores da plataforma adoitaba participar. O noso obxectivo debería ser que os membros e activistas implicados no proxecto de construción desta gran plataforma cidadá deixasen de sentirse interlocutores e pasasen a ser copartícipes e executantes no desenvolvemento do novo movemento cidadán. E, ao mesmo tempo, que persoas tan dispares fosen descubrindo algún punto en común; ou mellor, que pensasen conxuntamente no barrio ou distrito. Así decatarémonos de que todos temos que pensar primeiro no barrio e no conxunto da cidade.
As reunións, que ás veces terán aparencia caótica en certa medida, irán posibilitando que cada un se exprese sen barreiras e sen armaduras, que cada un senta que este lugar é noso. É importante saltarse nalgún momento esa linguaxe politicamente correcta que crea distancia e comezar a empregar unha linguaxe máis emocional. É importante que se verbalicen todos os prexuízos e estereotipos para desde esa visualización poder traballar con todos os veciños e veciñas dos distintos barrios que queiran implicarse no proxecto.
A consolidación do grupo promotor como tal darase a partir da organización colectiva das primeiras actividades dirixidas á poboación do barrio ou distrito. A planificación destas actividades (asemblea veciñal de Coia, encontro de veciños e veciñas de Castrelos, asemblea da veciñanza de Navia,...) servirán de nexo de unión, permitirannos ir consensuando os obxectivos, as prioridades, a través das discusións (e nas mesmas discusións) ir conformando grupo. Necesitarase aglutinar unha diversidade de intereses individuais ao redor dunha actividade común; ir creando un discurso colectivo no que se poidan recoñecer cada un dos integrantes do grupo promotor. Teremos que buscar, pois, puntos de converxencia entre experiencias e intereses diversos.
Esta procura realizarase mediante a organización de dúas actividades que responderán ao formato de mesas redondas asemblearias: unha Mesa de sistemas de participación e unha Mesa de urbanismo. Na primeira, buscábase dar conta de todo o potencial asociativo e organizativo que existe en Vigo. Non só darase conta da nosa gran tradición de activismo e participación no movemento veciñal vigués (haberá que recuperar o empuxe daqueles anos onde a presión dos veciños conseguiron as máis importantes reformas nos barrios) senón que, ademais, os novos veciños aportarán a súa gran experiencia enriquecendo tamén as formas de organización da plataforma cidadá. Do que se trata é de visualizar a riqueza de saberes que existen nos barrios e parroquias de Vigo e a súa contorna. De aí os nosos obxectivos: buscar as sinerxías entre uns e outros e pensar de forma conxunta a reactivación social dos barrios para fortalecer a plataforma cidadá e afrontar con éxito a campaña electoral.
O eixe temático central proporcionaránnolo as tensións que se vivirán nas asembleas que se celebren nos barrios como consecuencia da iniciativa municipal de poñer en marcha un novo plan urbanístico para Vigo.
Non podo entrar en moitos máis detalles pero estou seguro que un traballo de base intelixente favorecerá a creación dunha ampla rede que crecerá con xente nova que queira implicarse na nosa plataforma. Podo dicer que Vigo en marzo de 2015 será unha cidade efervescente e en ebulición onde se abriran amplos caudais de participación cidadá e veciñal.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 13-04-2015 10:48
# Ligazón permanente a este artigo
Un saber tan cruel
http://info.nodo50.org/Un-saber-tan-cruel.html

Fonte: Diagonal e Nodo50

Tradución ao galego: Marta Garrido

Pasaron 40 anos desde que Focault denunciou en “Vixiar e castigar” as institucións de control. A eliminación da Filosofía nos estudos pon un cravo máis no ataúde doutra educación é posíbel.
Hai demasiados ladrillos no valado. Que o sistema educativo está obsoleto non é novo. Que está realizado baixo a falsa filantropía do bo, do que se debe saber e da obrigatoriedade normativa desde a adquisición progresiva do coñecemento e o estamento das idades tampouco é novo (o que hai que coñecer aos catro, aos quince ou aos vinte e cinco anos), así como tampouco a economía do tempo, o espazo, a distribución nunha institución pechada que extrae do corpo todo o útil desde a recompensa e o castigo, desde a clase “social e física” dos bos e dos malos, estigmatizando ao estudante como o individuo ao que hai que enderezar e ensinar desde a ollada puntillosa do detalle disciplinario, desde o marco institucional, as técnicas de control e a pedagoxía analítica.
Pero é posíbel pensar unha forma de coñecemento e ensino non ligado á escola, a obrigatoriedade, os libros, o modelo exame, a asistencia de trinta horas semanais cinco días á semana a un centro institucional pechado que prepara xa para o horario do mercado laboral? Podería­mos pensar unha pedagoxía da diferenza? Poderiamos pensar unha educación pola educación?
En 1970, o filósofo francés Michel Foucault atopábase estudando o nacemento da prisión para a súa obra mestra Vixiar e castigar, publicada en 1975. A grandes liñas, é unha obra que trata sobre o corpo como foco disciplinario desde os espazos da escola, a fábrica e o hospital, e de como o poder non só posúe unha función negativa (coarta, prohibe, rexeita), senón que exerce unha función positiva “no sentido de positividade” (fabrica, produce, deseña) en realidades, corpos e conciencias acordes ao poder establecido e ás funcións de utilidade e eficacia. A máxima función do poder non é prohibir nin coartar as liberdades, senón introducir dentro do corpo -individual e social- unha forma de poder menor que permite aos individuos estar normalizados e que sexan policías de si mesmos. A esta política analítica e individual chamouna Foucault “anatomopolítica”.

Ese mesmo ano, o filósofo francés, xunto á súa parella Daniel Defert, fundou o Grupo de Informacións de Prisións (GIP) para realizar unha teoría que non fose allea aos afectados das prisións, que eran substancialmente os que sufrían os seus anacronismos e crueldades. Os prisioneiros e os funcionarios tiñan algo que dicer sobre o sistema penitenciario que sistematicamente era considerado non digno de ser narrado. No mesmo sentido podemos facer un paralelismo e intentar estender este modelo cara a unhas novas pedagoxías con axuda dos seus propios afectados, os alumnos e os profesores, xa que moi probabelmente terían grandes achegas ao sistema educativo. Porén, a ollos dalgúns, este feito non terá ningún valor, pois unha persoa de dez ou quince anos nada pode aportar a un sistema organizado por quen non o sofren.
Pero se os grandes dirixentes estivesen nun aula escoitando os rumores e as voces dos alumnos e profesores, asombraríanse. Os alumnos teñen algo que dicer e están no seu lexítimo dereito de ser escoitados e tidos en conta á hora de redactar un marco legal que incumbe en gran medida ao conxunto das súas vidas. Pero o seu sentido crítico depende ao mesmo tempo dos profesores porque, se no canto de fomentar a memorización se fomentara o espírito crítico e individual de coñecemento, si terían algo que dicer e, de facto, moitos o din moi ben cando se lles presentan as ferramentas necesarias para construír un discurso crítico. Por suposto, moitos profesores terían algo que dicer sobre as pedagoxías e as formas de ensino.
As preguntas son urxentes: existe coñecemento máis aló dos «muros» escolares? Podería pensarse un método educativo non enclaustrado na forma escola? Se os tempos están cambiando, por que o modelo educativo só cambia de materiais -de libros a ordenadores, por exemplo-, pero non substancialmente de forma e lugar desde o seu inicio? Todas estas preguntas poden pensarse desde unha cuestión: é posíbel outra forma de pensar a educación? Temos unha arte moderna, unha literatura moderna, ?unha política moderna?, unha ciencia moderna. Para cando unha educación realmente moderna?

A tecnificación nas aulas non é síntoma de modernización, senón de falso investimento en educación, un investimento baseado na obsolescencia dos recursos técnicos. Aínda que é certo que son urxentes dentro das aulas para estar ao mesmo nivel que a sociedade de aí fóra, non se pode chamar á compra de portátiles ou iPads investimento en educación, senón investimento ou renovación de estruturas, que non é exactamente o mesmo.

“Life on Mars”
Sento empañar a lectura coas miñas propias miserias, pero é necesario facer pasar ao lector polos mesmos puntos que me conduciron a esta reflexión. A semana pasada no metro unha nena cantaba nun inglés perfecto "Life on Mars", de David Bowie. O feito illado carecería de interese incluso tratándose do home ao que recitaba si non fose porque, ao ver a miña cara de asombro, a nai miroume, se compadeció da miña condición de espectadora e dixo que ela non llo ensinaba, que era a pícara quen o pedía en casa e aprendíase unha gran cantidade de letras do cantante.

Este xesto en aparencia vulgar e cotián esconde unha profunda lección filosófica, a saber, que só existe o coñecemento desde o autocoñecemento e que só pode aprenderse (e aprehenderse) aquilo que se ama desde certo exercicio de liberdade de pensamento porque, si non é así, cae no baleiro, aínda que a curto prazo cumpra a súa función: aprobar un exame, agradar a un profesor, contentar aos pais. Un saber tan cruel? Non fai falta recorrer a terceiras persoas para facer este exercicio sobre os fondos de “o capital cultural” herdado da Educación Secundaria e o Bacharelato (ata de moitas materias universitarias). Persoalmente, pouco recordo das infinitas leccións de Física ou Literatura durante a Educación Secundaria Obrigatoria e o Bacharelato, por non falar das Matemáticas, desterradas da miña memoria como Hécuba, feito que non me honra en absoluto, pero tampouco o fai ao sistema educativo, que non considerou nin por un momento a miña individualidade, senón que expuxo universalmente uns contidos que debiamos aprender obrigatoriamente para exercer unha presión constante de sometemento a un mesmo modelo. “Para estar todos obrigados á subordinación, á docilidade, á atención nos estudos e exercicios e á exacta práctica dos deberes e da disciplina. Para que todos aseméllense”.

Aínda que é certo que debe existir unha obrigatoriedade que permita aos individuos comprender de xeito básico o mundo e ter unhas bases de cultura xeral, ten pouca repercusión en dous sentidos. O primeiro porque na era da información, onde está máis ao alcance da man que en ningunha outra época, temos un sistema educativo que xera individuos dóciles recheos de contidos memorísticos. A información está toda envorcada nunha rede infinitamente accesíbel e elástica. Non valería a pena acabar coa memoria para convidar a pensar e a problematizar, a desestabilizar os marcos de pensamento e a deixar de facer obrigatorios os contidos a favor dunha individualidade? Non merecería a pena cambiar a forma de coñecer e aprender? E, sobre todo, como se fai todo isto? Que profesores necesitaría esta nova educación? O segundo, porque onde queda a individualidade de cada un si por todas as partes atopamos un sistema castrante de represión normalizadora da personalidade que, ademais, suscítase de forma hipócrita como un sistema libre?

Descoñezo se existen novas pedagoxías a este respecto, pero si coñezo as novas leis que gobernarán o noso sistema educativo polo menos uns anos e que son o marco teórico nos que se desenvolverá o exercicio escolar desde os contidos básicos e competencias. Existe un gran movemento contra esta nova lei que segue implantando esta mala educación que denunciamos, onde as disciplinas humanísticas que son as encargadas de problematizar devandito asunto están cada vez máis ausentes dos plans de estudos. A gran afectada é a Filosofía, que, carente de interese nun mundo dominado pola utilidade, a eficacia e o capitalismo, sofre os estragos do modelo educativo, un declive que non é illado para fórmaa escola, senón para todas as institucións do noso país. En particular, este declive que comezou, como ben sinala José Luís Pardo, fai xa algúns anos, débese a un cambio de terminoloxía en aparencia técnica e inofensiva cando, en lugar de materias, as universidades empezaron a ter créditos en clara analoxía coa terminoloxía financeira. Esta falta de finalidade capital de non servir para nada (nin a nada) non ten cabida no mundo actual e atópase nun perpetuo non-lugar e a piques do seu extinción na Educación Se­cun­daria Obrigatoria e o Bacharelato.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 07-04-2015 12:19
# Ligazón permanente a este artigo
OBRADOIRO ENCALADO DO NOVO LOCAL DE ÁRBORE
Os vindeiros 17, 18 e 19 de Abril, o Estudo de Construcción Bioconstruír, coordinara un obradoiro onde os asitentes poderán aprender as técnicas de pintado con pintura de cal para as paredes e teitos, o proceso será dirixido por Xulio Fernández, Arquitecto técnico e polo artesán Luciano López.

Para realizar esta operación en tres días, dado os metros cadrados a tratar, é moi importante reunir un mínimo de 15-20 persoas.
Horarios. Podedes inscribirvos soamente parte dos días senon vos fora posible asistir os tres días. Os horarios do taller serán:
- Venres 17 de Abril, de 16:00-20:00h
- Sábado 18 de Abril, de 10:00h-14:00h e de 16:00h-20:00h
- Domingo 19 de Abril, de 10:00h-14:00h
Importante
Vir con roupa cómoda para traballo, traer un caldeiro e se puidera ser, escaleira de man.
Inscrición
Coa intención de organizar o obradorio, agradeceríamos que nos confirmarades antes destas datas as persoas que queirades vir, incluíndo os horarios nos que participaredes. Podedes incribirvos en info@arbore.org ou no 986233497.
Comidas
Nos ocuparemos de ter empanadas para todo o mundo o día 18 de Abril, para comer no local.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 07-04-2015 12:11
# Ligazón permanente a este artigo
Carmela Silva e os nazis
Por: Óscar Lomba

Fonte: La Voz de Galicia (01/04/2015) e web de Óscar Lomba

http://www.lavozdegalicia.es/noticia/vigo/vigo/2015/04/01/carmela-silva-os-nazis/0003_201504V1C12993.htm

http://oscarlomba.com/carmela-silva-e-os-nazis

O nazismo é o movemento político e social do Terceiro Reich alemán de carácter panxermanista, fascista e antisemita. O termo nazi aplícase á persoa que é partidaria do nazismo: a actitude dos nazis adoita ser intolerante e racista.
Vén a conto este pequeno apunte sobre o nazismo porque a tenente de alcalde de Vigo, Carmela Silva, arremeteu na súa conta de Twitter contra a veciñanza que se opuxo á redonda de Coia e chamoulles, sen cortarse un pelo, nazis.
A polémica sobre o barco Alfageme e a súa colocación na redonda de Coia xorde cando os veciños e veciñas protestaron de xeito enérxico contra o uso de diñeiro público para colocar ese barco nunha redonda do barrio obreiro de Coia, cun custo que se estima moi superior aos 500.000 euros. A veciñanza de Coia considerou un despropósito gastar esa cantidade nesa praza cando existe pobreza, desemprego e precariedade e no canto de investir devandita cantidade nun proxecto que considera innecesario, propoñían empregar eses cartos en fins sociais, como investimentos que creen postos de traballo ou levando adiante políticas de xustiza social, incrementando as axudas de emerxencia e apoiando a todas as familias que se atopan desprotexidas.
Xa que logo non parece que os veciños e veciñas de Coia que protestaban teñan nada que ver cos nazis. Porén si que tiveron que sufrir a represión do Concello, con intervencións pouco afortunadas da policía local xunto co grupo especial GOA (Grupo Operativo de Apoio) que mostraron, nalgunha ocasión, presuntos episodios de fustrigación como empurróns e provocacións.
Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 01-04-2015 09:52
# Ligazón permanente a este artigo
CEA SOLIDARIA
CEA SOLIDARIA

Cea solidaria organizada pola organización galega para o desenvolvemento Da Man
O vindeiro sábado 9 de maio ás 21:30 horas no salón de banquetes da Casona da Torre en Redondela.

Reservas nos teléfonos:

666 618 202
691 109 283
670 910 488


WEB: http://www.orgdaman.org/
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 30-03-2015 11:16
# Ligazón permanente a este artigo
Vigo e o urbanismo cálido
Por: Óscar Lomba

Fonte: Web de Óscar Lomba

http://oscarlomba.com/vigo-e-o-urbanismo-calido

Opino que habitamos unha cidade mercantilizada na que os usos do espazo público privatizáronse. Porén, entendo que Vigo debería impulsar outro tipo de urbanismo que tivese en conta outros usos do espazo público e que nacese dun xeito menos impositivo. Opino que resulta urxente artellar outro xeito de construír a nosa cidade que estea máis atenta ao benestar da cidadanía viguesa. O desenvolvemento urbano de Vigo debería ser menos indiferente á vontade colectiva. Debería ser un urbanismo cálido. Humanizar non debería consistir en ateigar a cidade de lousas e baldosas por todos os recantos. Debemos ser conscientes de que toda formulación urbana afecta ao noso quefacer cotiá. Resulta importante suscitar proxectos que se fagan desde a cidadanía aínda que sen descartar a colaboración da administración e que poñan en xogo outras perspectivas como son os sentimentos cidadáns, o coidado do espazo e o seu relato nas prácticas domésticas de cada vigués. Os recursos dos que dispomos non son só materiais e económicos, senón que tamén existen outros capitais como son o afectivo, o da saúde ou o da sostibilidade. Opino que é necesario transformar os espazos públicos, reactivar os solares baleiros, incrementar a mobilidade, ampliar a cultura colaborativa, mellorar a salubridade de determinadas áreas periféricas, potenciar a economía responsábel ou a educación ambiental. Todas as persoas de Vigo deberían ter dereito á cidade sen discriminacións de ningún tipo. Sería fundamental preservar a memoria histórica de Vigo e a súa identidade cultural. Vigo abrangue un espazo colectivo culturalmente rico e diversificado, posto que pertence a todos os seus habitantes. Todos os vigueses e viguesas teñen dereito a participar na propiedade do territorio urbano, xa que os espazos e bens públicos e privados da urbe deben utilizarse dando prioridade ao interese social, cultural e ambiental. Vigo deben ser un ámbito de realización de todos os dereitos humanos e liberdades fundamentais, porén debería recoñecerse unha protección especial a grupos e persoas en situación vulnerábel. Debería impulsarse unha economía solidaria. O concello de Vigo debería adoptar medidas efectivas para lograr de xeito progresivo a plena efectividade dos dereitos económicos, sociais, culturais e ambientais de toda a cidadanía viguesa. E para logralo non basta con ornamentos nin con decorados de cartón pedra. Non se trata ornamentar para ocultar a cidade real. A fría pedra non pode paliar a angustia dos miles de parados e paradas que esperan unha axuda de emerxencia. Vigo necesita un urbanismo máis humano, máis cálido.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 30-03-2015 11:05
# Ligazón permanente a este artigo
Vigo e a illa decepción
Por: Óscar Lomba

(Fonte: web de Óscar Lomba e La Voz de Galicia)

http://oscarlomba.com/vigo-e-a-illa-decepcion

Decepción é unha illa integrada no arquipélago das Shetland do Sur, no noroeste da Antártica. O seu nome débese a unha lenda que fala do sentimento de decepción provocado no seu momento pola crenza de que existían fabulosos tesouros de piratas e bucaneiros que, unha vez alí, non apareceron nunca.

Vigo non é esa illa e a súa cidadanía non busca tesouros, pero moitos teñen un sentimento de insatisfacción xurdido ao non cumprirse as súas expectativas de futuro, se é que nalgún momento as tiveron.

Moitos vigueses e viguesas humildes deambulan polas rúas da cidade e observan numerosos letreiros que din: «vivimos nunha cidade fermosa», porén ao ser pobres as súas emocións primarias xeran sorpresa e mágoa. Entrementres descobren perplexos como a cuñada de dona Carmela Silva, parella política e primeira tenente de alcalde de Abel Caballero, gozou dun soldo sen ter que achegarse ao seu posto de traballo. A «fermosura» non é vivida do mesmo xeito por todos, xa que mentres uns non teñen que esforzarse nada e perciben o seu salario sen ter que madrugar, outros sofren un retraso intolerábel na resolución e concesión das axudas sociais de emerxencia, que moitas veces nin sequera acaban chegando.

Pasear por rúas prodixiosamente empedradas non axuda moito cando quedas sen traballo, es desafiuzado da túa casa ou pasas fame e frío. Moita xente de Vigo coñece demasiado ben esas sistuacións como para permitir que un alcalde se ría deles e rexeite dar explicacións sobre os presuntos enchufes no Concello.

Vigo non é unha illa pero os parados que esperasen algún emprego xerado por tantas obras e humanizacións si que deben estar moi decepcionados. Porque o tesouro non aparece.

Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 30-03-2015 10:55
# Ligazón permanente a este artigo
SUSAN GEORGE abrirá en Vigo as xornadas 'Recuperar Soberanía. Desarmar o TTIP'
CONFERENCIANTES:
Susan George: Filósofa, activista en numerosas entidades (entre outras, Attac ou Greenpeace), na actualidade é presidenta do comité de planificación do think tank progresista Transnational Institute de Ámsterdam. Entre as súas obras destaca O informe de Lugano; Fe e débeda: o imperio secular do Banco Mundial ou o recente O Informe Lugano II, subtitulado "esta vez imos liquidar a democracia".
Albano Dante Fachín: Activista e editor da revista Café amb Llet, que naceu en 2004 como unha publicación mensual de ámbito comarcal. A súa investigación sobre a privatización da sanidade pública en Catalunya (denunciada tamén a través de reportaxes publicadas en youtube) valeulle os ataques da Generalitat, pero tamén incrementou o seu coñecemento e respecto en toda Catalunya e no resto do Estado Español. En 2014 converteuse nun medio de ámbito catalán, cunha tirada de 30 mil exemplares e chegando a distribuír de balde ata 145 mil exemplares dun número especial
Ricardo García Zaldívar: Economista, profesor na Universidad Carlos III e presidente de Attac España. En Praza falamos con el hai dous anos, nunha entrevista na que destacaba que "A débeda é un negocio e un instrumento potentísimo para conseguir outras cousas. É unha mostra do inmenso poder que teñen a banca e os seus lobbies".
Arcadi Oliveres: Economista e activista de Justícia i Pau, organización pola promoción e defensa dos dereitos humanos, a súa actividade nos últimos anos estivo centrada na defensa do decrecemento, a súa proximidade ao 15M e a creación, xunto a Teresa Forcades, de Procés Constituent.
Florent Marcellesi: Investigador, político e activista ecoloxista, europarlamentario por EQUO dende o pasado mes de maio. Entre os seus libros destaca Adiós al crecimiento. Vivir bien en un mundo sostenible y solidario ou Cooperación al posdesarrollo. Bases teóricas para la transformación ecológica de la cooperación al desarrollo.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 26-03-2015 11:43
# Ligazón permanente a este artigo
ACTO PÚBLICO EN VIGO
Xornadas ECOAR
ACTO PÚBLICO EN VIGO

Este xoves 26 de marzo de 2015 ás 19:30 horas darán comezo as xornadas contra o TTIP organizadas por ECOAR))) no Auditorio do Centro Municipal de Teis (Camiño Maceiras s/n, 36207, Vigo) coa presenza de SUSAN GEORGE
http://www.tni.org/es/users/susan-george
DA MAN DE SUSAN GEORGE
ARRINCAN AS XORNADAS “RECUPERAR SOBERANÍA, DESARMAR O TTIP”
Este xoves 26 de marzo de 2015 darán comezo as xornadas contra o TTIP organizadas por ECOAR))) no Auditorio do centro Municipal de Teis (Camiño Maceiras s/n, 36207, Vigo) .
___________________________________________________________________________________________
O xoves 26 de marzo, ás 19:30 h., terá lugar, no Auditorio do Centro Municipal de Teis(Camiño Maceiras s/n, 36207, Vigo) a primeria das sesións que compoñen as xornadas “Recuperar Soberanía, desarmar o TTIP”, da man de Susan George, activista, escritora, científica socio-política e presidenta da Xunta do Transnational Institute. O traballo de George vai encamiñado, nos últimos anos, cara a loita contra o modelo actual da globalización, organización do comercio mundial, as institucións financeiras internacionais e as relacións norte-sur.
George é especialista, entre outros temas, en reforma da Unión Europea, política comercial europea, débeda e institucións financeiras internacionais, alternativas á globalización empresarial, taxa sobre as transacións especulativas; seguridade alimentaria e comercio internacional. Sobre estes temas escribiu máis dunha decena de libros que foron traducidos a diversos idiomas, ademais de numerosos artigos.
Máis Información das xornadas
http://recuperarsoberania.besaba.com/
www.ecoarglobal.org
http://goteo.org/project/desarmar-o-ttip
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 26-03-2015 08:49
# Ligazón permanente a este artigo
[1] ... [3] [4] [5] 6 [7] [8] [9] ... [25]
© by Abertal