|
|
|
|
| Santa Clara é moteira; pero pouco , eh |
|
Probablemente xa pensarías que estaba morto ou de parranda por ahí.
Non, nengunha das dúas cousas. Estábache embarcado nunha aventura filo-teatral para uns colegas , e , a verdade, é que non che tiña moitas gañas de poñerme a contarche cousas da miña vida e miragres. Pero a pasada fin de semán baixei ó Sur de Galiza á concentración moteira do meu modelo de moto (si, da Nosa Sra. de Volusia) ata Pontevedra. Foiche unha boa maneira de desconectar do traballo remunerado e máis do outro.
Alí topei con colegas que subiron ata aquí dende Antequera ou algúns que se achegaron dende Bilbao, e, por suposto, os habituais viciños galegos.
Eu, por razóns marítimas que xa te imaxinas, só fiquei na festa o venres e o sábado. E, sabes, penso que pillei o mellor dos tres días: O venres a cea de benvida e posterior sobremesa; e o sábado a magnífica ruta bordeando a beira N. da Ría de Pontevedra e a S. da Ría de Arousa ata a Illa do mesmo nome.
O tempo acompañounos con boa temperatura, sol e nada de vento. Para min, foi unha boa ocasión de voltar a percorrer por terra estas rías que dende hai algúns anos só percorro por mar.
Érache ben impresionante o estrondo que montabamos as cincoenta motos a ritmo tranquiliño por Raxó, O Grove, a Lanzada, Cambados e máis tarde xa na Illa de Arousa (onde xantamos).
E, onde fumos acabar xantando de todos os sitios que hai agora na Illa? Pois sí,tu. Ahí mesmo: No Camping As Salinas.
Xa se sabe, o criminal sempre volta ó lugar do crime. Aquel caming familiar no que pasamos moitos veráns da nosa xuventude agora é un lugar cuase residencial. Apenas hai algunha tenda, e o espazo está tomado por grandes caravanas e pequenos módulos prefabricados. Os donos seguen a ser os mesmos e o vello Parque do Carreirón está agora perfectamente sinalizado para as diversas rutas de paseo polos seus encantos. Só a vella pedra do lagarto (sí, a que está no lado do camping que da a praia) e a propia praia seguen igoal que naqueles anos.
No aspecto gastronómico non podo por menos que felicitar ós organizadores pola elección do lugar e do menú ben abundante e realmente sabroso, así como a tranquilidade para a sestiña que despois algúns botaron perdidos/as polos recunchos do piñeiral e da praia.
Eu ,non che puiden desfrutar dese pracer porque a eso das cinco, cando saín do comedor ollei cara o Norte e vin uns nubarróns negros dos que de cando en vez saltaban uns lóstregos que cruzaban o ceo.
Ainda non chovía, e a temperatura era tan agradable como pola mañá; pero preferín non tentar a sorte e aprestarme para iniciar a miña volta ó porto base da Coruña antes de que empeorara.
Despedinme dos colegas que estaban operativos, os outros/as disfrutaban da sesta e non ere cousa de despertalos/as ; e apresteime ó viaxe sen moita presa.
Ata Catoira foi indo ben. A tarde, a medida que arrumbaba máis ó Norte, íase facendo noite; contodo aguantaba sen chover.
Así seguín ata a beira Sur do Río Ulla, xa nas inmediacións de Padrón, onde unha cortina de auga barría a estrada como se no límite provincial houbera unha pantalla de cristal que me dispoñía a atravesar.
Estaba claro que Santa Clara só exercía de moteira en Pontevedra.
Dado como se estaba poñendo todo , optei por meterme na AP9 pola cousa da seguridade. A esas alturas xa a choiva ía tornandose en sarabia da gorda que golpeaba con forza no casco e facía que a marcha fose ben lentiña. Ninguén se atrevía a adiantar a ninguén. Para completar o “show” fixeron aparicións uns cantos lóstregos que iluminaban o camiño e a temperatura baixou ata facilitar que nos bordes e no centro dos carrís o callase o xeo.
Eu, mentres reducía a segunda, empezaba a cagarme nos 50€ que metín na pantalla “Anti-fog” que puxen no meu casquiño, e , que por suposto, estaba toda empañadiña, obrigándome a entreabrila para así tentar ver algo por onde ía e disfrutar do intenso frío da noite prematura. O único consuelo era pensar que os que levan un casco “Schubert” deses de campaniñas ,tamén se lles empaña o visor como a min.
Según ía achegandome a Santiago a cousa non melloraba. De feito, nun deses paneis luminosos que agochan rádares e ás veces tamén informa de algo, indicaban que a AP9 estaba pechada xusto dous km. Máis adiante de onde eu andaba.
O que faltaba. E por onde carallo nos ían a desviar?
Fun avanzando devagariño ate o punto onde debería estar cortada a autopista; pero nada. Só unhas moreas de xeo nos arcéns e un par de coches arrimados daquela maneira ó borde. Outro grupo parado e eu caseque reptando entre eles e os pedrolos de sarabia para ir avanzando.
A outra opción era ficar alí parado enchoupándome máis, así que mentres non me pararan ía seguir.
E así foi. Nen persoal da concesionaria nen persoal da DGT fixeron acto de presencia, e eu seguín rumbo Norte ata que un lóstrego fixo branco nunha antena de telefonía móvil acaronciño do meu carril.
Entre o estoupido o fogonazo de luz que me deixou por un intre medio chosco, e o arrepío que me subíu polo lombo, caseque acabo contra os gardarraìs da autopista (que, por certo, non contan nen con un metro de barreiras protectoras para motoristas!!!). Por fortuna, e pola velocidade que levaba, fun quen de librarme e seguer ruta mentres tentaba quentar algo as mans apoiándoas contra o radiador do meu bicilíndrico (claro é que non se me ocurrira levar luvas de inverno).
Tíñache xa á vista as torres da Catedral e a sarabia ía convertíndose en choiva. Polo menos a temperatura xa non era tan baixa e non ía co tamborileo contínuo das pedras de xeo no casco. Para non poder aproveitar a autopista decidín tomar a saida en Santiago Norte e continuar camiño cara á Coruña pola N550.
Maldita a hora. Xusto no inicio do carril de desvío, non sei se polo empañado que estaba o visor ou por despiste debido ó cansancio piso coa roda dianteria unha das frechiñas pintadas no asfalto.
É de supoñer que unha autopista como a AP9 que vende seguridade e non ten nen un metro de barreiras protectoras para motoristas tampouco pensaría en sustituir a peligrosísima pintura vial por outra axeitada; así foi. A roda dianteira fixo un extrano, e non sei se por miragre de Santa Clara a moteira, por enorme pericia do piloto, ou por puñetera chiripa non fun dar ó chao.
O caso, tu, é que despois de case dúas horas e media de viaxe-aventura, en Carral deixou de chover, sarabiar, e tronar. Abríronse de novo os ceos e nos últimos kms. Da entrada á Coruña ainda puiden secar un chisquiño.
Agora unha vez que tome unha ducha ben quentiña vou achegarme á igrexa que estea de garda para pedir a folla de reclamacións. Vaise enterar Santa Clara.
|
|
|
|
|
| Hai que estar ó que hai que estar |
|
Xa hai algunhas semáns que estou un pouco perxudicado por un par de accidentes marítimos consecutivos no tempo e no espazo.
Como xa che dixen con anterioridade, últimamente a cuberta do Hansa é un campo de probas para noveles extraidos das levas que os armadores fan na Escola de Náutica. Pero eso, desafortunadamente, non asegura unha mínima experiencia marítima, e, ás veces, nen sequera que se teñan montado anteriormente nun barco.
Se a todo eso engadimos que un non sempre está coa cabeciña centrada, fai unha mestura moi pouco recomendable.
Verás, o día de autos, non che sei ben por qué, dos cinco veteráns que había abordo, a saber: o armador, o capitán, e nos os tres que xa coñecemos o barco sobradamente; nengún tiñamosa cabeza onde debería. Esto é: Na regata.
Súmalle seis rapaces encantadores procedentes da Escola de Náutica; pero que nunca montaran nun veleiro, e menos participaran nunha regata. A esto engádelle vento duns 20 nós con rachas de 30 e mar de fondo de 3 a catro metros.
Non me digas que pasou , pero xa na saída vin que non era o único que estaba fora da regata.
Eu, como suele ser habitual, tomei os tempos na presaida; e ó chegar ó último minuto empecei a cantarlle ó patrón os tempos cada 10 segundos. Predicaba en deserto. Tomámos a saída con un minuto de retraso!!
A partires de ahí tocaba remontar; e o patrón optóu por unha táctica contraria ó resto da flota que preferíu o bordo de terra (pegados a Mera) cara a boia do Porto Exterior de Ferrol ondo viraríamos.Nos tiramos polo centro da bahía na confianza dunha maior presión de vento. Funcionounos. Tanto foi así que ós poucos minutos estabamos xa segundos detrás do “LK1”e defendendo a nosa posición diante do “Salseiro”.
Pronto chegamos á boia de Ferrol que viramos sen problemas e dispuxémonos á izar o spí.
Aquí empecei a lucirme. Estaba a cargo do piano (sí, como moitos outros miles de veces) e para poder ter a driza máis libre carguei o “winche” e apresteime a abrir o “stopper”. Maldita a hora. A driza non estaba ben mordida e deslizouse uns centímetros que no grátil da xénova foron uns metros. Empezaron a baixar santos dende a popa mentres eu non sabía onde meterme. É certo que estabamos xa sobre a boia, pero esa punta de velocidade que perdimos ben poido facernos caer un posto.
Unha vez na boia , dous dos novos tripulantes puxéronse ó pao para izar o spí. Queres ver que a ninguén se nos ocurríu advertirlles de que debía ser izado á máxima velocidade para evitar que empezase a portar e así dificultar o cazado da driza. Resultado: O spí pola auga, eu desesperado no “winche” e os dous colegas do pao ollando para a auga mentres que cos berros meus , do proa e dos que algo sabíamos da situación, tentabamos meter a tela abordo e seguir coa driza... que ó final chegou a tope de pao e co espí portando. Non sei como!!
Pero , rematou aquí? Noon!!
Nunha trasluchada pouco clara , un dos colegas novos estaba na bañera xusto onde non debía estar. Sí, no percorrido da escota da maior; que , de non mediar alguén, ía directo cara a súa cabeza.
Non me deu tempo a pensalo. Metín a man para tratar de frear no posible o golpe da escota e evitar que lle deixara a fronte descapotable. O golpe e a fricción máis gorda comeuna a miña luva e a miña man esquerda. O colega só caeu sobre a bancada preocupado polo seu gorro!!!. Eu preguntándolle se estaba ben , e él preocupado polo seu puto gorro!!. Empecei a chamarlle de todo mentres a través dos trozos da miña luva ía vendo como a miña man cambiaba de cor e inchaba por momentos mentres advertía cada vez máis dificultade para mover os dedos.
Pero non acabou aquí a cousa.
Como ninguén parecía estar ó que había que estar, o patrón decidíu unha “trasluchada” por libre , que caseque lle costa un brazo ó proa Batán,quen nen fora avisado da manobra.
O proa, con un curriculúm veleiro de campanillas, e vello colega de aventuras marítimas , veuse para a bañeira e plantouse.
E aquí o patrón tomou a mellor decisión dende que escomezamos esta regata. Retirámonos.
Como ven dicía o armador : Por fortuna non rompemos nada! (claro, referíase ó barco ou as velas).
Para rematar o asunto, ó chegarmos a terra , mentres que estabamos arranchando, un dos encantadores colegas novos non ten mellor idea que arrearme co puño de escota da xénova 3 no ollo esquerdo. Sí, ese puño que remata nun anel de aceiro para soportar as presións do vento.
Por fortuna un taxi levoume a urxencias ; e agora, despois de caseque dúas semáns xa podo mover os dediños (como poder comprobar ó leer este texto)e ata ver aceptablemente ben. Oes o da presbicia non cho mo arranxou.
|
|
|
|
|
| Botabara:4 Tripulación:0 (e II) |
|
Despois da accidentada saída e de repoñernos da anterior movida, escomezaba o baile.
Xusto ó virar a Guisanda para enfilar a saída da ría xa houbo que izar o “spí”. O vento non acababa de entablarse e a tendencia era a irse máis á proa, polo que ,ainda que fora só por uns metros, o patrón decidíu aproveitar o empurrón que íamos conseguir co vento de aleta e co “spí” lixeiro a fin de recuperar algún postiño despois da nosa saída un chisco “distraida”.
Así aguantamos ata a altura da Punta da Torre de Hércules; pero segundo íamos asomando a proa máis afora o vento íase indo máis cara ó Sur e aumentando en intensidade.
Como queira que ainda podíamos manter o rumbo de aleta ( a estas alturas caseque de través) , e a intensidade agora xa non baixaba dos 20 nós; o patrón mandou arriar o “spí”en prevención dunha rotura, máis que asegurada; e continuar co xénova 3 que tan ben adujadiño tiñamos xa na cuberta de proa.
Neste intres xa íamos a unha boa marcha en demanda das Sisargas, que pasaríamos (de non mediar cambios de rumbo) por afora.
Alomenos eso era o planeado.
Eu, mentres, xa baixara a adujar o “spí” e aproveitaba para ir facendo de monitor dun dos novos compañeiros. Como queira que este ía ser un bordo longo tiñamos tempo arreo para indicarlle como enlanalo e o xeito máis rápido de facelo para cando non houbera tanto tempo (nun barlovento/sotavento).
Ainda que non veíamos moito do que estaba acontecendo fora , os pantocazos ,que cada vez eran máis grandes, indicábannos que a cousa fora estaba cambiando a toda velocidade.
Así era. Cando rematamos e subimos a cuberta coa bolsa do “A2B” lista xa vimos que a situación cambiara totalmente.
Estabamos cunha surada de coidado, e con bastante mar de proa. O rumbo inicial que nos levaba directos ó exterior da Sisarga Grande convertírase noutro moito máis aberto e moito máis cara a fora. Contodo non baixaramos moito a velocidade e íamos aproveitando ben as novas condicións e a maior presión de vento que obtíñamos mar adentro.
A nosa estratexia era ben clara. Tentaríamos ir ben afora para logo virar en canto tiveramos Punta Seiruga e deixarmonos caer ata o Roncudo e entrar en Laxe aproveitando a punta de velocidade que nos dan os rumbos de través.
Agora só nos restaba agardar que os que optaron polo bordo de terra caeran nalgún pozo sen vento ou se viran frenados pola mar de proa que ían ter todo o camiño.
Seguindo a nosa estela só estaba o “Halcón Negro” e o “Araucaria” a bastante distancia. O resto da flota preferíu o bordo, ben máis conservador, de terra.
Entre chuvasco e chuvasco íamos vendo pola nosa popa como a distancia con respecto ó “Halcón Negro” ou ben se mantiña ou se ampliaba; e aló, máis atrás, seguía o “Araucaria”. Mentres, dado que xa non tiñamos contacto visual co grupo de terra, fiabàmosnos das indicacións que obtiñamos do radar para ver de controlar que ninguén se nos fose a ir.
Cos contos estabamos xa caseque a media milla ó Sur do través de Punta Seiruga e escomezamos a abrir velas e rumbo para deixarnos caer cara a punta do espigón do peirao de Laxe.
Poucos minutos despois vimos ó “Halcón” facer a mesma manobra e comprobamos como neste bordo aumentaba a súa velocidade. Con todo , ainda tiñamos un cómodo colchón de tempo que nos permitía unha certa seguridade.
A nosa preocupación nese momento era ver como de adiantados (ou non ) estariamos do grupo de terra. Tanto nos concentramos en localizar visualmente a ese grupo comandado polo “LK1” que nin nos decatamos de que o “Halcón Negro” estaba xa a poucos metros da nosa popa.
Estaríamos a menos de dúas millas da punta do espigón de Laxe e xa avistabamos a enorme velocidade do “LK1” que aproveitaba a súa lixeireza e o resgardo do interior da ría para avanzar sen tanta mar coma nos.
Mentres, na nosa guerra particular co “Halcón” estabamos enzarzados nunha serie de viradas coa intención de dificultarlle todo o posible que nos adiantara. O cal, estaba retándonos a nosa punta de velocidade; pero eche o que hai.
E xusto nunha desas viradas un dos compañeiros novos levou a peor parte.
Verás:Ó paso da botabara librouse, mais non calculou a forza da escota da maior que o enganchou polo cuello e guindouno contra a regala deixándolle a frente descapotable e tirado na bañera inconsciente. Por fortuna había dous médicos abordo ; pero ó ollar para as súas caras cando se puxeron a atendelo, xa nos decatamos que a cousa era máis grave do que parecía. A hemorraxia non paraba, e Antonio (un dos dous médicos de abordo) xa estaba na radio pedindo unha neumática da Cruz Vermella para evacualo.
Dado que xa estabamos pertiño da meta de Laxe, apareceron de seguida , e no peirao xa había unha ambulancia lista.
A nosa regata , mentres xa era moi secundaria. Coa neumática abarloada a nos veíamos como o “LK1” entraba primeiro e o “Halcón” segundo.
Nos , unha vez evacuado o ferido , ainda nos dou para un honroso cuarto posto ó rebufo do “Riás”.
Por fortuna a recuperación foi boa, a pesares do susto, e en dúas semáns xa nos dixo que non voltaba nen borracho. Que esto da vela non era tan tranquilo como lle dixeran. |
|
|
|
|
| Botabara:4 Tripulación:0 (I) |
|
Xa facía unha boa xeira que non te tiña ó tanto das miñas aventuras marítimas.
Ben, pois imos poñernos ó día.
De novo estou a bordo do “Hansa”. É verdade o que din, que o criminal sempre volta ó lugar do crime.
O caso é que da tripulación orixinal xa só estou eu. Entre fichaxes doutros barcos e abandonos por causas profesionais e por, digamos, “outras causas”; agora, xunto co armador e o patrón, son o máis veterano abordo.
Éche esto algún mérito engadido? Non. O único mérito é coñecer a fondo o barco e os seus intríngulis e ter que facer de monitor das novas incorporacións. Esto é: traballo dobrado.
Estes últimos días os armadores foron ata a Escola de Náutica para facer unha “leva” ó xeito das que facían os nobles que ían ás Cruzadas; e eu mentres de fiel escudeiro e mentor dos futuros novos talentos que unha vez formados e adestrados buscarán outros aires noutras cubertas.
Joeeer. Acabo de releer esto e sona un pouco como se eu fose o rei do mambo e os demáis tontiños de baba. Non , non che é así. Normalmente as levas os armadores fannas con xente de experiencia en navegación a vela. Eu, dada a miña antigüedade abordo, só lles podo dar un máis axeitado achegamento á distribución da manobra no Hansa.
Sí, así queda mellor. Ó fin, ainda que todas as manobras dun velero son similares, os cambios na súa distribución son os que fan que sexa necesario un período de adestamento; e aquí é onde eu aparezo.
Pero, bueno , ó que íamos. Estabamos na pre-saida dunha proba que nos levaría ata Portozas (vila antes coñecida como Laxe) e mentres probabamos configuracións de proa co xénova 1 ou o 3 vemos como outros barcos que estaban , coma nos, tras a líña do xurado tamén estaban facendo as súas apostas para o primeiro tramo ata virar a boia da Guisanda.
Acababamos de arriar o xénova 3 posto que unha drástica caida do vento aconsellaba máis contar coa potencia que nos proporcionaba o 1, cando a poucos metros de onde nós estabamos oimos uns berros . Os que estabamos adujando o 3 deixamos a vela sobre a cuberta de proa e ollamos para onde viñan os berros. Era un Beneteau 36,7 navegando xa a vela, que veía como o “Playú” un Hanse 38 ainda co motor en marcha enfilaba cara o seu costado de estribor sen dar mostras de tentar apartarse.
Non podíamos creer o que estabamos vendo. O Beneteau , que dado que navegaba a vela tiña prioridade, tentaba manobrarlle ó “Playú” querendo evitar o inevitable. Mentres veíamos como este último non só non aminoraba a velocidade ou facía amago de virar, se non que o seu patrón aferrábase á caña como se lle fose a vida nelo e non variaba un grao o rumbo de colisión.
A deseperación no Beneteau era cada vez máis grande ó veren como a proa do “Playú” co rizón montadiño ben afora , estaba cada vez a menos distancia e ó seu patrón como bloqueado na caña sen moverse.
E claro, a abordaxe foi o seguinte que vimos así como o enorme golpe que fixo levantar parte da regala de estribor do Beneteau mentres que o patrón do “Playú” seguía como hipnotizado.Resultado: Os dous barcos fora de xogo e de volta ó pantalán.
Xúroche que en todas as millas que levo navegado nunca tal cousa vin. Non podo nen supoñer o que pasou pola mente dese patrón conxelado mentres veía como o seu barco enfilaba sen remisión a outro colega ,e sen ser quen de facer nada.
E ,o peor, o desesperado intento de manobrar a vela para evitar o que todos considerabamos fácilmente evitable se o patrón do "Playú" reaccionara como agardabamos.
Pero , esta regata, en principio sinxela e de carácter local ainda non acabara e prometía ser moito máis movidiña. |
|
|
|
|
| Oración ó noso Susiño |
|
Non, non estaba morto. Estaba de parranda.
Ainda que quería escomezar esta reentrada cunha crónica marítima, de novo a bordo do Hansa, un encontro cos meus colegas de mal vivir ó redor dunha boa e ben regada mesa tróuxome da man e do inmenso talento de Xoan Carliños un poema sobre o candente asunto da educación e a magnífica xestión (???) que está facendo o noso governo xunteiro.
Ahi vai:
Jaculatoria de Albertito al niño Jesús (Vázquez)
Jesusito de mi vida
tu eres facha como yo,
por eso te quiero tanto
y te doy la educación.
Te doy la educación pública
para que acabes con ella,
también te doy la privada
para que luzca más bella.
Te lo estoy a pedir
en perfecto castellano
por si no entiendes gallego,
que es un dialecto muy raro.
Ruega por mi,Jesusito,
y también por los mercados
para aumentar entre todos
la lista de parados.
Amén. |
|
|
|
|
| Cara a Faro vou lixeiriñoo... (e II) |
|
Verás, como a moto xa non arrancaba nin para atrás; e non era cousa de seguir empurrando os 150km. Que ainda faltaban para Faro, Xavier decidíuse a chamar á grùa; que unha hora despois apareceu.
Eu ,no entanto, non deixaba de debullar no que pasaría se ós amables axentes da GNR lles daba por pararme (cousa bastante improbable) e pidirme a documentación da moto...
Desas maquinacións sacoume a visión da grúa e o ter que botar unha man para subir a moto de Xavier á plataforma mentres oficiaba de traductor para que o grueiro levara a moto e ó seu dono á “Honda” de Faro (que nestes días de concentración non pechan nen pola noite) e que, mira ti por onde, non estaba en Faro, se non en Almancil como nos asegurou o grueiro.
Eu quedara de seguir á grúa a bordo da Nosa Sra. de volusia, e Xavier ía na cabina co operario.
Esa idea duroume … como uns quince segundos. Xusto o necesario para ver a caña que lle daba o señoriño e o pouco interese en mirar para adiante que mostraba.
Xusto nunha longa recta na que eles tomaran unha boa ventaxa ,eu non podía creer como a grúa ía meténdose cada vez máis ó carril contrario mentres que, de frente, un camión arrimaba ó seu arcén como a cousa máis natural; e o gruista (no último momento) retornaba ó seu carril.
Un despiste, pensei.
Pero noutra recta, uns Kms. máis adiante, volta á mesma...
Que lle queres; eu ahí decidín tomar un pouco de distancia mentres non deixaba de pensar na que se ían dar na seguinte curva e no bo rapaz que sempre foi Xavieriño.
Pero, nada , tu. O tipiño (non sei como) sempre recuperaba no último momento o control.
O caso éche que como eu xa sabía onde ían ;e Xavier non podería moverse de alí sen que fora buscalo, decidín relaxarme e disfrutar da variada paisaxe alentejano na compaña dos milleiros de motos que ,coma min, baixaban cara Faro.
Á saída dunha curva amplia vin as luces dunha patrulla da GNR e como ía desviando todo o tráfico cara unha gasolineira abandoada.
“Xa está, xa se deron a galleta”.Pensei para min.
Mais non. Cando cheguei ó carón do primeiro axente ainda me deu tempo de ver a popa da grúa mentres (a que non o adiviñas... Sí!) me paraban xunto con todo o resto dos moteiros na enorme esplanada da gasolineira.
Non me chegaba a camisa ó corpo.
Unha chea de señores e señoras axentes da GNR estaban dándolle duro para ser quen de identificar todas e cada unha das motos que estaban parando; e podo xurarche que éramos unha boa chea.
Cando chegou o meu turno pediume moi amablemente a miña documentación ,que eu entreguei dilixente, e de seguido... sí, a da moto.
Coa mellor do meu sorriso expliqueille que tiña a documentación mais esta non se atopaba no mesmo punto espacio-temporal no que estaba eu. É máis, neste momento está nun hotel de Nazaré.
O garda tomouno ben, sorríu, e pedíume que o acompañara á furgona. Alí,mentres me lembraba que non podía deixarme circular sen documentos porque a moto podía ser roubada, eu asentía e non deixaba de suar frío. Pero o señor non estaba por arruinar a viaxe, e eu como última esperanza mostreille as chamadas perdidas dun número nacional (o do hotel) e pedínlle que me deixara contactar para que deran credibilidade á miña historia.
Debínlle de caer ben, porque accedeu a que chamara e ata a falar él coa recepcionista do hotel de Nazaré (a quen agora xa veía como a Virxe de Fátima e non como esa mala zorrupia que quería encamarme con Xavieriño). A rapaza debeu de ser ben convincente, porque o amable gardiña mostrouse magnánimo e deume coarentaeoito horas para que presentase en calqueira cuartel da GNR copia dos documentos da moto. Como queira que ía estar ben perto de Quarteira xa lle indiquei que os presentaría alí.Él apuntoume nun papeliño o enderezo do mesmo.
Eu, agora xa veía o ceo aberto. Conectábame dende o hotel en Quarteira descargaba do meu correo os documentos e apretaba a correr para o cuartel. Non había que tentar a sorte!.
Por fortuna este é un país europeo no que para constituir unha empresa non tes que facer unha morea de trámites inacabables (chega con 24horas e nunha soa oficina) (a qué ven esto?...eu que sei...) ; e no que non necesitas diversas compulsas, nen certificados de penais, nen de boa conducta. Abondaba cunha simple copia impresa da documentación.
A única pega, o euro que me cobraron no hotel por dez minutos de conexión á rede e imprimir dous folios. Pero, bueno, érache un mal menor.
Unha vez solucionado esto , preocupeime de ver por onde andaba Xavieriño; que tamén tiña o seu asunto arranxado: Era a batería!!! (non , non comentei nada... ainda que pensar penseino).Cambiáronlla e xa voltou ó hotel na súa propia moto.
Da concentración , como xa che dixen: calidade, bos servizos, boa organización e unhas actuacións musicais de sete estalos, a saber: Iron Maiden, Bells & Hells, e Xutos e Puntapés. Ah, e este ano fresquiño: Non pasamos dos 38ºC. Polo día ; e á noitiña 26ºC.
Á volta, parada e fonda en Lisboa con homaxes diversos: Pastelaría Suiça, Casa do Alentejo, Cervejaría da Trinidade e Casa Periquita en Sintra.
O que se di unha viaxe completo, viaxe Comansi.
|
|
|
|
|
| Cara a Faro vou lixeiriñoo... (I) |
|
Suspirandooo... (léase con ritmo de Pucho Boedo). E non ,en Faro non nos está agardando a nena Carmela. Está ,eso sí, o trinta aniversario da concentración motorista maior de Europa.
E este ano a viaxe ía ser moito máis divertido que os anteriores. Onde vai parar!
Sí, amigos, este ano baixou conmigo o meu amiguiño Xavier. Probe, non sabía onde se metía!.
Eu advertinlle sobradamente da miña media de velocidade en ruta cando vou en moto ; e ,ainda así, o coitadiño fixo prevalecer o meu profundo coñecimento do país portugués ó considerable descenso das súas velociades de cruceiro habituais nas estradas.
E , aquí nos tes ós dous “on the road” rumbo S.
Este ano, a miña crónica centrarase máis ben na inesquecible viaxe, antes que na concentración (que dito sexa de paso, mellorou se cabe en calidade, servizos e actuacións con respecto a outros anos).
Verás: Ó arrancar da Coruña e achegarmonos ás tropicais terras do S. de Galiza xa nos decatamos de que o primeiro tramo da viaxe non ía ser tan calurosa como o ano pasado. Por fortuna non houbo chuvia e, de non ser por un molesto vento do NW. que por veces nos obrigaba a ir nas rectas medio tumbados por mor de manter a trazada, tería sido unha primeira etapa ben agradable.
A parada para dormir e dàrmonos unha homaxe tíñamola en Nazaré. Alí xa reservara eu un hoteliño ó carón da praia e coa garaxe gratuita para no deixarmos as motos na rúa.
A miña reserva era dun cuarto doble ,que , como todo o mundo sabe, supón dúas camas,DÚAS . Bueno , todo o mundo non. A recepcionista do hotel de marras ó vernos chegar, enseguida deducíu (non sei por que carallo) que eramos parella (??) e por tanto en aras de agradarnos e mostrar que alí eran máis modernos que ninguén, tentaba meternos nun cuarto doble con cama de matrimonio!!!
Cando mo dixo como a cousa máis natural do mundo, eu caseque lle zosco co casco. Mentres, Xavier, non paraba de rir. E ainda a tía tentaba convencerme dicindo que por defecto un cuarto doble se sobreentendía con cama de matrimonio!!.
Onde? Cando? Mira que non terei eu feito reservas por ahí adiante; pois se non o especificas, sempre, sempre che dan un cuarto con dúas camas, joeeeer!!
Ó final, e aquí está o truco, a amable recepcionista acordou (previo pago de 10€ de recargo) en darnos un cuarto con dúas camas. Pagamos o imposto revolucionario e mentres escoitaba as argalladas de Xavier subimos a ducharnos (por separado,eh) e despois sentamos na terraciña a disfrutar das vistas pensando en ver quen sería o pringado de baixar a por unhas copas de vinho verde ben fresquiño.
Nen él nen eu (que ainda rumiaba o cabreo coa recepcionista) fumos quen de movernos ata o bar ; e decidimos agardar a hora da cea; que xa tiña apalabrada na Adega de Adelia onde, pouco tempo despois, nos homenaxemaos cunha botelliña de Dão e unha dourada que ,entre os dous, costou o noso darlle traza.
Ó día seguinte ,despois dun opíparo pequeno almorço fumos a recoller as motos para seguir camiño.
Ou alomenos eso pensaba eu...
Unha vez pertrechados vexo que a moto de Xavier non arranca. “Támosche ben” pensei.
Pero , que va, era un dos xogos que Xavier preparara para facer a viaxe máis divertida.
O caso é que eu non estaba pola labor de ficar en Nazaré e mentres lle insistía en que montara na súa moto ,ía quitando a miña chaqueta, o meu casco e dispoñéndome a empurrar todo o que fixera falla para que a moto de Xavier arrancara. E arrancou! Non che foi á primeira, pero de que arrancaba estaba ben seguro!! Caseque deixo o desaiuno no chao da garaxe; pero a moto non nos escarallaba a viaxe. Nooon!!
A estas alturas supoño que pensades que esto fora un mero incidente da viaxe; que va!! Foi un bonito xogo inventado por Xavier para a tonificación mañaneira dos viaxeiros.
Seguimos a ruta ,e aló por Montijo xusto cando paramos por mor dunhas obras na estrada, volta ó divertido xogo de “amiñamotononarrancaveñaaempurrar”. Así que volta a quitar a chaqueta, o casco,as luvas e ...Aaaaaaah!!! non teño a documentación da moto!!! Miro o peto interior da chaqueta, onde debería estar... e, non está!! palpo a ver se estaba noutro dos petos. Nada. Polo menos o tfno. Non caera; e non só eso, se non que tiña sete chamadas perdidas do hotel de Nazaré. Xa medio mosqueado chámolles ; e era a recepcionista que me avisaba que a documentación fora atopada na garaxe.
Claro, penso eu, coa presa de quitar a chaqueta, e o cabreo da avería, seguro que caeu e nen conta me din. Por fortuna esta vez non quería cobrarme suplemento e comprometeuse a enviarma ó meu domicilio. De todos os xeitos como ía estar varios días sen documentos ofreceuse a escanear o máis importante e enviarmo ó meu “email” (como cambiou o conto).
Non , se ó final, a tía non era tan lurpia...
Mentres a moto de Xavier xa voltara a arrancar, e estabamos de novo en ruta , ata a gasolineira de Setúbal. Alí parada a repostar, e volta ó xogo da viaxe.
Pero, queres creer, que a puñetera moto cada vez necesitaba máis treito de empurrón para arrancar!!
Como ,a pesar dos divertidos xogos argallados por Xavier, íamos moi ben de tempo; decidimos seguir baixando pola IC1 por mor de disfrutar moito máis da paisaxe alentejana e de gozar da compaña dos milleiros de motos que , coma nos , enfilaban o rumbo de Faro.
Ata chegarmos à gasolineira que hai ó S. de Ourique ainda tiven ocasión de botar unhas cantas carreiriñas detrás da moto de Xavi. Alí xa non houbo máis carreiras. Supoño que Xavier xa cansara do xogo de “amiñamotononarrancaveñaaempurrar” e decidira preparar outra actividade para non aburrirnos na viaxe. Tratábase de: “O grueiro suicida”.
(To be continued) |
|
|
|
|
| Os nosos amiguiños da ITV |
|
Faiche xa varias semáns que estou moi indignado. Pero, non vaias pensar que a cousa vai a menos. Que va!!, según vou informándome picoteando aquí e acolá (evitando “of course” os medios tradicionais e moito máis o Diario Oficial de Sabón= La Voz de Galicia) a miña opinión vaise encendendo e a miña indignación vai acadando graos cuaseque bolcheviques.
Ben, pero no rebumbio de todos os latrocinios dos nosos políticos,a visita do xefe do estado Vaticán que custará o indecible, e de que a crise a estemos a pagar os de sempre por aquí no país máis moderno do Norte de África ( canta envexa san me producen os islandeses...); tocábame de irlle pasar a ITV á Nosa Sra. de Volusia.
O que nun principio non deixaba de ser un mero trámite a levar a cabo obrigatoriamente ,previo pago, nun taller que a Xunta decidíu otorgar a un dos seus amiguiños da alma, e non como ocurre nos paises civilizados de Europa onde cada vehículo pasa a ITV nos talleres propios da súa marca (que en boa lóxica son os que mellor coñecen cada máquina), este ano ameazaba con convertirse nun auténtico viacrucis por mor da última ocurrencia que lle pasou pola cacholiña ó político de turno.
Verás, ó Sr. ministro de industria e ós seus alegres mariachis non se lle ocurríu mellor cousa que cambiar o regulamento das estacións de ITV para poñer as cousas máis costa arriba ós propietarios de motos. Sí, amiguiño, se hai anos non pararon ata destruir a puxante industria motorística española (Montesa, Sanglas, Ossa, etc. etc) agora parece que lle queren meter o dente ó que queda da industria auxiliar. Segundo a norma recén parida non poderás ter montado na túa moto nengún accesorio que non sexa orixinal do fabricante. Ahí queda eso...
E claro, esta falcatruada é especialmente doente en motos como a miña, que se engloba dentro do universo “custom”. Esto é: Motos onde cada propietario personaliza a súa montura ata onde o seu peto e o seu bon gusto lle permita.
Xa me imaxinaba desmontando a pantalla parabrisas, os puños calefactables (sí, en inverno tamén se anda en moto), as maletas e o cofre portaequipaxes , as plataformas para apoiar cómodamente os peiños en rutas longas como as que gosto de facer, e ata os dous faros de longo alcance para ver mellor a estrada pola noitiña.
A outra opción , contemplada na parida do ministro, era a de levar a homologar todos e cada un deses accesorios; o cal suporía a participación dun enxeñeiro industrial cun proxecto individual para cada cousa e que despois cho aprobasen. Noutras palabras: Pasa por caixa, pringadooo!!
Non che me chegaba a camisa ó corpo. Entrementres , a rede ( que polo de agora ainda mantén un atisbo de liberdade...¿por canto tempo?) fervía nos foros moteiros con opinións e avisos de xuntanzas en Madrid por parte dos fabricantes de accesorios e os “listos” do ministerio.
Como queira que non se daban aclarado , e polo que se podía leer, a ITV era máis ben unha lotería dependendo do humor do mecánico(?) que che revisase a moto, encamiñei os meus pasos cara unha das dúas da cidade. Agardei o meu turno , e cando nos tocou asistín a unha sesión de fotos por parte do funcionario disparándolle á Nosa Sra. de Volusia como se fora Irina Shayk posando para “Sports Illustrated”. Eu xa decidira apostalo todo a unha carta e aló que me fun con todo instalado. O señoriño mediu todo con meticulosidade,e ata lle puxo un micro no tubo de escape para gravar o seu armonioso soni a eso de 3000 voltas. Cando xa parecía que ía ser agraciado co gordo, ó “baranda” iluminóuselle a cara ó mirar para a roda dianteira, e sorrindo veu cara min enarbolando un papeliño co “non apto”.
Como era notoria a cara de triunfo do tipiño, pregunteille a razón ;e non se lle ocurríu mellor cousa que contarme unha milonga sobre unha letra da roda que non correspondía coa que figuraba na ficha técnica(a roda tiña unha “S” e debía ter unha “H”). Tentei explicarlle que a roda era a mesma que a da anterior ITV e que non puxeran nengunha pega anteriormente , e que abrira os ollos e vira o tipo de moto que estaba inspeccionando, que non era precisamente unha moto para correr...
Vano intento. O funcionario xa pillara presa e non ía soltala. Tentei razoar con él , sen decatarme de que o que buscaba con eso era destruir a súa cara de felicidade polo triunfo da letriña.
Só no momento no que lle fixen referencia á falta de unidade de criterios da ITV e á concesión da certificación ISO9000 cando menos, sospeitosa, unha sombra de medo cruzou a súa mirada; pero foi pouco o tempo de dúbida e seguíu coa matraca: “Non coincide coa da ficha técnica”... “non coincide coa da ficha técnica”... Por un intre pensei que entrara nun bucle e ata pensei en darlle un cachete...
Resultado: A cambiar a roda por outra coa letriña axeitada e voltar a perder tempo tendo que facer malabares horarios precisamente nesta época cando máis curro hai na miña empresa. Entre pitos e frautas roda nova, paga no taller e da gracias...
Éche ben certo, vivimos no país menos malo de todo o N. de África.
Viva Islandia,joeeer!! |
|
|
|
|
| Unha noite en Viena |
|
O outro día estabámosche na “Bombilla” tomándolle uns “ullas” e unhas tapiñas de tortilla Carmen,Ana e máis eu.
Mentres que arranxabamos o mundo e poñíamos en claro se o PSOE é a dereita moderada e o PP é a extrema dereita, a conversa tomou novo pulo ó xurdir o tema da miña reciente viaxe.
Púxena ó corrente das nosas aventuras no medio do Tirol e comenteille un asuntiño que ela me pedíu que fixese público para aviso de viaxeiros.
Verás , a tarde na que nos íamos chegamos a Viena sobradísimos de tempo. O noso voo non saía ata as tres de mañá e decidimos pasar o tempo de visita turística pola cidade.
Como queira que a cidade non era en absoluto descoñecida para min, acordamos que eu iría por libre mentres que os meus colegas se metían a percorrer o Palacio Hofburg e as súas enormes dependencias. Así que unha vez que os tiña empaquetados na cola para pillar as entradas e xa amañáramos quedar un par de horas despois para dar unha voltiña pola Ringstrasse e tomar un cachiño de Tarta “Sacher”, eu encamiñei os meus pes cara o Mozart Café. Alí dinche boa conta dun delicioso “capuccino” e un pedazo de tarta da casa (para min moi superior á do “Sacher”).
Mentres estaba disfrutando do caloriño do local e da paisanaxe da cidade, vin un cartel que anunciaba unha actuación na Sala “Musikverein” (sí,oh, a Sala dende a cal se transmite o Concerto de Aninovo pola tele); total, que como nunca vira a sala co uso para o que foi feita ,e como estaba a un tiro de pedra dela, din por finalizado o meu cafeciño e achegueime ata alí.
O concerto ía celebrarse pola noite ; pero como estaba aberto e ninguén me parou , puxen cara de persoal da casa e tirei para adentro. Arrimeime a unha das columnas do fondo e asistín , un bo cachiño , a un dos ensaios da Filarmónica que a eso das oito tocaría unha selección de Strauss.
Saíume redondo, e encima gratis!.
Por fin puiden experimentar a famosa sonoridade da dichosa sala. Todas as outras veces que a visitara nunca me coincidira de vela e ouvila con músicos.
Pronto ía dar a hora na que quedaramos para ir a cear. Entre a tarta e o concerto privado e personalísimo da Filarmónica caseque nen me decatara. Tirei cara a Porta do Hofburg e resgardeime da neve que empezaba a caer no toldo da tenda “Loden” que está frente por frente á porta do palacio. Eles ainda demoraron unha media hora ; pero eu tiven a espera amenizada por un grupiño de músicos que debaixo do arco da porta do palacio amenizaban a cola dos turistas cunha boa selección de “Blue-grass”.
Unha vez que eles apareceron propúxenlle irmonos pola “Kärnerstrasse” ata a tenda Zara, ou para ser máis exactos, ata a Catedral de S. Esteban.Alí ó carón da catedral podíamos cear nunha adega ben chula: a “Zwölf-Apostelkeller” ( Adega dos doce apóstolos ou aljo así).
O local componse de tres sotos (que durante a segunda guerra mundial foron usado como refuxio) e en cada un hai un ambente distinto e algunha variación na carta.
O persoal alucinou cando entramos, e eu non parei no primeiro soto e seguimos baixando ata dar co terceiro , onde ademáis actuaba un grupo tirolés que nos amenizou a cea a base de queixos, salchichas, “chucrut”, viño “Riesling” (unha especie de viño verde producido nas aforas de Viena) e ,por suposto, cervexa local.
A cousa foi de maravilla ata a hora de pedir a conta.
Aquí empezaron os problemas. Na factura aparecían cousas que non pedíramos , racións grandes cando nos pedíramos as pequenas, etc. etc.
Total case que uns 70€ de máis. E o máis curioso, o camareiro que nos atendeu en correcto inglés, cando lle reclamamos deixou de entender o inglés e só nos falaba nun alemán (supoño que algún dialecto austríaco) que imposibilitaba a comunicación e, por suposto, o bon fin da nosa reclamación.
Como a cousa empezaba a quentarse, e o tío non baixaba da mula, a min saíume a vena “galiciana” e empeceille a dicir en correcto galego que ou nos daba a nosa conta ou chamabamos á policía.
Oes, debeu de ser o Espíritu Santo ou algo así , pero de súpeto ó camareiro voltoulle o inglés ó maxín e Oh, maravilla!, apareceu a nosa conta (de verdade) como por arte de maxia.
Pagamos, saímos lispiados do local, e no tren camiño ó aeroporto pensamos que o camareiro debía ter xa experiencia no “nejosio”, porque foi nomearlle á policía e: chispún.
Tivemos sorte e moi boa. Imaxínate un grupo de turistas con pinta de latinos polos catro costados e sen coñecimentos de Alemán (mais que a nivel de usuario) e a policía que, en boa lóxica, estaría máis disposta a creer ós da casa. Mais polo que se víu o listiño do camareiro debía ter xa un curriculúm amplo na comisaría da zona e optou por non tensar a corda, non fora a ser o demo... |
|
|
|
|
| Como distinguir unha rusa entre un cento (e III) |
|
Foiche coma unha aparición.
Baixaba eu da Hautplatz por unha das rúas máis animadas a esa hora da tarde, cando xa todo o mundo estaba de volta das pistas , e alí estaba ela embutida nun longo abrigo de pelexa (supoño que sería visón ou algo así) e coa carapucha posta.A sú estilizada figura e o escuro do abrigo facía que ainda destacase máis sobre o manto branco da rúa.
Notábase que debía estar agardando por alguén.
Eu baixaba cara a alí mentres pensaba: "Ten que ser rusa por forza." Entre o rebumbio de xente que entraba e saía das tendas que xalonaban a rúa, ela destacaba pola súa altura e a súa esbeltece. Mantíñase de costas para min, e eu apresuraba o paso para pasar ó seu carón.
Non tiven que correr moito .
Supoño que á procura da persoa que agardaba, xirouse e permitíume gozar da plenitude de toda a súa beleza.
Foiche só un intre , mais nel , sentínme como Omar Sharif nunha das secuencias de “Doctor Zhivago”. Fronte a min ,enmarcada nunha carapucha de visón, presentabase a ollada duns ollos propietarios de todo o azul do xeo da Taiga Siberiana, uns lixeiros e graciosos mechóns loiros e eses beizos que escomenzaban a articular algo a alguén que presentín ás miñas costas e que a grandes zancadas avanzaba ata onde ela estaba.
Era , por suposto, o complemento ideal de todas estas belezas rusas que , nesta época do ano aniñan en zonas como Escaldes, Andorra la Vella , e polo que se ve tamén aquí en S. Xoan do Tirol.
Por experiencia sabía de sobra que estas bonecas rusas están moi lonxe do alcance de calqueira latino coma min ou coma os meus colegas. Pero , eles non o sabían.
Pasei ó carón da diosa de xeo e do seu “armario” e seguín cara o Gasthof onde quedara coa xente para tomarlle unha cea quente.
Mentres fun decatándome da razón das tendiñas de Hermés e de Bulgari que había nunha vila tan chusquiña e tan apartada. Non era outra que a de cubrir as necesidades de toda esta clientela.
Verás. A maioría destas mulleres ás que distinguirás fácilmente entre a multitude pola súa apostura, a súa pel branquiña, o seu cabelo platino , os ollos dun azul xeo como o que podes ver nos enormes desertos brancos da Tundra, os beizos colocados coma se che foran a dar un morreo, que moi raramente verás sorrir ; e que cando falan cos seus acompañantes caseque non articulan as palabras. Estas princesas bálticas,dicía, sempre suelen estar acompañadas por tipos impresionantes en tamaño e mala cara, que habitualmente fan realidade todos os seus soños con ostentosos faixos de efectivo ou con tarxetas con apelido: Platinum.
O seu habitat natural suele ser o das tendas de luxo.
Cando ves soa unha destas impresionantes aparicións debes ser cauto; xaque logo ha de manifestarse o “caixeiro automático” de tamaño familiar que as acompaña invariablemente.
E , non vas a querer que o seu acompañante que, por norma xeral, con só dar un bufido podería poñerte en órbita xeoestacionaria, se chame a malosentendidos con grave risco para a túa integridade física. (Elas , meu amiguiño, pasarán de ti nun 90% dos casos).
De todo esto ainda non falara cos meus colegas a fondo. Sí na viaxe de volta no tren comentáramos algo cando a un dos “acompañantes” lle vimos no sobaco un bulto sospeitoso; mais tomárono como unha anécdota.
Éche por eso que cando cheguei ó Gasthof onde agardaba o resto da tripulación vin a Xesús enzarzado nunha especie de media bronca cun deses “acompañantes” mentres a deusa de xeo observaba a situación con indiferencia dende a mesa.
Pola cara de Xesús, Andrés e Adrián vin que a cousa pintaba mal ; e polos berros en ruso, ucraniano, lituano ou algo así dábame que o cabreo do señoriño era dos bos.
Coñecendo ó “pinta” de Xesús , seguro que tivo algo que ver a súa permanente animosidade para entrarlle a todo o que se menee e leve faldas. E ,claro, cando apareceu o cachimán da deusa de xeo, liouse boa.
Eu achegueime con pausa e sen presa á mesa deles e vin como Ramón viña da barra cunha botella e uns vasos . Era vodka, e por señas facíalle ver ó colega da rubia que estaba invitado para ver de desfacer o entorto.
Parecía que a tensión ía baixando a medida que eu me achegaba tentando lembrar os catro palabros en ruso que utilizo no traballo cos clientes dese país.
Cando xa me estaba sentando con eles ainda a quentura do cabaleiro ruso se podía percibir, e du acertei a saludalo cun “priviet” (“hola” en ruso. Non ,non sei como se escribe en cirílico) ó tempo que collía un vaso de vodka (nunca na miña vida o probara antes) e o alzaba cara él cun sonoro “nsdarobia” (“salud” en ruso).
Salvamonos dunhas boas. O tipo sorriu, bebíu dun trago , nos fixemos o propio . Escachou o seu no chao. Nos tamén. E mandou servir vodka a todo o local.
Entrementras eu estaba dubidando entre morrer por inxestión tóxica (diooossss, como queimaba o puto vodka! Aló vai o meu probiño esófago!) ou aguantar o tipo por mor de non comernos unhas ostias espesas.
A noite acabou co persoal perxudicado (supoño), ainda que non che me decatei moito porque á segunda copa xa estaba fora de cobertura no banco corrido da nosa mesa.
O resto dos días que ainda tíñamos foron ben máis pacíficos e ata fumos quen de conseguir que Xesús se limitara á contemplación estética da paisaxe.
Cousa esta que ,a bon seguro, nunca nos agradecerá.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
