A VOZ DA ESQUERDA


Voceiro de N.E.G.
(NOVA ESQUERDA GALEGA)
Nova Esquerda Galega (NEG) é unha organización que se define como alternativa, socialista, ecoloxista, galeguista, confederal, internacionalista, feminista, altermundista e que se esforza por impulsar as loitas contra toda forma de explotación, opresión e dominación sobre as persoas e a natureza. As mulleres e os homes de Nova Esquerda Galega (NEG) organizámonos politicamente para levar adiante a transformación revolucionaria da sociedade. Nova Esquerda Galega (NEG) procura a construción do socialismo sen renunciar a unha democracia avanzada e participativa, autoxestionaria, libre de explotación, alienación e opresión, onde todo o mundo poida participar dun xeito democrático e autónomo na elección dun novo futuro colectivo.

PULSA SOBRE A BANDEIRA DE NEG PARA SABER MÁIS SOBRE NOVA ESQUERDA GALEGA (NEG)


O meu perfil
aesquerdavigo@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

Radicalidade democrática fronte a fundamentalismo ultra-liberal
Óscar Lomba Álvarez
Óscar Lomba Álvarez *

Entre as características máis específicas do actual proceso de mundialización capitalista e as principais claves da estratexia ultra-liberal atópanse: unha rapidísima circulación de información, imaxes, ideas, opinións; a imposición dun «pensamento único»; a libre circulación de capitais, mercancías e servizos; límites moi selectivos á circulación de persoas; recortes demoledores de dereitos sociais e liberdades públicas, privatizacións xeneralizadas de servizos públicos, unha redución dos impostos directos e progresivos e a conseguinte mingua das políticas públicas de benestar; o empeoramento das condicións laborais e salariais do conxunto da clase traballadora en xeral e dos empregados públicos en particular; o incremento das agresións medio ambientais e do deterioro alimentario; o aumento do gasto en persoal e material policial e militar ...
A actual mundialización ultra-liberal é o resultado dunha reacción das clases dominantes e sectores privilexiados ante unha profunda crise estrutural e sistémica. Queren incrementar as taxas de ganancia e acaparar maiores porcións de plusvalía e iso malia estar inmersos nunha profunda depresión derivada dunha nova crise cíclica de sobre-produción.
Para alcanzar os seus obxectivos atacan desapiadadamente e sen contemplacións as políticas sociais que no Norte melloraran o sistema sanitario, educativo, os servizos sociais, as políticas de apoio á dependencia...
O xigantesco desemprego, xunto a recortes, represión e corrupción iría asociado a unha exacerbación do consumismo como signo dominante da identidade do actual sistema, incapacitación para a solidariedade colectiva, non implicación no social, reflexos e actitudes xenófobas e etnocentristas, desconcerto e desorientación vitais, falta de referencias alternativas...
Neste contexto nace Podemos, un partido que catro meses despois da súa formación, logrou cinco escanos, o que o converteu no cuarto partido máis votado do Estado español. Trátase dun partido-movemento con moitos centros, círculos cidadáns organizados en rede, nos que predomina (con todas as súas contradicións) o respecto á diversidade. Superouse a fase na que se consideraba que a forza dun movemento estaba na súa dirección e pensamento unificados. Porén opino que os círculos deberían coordinarse mellor aínda que terían que gañar maior autonomía en relación ás políticas locais e rexionais.
Os círculos son elementos fundamentais de PODEMOS que manteñen entre si relacións de horizontalidade, que non deberían xerar novas estruturas xerárquicas e que terían que configurarse como unha rede sen centro; ou mellor, con mil centros. Unha estrutura en rede é máis laxa, pero máis creativa e, posiblemente, máis eficaz que unha construción orgánica piramidal. A influencia que poden exercer un partido-movemento organizado en rede reside máis probablemente na súa capacidade de proposta e de compromiso, de referencia, que non na execución de directrices emanadas dun Consello Cidadán Estatal.
Creo que PODEMOS debería reformularse a súa concepción da democracia. Tería que incidir con maior intensidade e profundidade na súa idea da participación colectiva. A radicalidade democrática debe plasmarse no conxunto da organización dunha forma máis directa e menos formal, menos «delegativa », máis orientada ao acordo que non á imposición das maiorías... malia as rutinas de organización e funcionamento herdadas doutras tradicións políticas.
PODEMOS debe embarcarse nun proceso que, en certa maneira, non fixo senón comezar e, aínda que se asuman as intencións, con frecuencia faltan os instrumentos para convertelas en realidade. Se efectivamente PODEMOS desexa ser un axente determinante no cambio social e político do Estado español, deberá desenvolver estratexias e crear mecanismos tendentes a aumentar a participación da cidadanía e das organizacións sociais no deseño de políticas públicas. O obxectivo debería ser poñer en marcha un amplo proceso participativo e de planificación que permita a xeración de consensos, a loita contra as divisións sociais e o reforzamento das capacidades de decisión da xente e das nacións que conforman o Estado español. E iso encadrando aos inscritos, activistas, militantes e simpatizantes en círculos locais e temáticos, aínda que favorecendo diferentes tipos de participación como espazos de deliberación ou de encontro entre os intereses dos círculos locais, temáticos, consellos cidadáns locais, rexionais, nacionais e os obxectivos estratéxicos deseñados desde outros ámbitos de decisión.
A articulación de Poder Popular debe basearse na creación de ferramentas orgánicas para radicalizar a democracia a nivel local e ampliar de xeito exponencial a participación dos círculos na toma de decisións e nos procesos de selección de quen integrarán os cargos orgánicos de PODEMOS ou mediante espazos socialmente abertos para consultas sobre os contidos das políticas e os programas electorais. Incrementar igualmente a participación dos círculos na execución das decisións adoptadas polos órganos do partido favorecendo a desconcentración e descentralización da xestión política, que favoreza unha participación moito máis activa da cidadanía, organizada ou non, e ao mesmo tempo reforce a capacidade de organización da sociedade civil no seu conxunto.
Incrementar asemade a intervención no control e avaliación da execución das políticas desenvolvidas por PODEMOS, ou por outras estruturas cidadás máis amplas, a través de mecanismos que permitan verificar o desenvolvemento do proceso, para apoialo, corrixilo, melloralo ou rexeitalo.
Favorecer unha maior contribución dos círculos e os consellos cidadáns na esfera pública contribuíndo á creación de mecanismos propios de comunicación ou dando canles para que os círculos creen opinión nas contornas nos que teñan presenza.
En definitiva do que se trata é de ampliar a democracia representativa e incrementar os mecanismos de democracia participativa a fin de que a cidadanía manteña un rol político activo. PODEMOS debe estar sempre alerta e denunciar, sen tregua, a visión caricaturesca segundo a cal a democracia consiste unicamente en votar cada catro anos. Debe apostar, sen ambigüidades, por unha democracia radical, onde a participación cidadá sexa permanente. Finalmente, PODEMOS debe establecer mecanismos de participación a todos os niveis da esfera pública, que garantan a democracia real, axuden á conformación de amplos movementos de unidade cidadá e popular e contribúan a concienciación e auto-organización do conxunto da sociedade civil.
En resumo, radicalidade democrática fronte a fundamentalismo ultra-liberal.


* Óscar Lomba Álvarez é licenciado en Dereito e diplomado en Maxisterio


Comentarios (3) - Categoría: Xeral - Publicado o 26-08-2015 08:52
# Ligazón permanente a este artigo
ILUSIÓN DAS BASES CONTRA O PODER DAS ELITES
FRANCÍ XAVIER MUÑOZ, JAVIER CASO IGLESIAS e OSCAR LOMBA ÁVAREZ
Por: JAVIER CASO IGLESIAS, FRANCÍ XAVIER MUÑOZ e OSCAR LOMBA ÁVAREZ *

Apartados de dogmatismos, intolerancias e consignas «emotivas» de vago contido ideolóxico, distanciados das arcaicas bagatelas «esquerdistas», retirados de aburridas reunións celebradas por células clandestinas de «partiduchos» sectarios e marxinais, afastados de estratexias obreiristas de vangarda e superado o eixo esquerda-dereita, chega PODEMOS ao escenario político do Estado falando de participación cidadá, de renovación da política, de parar os pés ás elites dirixentes, arengando sobre os poderosos e os desherdados, sobre os de arriba e os de abaixo, sobre os corruptos e os decentes, sobre a casta e a xente corrente. E iso nun contexto de crise económica e institucional, mentres algúns medios de comunicación comezan a acusar aos seus dirixentes de «bolivarianos» e «bolcheviques».

Moitos cidadáns aínda temos moi presente a experiencia que supuxo o 15 M e a tan criticada ausencia de líderes. E agora aparecen Pablo Iglesias, Iñigo Errejón, Carolina Bescansa, Rafael Mayoral, Juan Carlos Monedero e tantos outros politólogos, sociólogos, xuristas e intelectuais diversos. Opinadores televisivos, mocidade de verbo vivo e look actual, que saben usar habilmente a palabra e que todo o mundo entende. Estes dirixentes de PODEMOS conseguiron capitalizar a indignación contra o réxime xurdido trala II Restauración borbónica.

Os partidos políticos, aparentemente progresistas, nados para canalizar as inquedanzas cidadás, revólvense como mastodontes, incapaces de aportar solucións en tempos de escaseza, pobreza, desemprego, desafiuzamentos, recortes e corrupción. Eses partidos tradicionais non conseguen conectar cos intereses cidadáns nin trasladar ás institucións estas preocupacións. Perden o tempo en loitas intestinas, pelexas nominalistas, manifestos aburridos, símbolos e bandeiras, sen aportar as mellores solucións para os graves problemas sociais. Hai tempo que xa só constitúen anquilosadas maquinarias loitando por manter á boia, na superficie do océano político, os seus depauperados, maltreitos e acartonados aparellos de inspiración decimonónica, e iso co único obxectivo de conservar as súas raquíticas parcelas de poder.

Moitos políticos, autodenominados progresistas e de esquerda, hai tempo que priorizan os seus intereses endogámicos como partidos do sistema fronte ás verdadeiras preocupacións da cidadanía. A súa misión orixinaria de vehiculizar as demandas populares se evaporaron. Sobrados de palabras ocas e fetichismo «progre», os partidos da «esquerda clásica» xa soamente serven como refuxio de decrépitos, nostálxicos e panfletarios. Coa aparición de PODEMOS suscitouse unha nova “vía” no camiño cara á construción dunha nova sociedade.

PODEMOS suscita que a transformación radical do sistema político e económico, necesaria e paralelamente ten que cambiar o contido da política e todas as súas expresións, para poder ir máis aló das simples relacións de poder entre individuos socializados fragmentadamente en clases sociais; ten que comezar a establecerse unha política que sexa algo máis que expresión concentrada da economía, unha política máis efectiva, sistémica e permanente, que sexa quen de anticiparse e constituírse en actividade artelladora decisiva de relacións sociais da produción de nova natureza.


Trátase da actividade política como sistema de relacións específicas, como un proceso complexo (conxunto de procesos políticos) de aprehensión (identificación, valoración, sistemización.....) das necesidades sociais (dun grupo, sector, estrato, clase, institución, organismo social en xeral) e de organización e dirección dos recursos (obxectuais e humanos) dos actores sociais (individuos, grupos, organizacións, partidos, institucións de todo tipo, organismo social en xeral) para dar resposta a esas necesidades, sobre a base das posibilidades do sistema dado e o cumprimento dos obxectivos do proxecto colectivo en cuestión.

O tránsito que suscita PODEMOS supón crebar totalmente cunhas relacións sociais marcadas polo dominio dunha parte minoritaria da sociedade sobre o resto; demanda necesariamente un salto cualitativo na actividade política que, mantendo a súa estrutura como democracia formal, amplíe as súas posibilidades de participación e favoreza o poder de decisión real da maioría social e axude, ao mesmo tempo, á coordinación das accións de individuos libres e conscientes, en función da ampliación e fortalecemento desa liberdade real como premisa e resultado do máis progresivo e pleno desenvolvemento de cada un e da sociedade no seu conxunto.
Esta transformación que suscita PODEMOS debe propiciar e garantir a participación cada vez máis ampla do conxunto da cidadanía desposuída e sectores sociais subalternos e, progresivamente, de toda a sociedade, nas tarefas que lle son inherentes; en particular, no Goberno e resto de poderes do Estado, pero sobre todo fortalecer a participación progresiva de toda a sociedade no control e dirección da actividade económica e social.

Non se trata de “pelexarnos” entre nós, os militantes, activistas, inscritos, simpatizantes e votantes de PODEMOS, pero é fundamental que defendamos a necesidade dunha organización participativa e gobernada polas bases. Ese debe ser o camiño se o que desexamos é comezar a construción da nova sociedade, con novos contidos e novos fins. De non ser así PODEMOS será un simple novo xogador na mesa do réxime do 78.

Non se trata tampouco de aferrarse a unhas siglas de maneira identitaria e patrimonialista. O camiño que indicou o 15M e comezou a rozar e limpar PODEMOS non é para reificar fetiches simbólicos, senón para cambiar unhas relacións sociais e de produción que nos degradan e precarizan como seres humanos; democratizar e horizontalizar esas relacións sociais e de produción para que ningún grupo social xogue con vantaxe e explote aos demais en beneficio propio.

Do que se trata é de apostar dun xeito decidido por procesos moi democráticos e participativos de "unidade cidadá e popular".

* JAVIER CASO IGLESIAS é Analista Político, FRANCÍ XAVIER MUÑOZ é Diplomado en Humanidades e en Xestión Empresarial e ÓSCAR LOMBA ÁLVAREZ é Licenciado en Dereito e Diplomado en Maxisterio.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 19-08-2015 10:18
# Ligazón permanente a este artigo
A ESQUERDA CONTRA O TRATADO TRANSATLÁNTICO DE COMERCIO E INVESTIMENTOS (TTIP)
NON AO TTIP
Que é o TTIP?
O TTIP é un acordo de gran alcance que se está negociando actualmente entre a Comisión Europea (en nome dos Estados membros da Unión Europea -UE) e o goberno dos Estados Unidos de América (EUA).
Non se trata de negociar sobre aranceis, que xa son en xeral moi baixos entre a UE e EUA. Céntrase sobre todo nos regulamentos, normas, dereitos corporativos e garantías de investimento.
O TTIP ten como obxectivo, supostamente, facilitar o investimento directo e a eliminación de obstáculos burocráticos innecesarios para o acceso ao mercado para as empresas de ambas as dúas beiras do Atlántico.
Pero, que agocha o TTIP?
Dado que os aranceis entre a UE e EE UU son xa moi baixos o tratado céntrase na eliminación de leis a ambas as dúas beiras do Atlántico co fin de reducir custos para as multinacionais.
Así, o TTIP pode desembocar na supresión de regulacións sociais, laborais, ambientais ou de seguridade alimentaria e sanitaria para favorecer a ditas multinacionais.
Igualmente supón tamén unha desfeita das liberdades dixitais.
Un capítulo especialmente polémico é o da protección dos investimentos, pola cal calquera investidor privado internacional pode incumprir calquera lexislación (ambiental, laboral ou social) que interfira cos seus beneficios. Para poder facelo crearanse tribunais comerciais, antidemocráticos e pouco transparentes, aos que se lles dan privilexios para actuar á marxe da xustiza formal, un sistema xurídico coñecido como ISDS.
Por exemplo, unha limitación ao fracking (técnica moi contaminante de extracción de gas ou petróleo) ou unha regulación sanitaria para prohibir o uso de sustancias tóxicas poden ser obxectos de demandas por parte das multinacionais implicadas e estas demandas resólvense en tribunais comerciais á marxe dos sistemas xudiciais dos países.
A ESQUERDA apoia e participará nas mobilizacións que hai convocadas para o vindeiro 9 de Xuño ás 17 horas na Porta do Sol en Vigo. A ESQUERDA considera este tipo de acordos un ataque á soberanía dos pobos tanto en Europa como en calquera parte do mundo onde as empresas transnacionais impoñan as súas condicións aos estados.
O TTIP representa a submisión das institucións europeas ás grandes corporacións coas cales están negociando á marxe de calquera control democrático. Consideramos que estes pactos constitúen un secuestro de dereitos e tómannos como reféns ás persoas e ao propio planeta.

Este acordo supón eliminar as barreiras que regulan os nosos dereitos sociais e ameaza dun xeito depredadora á agricultura, o medio ambiente, a regulamentación do mercado laboral, a propiedade intelectual, os servizos públicos, mentres garante ás grandes empresas privadas maiores beneficios e outórgalles prerrogativas case absolutas por exemplo o acceso das empresas a información persoal de particulares con fins comerciais; a comercialización de medicamentos non probados nin testados co mínimo rigor para garantir a seguridade sanitaria, ...

Desde A ESQUERDA apoiaremos e fomentaremos acordos que favorezan a solidariedade, a igualdade e a xustiza e opoñerémonos sempre ao atropelo e asoballamento aos cidadáns e pobos europeos e en concreto ao pobo galego, denunciando á vez a complicidade do PSOE e do PP e outras forzas políticas estatais no seu afán de favorecer ás multinacionais en detrimento das e os traballadores, xa que logo animamos a todas as persoas que participen na mobilización que se convoca para sensibilizar á cidadanía viguesa.
En Vigo, apoiaremos a creación dunha Plataforma NOaoTTIP de Vigo, na que participaremos xunto a outras organizacións sociais, políticas e sindicais viguesas.
A ESQUERDA convoca á cidadanía viguesa a participar na mobilización que terá lugar o próximo 9 de xuño ás 17 horas na Porta do Sol en Vigo
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 09-06-2015 08:51
# Ligazón permanente a este artigo
A Esquerda contra a Reforma Penal do Partido Popular
Tanqueta Policía Nacional
A Esquerda opina que se trata dunha reforma mal suscitada e levada adiante en solitario polo goberno, coa oposición de todas as forzas parlamentarias e movementos sociais. Opinamos tamén que esta reforma converte en delito a protesta social e, con todo, non endurece as penas por corrupción

No pasado mes de xaneiro aprobouse polo Pleno do Congreso a Reforma Penal, un proxecto impulsado polo goberno en solitario e duramente criticado pola oposición e organizacións da sociedade civil en tempo e forma por vulnerar importantes principios do dereito penal así como dereitos fundamentais recollidos na Constitución de 1978. A votación do Novo Código penal coincidiu en data, co exame do Consello de DDHH da ONU sobre a situación dos dereitos humanos no Estado español, un mecanismo de revisión único no que participaron organizacións sociais aportando información e solicitando que se emitan recomendacións concretas a España en relación con devandita reforma. O relator da ONU sobre liberdade de reunión, Maina Kiai, xa pediu a España que cambiase o rumbo da reforma do Código Penal, en concreto polo seu “afectación ao dereito de reunión pacífica e á liberdade de expresión”, apreciación que se recolle no informe que anualmente presenta ao Consello de Dereitos Humanos.
Desde A Esquerda denunciamos a gravidade desta reforma coa que se constrúe unha xustiza para ricos e outra para pobres, dirixida a obstaculizar as liberdades civís, castigar a protesta social pacífica e especialmente, as situacións de pobreza e precariedade.
O novo Código Penal vulnera importantes principios amparados polos estándares internacionais dos Dereitos Humanos e do Dereito Penal como son a Legalidade, a Intervención Mínima, a Proporcionalidade, a Xustificación e Necesidade ou a NON discriminación.
Na Reforma do Código Penal inclúense novos delitos que apuntan directamente cara a colectivos que non supoñen un perigo para a sociedade, como activistas, inmigrantes e persoas sen recursos, porén non se endurece o castigo contra a corrupción nin contra outros delitos cometidos só por quen manexa grandes cantidades de diñeiro. Non cremos que isto teña xustificación ningunha, precisamente agora que a cidadanía está sufrindo as consecuencias da crise e o país atravesa un dos episodios máis rechamantes e escandalosos en materia de corrupción. Condutas como a venda do top-manta, un furto de pouca cantidade nun supermercado, resistirse pacificamente nun acto de protesta, parar un desafiuzamento ou protestar nunha sucursal bancaria serán castigadas con penas de cárcere. Porén, a fraude á Facenda pública non será xulgado como delito se non supera os 120.000 euros. Onde está a proporcionalidade?.
A desproporción é unha das principais críticas a esta reforma. Por exemplo, pódese chegar a sancionar coa mesma pena (de dos a seis anos de prisión) aos responsables de webs que ofrecen enlaces para descargar obras protexidas por dereitos de autor como aos que abusan sexualmente de menores de idade.
Menos penas por corrupción
A reforma do Código Penal foi anunciada polo goberno como unha medida contra a corrupción, unha intención que non se corresponde co contido real do texto. Aínda que é certo que se regularon con maior detalle algunhas destas condutas, non é certo que se teñan endurecido todas as penas, nin é certo que se trate a todos os cidadáns por igual.
- Amplíanse os delitos de corrupción por particulares para incluír a vertente internacional, pero se atenúan as penas.
- Rebáixanse as penas dos delitos de corrupción cometidos por funcionarios públicos (malversación de caudais públicos).
- Non se aproveita para sancionar as grandes estafas como as preferentes ou o financiamento ilegal de partidos.
- Ademais, coa Lei de Amnistía Fiscal que entrou en vigor en xaneiro de 2013, o que se fixo é institucionalizar un dobre nivel entre os delitos cometidos contra a Seguridade Social e os cometidos contra Facenda Pública. Desta forma, o cobro indebido de prestacións da Seguridade Social é delito desde o primeiro euro e, con todo, a fraude sobre as cotas á Seguridade Social non é delito si non supera os 50.000 euros.
Criminalizar a protesta social
Estamos falando dunha reforma que introduce delitos feitos a medida das protestas sociais, como difundir mensaxes ou consignas por tuiter, as sentadas pacíficas ou as ocupacións en forma de protesta de entidades públicas ou privadas aínda que estean en horario de atención ao público. Coa Reforma Penal a orde pública poderíase alterar desde un sofá da nosa casa e ser condenados por iso. “Castígase a quen difunda mensaxes que inciten á comisión dun delito de alteración da orde pública ou que reforcen a decisión de levalos a cabo”. Con esta reforma unha persoa que difunda consignas dunha manifestación por facebook ou tuiter pode considerarse que está incitando a cometer un delito de alteración da orde pública ou podería ser acusada de cometer un delito deste tipo se se produce algún altercado en devandita acción aínda que a mencionada persoa non acuda á manifestación ou non coñeza a quen comete o delito ou non teña nada que ver coa súa comisión.
A Esquerda estima que esta Reforma do Código Penal tamén está destinada a parar movementos con gran recoñecemento cidadán, como a Plataforma de Afectados pola Hipoteca – Stop Desafiuzamentos ou as Mareas, xa contempla delitos que criminalizan as protestas dos afectados pola hipoteca, preferentes, ou dos colectivos afectados polos recortes en sanidade, por nomear algunhas. "Castigaranse con penas de tres a seis meses de cadea a quen ocupe propiedades públicas ou privadas perturbando a súa actividade aínda que se atopen en horario aberto ao público".
Para A Esquerda, esta reforma, unida á Lei de Seguridade Cidadá (tamén coñecida como Lei Mordaza) e a Lei de Axuizamento Criminal que axiña entrarán en vigor e a Lei de Taxas nin son unha solución para un problema real, nin perseguen o benestar da sociedade en condicións de igualdade. Máis ben busca un efecto electoral a costa de vulnerar dereitos fundamentais e endurecer o castigo contra toda acción de protesta que a cidadanía da pé en condicións de precariedade podería cometer. É máis, con estas reformas o Estado pretende endurecer de maneira inxustificada o Dereito Penal, o que semella demostrar que o seu único fin é a represión e o negocio carcerario, esquecéndose dos fins sociais cuxo resultado beneficiaría a toda a cidadanía.

Vigo, 2 de xuño de 2015
Secretaria de Comunicación da ESQUERDA
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 02-06-2015 14:50
# Ligazón permanente a este artigo
CRISE DOS INMIGRANTES: ABANDONADOS NO MAR ALTO
INMIGRANTES
Fonte: Xornalismo humano

Tradución ao galego: Alberte Cid García

Entre 6.000 e 10.000 inmigrantes e refuxiados rohingya e bangladeshíes, á deriva no sur-este asiático trala campaña contra o tráfico humano lanzada polas autoridades tailandesas Indonesia, Tailandia e Malasia decidiron expulsar aos barcos das súas costas, abandonando á súa sorte barcos cargados de persoas sen auga nin alimentos Moitos traficantes están abandonando os seus barcos, cos seus ocupantes a bordo, para evitar ser detidos
Nas imaxes vense familias enteiras a bordo de barcazas de madeira, anegadas polas ondas e a choiva. Pais chorosos e impotentes con crianzas aterradas e macilentas que semellan amontoados, sen apenas espazo para moverse, que viaxan amoreados en febles embarcacións onde se esgotan as reservas de alimentos e auga potábel, soportando as altas temperaturas sen destino fixo. Partiron hai dous meses con destino a Malasia pero hai varios días a tripulación abandonou o barco a nado, para evitar ser detidos. Das costas malasias foron rexeitados, como lles ocorreu nas augas territoriais tailandesas. Hoxe, os pasaxeiros beben o seus propios ouriños e lanzan pola borda os cadáveres daqueles que non superan a travesía. A berros, contaban aos xornalistas que se achegaron a eles que xa levan 10 mortos.
Falamos só dun barco con 350 pasaxeiros pero son miles os refuxiados e inmigrantes que, nestes momentos, pasan pola horríbel experiencia de ser abandonados no mar alto e que se enfrontan a unha morte segura se ninguén lles rescata. Non se trata do Mediterráneo senón da Baía de Bengali e o estreito de Malacca, entre o Pacífico e o Indico. É alí onde unhas 6.000 persoas, segundo as estimacións máis conservadoras, e 10.000 segundo as máis alarmistas corren o risco de morrer de fame e sede ou, simplemente, de afogarse despois de que as autoridades de Malasia, Tailandia e Indonesia anuncien que rexeitarán toda embarcación que se achegue ás súas costas. “Non deixaremos que se achegue ningún barco estranxeiro salvo que se estea afundindo”, anunciou o responsábel da axencia marítima malasia, Tan Kok Kwee. “En caso contrario, entregarémoslles provisións e os obrigaremos a marchar”. A postura é semellante á adoptada por Indonesia. “Non deberían entrar en augas indonesias sen permiso”, denunciaba o voceiro do Exército Fuad Basya.
Segundo UNCHR, axencia de Nacións Unidas para os Refuxiados, un milleiro de persoas morreron desde marzo nesta fuxida desesperada polo mar. Falecen de fame, deshidratación ou golpeados até a morte polos traficantes, e a cifra aumentará nas próximas horas se prosegue o rexeitamento a lanzar operacións de rescate para auxiliar aos barcos que permanecen en alta mar á espera dunha costa segura onde atracar. “Francamente, teñen poucas posibilidades de sobrevivir sen auga nin alimentos”, evalúa John Lowry, portavoz da Organización Internacional de Migracións. “As condicións a bordo deben ser horríbeis”.
Só en 2014, estímase que case 55.000 birmanos rohingya ou bangaldeshíes tomaron estes barcos como derradeiro recurso para escapar da persecución ou da miseria, unha cifra pasada con fartura este ano: só nos tres primeiros meses, 25.000 rohingya pagaron unha fortuna para escapar.
O problema que afoga hoxe a centenares non é novo, simplemente foi ignorado até que a realidade das fosas comúns estourou na faciana dos dirixentes. Hai dúas semanas, o achado dun campo de tráfico humano na xungla tailandesa cunha trintena de fosas removía conciencias. Foron achados 26 cadáveres de inmigrantes bangladesíes ou refuxiados birmanos da comunidade rohingya, unha das máis perseguidas do mundo.
No seu país, Birmania, esta minoría musulmá (800.000 habitantantes) non ten dereitos. Nin sequera é chamada polo seu nome. “Levan sufrindo desde hai moitos anos abusos e persecución estatal. Hai unhas 150.000 persoas en situación de apartheid e iso lévalles a embarcarse”, explica o director executivo de Fortify Rights, Matthew Smith, desde Bangkok. Os rohingya viven confinados en poboados rodeados polo Exército, sen posibilidade ningunha de traballar e xa que logo sen futuro: unha situación tan desesperada que todo aquel que pode reunir os 2.000 dólares necesarios, os paga a unha mafia de inmigración para que lle axude a escapar a Malasia, Estado musulmán veciño onde sempre hai un familiar ou amigo que, confía, lle axude a comezar unha nova vida, ou a calquera outro destino onde non sexan perseguidos. Uns 140.000 rohingya xa seguiron ese camiño desde que en 2012 a violencia relixiosa cobrase a vida de 280 persoas. En canto aos bangladeshíes, a pobreza lévalles a buscar oportunidades a calquera prezo.
Trátase dun negocio que move 250 millóns de dólares ao ano, valoran en Tailandia, e unha oportunidade de ouro para as mafias sen escrúpulos que desenvolveron unha industria intermedia, a do secuestro: tras pagar sumas astronómicas por un pasaxe nunha barcaza ilegal, sen apenas auga nin alimentos, que ás veces tarda meses en consumarse “dependendo de si se enche ou non a barcaza e dos controis marítimos- a moitos traficantes obríganlles a parar na costa tailandesa. Alí fanlles andar a pé pola xungla coa promesa de facerlles cruzar a fronteira con Malasia a pé, pero antes deben parar en campamentos provisionais erixidos pola xungla onde son confinados, ás veces encadeados, por gardiáns armados.
Alí a auga escasea, os alimentos son case inexistentes e os abusos están á orde do día. Poden facer unha chamada telefónica aos seus familiares, durante a cal serán golpeados para engadir dramatismo: nela, pedirán aos seus seres queridos que paguen un rescate aos seus secuestradores. Outros 2.000 dólares que non todos poden recadar. No caso de non pagar –mediante un intermediario no seu país de orixe– ás mafias, hai variantes: poden ser golpeados até a morte ou vendidos como escravos a barcos pesqueiros, no caso dos varóns, ou como escravas sexuais no caso das mulleres.
O relato de Mohammed Tasin, un mozo rohingya de 18 anos de Sittwe, no Estado de Rakhine (Arakan) resume ben esa realidade. O mozo abandonou Birmania en 2012 nun barco que levaba a un centenar de mulleres, homes e nenos. “Arrestáronnos as autoridades tailandesas no mar”, explicaba á ONG Fortify Rights. “Déronnos auga potábel e cortaron o ancora remolcando o barco ao oeste por un día e unha noite. Despois, deixáronnos marchar”. O barco terminou encallando nunha illa tailandesa, onde volveron ser detidos. Durante 11 meses, o grupo permaneceu arrestado nun centro de inmigrantes ilegais de Ranong. Despois, os oficiais tailandeses entregáronlles a traficantes de persoas que se levaron a Mohammad e ao resto a un campo situado no máis remoto da xungla. Entre torturas, esixíanlles 60.000 bath (uns 2.000 dólares) por persoa. O mozo describiu como asistiu ao asasinato de varios secuestrados: os traficantes obrigáronlles a cavar fosas comúns onde enterrar os seus cadáveres. “Nas últimas semanas, 17 persoas morreron. Enterrámolos ao amencer. Ás veces, cando regresabamos ao campo, atopabamos que outro morrera”.
O negocio do secuestro de refuxiados e inmigrantes era un segredo a voces en Tailandia, como xa contamos en Xornalismo Humano, pero as autoridades negaban a súa existencia até que as imaxes das fosas e dos esfameados superviventes achados ao bordo da morte foron publicadas na prensa. Nun momento, ademais, sensíbel para as autoridades xa que o próximo mes Estados Unidos revisará o seu Informe de Tráfico de Persoas (Tailandia, que ocupa o último chanzo, intenta mellorar a súa graduación para así evitar sancións) e a UE acaba de sacar “tarxeta amarela” ameazando con prohibir as importacións de peixe a Tailandia si Bangkok non se compromete co final da pesca ilegal e da escravitude nos barcos pesqueiros.
A maquinaria tailandesa das relacións públicas iniciouse cunha campaña ao grande, con batidas na xungla e investigacións nas localidades próximas aos campos achados. A forza de buscar xa foron achados 78 campos de traficantes, tres deles masivos “con capacidade para manter secuestradas a un milleiro de persoas- e foron «rescatados» 213 inmigrantes e 63 vítimas de tráfico humano. Uns 80 funcionarios, cifra que inclúe alcaldes e responsábeis municipais de toda índole, foron detidos ou están en busca e captura e 67 policías foron apartados do seu cargo. As autoridades aseguran que o líder da principal rede de trata de brancos é Patchuban Angchotipan, máis coñecido como Ko Tong (Gran Irmán), antigo responsábel municipal e propietario de varios complexos hostaleiros na provincia de Satul, incluída unha illa privada preto de Malasia desde onde se sospeita que dirixía a súa rede de tráfico humano. Ko Tong está fuxido da Xustiza.
“acabamos co problema ao 50%”, se xactaba un alto cargo tailandés ante o escepticismo das ONG, que consideran a campaña unha simple estratexia propagandística para mellorar a imaxe da ditadura. A Xunta militar discute a posíbel apertura de campos de refuxiados para rohingya tras achar a 300 rohingya e bangladeshíes abandonados pola rede de traficantes, unha posibilidade que arrepía a moitas vítimas: dos 300 rescatados pola Policía tailandesa, 187 foron acusados formalmente por entrar ilegalmente no país mentres que o resto será considerado vítima de trata.
O despregue militar conxelou o paso de refuxiados e inmigrantes por Tailandia e xerou pánico entre as mafias, que están optando por abandonar a súa “carga” en alta mar. Uns 1000 civís serían deixados á súa sorte nas costas de Langkawi, en Malasia, mentres que outros 900 foron rescatados nas costas de Aceh, en Indonesia, nos últimos días antes de que Iakarta negásese a permitir a entrada de máis barcos. As autoridades de Kuala Lumpur tamén aceptaron inicialmente a entrada de 350 refuxiados antes de pechar as súas augas territoriais, malia aos chamamentos internacionais como o do voceiro de UNCHR Adrian Edwards, que pediu aos gobernos que “continúen as súas operacións de salvamento para atopar e lograr o desembarco seguro dos pasaxeiros, moitos dos cales están nun estado de extrema debilidade logo de días, posiblemente semanas, sen comida nin auga”. A Organización Internacional para a Migración (OIM) expresouse no mesmo sentido. “Necesítase un esforzo rexional” Non temos capacidade para buscalos pero os Gobernos si a teñen. Eles teñen barcos e satélites..., explicaba Joe Lowry.
Chris Lewa, fundadora de Proxecto Arakan -ONG especializada na persecución da comunidade rohingya- soa conmocionada alén da liña. “Unha das experiencias máis duras da miña carreira produciuse esta mesma tarde, cando falabamos cos ocupantes dun barco abandonado en alta mar: podíase escoitar aos nenos chorando e berrando de medo”, desesperábase. Referíase ao barco finalmente achado polos reporteiros e a Armada tailandesa ao principio do texto. “estivemos en contacto con esa embarcación desde hai días. Tras dous meses no mar, foron abandonados hai tres días preto de Langkawi, hoxe (polo luns) viron un barco oficial de cor branca aproximarse a eles e en lugar de rescatalos, marchouse. Podía escoitar aos nenos berrando, é terríbel. Necesitamos rescates, precisamos acción. Esa xente está morrendo no medio do mar. Centos de persoas están morrendo por falta de auga e de alimentos, necesitamos que desembarquen e sexan asistidos”.
O barco foi avistado finalmente por varios reporteiros que fretaron barcas, entre eles un equipo da BBC. “Son uns 350 rohingya e están desesperadamente famentos e sedentos”, dicía o seu corresponsal mentres a cámara enfocaba a un nutrido grupo de nenos chorosos que se levaban a man á boca pedindo comida. Un barco da Armada tailandesa tamén se aproximou: entregoulles provisións e volveu a afastarse. Sábese con certeza que cando menos outros sete cargueiros de grandes dimensións están errando polo mar.
Proxecto Arakan está seguindo varios barcos con refuxiados e inmigrantes. Un deles leva 350 pasaxeiros, a maior parte rohingya, e partiu desde a costa birmana hai dous meses. “Os seus ocupantes xa pagaron ás mafias pero estas agora non lles poden desembarcar pola vixilancia que se impuxo en todos os países involucrados. Moitos capitáns e tripulacións decidiron fuxir para evitar arrestar, así que abandonan á xente no mar. É o caso deste barco de 350 persoas: foi abandonado polo seu capitán tres días atrás porque consideraba demasiado arriscado atracar na costa tailandesa. Os inmigrantes non saben como utilizar o motor, non saben como dirixir a barca”.
Outras mafias dos barcos optaran por converter as súas embarcacións no novo campo de secuestrados: quen non pague o rescate esixido é arroxado pola borda. Unha vez que pagaban, eran desembarcados até que o despregue militar impediu novas chegadas en Tailandia. Pero os secuestros execútanse de maneiras variadas e por diferentes axentes, non só as mafias implicadas no tráfico de persoas. En declaracións a Burma Estafes, Noor Kayas, unha refuxiada rohingya, relataba como asistiu ao secuestro do seu marido xunto a outros 12 homes cando atravesaban a fronteira de Bangladesh provenientes de Birmania: o grupo, composto por 12 mulleres, 13 homes e varios nenos permanecía acazapado na xungla para evitar ser detectados polos axentes de fronteiras cando sete homes armados con machetes apareceron e leváronse aos varóns. Nunca máis se lles volveu ver.
Agora, a campaña tailandesa para acabar cos campos de tráfico humano condena aos inmigrantes e refuxiados a morrer no mar se ninguén pon remedio, “o cal é case peor que os campos”, avalía Lewa. “Non podemos deixar a esa xente morrer no medio do mar”, continúa. “Todo é un maquillaxe político. Preténdennos facer crer que combaten contra a corrupción e contra o tráfico de persoas e usan para iso aos rohingya, pero non creo que sexa unha política destinada a salvar vidas. De feito, máis xente vai morrer se non se lles permite desembarcar. Non teñen a onde ir, ningún país os quere, non poden regresar a Birmania porque non teñen documentos, porque o Goberno birmano négalles a súa documentación. Sempre saen perdendo”.
O representante especial da Organización de Cooperación Islámica para os Rohingya, Tan Sri Syed Hamid Albar, pediu á ASEAN (Asociación de Nacións do Sureste Asiático) unha acción conxunta e urxente. “Se este problema non é afrontado por Tailandia, Indonesia, Malasia e Birmania, converterase nunha traxedia humana de dimensións catastróficas”,avaliou. Syed Hamid pediu ao réxime birmano que revalide as “tarxetas brancas” “tarxetas de identidade temporais emitidas á comunidade rohingya e retiradas o pasado 31 de marzo por ordes do presidente Thein Sein, deixando aos rohingya do Estado de Arakan sen papeis- para evitar que creza o éxodo. “Se a maioría da xente opta por marchar, podemos ver unha repetición da crise das xentes do barco vietnamita”, estimaba o representante en referencia aos centos de miles de persoas que abandonaron a represión de Vietnam trala guerra, a finais dos 70 e os anos 80, a bordo de precarias embarcacións con rumbo a Malasia provocando unha crise de refuxiados que terminou afectando a todo o sureste asiático: uns 800.000 sobreviviron (levou dúas décadas reasentalos en todo o mundo) pero incontábeis persoas morreron no mar alto.
A temíbel posibilidade de que aparezan barcos cargados de cadáveres nas costas do sureste asiático está levando a organizacións internacionais como a ONU a presionar aos países concernidos. Tailandia convocou un cume rexional o vindeiro día 29 á que foron convidados, ademais de Indonesia, Bangladesh, Malasia e Birmania, Vietnam, Laos, Camboxa, Australia e Estados Unidos ademais de institucións como a OIM ou UNCHR. “Tailandia só é un país de tránsito”, salientou o xeneral Prayuth, a cargo da Xunta militar tailandesa. “Trátase dun movemento criminal transnacional e só nos afecta como país de tránsito, así que temos que resolver o problema coa cooperación doutros países”. ONG como Fortify Rights pediron ás autoridades de Tailandia, Indonesia e Malasia que “abran as súas fronteiras aos refuxiados, garantan o seu acceso aos procedementos de asilo e os protexan de detencións e regresos forzados, garantindo a súa liberdade de movementos”. Matthew Smith cualifica a situación de “grave crise humanitaria que require unha resposta de contado, porque hai vidas en xogo”.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 29-05-2015 14:19
# Ligazón permanente a este artigo
A folga indefinida e a ocupación do MWC (Mobile World Center), construíndo poder popular
Compañía Telefónica
FONTE: Telefónica
Tradución ao galego: Marina Lorenzo

Hai máis de 50 días que comezamos a folga, é dicer, que puxemos en suspensión o noso intercambio entre traballo e salario. Un intercambio que sempre é desigual, pero que no noso caso xa estaba a piques de deixar de ser intercambio porque entregabamos o noso traballo a Movistar, pero a cambio xa non recibiamos practicamente nada.
Pero que ninguén se equivoque. Desde ese momento non deixamos de traballar nin un só minuto. Desde a organización de piquetes, á difusión do conflito mediante todos os medios ao noso alcance, ao deseño gráfico da campaña, as manifestacións, concentracións, caixa de resistencia... a actividade é frenética. Intentar gañar un conflito laboral a unha multinacional como Telefónica non é tarefa doada.
Telefónica ten todos os poderes fácticos á súa disposición, os medios de comunicación, a policía, o poder económico. Con todos eses poderes Telefónica consegue impoñer unha definición da realidade. Insiste unha e outra vez en que non somos os seus traballadores e traballadoras, e que por iso non pode facer nada para mellorar nosas lamentábeis condicións laborais. Pero ocorre que esa definición da realidade choca de bruzos contra o sentido común. É evidente para todo o mundo que somos traballadores e traballadoras de Telefónica contratados por outras empresas grazas as trapalladas e artimañas legais que só favorecen aos directivos das empresas. Quizá sexa polo peso desa evidencia polo que levamos xa cinco días ocupando a tenda máis emblemática de Telefónica en Barcelona, sé ademais do Mobile World Center.
Se somos traballadores de Telefónica, e Telefónica se ten a capacidade e a responsabilidade de mellorar nosas lamentábeis condicións laborais. Non o dicemos só nós, dino todas as personalidades políticas que asinaron o “Compromiso das Escaleiras”, dino os centos de entidades que asinaron o manifesto de solidariedade en Barcelona, dino as miles de persoas que reencheron as caixas de resistencia, as que nos axudaron nas redes a visibilizar este conflito, as que nos axudan día a día co seu traballo e a súa creatividade para que esta folga tome cada día novas dimensións, que nin sequera podiamos imaxinar. Non acabariamos. Esta mobilización que comezou cunha folga indefinida transfórmase cada día co traballo social de miles de persoas.
A vida na tenda transcorre dun xeito sorprendentemente normal. O Mobile World Center converteuse nunha asemblea permanente na que ademais de traballar na organización e mantemento da folga e a ocupación, rimos, xogamos, creamos, pensamos.
Non sabemos se gañaremos hoxe ou máis adiante, pero o que si sabemos é que imos gañar. Con esta folga estamos construíndo poder popular, estamos aprendendo a organizarnos mellor, detectando erros e planeando como superalos, creando alianzas tanto dentro do colectivo de técnicos e técnicas en todo o estado como con outros colectivos nos diferentes territorios. Telefónica volveu a ofrecer intermediar no conflito se desaloxamos o Mobile World Center, pero agora xa non podemos irnos sen garantías.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 29-05-2015 13:22
# Ligazón permanente a este artigo
GAÑEMOS VALORA OS RESULTADOS ELECTORAIS DO 24 DE MAIO
Ante a confirmación dos resultados definitivos das eleccións municipais do 24 de maio en Vigo, na miña condición de candidato a Alcalde pola plataforma cidadá Gañemos Vigo quero salientar que respectamos a vontade popular das nosas veciñas e veciños que lle outorgaron unha clara maioría absoluta ao actual alcalde Abel Caballero. Esperamos que este novo mandato sexa o do dialogo, a transparencia e a participación cidadá. Onde se pase do formigón á creación de emprego e ao desenvolvemento de políticas sociais en beneficio da maioría social.
Gañemos Vigo conformouse en Vigo co único obxectivo de participar neste proceso electoral, a partir da utilización dun partido instrumental, rexistrado en Barcelona, que nos permitiu presentar lista propia.
Na nosa plataforma integráronse a título individual distintas persoas de moi variadas ideoloxías, as cales coincidían nunha declaración de principios e un programa moi extenso que abordaba todos os problemas de Vigo.
Sabiamos de antemán que o noso resultado electoral seria modesto xa que non contabamos con recursos económicos e que a prensa non se faría eco das nosas propostas, privilexiando aos partidos que xa tiñan representación, porén obtivemos case 2.500 votos. Estes resultados valorámolos como un gran éxito electoral aínda que non foron suficientes para obter un representante.
Gañemos ata o último momento apostou por unha alianza coa Marea de Vigo, mantendo varias entrevistas con ese fin. Lamentablemente a dirección da Marea (controlada por Esquerda Unida e ANOVA) preferiron concorrer coa súa propia marca.
Esta decisión errónea determinou que a exitosa experiencia de Marea Atlántica, Compostela Aberta ou Ferrol en Común, na Coruña, Santiago e Ferrol respectivamente, non se repetise na nosa cidade.
Como balance xeral destes resultados hai que subliñar que os mais castigados pola cidadanía viguesa foron o Partido Popular que perde 6 edís e o BNG que queda fóra da corporación, ambos os dous por axudar a consolidar o poder faraónico de Abel Caballero. Lamentamos que o candidato polo BNG, Serafín Otero, cunha impecable traxectoria sindical, non conseguise un acta de concelleiro.
Gañemos Vigo, que xa cumpriu o seu papel, deixa paso a un novo ciclo no que cada un dos integrantes da devandita candidatura recuperan as súas anteriores actividades políticas, sociais ou culturais. No meu caso retomarei a miña responsabilidade á fronte do partido A ESQUERDA.
Agora o noso papel será ser preparar a oposición a Caballero e organizar a todos aqueles que queren un Vigo distinto. Apoiaremos as medidas positivas do goberno e seremos contundentes cando se trate de medidas que atenten contras interéseos dos veciños e veciñas de Vigo.
Apoiaremos as reivindicacións veciñais e dos sectores afectados pola crise. Asemade alentaremos a construción de ferramentas políticas que favorezan o cambio político tanto en Vigo como en Galicia e no resto do estado español.
En relación á Marea de Vigo apoiaremos, desde a nosa autonomía, o labor de oposición dos seus tres representantes no Concello.
Consideramos, como dicía o noso lema, que si se pode. Por iso traballaremos para que en novembro poidamos derrotar as políticas neoliberais, acabar coa corrupción, o enchufismo, nepotismo e a falta de futuro. Para iso debemos erixir unha gran fronte ampla de unidade popular para garantir ese cambio tan necesario.

Lois Pérez Leira
Candidato de Gañemos Vigo e Portavoz da ESQUERDA
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 29-05-2015 13:05
# Ligazón permanente a este artigo
GAÑEMOS AS MULLERES
<b>Jamari Janes Valdés</b> e <b>Coromoto Fdz. Palomares</b>
Un nutrido grupo de mulleres da candidatura Gañemos Vigo celebraron un acto feminista no Mercado do Calvario no que as candidatas Jamari Llanes Valdés (3ª da lista) e Coromoto Fernández Palomares (24ª da lista) dirixíronse ao resto das mulleres congregadas.
Empezou a intevención Coromoto F. Palomares, quen afirmou que “a política municipal de Vigo segue hexemonizada polo «androcentrismo», unha visión do mundo e das relacións sociais centrada no punto de vista masculino, que converte a visión do varón na única posible e establece unha serie de paradigmas de estudo e análise da realidade concretos, que ademais inclúen os nesgos raciais, de clase e de idade do sector dominante da sociedade”.
Ademais dixo que “Gañemos leva moitas máis mulleres que o resto de candidaturas”.
Coromoto F. Palomares dixo tamén que “as mulleres de Gañemos Vigo consideramos que a longo da historia da humanidade, a parte masculina (e propietaria, de raza branca e de idade adulta) da sociedade foi a que escribiu e teorizou sobre a sociedade. O androcentrismo é unha consecuencia á vez que unha condición posibilitadora deste dominio, o androcentrismo esténdese a todos os ámbitos da sociedade en xeral e da produción intelectual en particular, afectando a ámbitos como a escola e os seus materiais educativos, os medios de comunicación, a produción científica, a administración pública, a sanidade, a xustiza, a política, ... O nesgo androcéntrico da produción intelectual dunha sociedade, ademais do seu carácter "de xénero", inclúe outras condicións vantaxosas como a clase social, a cor, a etnia ou a idade. Os privilexios destas condicións sociais converten a visión do varón branco, adulto e propietario na única posible, posibilitando devandito monopolio da visión da sociedade o dominio intelectual da mesma”. E engadiu que “as mulleres de Gañemos consideramos que a sociedade viguesa segue sendo fundamentalmente patriarcal e por iso a organización social segue outorgando a primacía á parte masculina da sociedade, e institucionaliza a influencia e dominio do pai de familia”.
Posteriormente Jamari Llanes Valdés dixo “Gañemos Vigo cre que o feminismo debe ter como obxectivo prioritario a loita pola igualdade de dereitos entre homes e mulleres, así como cuestionar a dominación e a violencia dos homes sobre as mulleres e a asignación de roles sociais segundo o xénero. Tamén temos que pelexar contra o sexismo e contra as discriminacións por razón de sexo”.
Afirmou tamén que “Gañemos opina que grazas á influencia do movemento feminista, conseguíronse logros de trascendental importancia como o voto feminino, a igualdade perante a lei ou os dereitos reprodutivos, entre moitos outros. Porén queda moito por facer. Gañemos estima que nos últimos anos, desenvolveuse unha crecente actividade institucional e lexislativa que tiña como obxectivo abordar as desigualdades entre mulleres e homes e as dificultades específicas daquelas para integrarse de maneira plena e igualitaria no tecido social”.
E terminou a súa intevención afirmado que “as mulleres de Gañemos opinamos que “o persoal é político” e por esta razón desexamos trasladar ao terreo dos debates e das actuacións públicas cuestións que durante moito tempo consideráronse propias do ámbito privado e, polo tanto, alleas á intervención institucional. Noutras palabras, as mulleres de Gañemos queremos que o concello de Vigo interveña en moitas cuestións e asuntos considerados «da vida privada» que seguen sendo fonte de discriminación e opresión. Gañemos estima que a vida laboral segue sendo un resorte fundamental para adquirir autonomía e realización persoal por parte das mulleres, e por iso o Concello de Vigo debe artellar mecanismos para facer posible a conciliación real da vida familiar e laboral e a actividade pública”.
Entrementres o resto das mulleres berraban: “Gañemos Vigo - Gañemos as mulleres” “Abaixo o patriarcado!” “Mulleres somos, mulleres seremos pero na casa non nos quedaremos!” “Nosoutras parimos nosoutras decidimos”


SECRETARIA DE COMUNICACIÓN DE GAÑEMOS VIGO

Vigo, 20 maio 2015
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 20-05-2015 08:51
# Ligazón permanente a este artigo
Resumo do Acto de Presentación do Programa Electoral de Gañemos Vigo
GAÑEMOS VIGO
Hoxe 15 de maio, Lois Pérez Leira e varios membros da candidatura presentaron no Hotel Junquera o programa de goberno de Gañemos Vigo.
Jamaris Llanes explicou que “Gañemos naceu cun horizonte concreto: desaloxar á casta do Concello de Vigo e da Deputación Provincial. Nacemos para «gañar». Gañar é poder gobernar o Concello de Vigo, é dotar ás clases populares viguesas de mecanismos para o autogoberno, á vez que se desaloxa do poder ás elites corruptas e ás clases dominantes desmantelando as súas estruturas de dominación en Vigo”.
Tamén dixo que “desde Gañemos Vigo queremos garantir a participación das viguesas e vigueses na renovación de Vigo”.
Pola súa parte Leonardo F. Goberna afirmou que “queremos máis participación e novas experiencias como uns orzamentos participativos onde os propios veciños e veciñas poidan decidir sobre o destino dunha parte substancial dos gastos municipais”.
Nunha intervención moi vehemente subliñou a importancia que para Gañemos Vigo ten “o tema da participación cidadá” e terminou poñendo especial énfase “na democracia participativa como sistema para conseguir unha cidade máis xusta e onde os cidadáns e cidadás de Vigo síntanse realmente representados”.
Finalmente Lois Pérez Leira explicou as diferentes propostas incluídas no programa de Gañemos Vigo como:
“1) Como conseguir un Concello máis habitable, a medida das necesidades humanas e que respecte a ecoloxía e un modelo de desenvolvemento sostible.
2) Fomentar unha política laboral e de emprego que impulse o que todas as persoas do municipio poidan chegar a ter acceso a un traballo remunerado, cun salario adecuado e unha contratación estable.
3) Deseñar políticas de igualdade que favorezan un concello que sexa modelo neste sentido.
4) Todas as persoas han de ter acceso aos bens e servizos básicos de vivenda, saúde, educación e seguridade.
5) O concello ha de coidar especialmente aos mozos a través dunha filosofía de "todo para os mozos, pero cos mozos", contando coa súa participación activa e decidida.
6) É posible outro tipo de xestión municipal que destine menos presupostos municipais a soldos de alcalde e concelleiros ou a publicidade e máis a gastos sociais e ao servizo da cidadanía. Acabaremos co malgaste, o nepotismo e a corrupción
7) Asumir desde o Concello a responsabilidade que o Norte desenvolvido ten ante a miseria de moitos países do Sur impulsando a solidariedade e a cooperación da cidadanía”.
E terminou a presentación dicindo que “son falsos ese inimigos exteriores que inventou Caballero. Non é certo que A Coruña ou Santiago sexan inimigos de Vigo. A ameaza non está fóra de Vigo, senón dentro...estou pensando nas elites y clases dominantes que esmagaron a nosa economía e as nosas finanzas. Os nosos inimigos reais son xente como Fernandez Gayoso, Fernandez de Sousa, García Costas e outras moitos golfos que afundiron a nosa economía e deron apoio a políticos mesquiños que converteron o Concello nunha axencia de colocación de familiares, amigos e achegados”. E por último engadiu que “Gañemos vai desaloxar do Concello a esta casta de políticos indecentes”.
Entregouse un documento, de máis de 60 páxinas, aos xornalistas presentes co Programa Completo de Gañemos Vigo.
Vigo, 15 de maio de 2015
Secretaria de Comunicación de Gañemos Vigo
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 18-05-2015 08:32
# Ligazón permanente a este artigo
Entrevista a Lois Pérez Leira (candidato de Gañemos á Alcaldía)
Lois Pérez Leira no centro xunto a varios dos seus seguidores
Lois Perez Leira: “Non apoiaremos a ningún dos 27 do PSOE. Tampouco apoiaremos a ningún do PP”.

O aspirante de Gañemos Vigo á Alcaldía de Vigo, Lois Pérez Leira, cuestionou o actual modelo de pactos postelectorais: “Non se pode pactar sempre con Caballero coa escusa de pechar o paso ao Partido Popular. O nepotismo é un asunto moi grave. Nunca o obxectivo de evitar un goberno da dereita pode xustificar o apoio a un «sátrapa populista». Nunca o fin xustifica os medios...”
Nunha entrevista concedida á prensa, Lois Pérez Leira afirmou “Imos poñer os posibles pactos poselectorais a arrefriar e pensar por que en lugar dese prototipo de reparto de poder non pensamos noutro prototipo que é facer pactos só cos veciños e veciñas de Vigo. En Vigo xamais apoiaremos un goberno do PSOE onde estean presentes calquera dos 27 membros da lista da PSOE. Tampouco apoiaremos a ningún dos candidatos do PP”.
O candidato Pérez Leira non está disposto a calquera cousa para chegar á Alcaldía de Vigo. “Para min é máis importante que fagamos unha campaña aberta á sociedade” debater sobre os problemas reais dos vigueses, falar de todo o que sexa necesario... O máis importante é facer unha transformación da política, pero se non plantamos esa semente non medrará nada. Pretendemos expulsar á casta do Concello de Vigo e da Deputación Provincial e intentaremos desmontar as redes clientelares montadas polo PSOE. Cómpre crebar o valado de mentiras levantado por Caballero e os seus lacaios”, esgrimiu Lois Pérez Leira.
No entanto, Pérez Leira recoñeceu que gustaríalle moito que Gañemos obtivese representación no Concello de Vigo para “poder defender aos sectores máis humildes e poder axudar a aqueles máis castigados pola crise e dáme a impresión de que o imos logralo, sobre todo porque vexo moitísima xente nova ilusionada”, apuntou. “Iso si, non estará máis que unha lexislatura”, prometeu.
Lois Pérez Leira explicou que desde a oposición pódese facer moito tamén, sobre todo se estás en contacto permanente cos movementos sociais e veciñais.
“Gañemos Vigo elaborará un Plan de desenvolvemento Local para Vigo e apostará por un cambio de modelo económico” contestou cando se lle preguntou sobre as medidas que adoptaría para loitar contra o desemprego en Vigo.
E posteriormente engadiu que “Ese Plan Estratéxico de Desenvolvemento Local de Vigo debe fundarse na necesidade de superar os sectores económicos tradicionais de Vigo. Non podemos seguir baseando a nosa economía no sector naval, a automoción e o comercio. Gañemos Vigo cre necesario impulsar cinco novos sectores: 1) Sector aeroespacial , 2) Sector das telecomunicacións , 3) Sector da ciencia, medicina e o medio ambiente (investigacións biomédicas, investigacións mariñas, sector farmacéutico...), 4) Sector financeiro propio, 5) Sector cultural”
.






Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 12-05-2015 08:55
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal