Contos do País do Solpor



O meu perfil
anoiteamericana@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

O Comité de Resaca
Sí, ben cho sei, non se debe sair ó mar para competir cunha resaca do quince.

E mira que eu fun dos que máis cedo se retirou, precisamente pensando na etapa que nos agardaba ó día seguinte, e non cheguei ó barco antes das dúas da mañá!!.

Algúns , xa alboreaba o día, e estaban dormitando na cuberta. Supoño que non deron acertado co tambucho ...

A saída , por sorte, non estaba programada ata as 1300h. o cal supoñía que con estar ás 1200h. na auga éranos abondo. Así ainda había unha pequena marxe para que a xente se fose recuperando un pouco.

As condicións variaran con respecto ó día anterior e o vento caera a uns quince nós do NW. Todo esto , de manterse, implicaba unha travesía navegando a un descuartelar , practicamente ata virar a Torre de Hércules.

Cando xa estaba achegándose a hora da saída , pola radio escoitábase a voz de Alberte o director de regata, que soaba como se acabase de erguerse da litera... Non puiden aguantarme. Coa desculpa de ir a revisar o enlanado dos dous spís que contabamos con utilizar ó virar a Torre, agarrei o micro e susurreille a Alberte: “ Albertiño, esa voz máis que do Comité de Regatas parece a do Comité de Resaca”.

Oes, queres creer que non o tomou nada ben. O resto das tripulacións sí, porque deseguida empezou a montarse un sonoro cachondeo pola radio.

Pero, cando ía dar a unha da tarde , Alberte ameazou con dar a saída so coas bandeiras e sen avisos por radio (o reglamento permítello)... e o persoal acougou.

Na saída non houbo maiores problemas, foi limpa e sen “fora de línea”. No noso caso mantivémonos un chisco apartados do barco do Comité, que era onde se alviscaba máis presión de vento, e unha vez que se clarexou a zona , empezamos a trimar velas e saímos como un foguete.

Era certo que os primeiros levábanos algunha ventaxa; pero a nosa estratexia era clara: sair máis afora en busca de vento limpo e sen roles , para unha vez na enfilación da chimenea de Sabón empezar a abrir velas cara a Torre de Hércules e desde alí entrar xa na bahía con spí arriba e dándolle caña para recuperar o terreo perdido na búsqueda de maior presión de vento.

Por fortuna ,a cousa ía saíndonos segundo o previsto, e de seguido puxemos mar por medio entre nos e o resto da flota.

Pouco a pouco a xente ía quentándose e a traicionera resaca ía dando paso a maior precisión e rapidez nas maniobras.

Cando acadamos o través de Punta Langosteira empezamos a abrir trapo e deixarnos caer cara a Torre. Case estabamos a un largo cando o patrón ordeou izar o “Gennaker” pesado que estreabamos.

Caraaallo!!, que boa compra!!!. A disposición da vela permitíanos navegar case ata un rumbo de través e a súa cobertura facía funcionar como un xénova de código cero. En poucas palabras: Pasamos de oito nós a doce , trece.

Pola nosa banda de estribor , o resto da flota ,recuperaran moito do terreo perdido; pero foi poñer o novo paniño e vimos como nos largábamos escopetados en demanda da boia da Guisanda onde viraríamos para entrar xa na meta.

Ó lonxe víamos no peirao de petroleiros como os dous Sertosa (os remolcadores auxiliares do porto) empezaban a colocarse para iniciar a maniobra de desatraque dun petroleiro non moi grandiño.

Nos nen nos inmutamos, dado que coa velocidade que levàbamos teríamos marxe abondo para pasar antes de entorpecer a súa maniobra.

Pero, non todos pensabamos o mesmo. Parece ser, que do Contro de Tráfico do porto avisaron ó Comité para que nos deran instruccións de deixar libre a canle N. para a saída do petroleiro. Así nolo comunicaron por radio, e nos avisamos da nosa velocidade e confirmamos da nosa intención de virar a Guisanda antes de que remataran coa maniobra do petroleiro.

Non lles gustou. Practicamente nos ordearon que abortáramos a maniobra ata que saíra o petroleiro.

Eso, amiguiño, supoñía perder os case vinte minutos que lle levabamos ó segundo..., e claro, ninguén a bordo estaba pola labor.

Ainda que os remolcadores (un á proa e outro á popa do petroleiro) ían acercándose, nos veíamos claramente que coa nosa velocidade seríamos quen de pasar por diante do petroleiro antes de que poidésemos estorbarlle na maniobra.

Bueno, pois que nada ,tu. A xente do Comité empezou a berrar pola radio que abortáramos a maniobra dado que o Sertosa 28 (na proa) levaba unha estacha de remolque no petroleiro.

Xúroche que nos, que estabamos a ben poucos metros do Sertosa 28 non veíamos a estacha por nengures. Entre outras cousas porque se houbera tal estacha, esta formaría desde a proa do petroleiro unha catenaria ata a popa do remolcador.

A pesares do que escupía a radio con voz apremiante , todos a bordo apostábamos por seguir rumbo e o patrón dispoñíase a pasar entre o Sertosa e o petroleiro, cando de repente vemos como remolcador vira e comenza a enfilar cara a nos ameazadoramente.

Non dábamos crédito ó que veíamos. O patrón arribou mentres abríamos velas, pero eles tamén correxiron o seu rumbo!

Estaba claro que non querían de nengunha maneira que pasaramos entre eles e o petroleiro. A estas alturas xa estaba claro que non había tal estacha.

O patrón, por mor de evitar males maiors deu orde de arriar todo mentres virábamos a toda pastilla.

O lío que se montou co “genaker” foi dos que fan época. Líado entre o “Stay” e a botabara, cun rachón ó engancharse nunha cruceta nunha arriada tola. E mentres, o Sertosa, xa satisfeito por facernos desistir, seguía de novo rumbo de escolta do petroleiro.

Cando conseguimos aclarar todo e comprobamos, que non había máis estragos que o rachón da vela, empezamos a berrar lindezas ó “desconsiderado” patrón do remolcador. È ben certo que eles estaban traballando; pero tamén é certo que non se pode poñer en risco a vida humán tan alegremente.

Supoño, que nese intre ,a xente do remolcador fixo prevalecer os seus prexuizos de clase , antes que consideracións básicas de seguridade na mar.

Entre mentres, a flota xa estaba virando a Guisanda e o noso primeiro posto ficou nun cuarto... cabreados; pero vivos.
Comentarios (4) - Categoría: Xeral - Publicado o 30-09-2008 19:30
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
4 Comentario(s)
1 #blgtk08#
Comentario por angel (03-10-2008 22:25)
2 Perdon. O que querí dicir é qu#blgtk08#e moi bo o do comité de resaca
Comentario por Angel (04-10-2008 20:06)
3 Moito navegar, pero para sacarlle proveito (levar a carmen a alta mar, por exemplo) nad#blgtk08#a de nada. Si seguimos así tendo que ir o casquete polar para botar un idem, mal vamos.
Comentario por f.outeiro (13-10-2008 19:56)
4 Estoy aqui..aunque ya te leí el otro dia.
Está claro...los del remolcador marcando "diferencias"..je.je.
Pero despué#blgtk08#s del disfrute del dia anterior "pelillos a la mar"...
Por cierto,,,veo mucho cachondeo acerca del "casquete polar"..jiji..
Comentario por Maria José (18-10-2008 20:26)
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal