A VOZ DA ESQUERDA


Voceiro de N.E.G.
(NOVA ESQUERDA GALEGA)
Nova Esquerda Galega (NEG) é unha organización que se define como alternativa, socialista, ecoloxista, galeguista, confederal, internacionalista, feminista, altermundista e que se esforza por impulsar as loitas contra toda forma de explotación, opresión e dominación sobre as persoas e a natureza. As mulleres e os homes de Nova Esquerda Galega (NEG) organizámonos politicamente para levar adiante a transformación revolucionaria da sociedade. Nova Esquerda Galega (NEG) procura a construción do socialismo sen renunciar a unha democracia avanzada e participativa, autoxestionaria, libre de explotación, alienación e opresión, onde todo o mundo poida participar dun xeito democrático e autónomo na elección dun novo futuro colectivo.

PULSA SOBRE A BANDEIRA DE NEG PARA SABER MÁIS SOBRE NOVA ESQUERDA GALEGA (NEG)


O meu perfil
aesquerdavigo@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

EB-B, ISI, CEx, NEG e RV-Ex piden a retirada do anteproxecto de reforma das pensións

COMUNICADO - Compromiso A Esquerda

http://compromisolaizquierda.blogspot.com.es/2013/09/eb-b-isi-cex-neg-y-rv-ex-piden-la.html

As formacións políticas integradas en Compromiso A ESQUERDA (Ezker Batua Berdak, Iniciativa Socialista de Esquerdas, Converxencia por Estremadura, Nova Esquerda Galega e Rede Verde de Estremadura) opóñense con rotundidade e piden a retirada urxente do anteproxecto de Lei que regulamenta o factor de sostibilidade das pensións aprobado polo goberno do PP, pois o devandito anteproxecto vai supoñer, como afirman os sindicatos, que os xubilados perdan un 28% de poder adquisitivo.


Como estima a memoria do impacto económico do anteproxecto de Lei para a regulamentación do Factor de Sostibilidade e do índice de revalorización do sistema da Seguridade Social remitido ao Consello Económico e Social (CES), o anteproxecto do PP supón un recorte en pensións de 33.000 millóns até 2020. Comezando esta por un primeiro recorte de 810 millóns de euros en 2014 e 5.000 millóns anuais desde 2019, cando tamén entre en vigor o factor de sostibilidade (FS), até 2022. En total, 33.000 millóns de euros menos a pagar no capítulo de pensións nos próximos nove anos.


Para as formacións políticas integradas en Compromiso A ESQUERDA, esta reforma desvalorizará nuns 1.500 euros anuais a pensión media. A perda de poder adquisitivo acumulada en seis anos polos pensionistas será de máis dun 10% se a inflación chega a situarse en torno ao 2% de media anual. E se os cálculos do Executivo se aplicasen sobre unha inflación do 3%, que foi a media de IPC no Estado español desde o arranque da zona euro, o recorte das pensións excedería de abondo os 110.000 millóns na próxima década.


Para EB-B, ISI, CEx, NEG e RV-Ex este recorte na contía destinada a pensións vaise traducir nunha brutal mingua do poder adquisitivo dos pensionistas. A prestación media dun xubilado, segundo o último dato publicado, ascende a 981,92 euros ao mes en catorce soldos. Se a inflación nos vindeiros seis anos chegase a situarse no 3% anual, a perda dos pensionistas chegaría a 2.460 euros, máis de 175 euros en cada pagamento.


Compromiso A ESQUERDA apoia as estimacións realizadas polos sindicatos CIG, CCOO e UGT, organizacións que xa se pronunciaron respecto da devandita cuestión asegurando que nos próximos quince anos os xubilados poderían chegar a perder mesmo un 28% de poder adquisitivo, toda unha lousa ás súas expectativas de futuro. Se a iso sumamos o elevado desemprego, que está tendo unha incidencia importante nos maiores de 50 anos, e a menor capacidade de aforro das familias, semella que o futuro vainos condenar a unhas xubilacións de pobreza e mendicidade.


EB-B, ISI, CEx, NEG e RV-Ex considera absurdo que o goberno do PP diga que en 40 ou 50 anos non se sosterá o sistema de pensións porque se reduciu o número de traballadores que terían que manter a cada pensionista, é igual de absurdo que alguén prognosticase en 1960 que para o ano 2010 habería grandes fames no Estado español porque o número de traballadores dedicados á agricultura ía pasar do 18% ao 2% da poboación activa. A trampa reside en que, debido á multiplicación da productividade, un 2% produce hoxe 10 veces máis alimentos que o 18% de hai medio século. O mesmo ocorre coas pensións. Alguén cre que a productividade da forza de traballo será a mesma hoxe que dentro de 40 anos?


EB-B, ISI, CEx, NEG e RV-Ex lembran que o Estado español é, entre os cinco maiores estados da UE, o que dedica menos porcentaxe do PIB a sufragar as pensións. Pero é que, ademais, esa porcentaxe reduciuse nos últimos quince anos. Desde 1995, o PIB do conxunto do Estado español multiplicouse por 2,3; porén, a porcentaxe do PIB dedicada a pensións pasou do 10% ao 8%. Xerouse máis riqueza, pero os pensionistas levan unha parte cada vez menor dela. A pensión media contributiva no Estado español é só o 68% da media da UE-15 e a pensión non contributiva é só o 46% da media da UE-15.


Para as formacións políticas integradas en Compromiso A ESQUERDA, a diferenza entre a media que gastan os países da Unión Europea nos seus pensionistas e o que gasta o Estado español é abafadora, ao redor de 5 puntos de diferenza. E cada punto supón máis de 10.000 millóns de euros. Só con que dedicásemos a mesma porcentaxe do PIB que Francia, Alemania ou Italia, os nosos pensionistas terían unha subida inmediata na súa pensión mensual que para moitos significaría aumentala de vez en máis dun 100%, unha subida media de máis de 500 euros ao mes.
Compromiso La Izquierda
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 20-09-2013 08:45
# Ligazón permanente a este artigo
Arxentina dicta orde de detención internacional contra catro torturadores do franquismo.
Xuiza María ServiniArxentina dicta orde de detención internacional contra catro torturadores do franquismo.

Información publicada en PÚBLICO.es
http://www.publico.es/469209/argentina-dicta-orden-de-detencion-internacional-contra-cuatro-torturadores-del-franquismo
A organización política Nova Esquerda Socialista, integrada en Nova Esquerda Galega (partido que forma parte de ANOVA) é acusación particular nesta causa.

Nunha decisión sen precedentes, a xuíza María Servini de Cubría pide, a través da Interpol, a extradición de altos funcionario policiais e da Garda Civil, na causa aberta nese país para xulgar os crimes do franquismo.
Nun día histórico para as vítimas do franquismo, a maxistrada María Servini de Cubría ha dictado unha resolución pola que dicta orde internacional de detención preventiva, con fins de extradición, para catro ex funcionarios de seguridade acusados de torturas: o ex garda civil Jesús Muñecas Aguilar, o ex escolta de Francisco Franco e da Casa Real Celso Galván Abascal, o ex comisario José Ignacio Giralte González; e ex-inspector José Antonio González Pacheco, alias Billy “El Niño”.

É dicer, que na causa aberta na Arxentina para xulgar os crimes do franquismo, pasaron a ser imputados estes catro ex funcionarios, que deben ser extraditados "a efectos de recibir declaración indagatoria". "Procede que esta maxistratura curse especificamente ás autoridades españolas esta orde de detención", di textual a resolución da maxistrada. O texto especifica que debe ser comunicado "o arresto preventivo dos nomeados con fins de extradición a efectos de recibir declaración indagatoria á Organización Internacional de Policía Criminal (INTERPOL)".

Esta é a vitoria máis importante das vítimas do franquismo na causa que comezou fai máis de tres anos. A resolución, entón, será enviada tanto a INTERPOL como ás autoridades españolas para proceder á detención dos primeiros catro procesados da causa, aberta en abril de 2010, tal e como acaba de confirmar a Público un dos avogados que recibiu en man a resolución da xuíza, o arxentino Carlos Slepoy.

Os avogados solicitaron por escrito á xuíza, en marzo deste ano, que emitise ordes de captura internacional contra nove responsables do réxime franquista: tres ex ministros, José Utrera Molina (sogro do ministro de Xustiza Alberto Ruiz-Gallardón), Rodolfo Martín Vila e Fernando Suárez; e dous ex xuíces, ademais dos catro ex-funcionarios de seguridade que agora pasaron a estar procesados na causa. A maxistrada decidiu proceder, por agora, contra estes últimos.

A lei procesual arxentina prevé que, se existen indicios de criminalidade nunha persoa, se lle chame para que preste declaración indagatoria, cuxo efecto é a orde internacional de detención se o acusado se atopa fóra do país. Esta é a vitoria máis importante que conseguen as vítimas do franquismo no marco dunha causa que comezou hai máis de tres anos. O proceso sufriu varios escollos que agora comezan a disiparse.

A xuíza recibirá o vindeiro 20 de novembro, aniversario da morte de Francisco Franco, a vítimas da ditadura e a funcionarios españois para que presten o seu testemuño no marco da causa. Espérase a chegada de parlamentarios de BNG, IU, Amaiur, e quizais algún do PSOE. É probable que se adiante o deputado de ERC Joan Tardà, para interpoñer en outubro unha querela polo asasinato durante a ditadura de Lluis Companys, presidente da Generalitat durante a II República, e que tamén o acompañen varios concelleiros e alcaldes do seu partido.

Deputados de BNG, IU, Aralar e PSOE irán coas vítimas que testificarán en Bos Aires o 20-N. Nova Esquerda Galega é posible que tamén as acompañe.
A iso súmase o crecente apoio institucional e relevancia que se lle outorga na Arxentina a esta causa. Ademais da resolución de apoio do Congreso Nacional á causa xudicial, o alcalde da cidade da Prata declarou de interese municipal a querela arxentina contra os crimes do franquismo, e o mesmo está estudando a lexislatura provincial de Bos Aires. A última en mostrar o seu respaldo foi a lexislatura porteña (o Parlamento da cidade de Bos Aires), que acaba de aprobar por unanimidade unha declaración de apoio á querela e de condena ao franquismo. Fai uns días, constituír a Plataforma Arxentina de Apoio á Querela contra os Crimes do Franquismo, á que se adheriron case 100 organizacións, e un dos seus obxectivos é o de sumar o apoio de máis institucións á querela, en sintonía co que está sucedendo no Estado español coa Coordinadora Estatal de apoio á Querela Arxentina (CeAQUA).

"Este apoio é fundamental", resalta Slepoy. Os avogados reuníronse con practicamente todas as forzas do Congreso, e co director de Dereitos Humanos da Chancelería, Federico Villegas Beltrán, para garantir que as próximas videoconferencias que realice a xuíza con vítimas do franquismo non volvan suspenderse, como xa sucedeu en tres ocasións. Os querelantes tamén estiveron con Mario Fera, presidente de Consello da Maxistratura, órgano encargado da tramitación técnica das querelas, para deixar asegurado novos problemas.

Ata agora, a xuíza enviara ao Estado español dúas comisións rogatorias. Na primeira, solicitaba que lle informasen sobre si había investigacións en curso sobre o franquismo, en que xulgado estaban, en que estado se atopaban. Tamén pedía información sobre o plan sistemático de exterminio da ditadura, e en específico, sobre o plan deliberado, planificado e legalizado do secuestro de nenos. Varios meses despois, contestou a Fiscalía Xeral de Estado que encabezaba Cándido Conde-Pumpido, cando por entón o PSOE estaba no Goberno. A Fiscalía alegou que no Estado español estaban investigando o franquismo, e advertía que o principio de xurisdicción universal é subsidiario, é dicer, que podía aplicarse cando non había investigacións no país onde se cometeu o crime, polo entendían que Arxentina non tiña competencia para investigar.

A única causa xudicial aberta no mundo sobre os crimes do franquismo é a que se impulsa desde Arxentina.
Os avogados da querela replicaron cun escrito, aclarando que todos os procesos abertos en distintos xulgados do país a raíz dos testemuños que enviara o xuíz Baltasar Garzón, foran arquivados na súa inmensa maioría, e que só quedaban tres abertos, pero relacionados coa existencia de fosas comúns e exhumación de corpos, sen que houbese unha investigación penal. A xuíza reaccionou inmediatamente e mandou unha segunda comisión rogatoria ao Estado español, pedindo a identificación de moitos responsábeis. A Fiscalía Xeral volveu contestar cando xa estaba o PP no Goberno, con Eduardo Torres-Dulce como novo fiscal xeral, onde reiteraban que Servini de Cubría non tiña competencia para xulgar os crimes franquistas. Para entón, Garzón xa fora condenado en febreiro de 2012 polo Tribunal Supremo.

A maxistrada decidiu entón viaxar ao territorio do Estado español, pero a viaxe foi cancelada porque a Corte limitou o número de funcionarios cos que podía viaxar. Para a súa chegada creouse un movemento cunha lista de 100 declarantes. A suspensión da súa viaxe xerou unha enorme frustración.

Pero coa actual resolución da xuíza, coa que dicta a primeira orde internacional de detención contra os primeiros representantes do franquismo, a maxistrada deu un paso que pode marcar un fito na historia xudicial galega e española.

A única causa xudicial que hai aberta no mundo en relación aos crimes do franquismo é a que se impulsa desde Arxentina. A Constitución arxentina recoñece desde 1853 o principio de xustiza universal, polo que este país ten xurisdicción para perseguir os crimes franquistas ao terse negado España a investigar por si mesma os crimes cometidos entre o 17 de xullo de 1936 e o 15 de xuño de 1977. Segundo os autos de Garzón, a represión franquista deixou polo menos 113.000 desaparecidos e uns 30.000 nenos apropiados polo réxime que foron subtraídos ás familias republicanas.
GALICIA CONFIDENCIAL
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 19-09-2013 09:28
# Ligazón permanente a este artigo
BEIRAS E A FRONTE AMPLA NON EXCLUÍNTE
Xosé Manuel Beiras Torrado
Por: Lois Pérez Leira

(Publicado en Galicia Confidencial)

http://www.galiciaconfidencial.com/nova/15826.html?pag_com=%201

A proposta de Xosé Manuel Beiras, aceptada por unanimidade pola Coordinadora Nacional de ANOVA, facendo un chamamento a conformar unha fronte ampla non excluínte para as vindeiras eleccións Europeas, convértese nun feito histórico transcendental para dar os pasos políticos cara unha verdadeira ruptura democrática.

A declaración aposta pola creba democrática ou, cando menos, nun ensaio xeral dunha futura rebelión cívica democrática.

O documento político ten como destinatarios aos nacionalistas galegos e a esquerda rupturista federal, mais tamén aos movementos sociais e cidadáns. No documento aprobado sublíñase a necesidade de xerar un proceso constituinte galego onde a soberanía nacional sexa exercida polo pobo que a convertería en soberanía popular.

O outro aspecto novo, e seguramente de forte impacto político pola súa transcendencia, é o chamamento á conformación unha fronte ampla estatal que sexa quen de desaloxar do poder ao réxime xurdido da segunda Restauración Borbónica e con ela o modelo de Estado. Beiras aposta por conseguir nun proceso de acumulación de forzas políticas e electorais unha nova maioría, que poida dar un novo marco constitucional, que permita resolver e superar o Estado centralista. O que non se puido lograr durante a Primeira e Segunda República, como tampouco na traizoada Transición, as condicións están madurando para producir a necesaria creba democrática, que garanta o dereito de autodeterminación dos pobos e os dereitos sociais da cidadanía. O Movemento independentista en Catalunya é un exemplo concreto deste novo escenario político, mais tamén o ascenso electoral das forzas políticas alternativas e anti-sistémicas.

Esta declaración da esquerda nacional está na tónica das posicións públicas de Esquerda Unida, Esquerda Anticapitalista, Equo, Compromiso A Esquerda ou Construíndo a Esquerda, tamén coinciden con outras organizacións nacionais do país vasco e Catalunya.

Non hai dubida ningunha de que Beiras volveu quedar co dominio absoluto do balón para seguir facendo goles ao «estilo Messi».
Compromiso La Izquierda
Galicia Confidencial
lacasademitia.es
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 18-09-2013 10:39
# Ligazón permanente a este artigo
Que a nosa voz sexa a cinta amarela que clame pola liberdade dos cinco
Rede de intelectuais e artistas En Defensa da Humanidade.Por Nova Esquerda Galega (NEG)

Cumpríronse 15 anos do encarceramento nos Estados Unidos de cinco anti-terroristas cubanos. Un deles, René González, regresou a Cuba logo de cumprir toda a súa condena. Sería dunha crueldade extrema aplicar aos outros catro a mesma regra, sendo que as súas condenas son moito máis longas e un deles, Gerardo Hernández, morrería en prisión.

Sumámonos ao vibrante chamamento que fixo René aos pobos do mundo e, en especial, ao de Estados Unidos, para lograr a liberdade dos seus compañeiros. O único crime destes homes consistiu en obstruír os plans terroristas das organizacións contrarrevolucionarias cubanas que actuaron impunemente durante anos en Estados Unidos, onde moitos dos seus membros gozan de consideracións especiais, malia cometer crimes horrendos.

Nós, intelectuais, artistas e cidadáns libres de Galicia, confiamos en que o sentido de xustiza do pobo dos Estados Unidos logre o milagre da pronta reunión en Cuba dos 5 e chamamos a todas as persoas de boa vontade a sumarse a esta demanda.

Rede de intelectuais e artistas En Defensa da Humanidade.

Galicia, 14 de setembro 2013.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 18-09-2013 10:19
# Ligazón permanente a este artigo
80 aniversario do recoñecemento de Galicia como nación pola Sociedade de Nacións
Bandeira GalegaPor: Nova Esquerda Galega (NEG)


Hoxe cúmprese o 80 aniversario do recoñecemento de Galicia como nación pola Sociedade de Nacións (antecesor da ONU) en Suiza no ano 1933. A Solidariedade vasca e catalá tivo moita importancia ademais do traballo ben feito do representante, o escritor, xornalista e tradutor galego, Plácido Castro
Do 16 ao 18 de setembro de 1933 tería lugar en Berna (Suiza) o IX Congreso de Nacionalidades Europeas (CNE), un organismo vinculado á Sociedade de Nacións que reivindicaba o dereito do autonomía e o libre desenvolvemento cultural das nacións sen estado e das minorías nacionais de Europa. Asistiron delegacións dunha quincena de comunidades minoradas, entre as cales a catalá e a vasca. Galicia, para ser recoñecida oficialmente como nación, tivo o apoio firme de vascos e cataláns.
Para ingresar no CNE, un organismo creado o 1925 no seo da entidade precursora das Nacións Unidas (ONU), “a parte solicitante tiña que achegar probas ou manifestacións que evidenciasen a súa existencia mediante signos exteriores demostrativos dunha vida colectiva con carácter duradero”. O congreso reclamaba sistemas electorais que permitisen aos pobos minorizados dispoñer dunha representación proporcional á súa significación numérica.
O representante galego no pleno de Berna, Plácido Ramón Castro do Río, mostrábase exultante de que 'por primeira vez na súa historia Galicia fose recoñecida coa súa personalidade propia nun organismo internacional tan significativo'. Ao congreso, ademais de vascos e cataláns, asistiron tamén delegacións de todo o mundo, e unha morea de representantes de todas as minorías de Europa.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 18-09-2013 09:02
# Ligazón permanente a este artigo
Municipalismo retorto
Abel CaballeroPor: Óscar Lomba Álvarez

http://www.lavozdegalicia.es/noticia/vigo/2013/09/19/municipalismo-retorto/0003_201309V19C12991.htm

O municipalismo do PSOE vigués baséase nunha idea deformada do que debe ser a política desenvolvida desde o goberno dunha corporación democrática. Abel Caballero entende o poder municipal non como un instrumento para mellorar a calidade de vida dos vigueses e transformar a cidade, senón como unha ferramenta ao servizo dunha caterva de partidarios incondicionais da camarilla que controla o aparello do partido. O suposto manexo e mala utilización dos recursos públicos para conseguir adhesións indelébeis, presuntas contratacións arbitrarias, e outras tantas irregularidades estarían convertendo o espazo municipal vigués nun procreo turbio. Caballero conseguiu consolidar o apoio electoral grazas ao cuantioso dispendio de fondos empregados no simple embelecemento parcial da cidade e a un uso sistemático de medios de comunicación afíns.

Onde a xestión tende máis a favorecer á poboación, a súa calidade de vida mellora. Onde se fai a favor dos intereses privados dos políticos e familiares, deixa que desexar. Por iso, debido ao seu papel crucial como espazo de convivencia considero que o municipio pode converterse no lugar de arranque desde onde os suxeitos sociais poderían comezar o proceso de transformación cara a unha sociedade alternativa. Pero en Vigo son moi poucas persoas as que deciden e xestionan os bens e servizos baixo o control municipal. Fronte a idea obsoleta do municipalismo de Caballero propoño un municipalismo innovador e elemento de dinamización e articulación social. É necesario cuestionar o municipalismo tradicional e crear un novo onde se tería que dar: 1) o choque entre o actual modelo de xestión e o xermolo dun novo modelo alternativo; 2) a transformación progresiva do modelo de goberno por outro máis participativo e horizontal), e 3) a organización da transformación cidadá pola múltiple presenza dos movementos sociais que terían que asumir o deseño dos procesos e a transformación da propia cidade (a súa ecoloxía social e a súa contorna). E mentres, o moderno municipalismo pouco ten que ver coa retorta idea que deste teñen Caballero e os seus amigos.
La Voz de Galicia
Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 18-09-2013 08:42
# Ligazón permanente a este artigo
CABALLERO: MOCIÓN DE CENSURA
Alcalde de VigoPor: Lois Pérez Leira



No primeiro pleno do Concello, despois das vacacións, algúns veciños e activistas sociais déronse cita para escoitar distintos temas de interese municipal, como os catro despedimentos das traballadoras dos centros cívicos. Logo de oír estoicamente a longa e aburrida sesión observei que algúns dos presentes mostraban uns carteis pequenos, en follas do tamaño DIN A 4, nos que pedían unha Moción de Censura para Abel Caballero. Ao principio sorprendeume o pedido, mais ao terminar a sesión decateime da necesidade de facelo.



O Goberno que preside Abel Caballero ten trazos totalitarios e antidemocráticos. A súa maioría absoluta, outorgada polo BNG a cambio dalgunhas migallas, convertérono no dono e señor do noso municipio. Mercou á maioría dos medios de comunicación, ten os seus programas televisivos propios e un cuantioso orzamento destinado a publicidade que é empregado, única e exclusivamente, en potenciar a súa imaxe pública.



Entrementres o principal partido da oposición, o PP, está recluído á espera de que pase o ballón do caso Bárcenas ou se produza algún milagre en Vigo. Namentres o BNG, que aínda segue sendo o sostén político deste goberno, intenta recuperar a imaxe de esquerda que perdera en tantos anos de pisar moqueta. Cando gobernou non desenvolveu un municipalismo de esquerda e transformador, non demoleu a Cruz do Castro, presidía as procesións do Cristo da Vitoria ... Agora é Alternativa Galega de Esquerda (AGE) quen ocupa e amplía este espazo electoral, coa posibilidade real de obter seis concelleiros no caso de que as eleccións se fixesen agora.



Con este panorama, «El Caballero del Condado», Don Abel goberna ás súas anchas, facendo da súa xestión un goberno de xordos. Durante todos estes anos negouse sistematicamente a dialogar coa propia veciñanza a través da súa Federación, única interlocutora valida desde a instauración da democracia.



Caballero non quere escoitar directamente aos veciños, prefire só atender aos que son parte do seu partido político e por suposto só aos directamente beneficiados. É así como as asociacións da súa órbita son as que se benefician da xestión do goberno local. O resto, a gran maioría, 30 delas son castigadas e perseguidas, por manter unha opinión independente. Esta persecución ao movemento veciñal moi parecida á “Castra e Doma do Reino de Galicia”, neste caso dos loitadores de Vigo, reflectida pateticamente no despedimento improcedente de María Pérez, a Presidenta da Federación de Asociacións de Veciños de Vigo.



Unha cidade como Vigo non pode funcionar democraticamente se o seu alcalde rexeita o diálogo e non escoita ao conxunto dos veciños e movementos políticos e cidadáns. Por iso é necesario emendar esta deriva antidemocrática cunha moción de censura, como solicitaban os veciños no primeiro pleno, co fin de garantir unha xestión transparente, democrática e participativa. Agora a palabra téñena o BNG e o Partido Popular. Eles si que poden.




Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 18-09-2013 08:33
# Ligazón permanente a este artigo
SALVADOR ALLENDE NO RECORDO
Salvador AllendePor: * Lois Pérez Leira

Hai corenta anos –o 11 de setembro de 1973– decatábame pola radio da triste noticia do golpe de estado contra o goberno da Unidade Popular de Salvador Allende. A mesma nova conmocionaba a todo o mundo progresista, moi especialmente na Arxentina. Porén era unha noticia que non nos colleu por sorpresa, xa que a conspiración norteamericana era descarada. O certo é que sempre alentabamos que Allende puidese reverter a situación de desestabilizacion. Por aqueles anos residía na Arxentina onde militaba na Mocidade Comunista. Nese momento presidía a Confederación Arxentina de Estudantes Secundarios (CAES). Algúns meses antes envorcámonos nas rúas de Bos aires para recibir a “Chicho” como cariñosamente coñecíamos ao presidente socialista. Chegara ao aero-parque da cidade un día antes da asunción do presidente Campora o 25 de maio. A Arxentina estaba conmocionada, deixaba atrás a unha ditadura e o pobo lograra o retorno do xeneral Perón e unha esmagante vitoria popular. Para participar da asunción do representante de Perón viaxaron especialmente Osvaldo Dorticos presidente de Cuba e Salvador Allende de Chile. Xa no aeroporto miles de persoas estabámolo esperando para darlle a benvida. Lembro que repartiron unhas fotos impresas coa súa face e a súa sinatura que por moitos anos gardei con especial agarimo. Pola tarde unha manifestación multitudinaria se manifestou polos parques de Palermo cara á Embaixada de Chile, onde Salvador Allende dirixiunos unhas verbas desde o primeiro andar da mansión diplomática. Allende e a súa revolución pacífica era parte da esperanza da esquerda latinoamericana que cría que podía ser posíbel a forma pacífica da transición ao socialismo. O presidente chileno malia ser parte do Partido Socialista era un home de formación marxista, amigo do Che e de Fidel.

Foi un dos impulsores na Tricontinental celebrada en Cuba e o mentor da creación da organización OLAS, de coordinación dos Movementos Revolucionarios de América Latina. Ao día seguinte da súa chegada, o 25, íase a producir un dos acontecementos máis importantes da historia contemporánea da Arxentina, dous presidente: Osvaldo Dorticós e Salvador Allende oficiaban de notarios da asunción do Presidente Héctor José Cámpora que presidio “A breve primavera Arxentina”.

Aquel paso de Allende pola Arxentina foi esencial para profundar os lazos de amizade de ambos os dous pobos. Uns meses despois a dereita reaccionou, ao mando de Pinochet, executando o sanguento golpe de Estado. Durante aqueles primeiros dous días as noticias que chegaban eran confusas e contradictorias, algúns medios salientaban que en Valparaiso os obreiros resistían con valentía coas armas na man. Co transcorrer das horas a nosa esperanza íase diluíndo. Malia iso centos de miles de arxentinos saíron á rúas para solidarizarse co pobo chileno. Nunca na historia solidaria deste país deuse un fenómeno semellante. Ao berro de: «¡¡¡Chile no se rinde!!! ¡¡¡Vamos chile carajo!!! ¡¡¡Se siente se siente Allende esta Presente!!!» as rúas de toda a Arxentina facían sentir a súa solidariedade anti-imperialista.

Aínda hoxe retumban estes berros esperanzadores nos meus oídos. Recordo as bágoas e os abrazos dos compañeiros fronte ao edificio do Congreso de Bos Aires. «¡¡¡Vamos chile carajo!!!» era un só berro.

Meses despois en xaneiro de 1974 encabecei unha manifestación de estudantes secundarios na vila turística de Miramar. A mesma tiña como obxectivo a solidariedade con Chile. Logo dalgunhas provocacións da dereita local, termine detido con outro compañeiro e pasei a noite nunha comisaria da cidade. Creo que foi a detención, coa que me sentín máis orgulloso. Logo de 40 anos de que os EEUU provocasen este golpe de Estado coas consecuencias de mortes e violacións dos dereitos humanos por todos coñecidos, o pensamento socialista, anti-imperialista e revolucionario de Salvador Allende (que nada tiña que ver coa socialdemocracia), está máis vixente que nunca.
«¡¡¡Se siente se siente Allende esta Presente!!!»

* Lois Pérez Leira Director de cine, documentalista e guionista. Foi presidente da Confederación Arxentina de Estudantes Secundarios (CAES), membro do COMACHI (Comité Arxentino de Solidariedade con Chile), Presidente do Comité de Solidariedade con Chile do Municipio da Matanza e fundador en Galicia do COSAL (Comité de Solidariedade con América Latina). Co-voceiro de Nova Esquerda Galega. Militante de ANOVA.
Salvador Allende no recordo
Salvador Allende en el recuerdo
Salvador Allende en el recuerdo
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 11-09-2013 13:29
# Ligazón permanente a este artigo
Siria non é Ruanda.
Non á agresión a SiriaPor: Óscar Lomba Álvarez *



Todos temos moi presente o terríbel xenocidio de Ruanda que supuxo o intento de exterminio de toda a poboación tutsi por parte do goberno hexemónico hutu en 1994. No pasado, en Ruanda distinguíanse dous estamentos dentro da etnia banyaruanda, á que pertencía case toda a poboación: a maioría hutu e a minoría tutsi. En abril de 1994 o asasinato do xeneral Juvénal Habyarimana e o avance da Fronte Patriótica Ruandesa desencadearon unha morea de masacres en todo o país contra os tutsis obrigando a un desprazamento masivo de persoas cara a campos de refuxiados situados na fronteira cos países veciños, en especial o Zaire (hoxe República Democrática do Congo). En agosto de 1995 tropas zaireñas intentan expulsar a estes desprazados a Ruanda. Catorce mil persoas son devoltas a Ruanda, mentres que outras 150.000 refúxianse nas montañas. Máis de 800.000 persoas foron asasinadas e case todas as mulleres que sobreviviron ao xenocidio foron violadas. Moitos dos 5.000 nenos nados froito desas violacións foron asasinados. E con todo, que fixo a comunidade internacional? Pois, simplemente, nada. Por que? Imaxínome que ten que ver co escaso interese económico de Ruanda para as potencias occidentais e pola súa carencia de recursos naturais e enerxéticos. Ruanda baséase nunha economía de subsistencia que ocupa ao 90% da súa poboación. O país carece de recursos naturais e minerais de importancia, ademais de sufrir constantemente de secas, a escaseza alimentaria e un pobre desenvolvemento tecnolóxico.

Agora coñecemos que en Siria se está producindo unha sanguenta guerra civil, un conflito moi violento e cruento, só que nesta ocasión parece que á comunidade internacional preocúpalle moitísimo o que alí sucede. Durante o presente ano, todo o país estaba envolto nunha guerra brutal; cada recanto de Siria foi escenario de fortes tumultos e mesmo enfrontamentos armados entre os rebeldes e o goberno, o que trouxo consigo un incremento exponencial da espiral de violencia que desembocou en terríbeis batallas e presuntos bombardeos indiscriminados e, especialmente, na suposta utilización de armas químicas por ambos os dous bandos. Estes feitos, á súa vez, causaron a mortes de miles de persoas e un éxodo masivo da poboación cara a nacións veciñas, ademais, os combates causaron a destrución de moitas cidades e de milenarios monumentos e importantes patrimonios. Nacións Unidas informou que os mortos no país son máis de 100.000 e o número de refuxiados ascende a máis de 2.000.000, convertendo a esta guerra civil nunha das peores crises do noso século

Tamén soubemos que Senadores do Partido Republicano, de Estados Unidos, volveron facer recentemente declaracións instando o presidente Barack Obama a organizar unha forza internacional para intervir militarmente en Siria, baixo o pretexto de impedir a suposta utilización de armas químicas. Durante a semana pasada, os gobernos de Estados Unidos, Francia e Reino Unido alegaron ter evidencias que demostrarían o seu suposto uso por parte do goberno de Damasco contra poboación civil nalgunhas zonas “rebeldes”.

O propio presidente estadounidense, Barack Obama, advertiu recentemente, ao goberno do presidente Bashar al-Assad de que o uso de armas prohibidas por parte das forzas de seguridade sirias provocaría un cambio nas regras do xogo no conflito que ten lugar no país árabe desde hai máis de dous anos.

O goberno sirio non se limitou a rexeitar as acusacións dos EE.UU, Francia e Reino Unido, volveu asumir solemnemente o compromiso perante a comunidade internacional de que non utilizará xamais armas químicas, non só porque respecta a lexislación internacional, o Convenio de Xenebra, todos os protocolos adicionais e o resto de regras da guerra, senón tamén por razóns humanitarias e morais.

Opino que resulta evidente que os círculos máis intervencionistas e belicistas do imperialismo estadounidense e os seus aliados están preparando, coas súas falsas alegacións, tal como sucedeu en Irak, o escenario para unha dura intervención militar en Siria.

Desde o inicio do conflito en Siria, en marzo de 2011, Estados Unidos e os seus aliados europeos e na rexión do Oriente Medio non consideran outra solución para o país árabe e continúan dando apoio aos grupos de mercenarios armados e terroristas para derrocar o goberno do presidente Bashar al-Assad.

A propia evolución dos acontecementos revela que as potencias imperialistas non queren nin o diálogo, nin a democratización de Siria, nin os dereitos humanos, pois sistematicamente rexeitaron todas as iniciativas tomadas nese sentido, inclusive reformas políticas pola vía de emendas constitucionais, a adopción do pluri–partidismo , a convocatoria de eleccións, os cambios ministeriais e as xestións autorizando ao diálogo e a reconciliación nacional.

Estados Unidos, a Unión Europea e os seus aliados na rexión estableceron unha estratexia que prevé a intervención militar, a ocupación e a disgregación de Siria. Tacticamente, loitan no terreo diplomático para obter un mandato nesa dirección por parte do Consello de Seguridade das Nacións Unidas, á vez que sabotan toda iniciativa de diálogo e paz feita baixo a cobertura dese organismo.

O conflito en Siria é un novo foco de tensión internacional debido ao intervencionismo das potencias imperialistas, que máis unha vez demostran ser a verdadeira ameaza á paz mundial.

En momentos como este, é necesario defender o diálogo, a negociación, a paz e loitar contra as intervencións e agresións militares que violan a soberanía dos pobos, a súa independencia nacional e provocan traxedias. E reafirmar o principio de que soamente o pobo de cada país ten o dereito de decidir sobre o seu futuro, sobre a súa forma de goberno, sistema político e socioeconómico.

Ao preparar a intervención en Siria, as potencias imperialistas demostran a súa dobre vara de medir á hora de decidir unha intervención militar. Queda claro que Siria non é Ruanda. No caso de Ruanda non fixeron nada porque o único que había en xogo eran miles e miles de vidas humanas. Agora o que está en xogo, ademais das vidas humanas, é o petróleo, o gas e a posición xeo-estratéxica de Siria nese lugar.



* Óscar Lomba Álvarez (Vigo 1966) Licenciado en Dereito-Económico pola Universidade de Vigo e Diplomado en Maxisterio pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi colaborador de Radio Piratona. Ex-vicepresidente da Cooperativa Árbore. Ten colaborado cos seguintes medios: Coiote, Diario 16 de Galicia, A Nosa Terra, A Peneira, Kalaikia, Galicia Hoxe, Xornal de Galicia, A Trabe de Ouro, Tempos Novos, La Voz de Galicia, Atlántico Diario, El Foro Metropolitano, Pensamiento Crítico e Tribuna Socialista. Actualmente traballa como na Xerencia de Atención Primaria do SERGAS en Vigo. É asesor xurídico da Plataforma de Afectados pola Hipoteca – stop desafiuzamentos.


Siria nom é Ruanda
Siria no es Ruanda
Siria non é Ruanda
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 11-09-2013 13:24
# Ligazón permanente a este artigo
EB-B, ISI-ES, CEx e NEG apoian a alianza da esquerda e o ecoloxismo proposta por ICV e o grupo de AGE Espazo Ecosocialista
Compromiso A Esquerda
Ezker Batua – Berdak (EB-B), Iniciativa Socialista de Esquerda (ISI-ES), Converxencia por Estremadura (CEx) e Nova Esquerda Galega (NEG), as catro formacións políticas integradas no espazo Compromiso A ESQUERDA (C-LI), mostran a súa satisfacción pola noticia publicada por varios medios relativa a que grupos que integran Alternativa Galega de Esquerda (AGE) e Iniciativa per Catalunya Verds (ICV) esperan estreitar lazos de cara ás europeas.

( http://goo.gl/XdSS3Q ).


EB-B, ISI - ES, CEx e NEG entenden como moi positiva que dirixentes de Espazo Ecosocialista (organización membro de Alternativa Galega de Esquerda - AGE) e Iniciativa per Catalunya Verds (ICV) estreiten lazos de cooperación de cara ás eleccións europeas do vindeiro mes de maio e coincidan na necesidade de reforzar a cooperación entre a esquerda catalá e galega.





EB-B, ISI-ES, CEx e NEG tamén creen, como Dolors Camats, voceira de ICV no parlamento de Catalunya, que o obxectivo é "construír unha alianza" para concorrer a eses comicios, procurando a converxencia ao obxecto de intentar construír unha alianza das esquerdas e o ecoloxismo para expresar unha "mensaxe de anti-austeridade".





Do mesmo xeito EB-B, ISI-ES, CEx e NEG entenden, como Xoán Hermida, Coordinador de Espazo Ecosocialista (partido integrado na Alternativa Galega de Esquerda - AGE) a necesidade de construír unha esquerda estatal estratéxica e avogan a favor de que AGE, ICV e todas as organizacións da esquerda alternativa lideren unha "gran iniciativa" de face aos comicios europeos para "traballar sen sectarismos" contra o austericidio e os recortes das políticas neoliberais que desde o bipartidismo (PPSOE) deséñanse.





As formacións políticas integradas en Compromiso A ESQUERDA (EB-B, ISI-ES, CEx e NEG) animan a conformar unha nova hexemonía social das forzas da esquerda alternativa e cidadá, pois é urxente e prioritario que a forzas populares deamos unha saída á crise; para iso empraza a ICV, Espazo Ecosocialista, Equo, Izquierda Unida, ANOVA, COMPROMÍS, CHA, MÉS, CUP, ... a que o máis axiña posíbel se poñan de acordo nunha axenda de reunións abertas e poñan en marcha unha Fronte Ampla política e electoral, sen exclusións, contra o austericidio e os recortes.
EB-B, ISI-ES, CEx e NEG apoian a alianza da esquerda e o ecoloxismo proposta por ICV
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 11-09-2013 13:14
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal