Contos do País do Solpor



O meu perfil
anoiteamericana@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Baixo o sol de medianoite (e 15)




A navegación ata Swinoujiscie foi lenta e pesada. Despois das puntas de doce e trece nós en ceñida que acadamos arriscando ó máximo o material, agora compría ter coidadiño e non forzar nada, así que a travesía ata a entrada da canle da cidade polaca fíxose tranquila demáis.
Se che digo a verdade entrar na cidade a uns escasos dous nós de velocidade non era moi digno dos primeiros clasificados absolutos na proba, pero as circunstancias fixeron que esa fose a nosa triunfal entrada na cidade.
Unha vez viramos a ponta do dique sinalada por unha luz de enfilación, agárrate forte, nunha torre a modo de moiño de vento como os de Don Quixote, arrastrámonos ata o dique onde estaba a oficina da alfándega. Aproveitamos todo o que poidemos a inercia para achegarmonos, mais nun momento dado houbo que saltar a terra para tirar do barco entre catro tripulantes e poder amarrar con algo de seguridade.
O recibimento non poido ser máis orixinal: Unha nube de mosquitos envolvía o posto de policía e moi pronto invadíu tamén o barco e ás súas xentes. O trámite non foi moi latoso se exceptuamos a dificultade engadida de que os policías de garda non falaban outra cousa que non fose polaco ou ruso. Mal que ben fumos quen de conquerir que nos deixaran conectarnos a terra e así poder darlle un pouco de carga ás baterías , cousa que todos aproveitamos para poñer tamén os nosos trebellos electrónicos a pacer (cámaras de fotos, teléfonos, computadores,etc)
Dado que non había xeito de avanzar ata Szcecin sen motor, a navegación pola canle era moi dificultosa polo tráfico de ferries e cargueiros, decidimos agardar a que foran chegando outros participantes e así solicitar remolque de algún deles ata o porto de recalada da proba.
Mentres tentabamos evitar , inutilmente, ser pasto dos mosquitos; e a xente, xa con comunicación e cobertura informaba da boa nova do triunfo á base na Coruña. Eu dispoñíame a facer o propio , e ó conectar o teléfono vexo que aparecen dazaoito chamadas perdidas, todas do número da miña casa. Mosqueeime un chisco e marquei o número a ver que sucedera.
Supoño que cando viaxas por ahí co coche ás veces escoitas pola radio eso de ?servicio de socorro para ... fulano por asunto familiar grave?sempre pensas na mala sorte do fulano. Ben, pois esta vez ?fulano? era eu, e tamén tiña un urxente asunto familiar grave que me reclamaba na Coruña.
Despois do susto, tento falar cos policías para que me informen de onde e como podo atopar un transporte para achegarme ata Berlín ou Varsovia y de alí coller un avión. Nada. O meu inglés non valía para nada, e o meu ruso non daba máis de sí. O patrón aconsellame agardar a ver se nos remolca alguén ata Szcecin, pero, claro non se podía asegurar cando nen canto tempo, e a min urxíame poñerme en marcha canto antes. (A estas alturas xa me estaba cagando no Sr. Murphy).
Mentres eu tentaba facerme entender polos policías, cun éxito que variaba entre cero e nada; acertou a pasar por alí un anxo da garda en forma de velliña que sí!, falaba ingés. Non sei se pola miña cara de desesperación ou porque me oíu despotricar acercouse e pedíume que a puxera ó corrente da situación. Neniño, ahí vin o ceo aberto. Ela aprestouse a botarme unha man, e, carallo se o fixo!
Utilizando o seu propio teléfono (rechazou indignada o meu indicandome que un español a axudara durante a guerra e agora tiña ocasión de devolver o favor) púxose en contacto co ferrocarril polaco para ver horarios de trens ata Berlín. Logo , no seu coche, levoume ata a terminal de ferries para cruzar ata o outro lado da canle ata a estación.
Dado que o primeiro tren para Szcecin non saía ata as catro da mañá ofreceume descansar un pouco na súa casa e despois achegarme ata a estación. Non sabes o rica que pode estar unha ducha quente en situacións así.
Ás catro en punto estaba xa de novo na estación despedíndome do meu anxo da garda polaco, sen atopar palabras para demostrarlle o meu agradecimento.
Subín ó primeiro dos trens que ía coller ó longo do día. Nel iría ata Szcecin mezclado ca xente que ía cara a cidade a traballar. A sensación era como a de estar nun tren español dos anos 60, e as estacións por onde pasabamos , e mesmo a de destino era de unha desolación arrepiante, de abandono, de tristura. A onde queira que miraras veías mostras dun brilante pasado e dunha época máis gloriosa nos transportes ferroviarios do país. Agora as malas herbas crecían por entre as vías , e familias sen recursos ocupaban as vellas torres de sinais en desuso a modo de ocupas.
En Szcecin agardei outro tren que me ía levar ata a fronteira alemana en Argemunnde, e mentres pasaba o tempo non deixaba de matinar no inmenso favor que me fixera esa velliña. Imaxínome tentando comprar os billetes de tren nas distintas estacións!!.
En todas partes cocen fabas. O tren que me ía levar ata Argemunnde non tiña nada que ver cos trens de uso interno polacos. Supoño que por aquelo de vender imaxen de cara ó exterior este tren ata a fronteira estabache ben máis limpo e era ben máis moderno que os que usara no meu traslado polo interior de Polonia.
Unha vez en Argemunnde entraba de novo no primeiro mundo. De alí a Berlín un comodísimo tren alemán me levou sen apenas demorar xusto ata o ladiño do Reichtag nunha estación na que xa tiña tamén acceso ó metropolitano que me trasladaría a Tegel,o aeroporto.
Neniño, que grande diferencia entre os dous mundos!. Aquí todo era fácil e doado. A información estaba ó dispor de todo o mundo e as comodidades do primeiro mundo eran patentes. Para ver a información dos voos podía acceder á calqueira das terminais de rede que había dispostas pola estación.
Xa levaba unhas cantas horas viaxando e ainda non fora quen de sair de Alemania. En Tegel xa non tiña tempo para conquerir un vuelo a Madrid que me permitise despois enlazar con outro á Coruña ou Santiago. Total que tomo o primeiro voo cara a Londres e alí xa verei que enlace pillo.
En Londres , volta a empezar. Non había voos directos a Santiago. Ryanair suspendera algúns dos voos e a única solución era irme a Madrid ca esperanza de atopar alí algún enlace. Nestes momentos é cando de verdade te decatas de que vives en África.
Xa era a tardiña ,cando embarco nun voo cara a Madrid ca secreta esperanza de poder alí solucionar máis fácilmente a papeleta. Craso erro. En Madrid o único voo que había dispoñíble non tiña plazas. Manda carallo!! recorro media Europa sen apenas problema e vounos atopar aquí, na casa!!
Ben, no meu periplo ó Willy Fog, había que tomar decisións rápidas. Xa está, alugaría un coche e como estou ben fresco ,a conducir durante cinco horiñas ata a Coruña.
Joeer, menudo atasco para sair da puñetera capital!!. Aló van as cinco horiñas de conducción relaxada. Bueno, había que tomalo como ven e cunhos cantos cafés para aguantar.
Supoño que cando cheguei á Coruña despois de vintecatro horas viaxando, mal comido debía ter os ollos como linternas porque ó chegar ó hospital a enfermeira que estaba de garda mandoume meter nunha cama para que descansara e non molestara á accidentada ata a mañá seguinte...
Agora, a toro pasado, e xa ca cousa encamiñada, só podo dicir que este foi o verán máis extrano dos que ata agora vivín...
Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 12-12-2007 18:29
# Ligazón permanente a este artigo
Baixo o sol de medianoite 14
En poucas horas xa estabamos ca costa da illa á nosa proa, mentres íamos pechando rumbo para deixar un pouco de resgardo por mor dos baixos cercanos. Pasamos de novo con potencia e velocidade polo carón de Gotland e ata recuperamos o tempo ó ?Rona II?, ó ?Tomidi? e ó ?Felicity? que eran os tres que nos adiantaran horas antes no medio da nosa rotura.
Ó achegarnos á illa íamos vendo como a presión do vento ía decaendo dado que estabamos ó seu resgardo. O patrón valorou un rápido ?peeling? ó xénova 1 para non perder moito tempo ca caida do vento, e... dito e feito. Supoño que despois de tantas millas xuntos as maniobras xa eran cada vez máis automáticas e a coordinación chegaba ó extremo de que apenas había que dar ordes abordo. Todos os membros da tripulación sabíamos ben o que tíñamos que facer en cada momento.
Unha vez co un arriba, os dous costureiros aprestáronse a revisar o zurcido no puño de driza do tres para ver como resistira as tensións e ver se habería que aplicarlle algún reforzo máis para aguantar ata o final da etapa. Aparentemente todo estaba ben.
Cando xa estabamos deixando Gotland pola nosa aleta de babor demos a nosa posición por teléfono de satélite e levamos outra desagradable sorpresa do Sr. Murphy. As baterías de abordo estaban dando sinais de agotamento, así que dispuxémonos a encender o xenerador para cargar un chisquiño. Aquí empezaba o baile. O xenerador apagábase ó pouco e non había xeito de mantelo aceso para que levase a cabo a carga. Un dos compañeiros de abordo, futuro maquinista naval, aprestouse a revisalo, e as noticias non podían ser peores. Había un corto nalgures da instalación e o xenereador ó detectala cortaba a carga. A estas alturas xa ninguén dormía abordo e entre os que estabamos libres empezamos a levantar mamparos e revisar o cableado, alomenos a onde nos era posible... nada.
Había que empezar a aforrar enerxía como fose. Non podíamos desconectar o tfno. de satélite dado que era a nosa comunicación ca organización, pero si deshabilitamos todo o equipamento electrónico do que podíamos prescindir. Nada de GPS, nada de radar, nada de mapas de isobaras... Mira ti , por onde teríamos que poñer en valor os coñecimentos de navegación que hai tempo aprenderamos. Dun caixón baixo un dos bancos da sala alguén sacou un estuche cun sextante, e do armario do patrón un feixe de cartas en papel da zona de navegación onde estabamos.
Quen che me ía dicir que os coñecimentos que nunca tiven que usar me habían de ser útiles agora ,despois de tanto tempo!
Ó virar a punta Sur da Illa de Gotland tomamos unha marcación para ter unha situación de saida e poder marcar a derrota na carta , mediante tomas de altura do sol cada hora.
Entre as complicacións propias da proba ,agora añadíase a navegación á antiga.
Cando asomábamos a proa á mar aberta empezamos a percibir a ausencia do resgardo da illa. Non houbo que dicir nada. O xénova 3 estaba sobre cuberta e , en poucos segundos estaba xa izado no lugar do 1, que agora estaba sendo plegado e preparado por se caia o vento.
As condicións mantíñanse ó redor dos 25 nós e o barco ía portándose ben. Só agardábamos que o Sr. Murphy non seguira dando a tabarra.
Fran, nun intento de paliar a situación buscou na súa mochila un GPS de man que sempre leva consigo, e que,mentres aguantaron as pilas, servíunos para facer pequenas correccións nos cálculos que facíamos co sextante.
O segundo día de regata xa ía avanzando , cando Pablo, o proa que viña ata a bañera a por unha botella de auga todo feliz pola distancia que xa poñéramos cos outros barcos, mentres berraba con cara de finxida desesperación: ?Imos morreeeer!!?, non vira o portillo que alguén nun descuido deixara aberto e... catapún!!. Meteu a súa perna esquerda de cheo por alí abaixo. A súa cara transformouse cunha mueca de dor e un berro ,esta vez nada finxido. Cando o demos collido ,o seu xeonllo parecía unha parte do muslo do hinchado que estaba.
Metímolo abaixo nunha litera, comprobamos que podía mover os dedos dos pes, para descartar algo máis grave, e procuramos achegarlle algo do xeo que ainda quedaba na nevera de abordo, a fin de evitar que a inflamación aumentase.
Mentres ,en cuberta, as caras xa non eran tan riseiras. Todos entendíamos que fora un desafortunado accidente, pero ainda así a todos nos fastidiaba que xusto na última etapa tiveramos unha baixa.
Ó que parecía o xénova 3 ía aguantando. Non deixábamos de revisar a tensión da driza para evitar outro desgarro e ainda que sen equipo de vento non podíamos calcular a velociade do mesmo tentabamos evitar outro rachón que nos había de retrasar da magnífica posición que neste momento ocupábamos na proba: Os primeiriños con bastante distancia ó segundo, o ?Felicity?.
Pouco a pouco íamos abrindo rumbo para poñernos na demanda da punta Allinge no N. da Illa alemana de Bornholm . Teríamos que deixala por estribor e unha vez que doblaramos a súa punta Sur ,no porto de Ronne, en filaríamos cara ó Sur da Illa Greifswalder Oi. Alí nunha linea imaxinaria entre a súa punta máis perto do continente e a situada ó Norte do Parque Nacional de Pennemünde estaba a nosa meta. A partires de ahí só nos restaba una tranquila navegación de poucas horas ata a cidade polaca de Swinoujscie pola que entraríamos á canle que nos ía levar ata Szcezin onde rendíamos travesía e tería lugar a cerimonia de entrega de premios.
Polo de agora, e se nos esquecemos do Sr. Murphy, non había queixa. Fumos quen de superar os atrancos e seguíamos en primeiro posto.
Pero, como se di no noso país: Pouco dura a alegría na casa do probe.
A pesares da boa velocidade que levabamos agora navegando a un través a uns bos doce nós, e da pouca tensión que mantíñamos na driza do xénova 3, o remendo , pouco a pouco ía cedendo para chegar un momento no que só os fíos de kevlar sostiñan a vela arriba. Houbo que arriar todo e tomar a decisión de arriscarse a outra rotura ou conservar o material.
O patrón non o dubidou. ?Subide o un!?. E do interior do barco saíu a voz de Pablo que ainda que lesionado , non perdía chío do que estaba a suceder arriba: ?Veña rapaces, que non se diga!!?.
A decisión era moi arriscada. É certo que conseguiríamos bastante máis velocidade, pero a costa de xogar co material e arriscarnos a outra rotura. O ?un? era un xénova grande ,mais limitado no seu abano de usos a ventos de non máis de 20 nós. E neste momento había algunha racha, que ben poderías dicir que sobrepasaba esa velocidade, alomenos na medición a ollo que estabamos a facer. Procurabamos alixeirar a driza e tentabamos cunha persoa ó winche axustar continuamente o seu trimado en evitación dun posible flameo que podría deixarnos sen potencia na proa.
Mentres que estabamos nestas maniobras e tomando posicións cada hora, para verificar o correcto da nosa derrota, ninguén reparara na nosa aleta de babor pola que ,cada vez máis perto aparecía unha proa que en pouco tempo veríamos que era a do ?Wanda María?. Tan liados como estabamos pendientes da posición e de non acumular desvíos considerables na nosa ruta en demanda da Illa Greifswalder , a ninguén se nos ocurríu observar as posicións ó noso entorno. Se a eso engadimos que tampouco podíamos dispoñer de radio para esoitar os partes das posicións da flota , xa tíñamos un cadro certamente preocupante.
Polo de pronto ,e ó noso alcance tiñamos ó ?Wanda María?; pero non sabíamos por onde andarían o ?Felicity?, o ?Feelings? ou o ?Hebe III?. E eso sen contar co rápido ?Fazisi? que na outra etapa nos dera bastante a lata, pero que en esta parecía como tragado polo océano.
Empezamos a tomarlle a posición ó ?Wanda María? e o patrón decidíu arriscar todo a unha carta. Metimos tensión á driza da xénova, aplanamos a maior e comenzamos un bordo máis perto do lado W. do campo nunha navegación de ceñida que nos daba un chisco máis de velocidade.
Pronto vimos como a distancia con respecto ó noso perseguidor aumentaba considerablemente. Todos estabamos co corazón nun puño pensando en que o ?1? aguantase alomenos ata ter á vista a costa Norte da illa da meta.
Según nos íamos achegando á costa Norte alemana as ondas ían disminuindo e a nosa velocidade ía en aumento.
Xa comenzaba a caer a tarde (agora sí que se ía notando xa máis diferencia entre o día e a noite) cando avistamos a costa de Geifswalder Oi. Ó pouco, estabamos abrindo velas para rodear a illa polo lado W. Sen perder de vista a posición do ?Wanda María? que, ainda que máis lonxe, non cesaba de loitar.
Non pasara unha hora do noso rodeo á illa cando xa estaba nos estabamos aprestando para a virada que nos había de levar a cruzar a meta da etapa final desta ?Tall Ships Race 2007?. Non sabíamos de certo se eramos os primeiros , contodo ó pasar a meta o alborozo apoderouse da xente e todo eran risos e berros de ledicia.
O patrón deixou a caña en mans de Diego, o segundo e baixou a chamar polo tfno. de satélite á oficina de regata para confirmar a nosa chegada.Ó subir a cuberta xa traía a cara de gañador que lle confirmaran dende a organización.Outro primeiro posto!!.
A xente agora sí que berraba e saltaba pola cuberta. Pablo , o noso proa lesionado , non quería ficar fora da celebración e amenazou con facer un burato no casco se non íamos a por él para unirse á esmorga.
Pero, o Sr. Murphy non quería irse así sen máis. Diego tentou poñer o motor en marcha,... e nada. O motor tamén se negaba a arrancar. Unha rápida inspección detectou unha fisura nun filtro que fixo que na escora das ceñidas entrase agua na bomba e necesitabamos unha nova que sustituira á queimada.
Total , o xénova 1 abaixo e a navegar cun tormentín e a maior ata a aduana polaca no porto de Swinoujiscie. Alo menos ata alí non poderíamos conectarnos a terra para poder darlle un chisco de carga ás nosas maltreitas baterías.
Comentarios (5) - Categoría: Xeral - Publicado o 03-12-2007 17:53
# Ligazón permanente a este artigo
Baixo o sol de medianoite 13





Como xa era costume nesta viaxe, o día previo á saída da etapa tomábamos rumbo a unha das múltiples illas ó redor da capital para concentrarnos antes da saída.
Dado que esta que íamos acometer era a última etapa da proba, era claro que o patrón buscaría un lugar axeitado para a concentración do persoal.
A illa á que nos dirixíamos ben cediño pola mañá era a illa de Sandhamn. A poucas horas de navegación de Stockholm e unha especie de paraiso salvaxe sen estradas e só habitada por un pequeno grupo de aldeanos e capitalinos que fuxían do rebumbio da grande cidaade e que tiñan as súas casiñas ó carón do nautico que había na vila.
Ainda que a navegación ata alí foi curta en tempo, hei dicirche que se nos fixo longa abondo. Verás, o patrón ainda lembraba como foi saqueada a súa adega durante a festa que montamos pasada noite;así que para amenizarnos a travesía non se lle ocurríu mellor cousa que, polos altofalantes exteriores do VHF do barco, poñer a música do cd cun disco de,agarrate forte, Julio Iglesias en reproducción contínua!!!
As catro ou cinco primeiras veces que o escoitabas íamolo tomando con bo humor... mais despois de duas horas, xa o persoal intentaba á desesperada meterse no curruncho da mesa de cartas onde estaba o lector de cd para librarnos do martirio musical. Todo foi inútil. O patrón, preveendo a situación, pechou a instalación baixo chave e ninguén se atreveu a forzar a pechadura.
Como queira que ainda restaban algunhas horas ata chegar á illa, a desesperación cundíu entre a xente , ata tal punto que tres valentes largaron un cabo por popa e lanzáronse ó frío Báltico a nadar deixándose remolcar a unha prudente distancia do barco.
Pouco lles durou a ledicia. Non che sei se sería pola friaxe da auga ou porque o patrón amenazounos con cortar o cabo, empezaron a gabear por él ata subiren a bordo de novo.
Á tardiña, e despois dunha cumplida venganza pola festa, avistamos xa a entrada do portiño de Sandhamn. A illa non podía ser máis pequena. A penas o edificio do nàutico, unhas casiñas ó redor , e nada máis salvo un bosque pechado no que os renos paseaban felices.
Algo que nos sorprendeu era que tampouco había luz eléctrica nas casas, se non candís e velas. Todo moi, pero que moi sostible. Era bonito, pero ó mesmo tempo impedíanos enganchar a terra a toma de corriente do barco para que as baterías non se resentiran.
Unha vez atracados, e liberados da tortura, saltamos a terra en busca de algures para cear ou tomar algo..., nada. O único lugar público era o náutico cun bar pequeño e unha pequena tenda de recordos turísticos. O noso intento de cear foi vano. Acababa de celebrarse unha regata local e todas as mesas estaban reservadas para as tripulacións dos barcos que participaban nela e para os invitados dos patrocinadores.
Esta, amiguiño, si que che ía ser unha auténtica concentración.Ás once cenadiños e á litera. Quen nos víu e quen che nos ve!!!
Acababa de alborear o día... boeno, é un dicir,ás duas da mañá xa estaba o día crecidiño, cando desatracamos de Sandhamn e puxemos proa en demanda do faro da entrada do seu estuario.
Acababamos de recibir por radio o último parte meteorolóxico e despois de ver pola rede o mapa de isobaras, a estratexia estaba clara para a regata: Seguir unha ruta entre Sandhamn e Szcecin pola banda Oeste do campo para así aproveitar mellor os ventos que nos entrarían (se non había erro nas prediccións) pola amura de babor , nunha ceñida caseque contínua ata Polonia. Só teríamos que correxir rumbo para tomar o ?way point? da Illa Gotland que según as instruccións da proba tíñamos que deixar por estribor.
As horas foron pasando mentres nós probábamos unha e outra combinación de velas de cara ós ventos que se nos anunciaban. A esta hora da mañá a cousa empezaba tranquiliña cuns entre dez e quince nós , que aconsellaba sair co xénova 1 na proa e nunha ceñida rabiosa caseque de rumbo directo.
Esta vez a saida foi ordeada e sen perigo para niguén. Supoño que influiu que dos 160 barcos iniciais , moitos xa non ían facer esta última etapa, sobre todo dos grandes clase A. Onde sí que se mantiña o ambiente era na nosa clase D e na inmediata superior.
Nos optamos por posicionarnos xa na presaída na banda do barco do comité que se situaba ó Sur e por tanto no sector favorecido con un chisco máis de presión de vento.
Á nosa estela púxose o ?Felicity? e o ?Hebe III? que encararon a saída desde o mesmo punto. Por fortuna a nosa maior eslora e superficie vélica permitíunos deixalos atrás ben pronto.
Según íamos avanzando o día e devorando millas veíamos como a cousa empezaba a poñerse un pouco complicada para aguantar co xénova 1 arriba; así que en pouco tempo vímonos na obriga de facer un ?peeling? ó 3 para sermos capaces de manter o barco estable e en boas condicións de goberno.A decisión mostrouse ben pronto acertada. A intensidade do vento,non deixaba de incrementarse , e pouco tempo despois xa estabamos nuns 25 nós e con tendencia a subir.
Á nosa popa e un pouquiño máis ó NW veíase a silueta do ?Felicity? que era dos dous que nos acompañaron nas primeiras millas , o que ainda aguantaba o noso vertixinoso ritmo.
O Báltico estaba empeñado en mostrarnos a súa cara máis desagradable e pouco a pouco íamos vendo como as condicións ían tornándose máis duras no tocante a condicións de vento e nas de mar.
Nos aguantabamos sen problema e o barco respondía como nos ten acostumados. Contodo, o Sr. Murphy non nos ía deixar esta vez ir de rosiñas. Nunha racha máis forte que veu acompañada dun tren de ondas de periodo curto, típicas de este mar, o puño de driza do xénova 3 cedeu cun tremendo latigazo. Rápidamente nos puxemos todos en movimento para tentar recuperar a driza que saíu voando dada a tensión á que estaba sometida, e ó mesmo tempo tentar de arriar o que quedaba da vela. Todo esto entre continuos rocións e un vento que comenzaba a subir ata os trintaecinco nós. En pouco tempo tíñamos a vela metida no salón interior do barco; e Pablo, o noso proa, recuperara xa, escalando por un obenque, o cacho do puño de driza que ondeaba pendurado da driza. A verdade é que velo gabear polos obenques, mentres largabamos a escota da maior para minimizar a escora ;e o vento golpeando a driza co puño contra o pao, causaba arrepíos. Cando o vimos xunto a segunda cruceta ca man a puntiño de pillar a driza temimos por se un golpe de vento lanzaba o mosquetón e o cacho de kevlar da vela contra a súa cara. Por fortuna a súa pericia fixo que fose quen de cachar a driza antes de que eso ocurrira e nun abrir e pechar de ollos estaba xa sobre cuberta, entre o alborozo de todos os que estabamos pendentes da maniobra. Momentos despois xa estaba o retal abaixo mentres dous compañeiros se aprestaban a izar na proa un tormentín e unha parte dos que, en teoría, deberían estar de descanso, empezaban a facer unha costura entre a vela rota e o seu puño de driza recuperado.
Mentres que estabamos nesas a nosa velocidade descendera claramente e xa veíamos por diante de nos a tres barcos. Había que darse presa na reparación para poder contar de novo co xénova 3 arriba e así poder recuperar a pontencia que tiñamos hai poucos minutos.
O tempo ía pasando e a eso das cinco da mañá xa estabamos ca Illa Gotland ó noso través.
Despois do axitado bordo desde a saida ata aquí tíñamos , por fin, que manobrar para facer unha virada en demanda da Illa Gotland para pasala polo Oeste.
Acababamos de virar e o rumbo agora era máis aberto, co cal a presión sobre as velas era moito menor. Mentres o equipo de costura xa rematara e despuxémonos a facer un ?peeling?do tormentín ó xénova 3. O vento mentres ía caendo ata vinte nós e a nosa navegación era agora a un tranquilo descuartelar.
O xénova xa estaba arriba. Agora só era cuestión de ver se aguantaba o remendo.

Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 26-11-2007 17:21
# Ligazón permanente a este artigo
Baixo o sol de medianoite 12
A estancia en Stockholmo estivo chea de sucedidos interesantes. Catro días deron para moito, ata para ver a cidade e cear diante da Academia Sueca.
Ó principio, e dada a escasez de barcos , o Lángara e nós éramos a atracción do porto. Pouco a pouco a cousa foise enchendo e ó mesmo tempo animando.
Como queira que moitos barcos finalizaban aquí a proba caseque andivemos de festa de despedida a cotío. Tanto é así que nos tamén organizamos unha boa.
Verás. Unha noite que o armador, e os seus amigos marcharon a cear fora , invitamos a unhas amigas de diversos barcos cas que fixeramos máis ou menos amizade. O caso é que alguén atopou na sentina un compartimento no que había agochadas varias botellas de Mcallan de doce anos. O seguinte xa o podes imaxinar.
A cousa ía ben e sen moito desmadre ata que ás poucas horas chegaron de volta o armador e os seus amigos. Cando viron a boega secreta saqueada puxeron unha cara... pouco agradable. Non houbo que dicir nada ó persoal. A festa acabou de súpeto e cada un lispiouse por onde puido.
Quen máis ,quen menos temía unha boa bronca. Nada. Silencio.
O peor ainda había chegar en poucos días... Aaahh!, que alleos estabamos ó que nos agardaba.
Os días foron pasando mentres facíamos turismo pola cidade e admirabamos os seus monumentos de todo tipo. Ahí, amijiño démonos conta do pouco modernos que che somos. Unha das noites que saímos a ver o ambente da zona de marcha, estabamos un grupiño do barco cunhas amigas irlandesas do ?Black Diamond? e outro grupiño das disciplinadas rusas do ?Shtandart? tomandolle algo nun pub ,cando duas parellas (rapaz/rapaza e rapaz/rapaza) locais, esto é: altos, loiros e de ollos azuis deron a volta unha cara unha e viceversa, pegáronse un morreo en toda regla e voltaron a falar cos seus acompañantes (rapaz/rapaza) como se tal cousa.
Nos ficamos quediños , pa modernos nos, pero as amigas rusas escomenzaron unha interesante conversa sobre o sucedido , que lamentablemente os meus coñecimentos de ruso (que se reducen a: ?priviet? -hola- e ?da svidania? -adiós-) non me permiten traducirche.
Despois do triunfo da noite houbo quen se lanzou á aventura e entroulle a unhas locais. O resultado... patético...
Outros seguimos cas alegres amigas cas que chegaramos e o último que lembro é que estaba sentado na popa do ?Shtandart? intentando facerme entender en inglés con Tatiana (unha das tripulantes que dominaba o inglés ainda menos que min). Menos mal que facía boa temperatura e ningún dos dous tiña presa...
En dous días estaríamos xa fora da cidade camiño de escomezar a derradeira etapa da competición que nos había levar ata a cidade polaca de Świnoujście e logo a Szcezcin ; así que había que apurar as horas , e ó persoal non se lle ocurríu nada máis que organizar unha festa vaqueira á cal habería que ir convinetemente ataviados.
A festa ía desenvolverse no ?Shtandart? e cara alí se encamiñaron algúns dos meus colegas, mentres eu e outros dous compañeiros decidíamos irmos a cear á cidade vella e despois disfrutar dunha agradable tertulia nunha terraciña ó sol de medianoite.
Pouco a pouco as horas ían pasando e o cansancio aconsellaba que nos fósemos retirando ó barco. Cando chegamos os tres máis tranquiliños, atopamos unha actividade venérea de carácter ..., poderíamos dicir que, frenético.
Verás: Nos dous camarotes de proa oíanse uns sonidos inequívocos que proviñan tanto de babor como de estribor. No salón estaba outra parelliña dándose o lote alleos ó resto do mundo... ; e, polo que me enterei posteriormente ata o pañol de proa estaba ocupado.
Mentres se ía tranquilizando a cousa , optamos por continuar a tertulia en cuberta acompañados por unha botelliña que o sr. armador tiña reservada no seu camarote e,para os fumadores, uns Montecristo. Así pasaba o tempo entre sonidos lúbricos e as nosas risas ( a tertulia derivara nun max-mix de chistes de toda pelaxe); cando chegaron dous membros máis da tripulación que ó que se vía non tiveron o éxito que acompañóu ós demáis.
E hete aquí que non sei se por efecto do alcohol que levaban inxerido ou por envexa, a un deles non se lle ocurríu mellor cousa que apañar a cámara de video do barco , e con moito sixilo e coidado ir cara a proa e levantar o portillo do pañol . Unha vez visto o panorama do interior , colleu un pouco de cinta americana e fixou a cámara na rendixa de xeito que captara os movimentos ?orquestais? do interior.
Teméndonos o peor , cando os protagonistas da cinta se decatasen, nos optamos por baixar a terra e dar unha voltiña polo peirao.
Non che sei ben canto durou a interpretación, o que sei é que cando voltamos ó barco todo estaba en silencio e o pañol de velas estaba aberto,así como para que se ventilase. Deitámonos a dormir algo, ata que nos despertaron de novo os sonidos venereos que esta vez viñan da sala. Espertei e escoitei dende a liteira viciña:?A este paso imos ter que botar bromuro nos depósitos de auga potable..., joer que frenesí?. Decidimos sair a ver se aplacábamos esa fogaxe.
Oh, sorpresa!.No portatil da sala estábase visionando o resultado da cámara espía da madrugada. Total , xa non había quen durmira así que nos acomodamos para asistir ó visionado.
Pouco durou. Ó cabo chegou un dos protagonistas da película e agarrou tal mosqueo que avalanzándose sobre a cámara arrancoulle os cables e ,non se sabe como nen como non, saíu voando cara ó Báltico (a cámara, eh). Tentamos collela ou facela variar de rumbo, pero todo foi inútil. A cinta e a cámara están agora fondeadas nas frías augas do Báltico diante do Palacio Real de Stockolmo.
Menos mal que o sangue non chegou ó mar. Despois da bronca pola perda da cámara e por parte do protagonista da película, chegamos ó acordo de poñer un fondo para pagar a cámara entre todos. Uns por acción e outros por omisión, en parte todos fóramos culpables do estropicio electrónico.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 14-11-2007 19:17
# Ligazón permanente a este artigo
Baixo o sol de medianoite 11





Á mañá seguinte xa parara de chover e voltabamos a ter unha temperatura anormal para estes lugares.
Como sempre puxémonos en marcha cediño ca idea de chegar á tardiña á capital do Archipélago das Äland, Marienhamn.
A travesía foi tamén entre multitude de illas e illotes que salpican a costa Sur de Finlandia e Suecia. Äland é un cúmulo de illas con autonomía política, parlamento propio e porto franco. Polo que vimos , semella para os habitantes de Stockolmo como Tallin para os de Helsinki.
A nosa chegada foi á hora prevista , mais houbo quen non tivo tanta sorte na complicada navegación por estas costas. O ?Spanniel? de bandeira Belga tocou nun dos innumerables baixos que hai na cercanía da entrada de Marienhamn e deixou alí media orza. Polo que ouvimos pola radio, ían intentar arranxalo nun porto cercano a Stockolmo e a ver se pode continuar en competición.
En Marienhamn o recibimiento non puido ser mellor. Alí estaba unha representación da universidade local, xa que dous dos nosos tripulantes desembarcaban aquí para comenzar o novo curso académico merced a unha beca ?Orgasmus?... , ou era ?Erasmus??.
Xusto coincidindo ca nosa entrada, saía de porto o ?Cuauhtemoc? mexicano. Menudo espectáculo! Toda a tripulación rendindo honores nos paos ;e na popa do barco un grupo de marciachis tocando ?Sigo siendo el rey?. Gañar non gañarán, pero o show que montan ...
Nos aquí tivemos dúas baixas que por fortuna foron remendadas por un fisioterapeuta local.
Supoño que o feito dunha navegación tan longa e o pouco descanso fixeron mella na xente e dous tiveron que ser enderezados por un fisioterapeuta. Os probiños non podían nen erguerse da litera.
Ó día seguinte, adina había barcos entrando no porto , e nos ,esta vez fumos os primeiros en arrancar cara a Stockolmo.
A travesía foi caseque toda a motor dado que non chegábamos nen a 2 nós de vento. Contodo ainda tivemos o regalo de ver un reno nadando entre dúas illas. Cando collemos os prismáticos para velo máis de cerca decatámonos da razón da súa travesía: Unha manadiña de atractivas (supoño)renas agardábano na outra illa.
En Stockolmo fumos dos primeiriños en chegar; así que colocáronnos xusto
diante da porta principal do Palacio Real. O Lángara amarrado en terra e nós abarloados a eles.
Supoño que a nosa precipitada chegada pillou un pouco por sorpresa á organización xa que as duchas ainda non estaban operativas e houbo que recurrir a unha mangueira na popa. Deus, que fría está a auga do Báltico. Igualiño , igualiño que as mulleres suecas. Oe, estar están moi ricas, pero nen puto caso,tu. Aaiii, quen estivera en Estonia!!.
O que nos sorprendeu foi o noso enlace. Era un rapaz de uns dazasete anos que falaba perfectamente español con acento andaluz.
Unha vez que lle preguntamos aclarounos o misterio: Da época gloriosa das suecas en España hai agora unha xeración de rapaces/as suecos que falan correctamente a lingua de seu pai (andaluz, canario, etc.). Unha vez máis a alianza de civilizacións!
A estancia aquí ía ser un pouco máis longa que as anteriores, e ademáis desembarcarían o armador e os dous invitados; pero ata que eso suceda, ainda hei de contarche algunha cousiña que pasou en Stockolmo, penúltima etapa da proba , e cidade enorme e con historia. Por zonas parecida a Viena; mais con menos apariencia pueblerina e máis multiculturalidade. Nada parecido a Helsinki.
Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-11-2007 19:40
# Ligazón permanente a este artigo
Baixo o sol de medianoite 10
Ben, era xa a hora de deixar atrás Kotka.
A despedida da cidade non puido ser máis bonita. Dende o vello barco-faro que hai na entrada do porto, un antigo canón de sinais disparou unhas salvas na nosa honra, e como en todos os portos que tocabamos, a xente achegábase á costa para ver o desfile dos grandes clase A.
Acarón da nosa banda estaban María e Olghiña, e Modes e eu ,mentres atendíamos á maniobra, procurábamos manter o tipo entre o cachondeo imperante abordo.
Ainda que o destino final era o Archipélago das Illas Äland , e máis concretamente a súa capital Marienhaamn, a derrota a seguer ía ter dúas etapas meramente turísticas.
Cando xa se achegaba a hora de cear , o patrón púxose á fala co Langara e entramos de recalada en Hankö. A idea era pasar alí a noite tranquilos e sair á mañán seguinte para outra parada bucólica na aldeiña de Nagü.
Ainda que a navegación por este laberinto de illas e illotes era moi complicada pola enorme cantidade de baixos e canles que atopabamos polo camiño, a beleza da paisaxe compensaba con creces a dificultade para os que lles tocaba levar a caña.
Hankö estaba nunha desas illas e a vila era algo comparable a Corcubión. Cando chegamos o Lángara e nós convertímonos no espectáculo do lugar.
Unha vez atracados a xente foise en tropel á sauna pública máis cercana. Non te podes imaxinar o viciosa que che é a sauna. Despois un bañiño no Báltico e xa estabamos listos e ben despertos para poñerlle lume á vila.
Ainda que a idea do patrón era a de unha cea tranquila nunha taberna pertiño do porto, acabou convertida nunha noite movidiña por mor dunha festa que había nun local cercano, e á que a xente dos dous barcos se uníu decontado.
Á mañán seguinte ,claro, a resaca podía co máis pintado. Ás sete puxeronnos en orden de marcha para a maniobra de desatraque que fixo que algúns participaran nela medio ?zombies?. Para acabar de complicar a cousa puxose a chover, que parecía que estiveramos navegando na casa.
A seguinte parada estaba prevista para a última hora da tarde, cando chegaramos a Nagü, e a choiva xa non nos deixaría en todo o camiño.
A chegada á vila foi complicada. Poucos minutos antes empezaba a pecharse de neboa e houbo que botar man do radar para non metermonos en problemas. No peirao agardábamonos unha representación da Garda Civil local que moi xentilmente puxeron un tablón a modo e maneira de pasarela para axudarnos ó desembarque. Foi estupendo. Ca que estaba caendo , o tablón parecía unha pista de patinaxe; e o primeiro en probala foi Antón, o invitado do noso armador. Menuda bofetada se deu , menos mal que a perna que lle quedou entre o peirao e o casco non sufríu máis que algunha raspadura... porque ó principio temímonos o peor.
Por fortuna a cousa arranxouse na cea cun bo asado de reno, e xa postos a tirar a casa pola fiestra , ata unha botella de viño normaliño pola que nos clavaron setenta eurelios de vellón.
Oes, a min quitóuseme toda a sede no momento.
Esta vez as previsións do patrón foron certas e non había nada de festa na lontananza. O único que se veía eran as mortecinas luces das casiñas dos locais e só se oía o rebumbio dos que estabamos no comedor. Tal rebumbio fixo que se nos acercara unha señora porque supuxo que eramos españois ó ouvirnos... é que non se nos pode quitar da casa. Nada tu , que a señora estudaba Español e quería practicar. Acabou uníndose á tertulia que durou ata altas horas da madrugada finesa (ás once estabamos todos na litera!!).
Comentarios (3) - Categoría: Xeral - Publicado o 30-10-2007 20:45
# Ligazón permanente a este artigo
Baixo o sol de medianoite 9
Ó día seguinte no noso barco había xente que non sei de onde viña. Supoño que serían perxudicados da festa que optaron polo camiño máis curto para durmir a mona.
Como puiden sorteei os corpos que estaban roncando no chao do noso salón e saín afora. No Lángara había limpeza xeral. Non é de extranar, despois da que montaron anoite...
Cavilei un pouco en poñerme a preparar algo para almorzar, pero pensei que mellor aproveitaba o día e xa tomaría algo na vila.
Cando cheguei ó que eu supuña que era o centro atopei unha cidade nova. Non había edificios antigos, alomenos non máis aló de principios do século XX. Supoño que a cidade foi creada ó redor do porto e da terminal de mercancías que agora estaba xa nas aforas.
Como en todo o país o coidado polo medio ambente salientaba en todas as rúas e os coidados parques que a cada puco salpicaban os bairros polos que vagaba sen rumbo. Nunha praciña, atopei unha especie de mercadiño como o que o dos domingos en Padrón. É curioso os miles de kilómetros que nos separan, e a similitude nos postos e nas mercadorías á venda. Só unha única diferencia: á hora de pagar podes tirar de tarxeta sen nengún problema. A vendedora saca do peto un terminal inalámbrico co que che cobra sen tardanza.
Aproveitei a mañán para ir ata a piscina e tomar unha reparadora sauna, e logo voltar paseando á raiola ata o porto.
Ó chegar alí atopei ó noso ?pao? Modes acarameladamente abarloado á nosa enlace María... Joeeee!, parece que a festa da sangría foi fructífera.
Pola tarde estabamos convocados para facer unha especie de desfile das tripulacións nos que son portos oficiais da regata, así que ás catro en punto estabamos todos/as ben guapiños/as para acompañar a María ata a praza desde onde comenzaba a camiñata.
Curiosamente a orde alfabética púxonos diante da tripulación do ?Helena?, que tan pronto como deu comenzo o desfile empezou a corear algo en finés que non acertabamos a descifrar se non fose por que no medio oíamos algo de Hansa. Pedímoslle a María que nos traducira , e chegamos á conclusión de que non nos gustaba nada. Total que todos a unha decidimos invertir o sentido da marcha do desfile encarando á tripulación do ?Helena? con cara de poucos amigos. A nosa Mariiña decidíu traducir ó finés as nosas intencións ?negociadoras? e ,oh maravilla!, os berros do ?Helena? cesaron.
Oes, que mal perder teñen estes fineses,tu.
Según íamos avanzando polas rúas da vila íamos vendo a enorme cantidade de xente que agardaba o paso das tripulacións e os aplausos que nos adicaban.
Aquí as estrelas do show... manda carallo!!
Cando chegamos co desfile ó porto ía celebrarse a entrega de premios da regata e alí estabamos dispostos a montala. Cando tocou a entrega do noso premio montamos tal barullo que era imposible non decatarse de quen era a tripulación do Hansa. Desde o escenario o patrón e o armador ca copa en alto non paraban de sorrir... sí,oh,ata o patrón sorría!!.
Mentres nós estabamos ó noso detrás de min unha voz coñecida susurrou un ?congratulations?... era Oljiña!! Será posible , tu. Resulta que pillara o tren para vir ata Kotka e darme unha sorpresa. Carallo que ma dou!! Menudo cachondeo por parte do resto do persoal cando nos viron alí abrazados. Eu ainda non o creía, pero estaba alí. Como esta noite había unha festa nunha nave do porto para as tripulacións, decidimos ir a cear por ahí e logo unirnos á festa.
Ves, agora xa non miraba con tanto noxo a Modes e a María tan acarameladiños...
Á mañán seguinte , caseque sen durmir, houbo que madrugar porque Oljiña entraba a currar ás oito da mañán e o tren de cercanías que a levaría ata Helsinki saía ás sete .
Ás seis e media xa estabamos listos e ainda medio ?zombies? encamiñabamonos cara a estación, que estaba acarón do porto.
Non che vou a dar a lata con despedidas edulcoradas e lacrimóxenas; e promesas de amor eterno.
Eu ás nove estaba xa no barco e ben desperto. Non che me extrana, despois de tres cafés...
E ás dez estabamos xa desatracados e listos para o preceptivo desfile de barcos na bahí de Kotka.
Como ainda tiñamos varios días ata chegar a Marienhamn a seguinte etapa da regata, aproveitamos para visitar dúas aldeiñas típicas da zona. Delas heiche falar no seguinte capítulo.
Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 23-10-2007 19:17
# Ligazón permanente a este artigo
Baixo o sol de medianoite 8
Sí, ben sei que o final do capítulo anterior era un chisco abrupto, pero vas de lado se esperas máis detalles. Amijiño,eu son un cabaleiro.
Á mañá seguinte ,cando cheguei abordo, xa tiñamos outros compañeiros abarloados a nós. Estaba o ?Antwerp Flyer? , o ?Chaser? e o ?Wanda María?.
No barco había bastante actividade posto que era urxente facer sitio para as tres incorporacións que chegarían esta noite nun voo desde Londres. Chegaba o armador con un amigo, e a moza do patrón.
Así que había zafarrancho de limpeza xeral. Deseguida descalceime e púxenme ó curro.
A eso das catro da tarde estaba o Hansa reluciente e todo perfectamente arranchado.
Despuxemonos a preparar un bo xantar e logo houbo quen se foi de paseo e outros ficamos nunha reparadora sesta na cuberta de proa, sobre un spí plegado, á raiola.
Eu ás sete tiña compromiso con Oljiña e marchei do barco para ir tomar algo ó ?Ice Bar? que resulta que é un bareto nunha cámara frigorífica. Esto é: a barra do bar xeo, as mesas xeo e tamén bonitas esculturas labradas en xeo. Supoño que debía ser típico, e Oljiña non quería deixar de ensinarme a cidade turística.
Despois levoume a un café concerto para cear e caseque despedirmonos.
Cheguei ó barco cediño. Xa era de día( boeno,é un dicir). E a miña litera xa fora ocupada. Parece que había ?overbooking?.
Decidín seguir o exemplo de Katy e coller o meu saco de dormir para o sofá do salón. Nos camarotes de proa había demasiado barullo e alí fiquei ata que un estruendo de platos caendo me espertou. Era Fran tentando preparar un café e unhas tostas.
Mirei ó redor e vin que a metade do persoal xa estaba erguido e activo. O armador seguía a durmir e Antón (que así se chamaba o seu amigo) ofreceume unha taza de café.
Acertei a mirar polo tambucho de popa e xa vin a manobra montada e a xente colocando a instrumentación.
Había que moverse xa.
Zarpamos en poucos segundos seguidos polo Juan de Lángara e polo ?Antwerp Flyer?. A seguinte etapa era o porto de Kotka, ó Leste de Helsinki. É o máis grande porto de contenedores do Báltico; pero antes de chegar a él nós ainda habíamos de facer algo de turismo polas diversas illas que rodean a capital e nas que moita xente ten as segundas residencias ca súa correspondente casetiña para a sauna (grande invento, sí).
A nosa chegada a Kotka, un pouco tardía, xa que a grande maioría da flota chegara dous días antes, foi accidentada de moito nabo.
Verás: Unha vez que deixamos atrás a enorme e febril esplanada do porto de contenedores enfilamos cara o vello barco-faro que marca a entrada da bocana do porto de Kotka e arrumbamos cara o pantalán onde nos comentara a xente do Lángara que estaban eles ,e íamos abarloarnos. Menudo barullo había. O porto da cidade era moi pequeno para tanta flota, e pasou o que tiña que pasar.
Ó chegarmonos á altura do Lángara vimos que tanto eles como o pantalán no que estaban amarrados avanzaban cara a nos. Sí amijiños, o pantalán soltárase e con él os barcos que estaban. As neumáticas da organización non daban abasto para frenar a deriva e os capitáns dos barcos non paraban de dar ordes ás súas tripulacións para largarse canto antes e evitar o choque que nalgúns casos parecía inevitable.
Por fortuna, entre a pericia duns e a axuda doutros conseguíuse evitar unha traxedia. Pouco a pouco fumos recolocados noutras zonas do porto, menos céntricas eso sí, pero firmes en terra. Total ,que dúas horas despois conseguimos por fin abarloarnos ó Lángara no medio de dous xigantescos clase A : O ?Shtandart? e o ?Europa?.
Xa estabamos recollendo todo en cuberta cando apareceu un anxo loiro que atendía por María. Era a nosa enlace en Kotka. Falaba español fluidamente e tivo un lóxico éxito entre máis da metade da tripulación.
A rapaza era ademáis de todo o que se veía, bastante competente e facilitounos auga doce e pases para os concertos e a piscina da cidade.
A cea foiche ben animada e complicada. Houbo que acomodar ós dazasete que agora éramos abordo mentres que os tres que marchaban nesta etapa non desembarcaban, despois tiñamos festa no vecindario.
Os do Lángara organizaban unha festa da sangría con música a todo trapo na cuberta. Non sei como se enterou a xente, porque mira que estamos lonxe do mogollón, pero o caso é que á hora prevista había cola en terra para subir abordo. Aquelo era como un guateque sesenteiro ó bestia. Non sei de onde quitarnon un equipo de amplificación, pero non me extranaría nada que foran a alugalo. A música oíase dende lonxe e nun momento dado houbo que parala para dar un aviso de que a xente se cambiase de banda. A escora que ía tomando o Lángara aconsellábao. Neniño, non sei cantos litros de sangría farían , pero aquello era un non parar.
No noso barco era imposible dormir. Lembra que estabamos abarloados a eles. Así que decidimos unirnos á festa no momento no que un grupo de ?invitados/as? se poñían a subir abordo á algúns dos tripulantes do ?Lord Nelson? que chegaron nas súas cadeiras de rodas.
Oe, xa cho dicía Paco Vázquez: ?the English is the key that open the world's door?.
Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 12-10-2007 17:10
# Ligazón permanente a este artigo
Baixo o sol de medianoite 7
A travesía cara a Helsinki iniciouse ben cediño. Saímos de Tallinn ás sete da mañán e xa eramos dos últimos barcos que quedaban na rada do museo. O resto sairan xa a tarde anterior rumbo a Kotka; pero nos ainda íamos a parar para o cambio de tripulación. Alí baixaba o patrón invitado e embarcaba o armador xunto con dous invitados.
Que ben fixen recollerme cediño a noite anterior. Á hora do desatraque só estabamos operativos catro persoas sen contar ó patrón. Menos mal que o vento axudábanos na maniobra.
Unha vez que saímos do dique , e se o vento non cambiaba prácticamente iríamos a rumbo directo. De todos os xeitos , se nos perdíamos sempre podíamos lanzar un cabo a calqueira ferry e deixar que nos remolcase.
A xente non estaba para moitas festas , e dado o carácter da travesía só ficamos arriba os dous máis lúcidos. Total non había maniobras en perspectiva, así que ... a disfrutar do sol báltico , de 12 nós de vento de aleta , e da mar como un plato.
Máis ou menos ás sete da tarde chegamos ó porto despois de dar voltas e reviravoltas pola maraña de illas que protexen a entrada da cidade. Non había nada previsto para nos, dado que non era un porto da regata, así que nos encamiñamos a onde vimos outros colegas. Xusto no peirao que había diante do mercado estaba o ?Antwerp Flyer? belga , e o ?Moosk?ruso. Dado o alto francobordo do segundo , decidimos abarloarnos ó belga.
Estar, estabamos en pleno centro. Ó ladiño do Pazo do Concello, do Museo Alvar Aalto e da catedral ortodoxa; o malo é que non tiñamos toma de electricidade nen de auga, co cal para o asunto dunha ducha quente habería que buscarse a vida.

A cidade era ben diferente a Tallinn. Notábase unha cidade moderna, con pouca historia máis aló do século XIX, e os edificios que se veían lembraban poderosamente á arquitectura vienesa dos anos vinte. Desde logo non había a animación de Tallinn , e o que sí se veía era un importante culto ós anos 50 en américa. Abundaban as rapazas con faldas de vuelo, rockers con tupé, preciosos e ben restaurados Cadillacs descapotables, e montóns de Harley Davidson en calqueira cruce de rúas. Qué carallo, non estaríamos na Ruta 66?
Á mañán seguinte xa me decatei de que non era así. Á carón do noso barco había un montón de lanchiñas con señoras que vendían productos da súa horta ós clientes/as do mercado que tiñamos en terra. Parece ser , polo que despois me ilustrou Olghiña, que aquí todo mundo ten unha lanchiña para moverse polas illas e nos lagos do interior do país, e a xente ven á capital a vender . O que pasa é que se monta o puesto en terra ten que pagar unha licencia, e así evita ese gasto.
Pouco antes de que entrara a currar, Olghiña veu a saudarnos ó barco. Curiosamente a terminal de Ferrys estaba poucos metros máis aló, e xa me informou dunha tradición que nos acompañaría en todos os portos deste país que íamos tocar: a sauna. Púxonos ó corrente das de máis perto; e xa así pudemos todos poñernos ben ?juapiños? e limpiños.
Eu acerqueime á oficina de turismo que me indicou e púxenme a patear a cidade aproveitando para facer algunha merca de roupa nas rebaixas. Curiosamente aquí a roupa está a un precio asequible, e un café nun lugar agradable son 5,90?. Está claro que o superfluo págalo.
A eso das cinco da tarde ía eu cara o barco cas miñas bolsas das rebaixas, cando xa vin polo peirao a Olghiña. Carallo, como cambia vestida de persoa; e sen o feo uniforme da navieira. Expliqueille que andiven de rebaixas por Helsinki, e ella no medio dunha arjallada xa estivo certa de que os galegos estamos todos tolos.
Comenteille o da Ruta 66, e polo que me dixo, resulta que moita xente ven por Finlanda na súa ruta cara o Cabo Norte, e aficción á motos de neve e custom , é moi importante no país. Ves: sauna pública, respeto polo medio ambente, amabilidade da xente, boa música... é un país civilizado.
Quedou extranada do meu gosto por esa época e preguntoume se gostaba do ?blues?. Eu , por suposto, respondín que sí. Tomoume da man e metímonos por un calexón no que eu nin reparara, perto dunha alameda que hai acarón da estación central de tren.
Empecei a acongojarme porque aquello non tiña moi boa pinta..., pero, hete aquí que ó final do mesmo había unha especie de patio interior con mesiñas para cear e un grupo tocando no centro.
?Qué me dis , eh??. Eu fiquei ca boca aberta. Aquelo estaba a reventar de xente. Ainda que ela xa fora previsora e tiña reservada unha mesa. Alí ceamos de maravilla mentres asistíamos a un concerto dun grupo local de blues , que tanto por estética como polo repertorio non desmerecerían nada tocando con B.B. King ou John Lee Hooker. Lamento non lembrar o nome de grupo, pero ben seguro que ela ha de sabelo.
A ver se mañán llo pregunto. Agora teño cousas máis importantes nas que ocuparme.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-10-2007 22:18
# Ligazón permanente a este artigo
Baixo o sol de medianoite 6
O día que nos quedaba en Tallinn ía estar adicado a actividades varias. Houbo quen qeuría achegarse ata San Petersburgo para o cal alugaron un coche e a media mañán arrancaron cara a cercana fronteira, e outros adicámonos a pasear pola terminal de ferrys agardando a chegada de Olghiña.
Ainda que en dous días deberíamos estar atracando no porto de Kotka ó Leste de Helsinki, para seguir ca etapa de enlace da proba, antes ainda teríamos que ir ata a capital para un cambio de tripulantes.
Non había presa. Total os grandes clase A estarían xa atracados dando o espectáculo que deles se agarda e nós estabamos moito máis cómodos facendo turismo.
Eu paseando por Tallinn con Olghiña e coñecendo unha cidade diferente da que a maioría dos turistas, amén de profundizar nas relacións galaico-estonas. Agora (bendita internet) xa coñecía a miña Galiza que pouco tiña que ver ca Galitza polaca, e xa coñecía a Costa da Morte un chisquiño, o xusto para sementar as gañas de coñecela in person.
Deron as catro. Ela xa agardaba abordo do ferry e despedimonos ca promesa de vermonos en Helsinki. Alí era onde vivía e pasaba os días que tiña libres de curro.
Supoño que a imaxe que tiña dos galegos era moi extravagante. Eu, xa me coñeces, non che me corto un pelo, e menos onde non me coñecen; así que cando desatracaba o ferry saquei de pano da man e comencei a despedila como se se fose para América. Probe Olghiña, non sabía onde meterse. Os turistas que estaban na cuberta non paraban de rir (non sei se pola situación ou por unha miragre de San Sadurní de Noia); e eu, correndo polo peirao mentres non deixaba de axitar o meu pano. Ó final os alegres turistas romperon nunha pechada ovación mentres eu lanzaba bicos sin fin , e Olghiña apretaba a correr para dentro do barco.
Non sei se che me falará en Helsinki...
Ainda que non deixara de lucir o sol, según nos íamos achegando á hora da cea empezaba a correr un chisco de fresquiño e antes de camiñar cara o centro paseime polo barco para coller unha chaqueta ou algo de abrigo. Non sabes quen estaba alí con cara de cabreo? Eran os turistas de San Petersburgo. Parece ser que despois de pagar un, nada barato, aluguer dun coche , colleron todos decididos a estrada que levaba á fronteira, dispostos a darse un garbeo polo L'ermitage e a Perspectiva Nevski (creo que se escribe así). Nada!. Na fronteira tiveron que dar a volta. Parece ser que a pesares de levar os seus pasaportes e todo , os amables axentes da alfándega non deixaron nin que pasaran a fronteira a pe. Polo visto necesitaban un visado (que, por suposto, non tiñan) e que ademáis de pagar 150? tardaba en tramitarse uns seis días.
Total, que a volta a Tallinn foi envolta nunha lembranza á burocracia rusa , á perestroika ,e á mai de Putin.
Á cea descubrín o sabor do salmón de aquí, que non che ten nada que ver co que usualmente tomamos aló no País do Solpor; e como mañán íamos sair cedo para Helsinki, decidín retirarme prudentemente para que polo menos houbera alguén abordo durante a travesía, que non estivera afectado pola resaca.
Cando me fun (ainda era de día, eh) parte do persoal escomenzaba a bailar unha polca na fábrica de cervexa de detrás do Concello. Foi un espectácuo que houbera desexado non ter visto...
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 02-10-2007 19:53
# Ligazón permanente a este artigo
[1] ... [7] [8] [9] 10 [11] [12] [13] ... [17]
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0