A VOZ DA ESQUERDA


Voceiro de N.E.G.
(NOVA ESQUERDA GALEGA)
Nova Esquerda Galega (NEG) é unha organización que se define como alternativa, socialista, ecoloxista, galeguista, confederal, internacionalista, feminista, altermundista e que se esforza por impulsar as loitas contra toda forma de explotación, opresión e dominación sobre as persoas e a natureza. As mulleres e os homes de Nova Esquerda Galega (NEG) organizámonos politicamente para levar adiante a transformación revolucionaria da sociedade. Nova Esquerda Galega (NEG) procura a construción do socialismo sen renunciar a unha democracia avanzada e participativa, autoxestionaria, libre de explotación, alienación e opresión, onde todo o mundo poida participar dun xeito democrático e autónomo na elección dun novo futuro colectivo.

PULSA SOBRE A BANDEIRA DE NEG PARA SABER MÁIS SOBRE NOVA ESQUERDA GALEGA (NEG)


O meu perfil
aesquerdavigo@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

ACTO PÚBLICO - MAREA DE VIGO
AHORA MADRID / MAREA DE VIGO
Este venres 22 de xullo, celebraremos no local da Marea de Vigo un acto con Rommy Arce, concelleira de Ahora Madrid, e as compañeiras da Marea de Vigo, Paula Quinteiro e Rubén Pérez. Con elas falaremos das experiencias municipalistas, do paso adiante que teñen significado, e das perspectivas de futuro. Agardámosvos en Av das Camelias 85 ás 20.00 horas.


Apertas e azos.

www.mareadevigo.org

mareadevigo@gmail.com

facebook.com/mareadevigo

twitter.com/MareaVigo
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 21-07-2016 00:44
# Ligazón permanente a este artigo
MAREA CONSTITUÍNTE EN VIGO
Alcaldes do Cambio
Marea Constituínte en VIGO - Día 30 xullo 2016

http://mareaconstituinte.gal/

En maio de 2015 irromperon no panorama electoral galego, despois dun proceso previo de anos de acumulación de forzas, ducias de candidaturas de confluencia e unidade popular en moitos dos Concellos do noso país. As Mareas municipalistas constituíron un referente para moitas persoas que entendían esgotadas as opción políticas tradicionais como motor do cambio social e foron vistas como unha alternativa e un antídoto ás políticas de austeridade e secuestro da democracia, así como da corrupción sistémica que personificou durante os últimos anos o Partido Popular. No éxito electoral das Mareas foi clave a conxunción entre a ilusión e o traballo da cidadanía non afiliada e a valentía e xenerosidade das forzas políticas que entenderon o momento histórico e a necesidade de tecer redes e alianzas, empregando ferramentas baseadas na horizontalidade e a democracia radical, arredor de programas compartidos, que respectaron a diferenza e entenderon a diversidade como un valor e non como unha fonte de conflito.

O capital político e a ilusión que agromaron nesas eleccións municipais tivo a necesaria continuidade para as eleccións xerais na coalición En Marea, onde tres das forzas políticas que participaron na conformación das candidaturas de unidade popular recolleron o testemuño para construír unha alternativa ao Partido Popular en todo o país. O resultado electoral obtido por En Marea nas eleccións de decembro foi un éxito colectivo que demostrou a necesidade dunha confluencia a nivel galego e a demanda social para a mesma. Máis de 400.000 persoas en toda Galicia dixeron Hai Marea, e o espazo político da confluencia situouse como o referente ineludible do cambio. Porén, a segunda volta das eleccións xerais do 26-X, aínda confirmando no esencial as virtualidades da confluencia e a hipótese de En Marea como alternativa real ao PP no noso país, puxo de manifesto tamén as limitacións do mecanismo de artellamento institucional do noso espazo político, moito máis amplo, máis rico e máis diverso que a mera conxunción de tres partidos políticos, necesarios e imprescindibles na configuración da confluencia e da unidade, pero insuficientes.

A necesidade de configurar unha alternativa electoral coa vista posta nas vindeiras eleccións autonómicas de outono, e a responsabilidade por estar a altura dos tempos e da ilusión que moitas persoas en todo o país depositaron nas diferentes expresións electorais que representaron ao espazo político das Mareas nas últimas convocatorias, lévanos aos abaixo asinantes, alcaldes profundamente comprometidos co proceso de construción dunha ferramenta nacional que dea expresión electoral ás arelas de cambio das galegas e galegos, a facer un chamamento para construír unha candidatura que estea en disposición de conquistar a Presidencia da Xunta de Galicia o vindeiro outono.

Os galegos e galegas non poden seguir sufrindo o progresivo empeoramento das súas condicións de vida. O noso país precisa dun proxecto político que poña en valor os seus sectores produtivos, free a sangría demográfica, aposte polo futuro, ao mesmo tempo que coide a nosa tradición e o capital cultural e lingüístico. Precisamos dotármonos das ferramentas necesarias para tomar as decisións que aseguren o benestar e a dignidade de todas as persoas. Esta candidatura non só debe ter éxito en termos electorais, senón que tamén debe garantir, un goberno que responda ás expectativas creadas e que enderece o rumbo do noso país, aplicando un conxunto de iniciativas de progreso e xustiza que pivote arredor da nosa realidade, sen esquecer os necesarios lazos de colaboración cos pobos peninsulares e do resto de Europa, cunha mención especial á Europa do Sur. Para acadar estes obxectivos, débense transcender os instrumentos e formas electorais creados até o momento, reflectindo dende a diversidade e a pluralidade das súas voces, un programa de mínimos e unha voz cohesionada ao servizo da maioría social agredida polas políticas do PP. Débese, polo tanto, contar coa experiencia e o éxito xa obtidos, dende o 15-M e Nunca Máis até as candidaturas municipalistas de unidade popular, aproveitando tamén toda a capacidade de traballo que centos de persoas están desenvolvendo ao longo do país, no político, no social e no institucional.

Na procura destes obxectivos, queremos propoñer as bases do que pensamos debe ser a candidatura para as vindeiras eleccións autonómicas:
•Superación do marco institucional da actual coalición, substituíndo a actual mesa de coordinación por un instrumento aberto e democrático que represente o proceso de ampliación da base social e democratización de En Marea. Á súa vez, o grupo parlamentario, debe centrarse no seu labor institucional nas Cortes Xerais do Estado, co obxectivo de dar voz ás demandas do noso país tanto no Congreso como no Senado.
•Alargamento da base social de En Marea a través da incorporación á mesma, confluíndo dende a base, de todas as mareas municipalistas, candidaturas de unidade popular e actores políticos e sociais que actualmente non están participando na toma de decisións pero que se senten representados e interpelados polo noso espazo político.
•Aproveitar como base para o debate, o traballo feito durante estes últimos meses por ducias de Mareas arredor do proceso Mareas en Común, tanto na metodoloxía como nos documentos saídos do mesmo con amplo consenso (código ético, formación da candidatura e a súa arquitectura institucional e organización interna e elaboración do programa co que a candidatura resultante do proceso debe presentarse ás eleccións autonómicas).

En consecuencia, e de cara a dotar a este desexo do necesario contido, convocaremos a todos os actores políticos e sociais que veñen traballando na configuración dunha candidatura de confluencia a unha xuntanza que se celebrará no mes de xullo en día e lugar por determinar, co obxectivo de, sobre base referencial dos documentos elaborados por Mareas en Común, se poida acordar consensuadamente un calendario para a confección da candidatura e o programa co que En Marea se presentará ás eleccións autonómicas deste ano, co único fin de gañar a Xunta para as máis e poñer en marcha as políticas que fagan, por fin, de Galicia un país próspero e xusto.

Asinan:
Jorge Suárez, alcalde de Ferrol
Martiño Noriega, alcalde de Santiago de Compostela
Xulio Ferreiro, alcalde da Coruña

Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 21-07-2016 00:41
# Ligazón permanente a este artigo
MANIFESTO: MAREA GALEGA, A FORZA DA XENTE
A FORZA DA XENTE
FONTE: A.C.G. NO OLLO DO FURACÁN

http://www.blogoteca.com/noollodofuracan/index.php?cod=141999



As mulleres e homes que formamos a corrente A FORZA DA XENTE (integrada en PODEMOS GALICIA) e os integrantes da asociación Cidadá Galega NO OLLO DO FURACÁN (integrante de Mareas en Común) identificámonos cos valores da liberdade, a igualdade e a fraternidade inseparábeis da loita pola xustiza social, os dereitos democráticos da cidadanía, o feminismo e o ecoloxismo. Somos persoas que traballamos a cotio desde diversos ámbitos sociais por un cambio real, plenamente democrático, transparente, participativo e desde a base, que poña as institucións ao servizo da xente e modifique radicalmente o xeito de facer política.
Á vez, consideramos que para lograr estes obxectivos neste momento constituínte, o mellor escenario para Galicia, é lograr converternos nunha nación soberana, social, solidaria e ecoloxicamente sustentábel que decida libremente o seu futuro, con lazos de irmandade, solidariedade e cooperación co resto de pobos e nacións que conforman a comunidade de países lusófonos, o Estado español, o marco europeo e o arco mediterráneo.
En consecuencia con todo isto, queremos manifestar que, como soberanistas e galeguistas de esquerda, identificámonos plenamente cun proxecto verdadeiramente unitario e daremos o noso apoio á construción dunha gran candidatura galega unitaria de todas aquelas persoas e colectivos sociais que loiten por abrir un novo proceso constituínte que acabe definitivamente co réxime xurdido trala IIª Restauración borbónica. Convencidos que esta sería a única opción que mellor representaría os valores da verdadeira esquerda transformadora, que mellor defendería o dereito a decidir do pobo galego e a súa materialización a través dun referendo democrático.
Ao mesmo tempo queremos manifestar o noso apoio a unha gran confluencia de todas as Mareas Municipalistas, EN MAREA, Encontro Cidadá por unha Marea Galega, Mareas en Común, Foro Galego, asinantes do Chamamento de Vidán e todos os partidos galegos (PODEMOS, ESQUERDA UNIDA, ANOVA, BNG, CERNA, CxG...) opostos ás políticas austericidas da dereita.
Estamos convencidos de que unha GRAN MAREA GALEGA sería a única garantía para derrotar as políticas reaccionarias de Feijoo e acabar co caciquismo, a corrupción xeneralizada e lograr un cambio real nas institucións, catapultando cara ao parlamento galego a importantes segmentos das clases populares e defensores dos intereses da maioría social, rompendo co bipartidismo, impulsando unha sociedade máis xusta e igualitaria e, ao mesmo tempo, logrando o recoñecemento de Galicia como suxeito político soberano e un pacto democrático que facilite a celebración dun referendo de autodeterminación a través do cal a cidadanía decida de xeito claro, reflexivo e sen distorsións se quere ou non a independencia.
Polas razóns expostas, como persoas de esquerda que defendemos o dereito das galegas e galegos a decidir libremente o seu futuro, porque aspiramos a unha Galicia xusta, igualitaria e soberana defendemos unha candidatura de toda a esquerda e o nacionalismo galego, encabezada polo candidato idóneo elixido democraticamente nun proceso de primarias abertas ao conxunto da cidadanía.

En Compostela a 15 de xullo de 2016
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 17-07-2016 01:37
# Ligazón permanente a este artigo
Xosé Manuel Beiras - Carmen Santos
Lois Pérez Leira
FONTE: Galicia Confidencial

http://www.galiciaconfidencial.com/noticia/30980-xose-manuel-beiras---carmen-santos

Por: Lois Pérez Leira *


Parece que de súpeto rendeu a urxencia de definir o posible candidato das confluencias de unidade popular. Xa comezan a tirar de nomes. Aínda que ninguén fala de cales son as propostas que debería representar o hipotético candidato/a. Emitíronse tímidas autocriticas ou interpretacións dos últimos resultados.

Perdeuse un deputado e un senador e non pasou nada. Perdéronse votos nas cidades que gobernan as Mareas e tampouco pasou nada e en Vigo pasaron a ser a segunda forza política, cidade onde non existe ningún liderado, nin a Marea de Vigo ten incidencia ningunha no panorama galego.

Por certo Cangas e o Grove -con histórica tradición de esquerda- foron as únicas que lograron a maioría de votos. No caso de Cangas unha alianza histórica entre a FPG e Esquerda Unida. É rechamante que durante máis dunha década esta alianza en Cangas nunca foi recoñecida oficialmente pola condución de Esquerda Unida. Todo o contrario foi criticada e descualificada de forma regular. A actitude unitaria da Alternativa Cangesa de Esquerdas (ACE) foi dando os seus resultados que demostraron que ese era o camiño correcto. Os mesmos que criticaban esta alternativa unitaria de esquerda, boicotearon de xeito constante calquera candidatura destas características en Vigo. Como foi o intento da candidatura denominada CIES e nas últimas municipais as posibilidades de converxencia de Marea de Vigo con Gañemos Vigo e outros actores da esquerda e o nacionalismo, que xerase un efecto positivo entre os votantes. O resultado foi un rotundo fracaso electoral - malia os tres concelleiros- e a falta dunha forza opositora de esquerda na cidade.

Volvendo ao tema que esta sobre a mesa que é se a esquerda social e política pode crear un instrumento electoral para derrotar á dereita e gobernar Galicia? A resposta é complicada. As condicións existen. Os sectores afectados pola crise -malia os reparos electorais que demostraron- manteñen a ilusión colectiva de que se logre unha alianza de goberno de progreso, co PSOE. Pero tamén nos indican que non só queren candidatos ou alcaldes honestos e “guapos” esixen gobernos e líderes que teñan un proxecto de país.

Desde a aparición de AGE ata estas últimas eleccións a cidadanía percibiu que o fenómeno electoral en Galicia está marcado nesta etapa, por dúas marcas políticas moi fortes e convocantes. Por unha banda a marca AGE e o seu líder X.M. Beiras, que foi capaz nun mes de producir aquela verdadeira marea electoral e doutra banda a marca PODEMOS e o seu líder estatal Pablo Iglesias.

Esta alianza de marcas é e seguirá sendo por unha etapa a garantía do éxito electoral, capaz de ser unha verdadeira alternativa de goberno nas próximas eleccións ao parlamento de Galicia.

Por iso a síntese dunha candidatura que poida visibilizar estas dúas marcas en pouco tempo é a fórmula Xosé Manuel Beiras Presidente e Carmen Santos líder de Podemos Galicia como vicepresidenta

As restantes variantes están chamadas ao fracaso non se poden improvisar candidatos en poucos meses. Quen o insinuei está traballando para o fracaso electoral


* LOIS PÉREZ LEIRA é escritor, documentalista, analista político e investigador de temas históricos.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 16-07-2016 18:44
# Ligazón permanente a este artigo
Novos apoios ao acordo dos tres alcaldes do cambio para unha marea galega
MAREA GALEGA EN MARCHA
http://www.galiciaconfidencial.com/noticia/31684-novos-apoios-acordo-tres-alcaldes-cambio-marea-galega

FONTE: GALICIA CONFIDENCIAL

Os rexedores de Santiago, A Coruña e Ferrol apostan por unhas primarias das que saian os nomes do candidato e dos cabeza de listas provinciais. CERNA tamén respalda esta iniciativa.

A organización nacionalista CERNA --que orixinalmente formaba parte de Anova-- saúda positivamente a iniciativa das candidaturas da Comarca de Compostela e Compostela Aberta, e posterior manifesto dos tres alcaldes para avanzar na construción dun espazo para unha candidatura de confluencia para as eleccións autonómicas.

Martiño Noreiga, Xulio Ferreiro e Jorge Suárez nun acto de En Marea
Martiño Noreiga, Xulio Ferreiro e Jorge Suárez nun acto de En Marea | Fonte: enmarea.gal

Con esta adhesión, xa son dúas as forzas nacionalistas --o xoves foi Esquerda Nacionalista-- que apoian unha candidatura galega en torno ás mareas e que poña o aceno no carácter nacional de Galicia e os seus elementos identitarios.


“Entendemos que ese é o camiño para poder participar todos os axentes interesados: unha asemblea participada a título individual que sexa constituinte do suxeito electoral, coa celebración de primarias abertas para decidir todas as persoas candidatas e nas que poidan votar todas as persoas que asuman eses principios programáticos a decidir na propia asemblea”, apunta esta organización nun comunicado.

Os tres rexedores

A asemblea promovida polos alcaldes do cambio -Xulio Ferreiro (A Coruña), Martiño Noriega (Santiago de Compostela) e Jorge Suárez (Ferrol)- para unha candidatura de confluencia para as eleccións autonómicas deste outono fixará as primarias das que sairán as listas para as catro circunscricións, pero a incógnita de cando se saberá o nome do candidato permanece. E

Este xoves, os tres alcaldes, tras manter un xantar con varios rexedores cos que xa seguiron unha liña conxunta na asemblea constitutiva da Fegamp comezaron os contactos coas mareas municipalistas para abordar a convocatoria dunha asemblea na que se estableza un cronograma e metodoloxía para a elección de candidatos e elaboración de programa electoral.

Os alcaldes aseguran que unicamente queren poñer enriba da mesa o seu "capital simbólico" e unha vez que estea en marcha o proceso, volver ás súas respectivas casas consistoriais. O que non aclararon por agora é a data na que se coñecerá a persoa que encabece a alternativa política, para o que soa con forza o nome do maxistrado do TSXG Luis Villares. Con todo, os tres alcaldes están de acordo en que obteña o consenso de todos os axentes políticos, se ben se someterá a primarias igualmente, aínda que só sexan de ratificación.

Máis apoios

Por outra banda, os militantes da corrente A Forza da Xente (integrada en Podemos Galicia) e os integrantes da asociación Cidadá Galega No Ollo do Furacán (integrante de Mareas en Común) apostan pola construción dunha gran candidatura galega unitaria de todas aquelas persoas e colectivos sociais “que loiten por abrir un novo proceso constituínte que acabe definitivamente co réxime xurdido trala IIª Restauración borbónica”.

“Consideramos que para lograr estes obxectivos neste momento constituínte, o mellor escenario para Galicia, é lograr converternos nunha nación soberana, social, solidaria e ecoloxicamente sustentábel que decida libremente o seu futuro, con lazos de irmandade, solidariedade e cooperación co resto de pobos e nacións que conforman a comunidade de países lusófonos, o Estado español, o marco europeo e o arco mediterráneo”, indican nun comunicado.

Por iso, amosan o seu apoio a unha gran confluencia de todas as Mareas Municipalistas, EN MAREA, Encontro Cidadá por unha Marea Galega, Mareas en Común, Foro Galego, asinantes do Chamamento de Vidán e todos os partidos galegos, entre eles, “Podemos, EU, Anova, BNG, Cerna, CxG...”.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 16-07-2016 17:38
# Ligazón permanente a este artigo
Aparcamentos improdutivos, concesións erróneas e sociedades pantalla
Óscar Lomba Álvarez
Unha corporación, empresa ou sociedade mercantil interposta, instrumental ou pantalla é aquela compañía que é creada co obxectivo de eludir a responsabilidade patrimonial derivada de posibles cargas impositivas, evasión fiscal e mesmo posibles asuntos de corrupción. As grandes corporacións, grupos empresariais e entidades financeiras actúan, en ocasións, con empresas instrumentais ou sociedades pantalla.

A sociedade instrumental, dependendo do contexto e país, pode ser legal e constitúese xeralmente cun pequeno capital social para cubrir un obxectivo fiduciario de limitación de responsabilidade. Este tipo de empresas resultan ser compañías ou sociedades que serven como vehículos para diferentes operacións empresariais sen ter activos significativos ou operacións propias. As empresas pantasmas non son ilegais en si mesmas, e poden ter obxectivos empresariais lexítimos. Porén, son un compoñente importante da economía mergullada, especialmente daquela baseada en paraísos fiscais. Os seus obxectivos son a elusión de impostos e a fraude fiscal.

E vén a conto esta detallada explicación sobre o que é unha sociedade pantalla porque o xulgado número 2 da Coruña, en auto de data 23 de xaneiro de 2015, declarou en concurso voluntario de acredores á mercantil COCHERAS OLÍVICAS DE PUENTES S.A., sociedade pantalla ou instrumental creada por PUENTES Y CALZADAS GRUPO DE EMPRESAS, S.A., para xestionar a concesión de servizo público de aparcamentos subterráneos de uso mixto nas rúas Rosalía de Castro, Jenaro de la Fuente e Avenida Castelao, que foi adxudicada por acordo da Xunta de Goberno Local de data 21 de maio de 2007. Deste auto tomou coñecemento a Xunta de Goberno Local en data 26 de marzo de 2015.

Á vista da situación suscitada polo concurso de acredores da sociedade instrumental creada para a xestión dunha concesión de servizo público municipal, o órgano de contratación, entre as medidas adoptadas, en data 17 de abril de 2015, acordou “a realización dun estudo técnico sobre as necesidades que demande o interese público en relación co servizo público de aparcamento para avaliar o obxecto e condicións do contrato”.

En cumprimento deste acordo, solicitouse informe ao Interventor Xeral do Concello de Vigo e a un terceiro independente e alleo á Administración municipal, a empresa consultora SEIXAS CONSULTORA, S.L., que foron emitidos en data 12 de maio e 19 de xuño de 2015, respectivamente. De devanditos informes despréndese a inviabilidade da concesión nos termos nos que foi adxudicada e a necesidade de acometer unha modificación da mesma que reequilibrase a economía do contrato.

O Real Decreto Lexislativo 3/2011, de 14 de novembro, polo que se aproba o texto refundido da Lei de Contratos do Sector Público prevé que cando a empresa contratista presenta concurso voluntario de acredores, tal como sucedeu coa empresa instrumental Cocheras Olivicas de Puentes S.A, e este concurso é aceptado pola autoridade xudicial, a obrigación inmediata da Administración Pública correspondente é proceder de contado á rescisión do contrato, como fórmula máis vantaxosa para preservar o interese xeral.

No caso que nos ocupa procédese á modificación da concesión do servizo público. Porén, debería terse producido a rescisión do contrato de concesión. Ademais entendo que ao ser devandita rescisión do contrato imputable ao contratista, e tendo o contratista unha sociedade pantalla para eludir a súa responsabilidade patrimonial, manter o contrato de concesión ou simplemente modificalo, só pode prexudicar ás arcas públicas, como así se nos propón neste acordo da Xunta de Goberno Local de data 26 de Xuño de 2015. Observo nesta decisión un favorecemento de intereses privados, xa que neste caso a sociedade primixenia adxudicataria Puentes y Calzadas Grupo de Empresas S.A. é clara beneficiada polo mencionado acordo da Xunta de Goberno Local, e ao mesmo tempo favorécense os intereses dunha entidade financeira que non calculou os riscos da construción dunhas instalacións en plena crise económica e prestou alegremente a unha sociedade instrumental, de 61.000 euros de capital social, unha cantidade desmedida de diñeiro.

O Real Decreto 1098/2001, de 12 de outubro, polo que se aproba o Regulamento Xeral da Lei de Contratos das Administracións Públicas establece claramente que nos servizos non esenciais nos que prima o risco e ventura do contratista non hai lugar a establecer pola Administración Publica unha garantía financeira para os mesmos. Estimo que o exemplo máis palmar é que o Estado, por exemplo, en infraestruturas viarias só aporta a garantía cando no prego de condicións e no posterior contrato establécese expresamente devandita garantía. No caso que nos ocupa así se pronunciou, en data 25 de marzo de 2014, e deste xeito o Xulgado do Contencioso Administrativo nº 2 de Vigo, desestimou a petición da concesionaria para o reequilibrio económico da concesión e posteriormente a resolución do contrato. Contra esta sentenza a empresa Puentes y Calzadas Grupo de Empresas S.A. recorreu en apelación e o seu recurso foi desestimado por sentenza de data 2 de outubro de 2014 do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia.

É, xa que logo, evidente que a xustiza xa dixo que o Concello de Vigo non ten porqué reequilibrar as contas de explotación dunha empresa que se presentou libremente a un concurso público coa lexítima pretensión de obter beneficios e que, como consecuencia de factores externos á Administración municipal, pero que se podían e debían prever, como o feito de que a zona de Rosalía de Castro está catalogada no Plan Xeral de Ordenación Municipal (PXOM) como zona de valor e protección arqueolóxica e que, cando se redactan os estudos económicos-financeiros e os proxectos construtivos no ano 2008, a crise da burbulla inmobiliaria xa era unha realidade palpable e diagnosticada por todos os expertos e analistas económicos.

Asemade estimo que é inadmisible que o Goberno Local regale máis de 6 millóns de euros, de entrada, a unha empresa en concurso de acredores, ante o temor a unha demanda incidental do Banco Popular. Se o Banco Popular prestou máis de 11 millóns de euros a unha empresa instrumental de só 60.000 euros de capital social, que é o capital de COCHERAS OLIVICAS DE PUENTES, S.A., fíxoo só porque o dono de COCHERAS OLÍVICAS DE PUENTES, S.A. e o ganador da concesión que era, en realidade, PUENTES Y CALZADAS GRUPO DE EMPRESAS S.A, e que sería quen deberían responder da nefasta xestión, que realizou neste asunto durante estes oito anos, e non repercutir os seus erros socializando as perdas sobre os petos dos contribuíntes vigueses, que ningunha influencia tiveron nos seus erros de xestión empresarial que conduciron a COCHERAS OLIVICAS DE PUENTES, S.A. a unha situación próxima á creba técnica.

De aceptarse a proposta que figura no acordo da Xunta de Goberno Local de Vigo de 26 de xuño de 2015, os erros cometidos pola concesionaria e polo Goberno Municipal, que debeu rescindir o contrato antes e non o fixo por razóns electorais, obrigarán aos sufridos contribuíntes vigueses a pagar 16.000.000 de euros entre os anos 2016 e 2019, é dicir, máis de 5,3 millóns de euros anuais e deixando a porta aberta a indemnizacións posteriores pois tal e como informa a intervención semella difícil conseguir o equilibrio financeiro da explotación nas actuais circunstancias económicas da sociedade viguesa.

Deduzo que, baseándome na información contida no expediente, que desde o ano 2008, a Xunta de Goberno Local moveuse por intereses puramente políticos de partido, pensando máis nas eleccións e nos resultados electorais que no interese xeral. Non se quixo recoñecer que a construción e explotación dese lote de aparcamentos non ía ser rendible e no canto de buscar a rescisión pura e dura, e proceder á convocatoria dun novo concurso público con transparencia e novos condicionantes, preferiron prolongar a agonía administrativa do contrato, só co obxectivo de seguir cortando cintas e demorando irresponsablemente o enfrontarse á dura realidade que posteriormente quedou patente, pero ademais estimo que a Xunta de Goberno Local actuou de mala fe, pois cando en xaneiro de 2015 aceptouse o concurso de acredores voluntario da sociedade se silenciou este feito ata marzo do mesmo ano, tres meses máis tarde, e posteriormente encargáronse unha serie de informes, presuntamente amañados, para ditar unha resolución xusto, «fortuitamente», logo da realización das eleccións municipais do 24 de maio, para modificar o contrato de concesión favorecendo os intereses privados. Esta mesma acción foi realizada polo propio alcalde e os seus colaboradores no ano 2011, cando logo das eleccións municipais modificaron o contrato de concesión, con indemnización e alongamento do período de concesión á empresa concesionaria do AUDITORIO MAR DE VIGO, «casualmente», PUENTES Y CALZADAS GRUPO DE EMPRESAS S.A., que tamén forma parte do accionariado da empresa concesionaria do AUDITORIO MAR DE VIGO. Xa que logo estamos ante unha probable fraude de lei e un evidente engano ao pobo de Vigo.

Os informes externos que o Concello de Vigo contratou non teñen a máis mínima autoridade técnica posto que a empresa SEIXAS CONSULTORA non realizou un só traballo de estudo de viabilidade de aparcamentos en réxime de concesión administrativa e a mencionada empresa non destaca, entre os seus fins sociais, pola consultoría das Administracións Publicas sendo o seu historial nulo nesta materia e, xa que logo, afirmo que a selección por parte do Concello de Vigo desa consultora é un feito sen transparencia e sen criterios obxectivos, o cal lévame a pensar que se trata dunhas consultas pactadas coa mercantil PUENTES Y CALZADAS GRUPO DE EMPRESAS, S.A. para xustificar unha mala solución, para os intereses públicos e para a facenda do Concello de Vigo, a cambio de tapar os graves erros de xestión de COCHERAS OLIVICAS DE PUENTES, S.A. e PUENTES Y CALZADAS GRUPO DE EMPRESAS, S.A. e a ineficaz defensa dos intereses públicos por parte do actual Alcalde de Vigo, D. Abel Ramón Caballero Álvarez, e o seu goberno municipal, que participa con el na Xunta de Goberno Local, pois en todas as actas non se dedicou nin un minuto ao debate dun tema tan sensible.

A conclusión que podemos extraer de todo este embrollo é que a Xunta de Goberno Local de Vigo realizou unha xestión nefasta e deplorable en relación a todo o proceso de concesión para a construción e explotación do servizo público de aparcamentos subterráneos de uso mixto nas rúas Rosalía de Castro, Jenaro de la Fuente e Avenida Castelao.

Igualmente considero inadmisible a existencia de sociedades pantalla como a mercantil COCHERAS OLÍVICAS DE PUENTES S.A, que terminan servindo para eludir responsabilidades patrimoniais, o pagamento de impostos e favorecendo a fraude fiscal e outro tipo de actuacións fraudulentas.

Finalmente convido aos pacientes lectores que chegaron ata o final deste artigo a que apoien a iniciativa europea “Por unha Europa máis xusta, neutralicemos as sociedades pantalla” que ten por obxecto conseguir a Introdución de novo instrumento xurídico no Dereito de Sociedades e outras medidas que garantan a transparencia das persoas e das estruturas xurídicas.

Os obxectivos fundamentais desta iniciativa serían a filtración de fluxos financeiros de orixe delituosa cara á economía lícita que ameazan a estabilidade do sector financeiro e do mercado interior. Para neutralizar esas sociedades pantalla, deben atoparse dispoñibles os datos sobre os titulares reais de devanditas persoas e das estruturas xurídicas. Por conseguinte, a transparencia das persoas e das estruturas xurídicas debe organizarse de xeito uniforme na UE, no marco dun instrumento xurídico do Dereito de sociedades.

Podedes asinar na web: da Comisión Europea.

Opinión por Óscar Lomba Álvarez é avogado. Licenciado en Dereito e diplomado en Maxisterio.
http://www.transparencyforall.org/
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 21-09-2015 14:44
# Ligazón permanente a este artigo
PODEMOS NECESITA UN CEREBRO COLECTIVO
ÓSCAR LOMBA ÁLVAREZ
A actuación política consiste en realizar esforzos individuais e colectivos para que se produza un resultado político desexado, que non se orixinaría doutro xeito. Devandita actuación avalíase comparando o resultado obtido cos custos e outras condicións adversas, medidos en termos de eficacia (incremento da probabilidade de que ocorra algo positivo) e de eficiencia (relación entre ese incremento e o seu custo).
A indignación do 15 M expresada nas prazas e rúas de Madrid, Barcelona, Bilbao, Sevilla, Compostela, e tantas outras cidades do Estado español non resultou un simple furor de moitas persoas indignadas ante a situación de inxustiza, senón entusiasmo, ímpeto, paixón construtiva, e ía en sentido contrario á segmentación e atomización que nos impón o actual ultraliberalismo.
Como defenden intelectuais como G. Arrighí, R. Brenner ou David Harvey o obxectivo dos sectores dominantes é modificar o equilibrio político e a relación de forzas existentes no conxunto da economía-mundo capitalista recorrendo para iso a todo o arsenal da violencia económica, estatal e militar. As relacións sociais están gobernadas pola violencia de clase e pola certeza de que para obter a vitoria en tal contorna complexa, as clases dominantes teñen que articular unha formulación que poida asegurar un impacto como para modificar as relacións sociais vixentes. Lonxe de debilitar o Estado, a estratexia ultraliberal supón, pois, unha reinvención da súa violencia estrutural para modificar en beneficio das clases dominantes os parámetros de convivencia social e de dominación política. Porén esa violencia estrutural está xerando unha reacción espontánea na sociedade civil que ve ameazadas moitas das conquistas sociais que tanto esforzo e sacrificio custaron. É previsíbel que xurdan novas explosións espontáneas de descontento xeral que forzosamente terán a súa manifestación no espazo político.
Estimo que é necesario, máis que nunca, construír unha organización de novo tipo que naza desde abaixo e encadre no seu interior a amplos segmentos sociais.
Con todo, como afirman Miguel L. Quintanilla e Ramón Vargas-Machuca no seu libro A Utopía Racional: “A recuperación do sentido realista para a cultura de esquerdas contribúe a que non instalemos o pensamento político nun reino ideal, nin nos sintamos confortablemente consolados cos soños da razón. Non somos individuos racionais nunha «situación orixinaria» ideal, senón que o que existen son individuos en comunidades concretas, con tradicións específicas, onde o conflito e non o consenso é o corazón da estrutura social, onde os mesmos ideais morais son utilizados para proxectos políticos rivais e incompatíbeis, onde a democracia non é o reino da «competencia comunicativa» universal senón o reino da transacción, do pluralismo, da incerteza nun xogo colectivo constrinxido pola existencia de relacións asimétricas de poder”.
E refírome a devanditas relacións asimétricas de poder e ao resto de cuestións abordadas porque nos últimos meses observei que o proxecto inicial que representaba PODEMOS está sufrindo un proceso de involución.
Lembro ter observado, nunha ocasión, unha caravana de formigas que ordenadamente ía penetrando na súa formigueiro. E refírome a devandita cuestión relacionada cos enxames de insectos e outros grupos de animais, que actúan en conxunto dun xeito
sorprendentemente coordinado, porque penso que forman co seu comportamento unha especie de cerebro colectivo, unha intelixencia de grupo, que é a causa de todas estas actitudes. Descubrírono científicos británicos e norteamericanos mediante modelos informáticos aplicados a diversas especies, establecendo que son leis simples as que permiten a devanditas agrupacións tomar decisións e moverse coma se formasen parte dun único organismo. Todo isto suxeriume a idea dunha conciencia colectiva. O concepto que se refire á convicción participada e ás actitudes morais que funcionan como unha forza unificadora dentro da sociedade. Esta forza atópase separada e é, xeralmente, dominante en comparación coa consciencia individual. Segundo esta teoría, unha sociedade, unha nación ou un grupo constitúen unha entidade que se comporta como un individuo global. O ser humano -como afirmaba Gardner Murphy- é "parte da inmensidade do cosmos", e esta profunda semellanza cos materiais e a estrutura cósmica constitúen a fonte potencial da realización máis profunda e rica do ser humano.
Cando millóns de unidades de conciencia (persoas) compartimos unha emoción semellante, ou un sentimento xeneralizado, isto ten como resultado un fenómeno enerxético, aethereo, que logra imprimirse no plano físico. Iso é o que din as últimas pescudas que se desenvolven desde a Global Consiousness Project (Universidade de Princeton) que teñen como antecedentes algúns dos axiomas máis interesantes do pensamento humano: o concepto da Noosfera proposto por Vladimir Ivanovich Vernadsky, os campos morfoxenéticos do inglés Rupert Sheldrake e o imaxinario colectivo de Jung, entre outros.
Estou convencido de que calquera cambio social de envergadura terá que apoiarse na sinerxía derivada dun pensamento agrupado e unha conciencia colectiva. Fai falta un gran cerebro global que impulse o organismo planetario a ese cambio histórico. O cerebro global, como afirma o Dr. Francis Heylighen, é unha metáfora para esta rede emerxente e colectivamente intelixente que está formada polas persoas deste planeta xunto coas computadoras, bases de coñecemento e enlaces de comunicación que as conectan.
Comparto a idea de Diamando Gritzona de que a entidade colectiva acaba por constituír un cúmulo de individualidades cuxos elementos unificadores son os principios, os intereses e os obxectivos de acción. Estes elementos actúan como unha estrutura que encadea e coordina as individualidades sen absorbelas.
Como defende Jean François Noubel "a aposta fundamental para a humanidade non é a fame, a pobreza, a sustentabilidade, a paz, a saúde, a educación, a economía, os recursos naturais ou unha morea doutros asuntos, senón a nosa capacidade para construír organizacións novas que sexan capaces de prover solucións. A nosa aposta fundamental é a intelixencia colectiva".
Opino que debemos edificar un movemento amplo e erguido desde a base, unha organización de masas e inserida na armazón social. Para conseguir artellar unha nova organización unitaria ao servizo da maioría social é necesario ter sempre presente o sentido prudente e pragmático sen renunciar á utopía. As diferentes culturas políticas que confluímos en PODEMOS non debemos situar a reflexión política nun dominio idealizado e irreal. Non nos consideremos inxenuamente confortados cos espellismos forxados pola cognición baseada en argumentos equívocos. Non somos simplemente suxeitos lóxicos e racionais nunhas condicións primixenias perfectas, senón que o que impera son individuos en sociedades específicas, con prácticas determinadas, onde os transos sociais e non só os consensos son a medula da estrutura xeral, onde idénticos ideais morais ou valorativos son esgrimidos para propósitos políticos antagonistas e discordantes, onde a democracia pluralista non é o campo da capacidade comunicativa global senón o feudo do arranxo, da transacción, da vacilación e indecisión nunha articulación colectiva limitada pola coexistencia de relacións asimétricas de poder.
Creo sinceramente que se pode construír unha organización ampla e erixida desde a base, unha estrutura colectiva, horizontal e organizada en rede. De todos os xeitos opino que PODEMOS debe entenderse con outras organizacións políticas e sociais se o que desexa é vencer aos poderosos, superar o capitalismo e erguer unha nova sociedade onde impere a xustiza, a igualdade e a liberdade.
* Óscar Lomba Álvarez é licenciado en Dereito e diplomado en Maxisterio.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 07-09-2015 12:05
# Ligazón permanente a este artigo
CEREBRO COLECTIVO, AUTOXESTIÓN E PODER POPULAR
Franci X. Muñoz, Javier Caso e Óscar Lomba
Por: Javier Caso Iglesias, Francí Xavier Muñoz e Óscar Lomba Álvarez *

PODEMOS critica o poder das elites e faino afirmando estar contra o poder establecido, utiliza a «verba ‘poder ’ para referirse, en realidade, a un ‘determinado tipo de relacións de poder’. Refírese ao tipo de poder que atopamos nas ‘relacións de dominación’, nas ‘estruturas de dominación’, nos ‘dispositivos de dominación’, ou nos ‘aparellos de dominación’». A crítica de PODEMOS á explotación, á coerción, á alienación, sempre ten como pano de fondo unha crítica a un modelo moi concreto de dominación, sobre todo a dominación exercida por unha «casta». Porén, os dirixentes de PODEMOS non están desenvolvendo todos os mecanismos necesarios para construír poder popular. Os círculos de PODEMOS deberían asumir maior capacidade de decisión e iso porque son as ferramentas das que dispón a cidadanía organizada. Os círculos territoriais e temáticos deberían xogar un papel fundamental na construción dunha gran alternativa cidadá. Esa futura alternativa cidadá debería basearse nunha decidida vontade de alcanzar dous obxectivos prioritarios:
1. O primeiro sería a transferencia de competencias desde o Consello Cidadán Estatal á comunidade organizada en Consellos Cidadáns Locais que estivesen sempre controlados polos círculos e agrupacións locais e de barrio electas nas asembleas populares.
2. O segundo sería a través do sufraxio, tanto para a elección de representantes ás distintas instancias do poder cidadán, como para a toma de decisións trascendentais nos diversos tipos de referendo dispoñíbeis en cada proceso sempre abertos ao conxunto da cidadanía.
PODEMOS debe priorizar sempre un modelo plural e aberto de relacións sociais baseadas nunha ampla participación nos procesos decisorios, por medio de sistemas de resolución e acordo nos que non se produza unha absorción de todo o poder por arriba senón máis ben unha atomización e reparto do poder por abaixo. Deste xeito, estariamos aproximándonos a un modelo de radicalidade democrática.

A construción dun verdadeiro poder popular require tamén unha articulación de mecanismos de pensamento colectivo, razoamento agregado e decisión agrupada. Tomando as palabras de Rafael Rodríguez Delgado, investigador español falecido, un Cerebro Colectivo pode definirse como ¨unha estrutura supraindividual cibernética constituída por sistemas humanos, mecánicos e electrónicos organizados en subsistemas receptores de información, un dispositivo elaborador central, unha ou máis memorias masivas e un ou máis efectores produtores de información favorábel á conservación, ao desenvolvemento ou á transformación do organismo social do que forma parte¨.
Opinamos que PODEMOS debe ser gobernada por un gran cerebro colectivo, un verdadeiro dispositivo dinámico e composto por unha multitude interconectada de círculos territoriais e temáticos que favoreza a colaboración e a sinerxía entre todos eles para permitir a oxixenación do conxunto da organización.
Cada círculo debe desenvolver un modo de pensamento que as persoas adoptan cando están profundamente involucradas nun grupo cohesivo, cando os esforzos dos membros por unanimidade deciden concentrar e axuntar esforzos para alcanzar un obxectivo común.
Se non queremos ser iguais ás demais organizacións e partidos existentes debemos impulsar unha existencia radicalmente democrática, pública, viva, aberta, flexíbel, activa e agrupada como condición para calquera cousa que se intente fóra do actual sistema ultra-liberal dominante.

E isto que indicamos ten que ser posíbel no seo de PODEMOS pero tamén na súa contorna. PODEMOS debe impulsar procesos xenerosos de unidade popular. Non debe nin pode aferrarse de maneira identitaria e fetichista ás súas siglas. Os procesos de unidade popular son percibidos claramente pola cidadanía, teñan a denominación que teñan. Nas pasadas eleccións municipais comprobamos isto de xeito amplo e sistemático. Feito este que desmentiu a idea que mantiña primeiro IU, e agora PODEMOS, relativa a que a imposición do logo e denominación propia traerían aparellados mellores resultados electorais. A realidade veu a demostrar que as franquías en política frustran os procesos de unidade cidadá e o protagonismo da xente. O mellor é crear unha ferramenta concreta, un partido instrumental específico, para cada proceso electoral; evitando deste xeito lastres e mochilas innecesarias.
E como conseguilo? Existen moitos intentos respecto diso e hai tamén bastantes logros, só que morreron ou non se desenvolveron ben baixo a influencia do capitalismo, polo que a nosa estratexia debe acompañarse dun activismo comunitario continuo.
A idea é refacer a vida colectiva de xeito autoxestionaria e autosustentábel no político, o social, o cultural e o económico.


* JAVIER CASO IGLESIAS é Analista Político, FRANCÍ XAVIER MUÑOZ é Diplomado en Humanidades e en Xestión Empresarial e ÓSCAR LOMBA ÁLVAREZ é Licenciado en Dereito e Diplomado en Maxisterio.

Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 28-08-2015 09:14
# Ligazón permanente a este artigo
Radicalidade democrática fronte a fundamentalismo ultra-liberal
Óscar Lomba Álvarez
Óscar Lomba Álvarez *

Entre as características máis específicas do actual proceso de mundialización capitalista e as principais claves da estratexia ultra-liberal atópanse: unha rapidísima circulación de información, imaxes, ideas, opinións; a imposición dun «pensamento único»; a libre circulación de capitais, mercancías e servizos; límites moi selectivos á circulación de persoas; recortes demoledores de dereitos sociais e liberdades públicas, privatizacións xeneralizadas de servizos públicos, unha redución dos impostos directos e progresivos e a conseguinte mingua das políticas públicas de benestar; o empeoramento das condicións laborais e salariais do conxunto da clase traballadora en xeral e dos empregados públicos en particular; o incremento das agresións medio ambientais e do deterioro alimentario; o aumento do gasto en persoal e material policial e militar ...
A actual mundialización ultra-liberal é o resultado dunha reacción das clases dominantes e sectores privilexiados ante unha profunda crise estrutural e sistémica. Queren incrementar as taxas de ganancia e acaparar maiores porcións de plusvalía e iso malia estar inmersos nunha profunda depresión derivada dunha nova crise cíclica de sobre-produción.
Para alcanzar os seus obxectivos atacan desapiadadamente e sen contemplacións as políticas sociais que no Norte melloraran o sistema sanitario, educativo, os servizos sociais, as políticas de apoio á dependencia...
O xigantesco desemprego, xunto a recortes, represión e corrupción iría asociado a unha exacerbación do consumismo como signo dominante da identidade do actual sistema, incapacitación para a solidariedade colectiva, non implicación no social, reflexos e actitudes xenófobas e etnocentristas, desconcerto e desorientación vitais, falta de referencias alternativas...
Neste contexto nace Podemos, un partido que catro meses despois da súa formación, logrou cinco escanos, o que o converteu no cuarto partido máis votado do Estado español. Trátase dun partido-movemento con moitos centros, círculos cidadáns organizados en rede, nos que predomina (con todas as súas contradicións) o respecto á diversidade. Superouse a fase na que se consideraba que a forza dun movemento estaba na súa dirección e pensamento unificados. Porén opino que os círculos deberían coordinarse mellor aínda que terían que gañar maior autonomía en relación ás políticas locais e rexionais.
Os círculos son elementos fundamentais de PODEMOS que manteñen entre si relacións de horizontalidade, que non deberían xerar novas estruturas xerárquicas e que terían que configurarse como unha rede sen centro; ou mellor, con mil centros. Unha estrutura en rede é máis laxa, pero máis creativa e, posiblemente, máis eficaz que unha construción orgánica piramidal. A influencia que poden exercer un partido-movemento organizado en rede reside máis probablemente na súa capacidade de proposta e de compromiso, de referencia, que non na execución de directrices emanadas dun Consello Cidadán Estatal.
Creo que PODEMOS debería reformularse a súa concepción da democracia. Tería que incidir con maior intensidade e profundidade na súa idea da participación colectiva. A radicalidade democrática debe plasmarse no conxunto da organización dunha forma máis directa e menos formal, menos «delegativa », máis orientada ao acordo que non á imposición das maiorías... malia as rutinas de organización e funcionamento herdadas doutras tradicións políticas.
PODEMOS debe embarcarse nun proceso que, en certa maneira, non fixo senón comezar e, aínda que se asuman as intencións, con frecuencia faltan os instrumentos para convertelas en realidade. Se efectivamente PODEMOS desexa ser un axente determinante no cambio social e político do Estado español, deberá desenvolver estratexias e crear mecanismos tendentes a aumentar a participación da cidadanía e das organizacións sociais no deseño de políticas públicas. O obxectivo debería ser poñer en marcha un amplo proceso participativo e de planificación que permita a xeración de consensos, a loita contra as divisións sociais e o reforzamento das capacidades de decisión da xente e das nacións que conforman o Estado español. E iso encadrando aos inscritos, activistas, militantes e simpatizantes en círculos locais e temáticos, aínda que favorecendo diferentes tipos de participación como espazos de deliberación ou de encontro entre os intereses dos círculos locais, temáticos, consellos cidadáns locais, rexionais, nacionais e os obxectivos estratéxicos deseñados desde outros ámbitos de decisión.
A articulación de Poder Popular debe basearse na creación de ferramentas orgánicas para radicalizar a democracia a nivel local e ampliar de xeito exponencial a participación dos círculos na toma de decisións e nos procesos de selección de quen integrarán os cargos orgánicos de PODEMOS ou mediante espazos socialmente abertos para consultas sobre os contidos das políticas e os programas electorais. Incrementar igualmente a participación dos círculos na execución das decisións adoptadas polos órganos do partido favorecendo a desconcentración e descentralización da xestión política, que favoreza unha participación moito máis activa da cidadanía, organizada ou non, e ao mesmo tempo reforce a capacidade de organización da sociedade civil no seu conxunto.
Incrementar asemade a intervención no control e avaliación da execución das políticas desenvolvidas por PODEMOS, ou por outras estruturas cidadás máis amplas, a través de mecanismos que permitan verificar o desenvolvemento do proceso, para apoialo, corrixilo, melloralo ou rexeitalo.
Favorecer unha maior contribución dos círculos e os consellos cidadáns na esfera pública contribuíndo á creación de mecanismos propios de comunicación ou dando canles para que os círculos creen opinión nas contornas nos que teñan presenza.
En definitiva do que se trata é de ampliar a democracia representativa e incrementar os mecanismos de democracia participativa a fin de que a cidadanía manteña un rol político activo. PODEMOS debe estar sempre alerta e denunciar, sen tregua, a visión caricaturesca segundo a cal a democracia consiste unicamente en votar cada catro anos. Debe apostar, sen ambigüidades, por unha democracia radical, onde a participación cidadá sexa permanente. Finalmente, PODEMOS debe establecer mecanismos de participación a todos os niveis da esfera pública, que garantan a democracia real, axuden á conformación de amplos movementos de unidade cidadá e popular e contribúan a concienciación e auto-organización do conxunto da sociedade civil.
En resumo, radicalidade democrática fronte a fundamentalismo ultra-liberal.


* Óscar Lomba Álvarez é licenciado en Dereito e diplomado en Maxisterio


Comentarios (3) - Categoría: Xeral - Publicado o 26-08-2015 08:52
# Ligazón permanente a este artigo
ILUSIÓN DAS BASES CONTRA O PODER DAS ELITES
FRANCÍ XAVIER MUÑOZ, JAVIER CASO IGLESIAS e OSCAR LOMBA ÁVAREZ
Por: JAVIER CASO IGLESIAS, FRANCÍ XAVIER MUÑOZ e OSCAR LOMBA ÁVAREZ *

Apartados de dogmatismos, intolerancias e consignas «emotivas» de vago contido ideolóxico, distanciados das arcaicas bagatelas «esquerdistas», retirados de aburridas reunións celebradas por células clandestinas de «partiduchos» sectarios e marxinais, afastados de estratexias obreiristas de vangarda e superado o eixo esquerda-dereita, chega PODEMOS ao escenario político do Estado falando de participación cidadá, de renovación da política, de parar os pés ás elites dirixentes, arengando sobre os poderosos e os desherdados, sobre os de arriba e os de abaixo, sobre os corruptos e os decentes, sobre a casta e a xente corrente. E iso nun contexto de crise económica e institucional, mentres algúns medios de comunicación comezan a acusar aos seus dirixentes de «bolivarianos» e «bolcheviques».

Moitos cidadáns aínda temos moi presente a experiencia que supuxo o 15 M e a tan criticada ausencia de líderes. E agora aparecen Pablo Iglesias, Iñigo Errejón, Carolina Bescansa, Rafael Mayoral, Juan Carlos Monedero e tantos outros politólogos, sociólogos, xuristas e intelectuais diversos. Opinadores televisivos, mocidade de verbo vivo e look actual, que saben usar habilmente a palabra e que todo o mundo entende. Estes dirixentes de PODEMOS conseguiron capitalizar a indignación contra o réxime xurdido trala II Restauración borbónica.

Os partidos políticos, aparentemente progresistas, nados para canalizar as inquedanzas cidadás, revólvense como mastodontes, incapaces de aportar solucións en tempos de escaseza, pobreza, desemprego, desafiuzamentos, recortes e corrupción. Eses partidos tradicionais non conseguen conectar cos intereses cidadáns nin trasladar ás institucións estas preocupacións. Perden o tempo en loitas intestinas, pelexas nominalistas, manifestos aburridos, símbolos e bandeiras, sen aportar as mellores solucións para os graves problemas sociais. Hai tempo que xa só constitúen anquilosadas maquinarias loitando por manter á boia, na superficie do océano político, os seus depauperados, maltreitos e acartonados aparellos de inspiración decimonónica, e iso co único obxectivo de conservar as súas raquíticas parcelas de poder.

Moitos políticos, autodenominados progresistas e de esquerda, hai tempo que priorizan os seus intereses endogámicos como partidos do sistema fronte ás verdadeiras preocupacións da cidadanía. A súa misión orixinaria de vehiculizar as demandas populares se evaporaron. Sobrados de palabras ocas e fetichismo «progre», os partidos da «esquerda clásica» xa soamente serven como refuxio de decrépitos, nostálxicos e panfletarios. Coa aparición de PODEMOS suscitouse unha nova “vía” no camiño cara á construción dunha nova sociedade.

PODEMOS suscita que a transformación radical do sistema político e económico, necesaria e paralelamente ten que cambiar o contido da política e todas as súas expresións, para poder ir máis aló das simples relacións de poder entre individuos socializados fragmentadamente en clases sociais; ten que comezar a establecerse unha política que sexa algo máis que expresión concentrada da economía, unha política máis efectiva, sistémica e permanente, que sexa quen de anticiparse e constituírse en actividade artelladora decisiva de relacións sociais da produción de nova natureza.


Trátase da actividade política como sistema de relacións específicas, como un proceso complexo (conxunto de procesos políticos) de aprehensión (identificación, valoración, sistemización.....) das necesidades sociais (dun grupo, sector, estrato, clase, institución, organismo social en xeral) e de organización e dirección dos recursos (obxectuais e humanos) dos actores sociais (individuos, grupos, organizacións, partidos, institucións de todo tipo, organismo social en xeral) para dar resposta a esas necesidades, sobre a base das posibilidades do sistema dado e o cumprimento dos obxectivos do proxecto colectivo en cuestión.

O tránsito que suscita PODEMOS supón crebar totalmente cunhas relacións sociais marcadas polo dominio dunha parte minoritaria da sociedade sobre o resto; demanda necesariamente un salto cualitativo na actividade política que, mantendo a súa estrutura como democracia formal, amplíe as súas posibilidades de participación e favoreza o poder de decisión real da maioría social e axude, ao mesmo tempo, á coordinación das accións de individuos libres e conscientes, en función da ampliación e fortalecemento desa liberdade real como premisa e resultado do máis progresivo e pleno desenvolvemento de cada un e da sociedade no seu conxunto.
Esta transformación que suscita PODEMOS debe propiciar e garantir a participación cada vez máis ampla do conxunto da cidadanía desposuída e sectores sociais subalternos e, progresivamente, de toda a sociedade, nas tarefas que lle son inherentes; en particular, no Goberno e resto de poderes do Estado, pero sobre todo fortalecer a participación progresiva de toda a sociedade no control e dirección da actividade económica e social.

Non se trata de “pelexarnos” entre nós, os militantes, activistas, inscritos, simpatizantes e votantes de PODEMOS, pero é fundamental que defendamos a necesidade dunha organización participativa e gobernada polas bases. Ese debe ser o camiño se o que desexamos é comezar a construción da nova sociedade, con novos contidos e novos fins. De non ser así PODEMOS será un simple novo xogador na mesa do réxime do 78.

Non se trata tampouco de aferrarse a unhas siglas de maneira identitaria e patrimonialista. O camiño que indicou o 15M e comezou a rozar e limpar PODEMOS non é para reificar fetiches simbólicos, senón para cambiar unhas relacións sociais e de produción que nos degradan e precarizan como seres humanos; democratizar e horizontalizar esas relacións sociais e de produción para que ningún grupo social xogue con vantaxe e explote aos demais en beneficio propio.

Do que se trata é de apostar dun xeito decidido por procesos moi democráticos e participativos de "unidade cidadá e popular".

* JAVIER CASO IGLESIAS é Analista Político, FRANCÍ XAVIER MUÑOZ é Diplomado en Humanidades e en Xestión Empresarial e ÓSCAR LOMBA ÁLVAREZ é Licenciado en Dereito e Diplomado en Maxisterio.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 19-08-2015 10:18
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal