Daria Shornikova, unha rapaza rusa que aprendeu a falar galego, decidiu pasar o verán en Compostela. Durante a súa estadía, gravou un filme-lexicón, A Xanela, un documental en primeira persoa onde recolle as impresións de todo tipo de xente arredor da lingua galega: cal é a súa relación co idioma, como comezaron a falalo ou cales son as súas palabras favoritas.
Durante algo máis dunha hora, Daria percorre lugares como pubs, facultades ou medios de comunicación para coñecer esas historias, palabras e sentimentos de Galiza, contadas tanto por galegos de nacemento como de adopción.
A plataforma cidadá Queremos Galego presentou este luns no Parlamento unha Iniciativa Lexislativa Popular (ILP) que esixe que se “garantan os dereitos lingüísticos dos cidadáns na súa relación coa Administración e no ensino”.
Ábrese agora o prazo para que a ILP sexa admitida a trámite ou non, decisión que se tomará nun mes. Unha vez admitida a trámite, iniciarase a recolla das 15 mil sinaturas necesarias para que se garantan os dereitos lingüísticos da cidadanía no seu trato coa Administración e no ensino.
Carlos Callón, o presidente da Mesa pola Normalización Lingüística, unha das asociacións integrantes de Queremos Galego, fixo un chamamento ao conxunto da cidadanía para que apoie esta iniciativa e lembrou que, tal e como xa dixo o anterior presidente da Real Academia Galega, Xosé Manuel Barreiro, e o seu actual dirxiente, Méndez Ferrín, “non houbo aínda nin a primeira medida do Goberno a prol do noso idioma”.
Queremos achegarvos unha gabarra chea de música en galego. Atención: Falamos da mellor música en galego que se fixo nestes últimos anos e queremos que a escollades vós, os alumnos e alumnas do IES Breamo.
Nunha primeira fase confeccionarase neste blog, coa colaboración de tod@s vós, e de quen queira sumarse ás suxestións, unha relación de CANCIÓNS EN GALEGO DE TODOS OS ESTILOS DESTES ÚLTIMOS ANOS.
Nunha segunda fase realizarase no instituto unha VOTACIÓN na que cada alumno e alumna escollerá as súas cancións favoritas.
Agardamos aquí as vosas suxestións ao longo dos meses de febreiro e marzo para ir confeccionando a listaxe que someteremos a votación no instituto. Só tedes que deixar os vosos títulos favoritos nos comentarios deste artigo e logo engadirémolos á relación que ofrecemos en breve.
Entrevista a Pablo Gamallo
realizada por M. Dopico para Galicia Hoxe
O lingüista Pablo Gamallo subliña que o modelo de inmersión máis precoz e total é o máis eficaz para acadar competencias na lingua hexemónica e na minorizada
A demonización do concepto "inmersión lingüística" é a estratexia que o PPdeG está a seguir para quitarlle ferro ás críticas expresadas desde o Consello da Cultura Galega (CCG) e a Real Academia Galega (RAG) sobre as bases para a elaboración do novo decreto sobre o uso do galego no ensino.
Alén diso, o Tribunal Constitucional avalou a legalidade do modelo de inmersión e, tal como lembra a RAG no seu informe, esta estratexia é o que practican "as mellores academias de idiomas", ademais do método máis "rápido, eficaz e coa maior garantía", que se estendeu a outros países despois de iniciarse en Canadá.
Méndez Ferrín, o recén nomeado presidente da Real Academia Galega, coa claridade á que nos ten acostumad@s, fala nesta entrevista coa mesma contundencia da política lingüística actual, do proceso de colonización de Galicia que vén do século XV ou do conseguinte conflito lingüístico, coma do futuro da RAG e do seu financiamento, da normativa do galego e das relacións con Portugal ou do panorama literario actual.
A continuación podemos ver unha presentación realizada no ano 2006 por Anxo Lorenzo, actual Secretario Xeral de Política Lingüística, sobre planificación lingüística.
Debemos prestar especial atención ás diapositivas número 22 e número 24, nas que se fala da necesidade de consensos, e na número 26 na que se conclúe que se debe desenvolver en profundidade o Plan Xeral de Normalización da Lingua (PXNL) (o mesmo que fala, por exemplo, de acadar un uso maioritario do galego na docencia, entre os docentes e nas relacións escolares en xeral).
Ten algo que ver o que sostén nesta presentación de 2006 co que defende na actualidade nas Bases para a elaboración do decreto do plurilingüismo no ensino non universitario? Quizais cambiou de opinión sobre como debe ser a planificación lingüística? Tal vez se explicou mal daquela ou explícase mal agora? Ou quizais somos nós os que non o estamos entendendo?
Dese desencontro entre o responsable da política lingüística da Xunta e os docentes dá fe o seguinte vídeo. Foi gravado o pasado 30 de xaneiro no IES 'As Fontiñas' de Santiago de Compostela, na inauguración das Xornadas de Formación dos Premios de Innovación en Normalización Lingüística:
A continuación temos, nunha presentación preparada por Pilar Ponte, vinte das mentiras sobre a lingua galega coas que os negacionistas queren pechar as bocas dos que queremos falar galego con normalidade e as respostas desenmascaradoras dos especialistas en sociolingüística que colaboraron na publicación de ProLingua, 55 mentiras sobre a lingua galega:
Ás 8 e media da tarde comezaron as presentacións en todas as cidades e as principais vilas de Galicia, así como noutras localidades do estado español que quixeron sumarse a este acto histórico, ben en territorios nos que se fala o galego como Lubián (Zamora), Vilafranca do Bierzo ou San Martiño de Trebello (Val do Ellas, Extremadura), ben en cidades nas que viven galegos orgullosos de defender a súa lingua, como Barcelona, Madrid, Ponferrada, Trintxerpe (Guipúzcoa) ou Vitoria/Gasteiz. Pero tamén se presentou 55 mentiras sobre a lingua galega, axustándose ás diferenzas horarias, en lugares do mundo tan distantes no espazo como Bethelem (Palestina), Bos Aires (Arxentina), Bruxelas (Bélxica), Copenhague (Dinamarca), Corcaigh/Cork (Irlanda), Lisboa (Portugal), Londres (Gran Bretaña), Madison (Wisconsin, EEUU), Nablús (Palestina), Nova York (EEUU), París (Francia), Saraievo (Bosnia) ou Tübingen (Alemaña).
E en todas estas localidades se comezou do mesmo xeito, lendo o seguinte texto:
"Agostiño de Hipona deu a definición de mentira máis aceptada e da que se foron tirando todas as que seguiron. Dixo que mentira é dicir algo distinto do que se está a pensar co ánimo de enganar. E xustamente diso trata o libro que imos presentar hoxe: 55 mentiras sobre a lingua galega, análise dos prexuízos que difunden os inimigos do idioma, libro que ProLingua lles quere ofrecer aos galegos e ás galegas e a todos cantos se solidarizan e nos apoian na defensa da lingua propia de Galicia, co desexo de facer do ánimo de enganar dos negacionistas, un ánimo de poñer a luz da verdade a alumar sobre dos prexuízos que atan a tantos e tantas posibles falantes. A honra da verdade é o que nos dá a forza de loitar polos dereitos dos galegos e das galegas que desexan e esperan mil primaveras máis para a lingua galega. Para eles e elas vai este manual de autodefensa lingüística, esta contribución entusiasta ao combate contra a mentira."
A continuación, a lectura do texto común na presentación en Bos Aires:
Limiar que abre '55 mentiras sobre a lingua galega'
O libro que ten vostede nas mans é unha das mellores noticias dos últimos anos. É un libro útil. Non ha tardar en comprobalo: sentirá, desde a primeira páxina, o ruidiño que fan as falacias (as metiras, os sofismas, as arbitrariedades) cando escachan ao caer. En ocasións o equipo científico de Prolingua, dirixido con brillantez por Henrique Costas, só tivo que empurralas cun dedo; outras veces cumpriu máis calma para poñer panza arriba a perversa engranaxe diso que persoas pouco afectas á lingua de Galicia levan anos espallando. E axúdanas, cómpre dicilo, medios de comunicación que ao repetir cada falsidade parecen dirixirse a outro país, o dos inicios do século XX, cando máis do 60% da poboación era analfabeta.
Hai moitas maneiras de faltar á verdade, e tamén existe-dise-escusas que xustifican ese dubidoso comportamento; gústanos falar de mentiras “piadosas”. Desde logo que as que desmonta este libro non o son. Trátase dun conxunto de falacias co único fin de destruír a parte do universo que o noso idioma representa. Naceron movidas polo desprezo e por ideoloxías que xogan a proclamar todo aquilo que non son. Mesmo están as que posúen o cheiro inconfundible do odio.
Non sabe vostede, ou se cadra si, o difícil que resulta para o profesorado de Lingua Galega no exterior (en Tubinga, en Toronto, en Varsovia, etc,) dar explicado a un universitario alemán ou a unha alumna canadense que certa xente censada neste noso país dedica moito tempo a combater a existencia plena, culta e oficialmente recoñecida do seu propio idioma. Un amor elemental á humanidade fainos crer que tal cousa non é posible.
Cando a lingua (e a literatura) galega moderna se refundaba no XIX os seus inimigos pensaron que un par de mentiras serían abondo para desacreditala e facela desaparecer. Tamén hai pouco menos dun século, os entusiastas defensores do idioma esixían a súa oficialidade. Son parte da memoria comunal da mesma maneira que pasou ao esquecemento colectivo o nome desoutros que vertían descualificacións contra o galego, considerándoo un estorbo antes que unha ferramenta.
Quizais por iso, porque coñecen a historia algo mellor do que dan a entender, hoxe nin seuqera os adversarios menos disimulados do idioma se atreven a esixir a súa desaparación da vida pública. Pero repetindo mil veces o que non existe coidan que a confusión e a ignorancia conseguirán dividir a sociedade. Calculan mal. E subestiman un país enteiro.
Este libro contribúe a desenmascarar a quen só coñece palabras de exclusión, de segregación e de negación. A limpeza dos feitos volverá a ser a súa derrota. Por iso, porque debulla argumentos xa ben coñecidos na comunidade científica nacional e internacional, porque responde ao sentir da maioría da poboación galega, polo seu rigor breve e ameno, esta obra vai resultar unha moi boa noticia. A publicación dun manual contra a mesquindade sempre o é.
A Nosa Terra TV falou con Lamatumbá sobre a súa traxectoria musical e sobre o futuro da súa formación con motivo da aparición do seu terceiro disco Paraugas Universal (2008).
