Novas de Arqueoloxía


Esta é unha bitácora que recolle novas, opinións, críticas e curiosidades sobre arqueoloxía en Galicia e no mundo.

O meu perfil
franjopadin@hotmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Retábulo da avaricia
Retabulo de Barxés, en Muíños, un dos restaurados pola trama.Carlos Gómez-Gil Aizpurúa, na actualidade funcionario no Museo de Arqueoloxía Submarina de Cartaxena (Murcia) pasa por ser restaurador. Dende 1999 ata mediados do 2009, traballou na Consellería de Cultura da Xunta de Galicia, supervisando proxectos de rehabilitación do Patrimonio. José Manuel Pichel é arquitecto e traballa na Sociedade Pública do Xacobeo. Ata hai pouco encargábase da adxudicación de obras no Camiño de Santiago, ademais de manter paralelamente un estudio de arquitectura particular. Os dous están imputados, entre empresarios, funcionarios e sacerdotes, no caso “Retablo”, como cabecillas dunha trama de soborno, prevaricación e tráfico de influencias. Ambos os dous, pensaron que o seu soldo de funcionario era demasiado magro para financiar as súas arelas vitais, así que decidiron aproveitar a situación de privilexio que lles confería o seu posto para engordar o peto.

O modus operandi era ben sinxelo. Carlos Gómez-Gil debía autorizar as obras de restauración do patrimonio eclesiástico nas provincias de Pontevedra e Ourense, e manexaba para este fin un orzamento de medio millón de euros. Cando un párroco quería restaurar un retablo, unha imaxe, un coro ou un peto comido da couza, recibía unha recomendación para que contratase a tal ou tal empresa de restauración, pois sendo estas empresas “do seu agrado” podería xestionarlle ao ilusionado sacerdote unha subvención. O mesmo día, ou poucos días despois que a empresa beneficiada recibía os encargos, a conta corrente do restaurador recibía un suculento ingreso (ata 122.000 euros ingresou sen xustificar). Ademais os orzamentos eran sistemáticamente engordados falseando o estado das pezas a restaurar: a Xunta pasou de pagar 96 euros por m2 restaurado no 2002, a 658 en catro anos. As mesmas empresas levaban a dedo unha chea de encargas da Xunta, que por non superar un determinado orzamento non debían saír a licitación. Só cinco enmpresas beneficiarias facturaron 2,65 millóns de euros en catro anos con este tipo de amaños.

Logo estas empresas operaban como é habitual no sector: repintando os retabulos con materiais inapropiados, incumplindo protocolos, criterios e normativas básicas, e contratando para iso a moleques recén saídos da Escola de Restauración de Pontevedra dispostos a traballar por dous patacos e que xamais denunciarían aos seus xefes porque saben que, de ser así, xamais volverían a ter contratos con esta mafia, que é a única que os pode dar.

Mentres, o malestar medraba nos empresarios fóra desta rede fraudulenta de prevaricadores e sobornadores, tanto que remataron por denunciar esta situación ante a Administración. A Consellería de Cultura, daquela dirixida por Ánxela Bugallo, iniciou un expediente aos seus funcionarios que, coincidindo co cambio de goberno, foi entregado á fiscalía. Carlos Gómez-Gil puxo terra polo medio e emigrou a España, a Cartaxena. Mentres, o seu amigo Pichel seguía repartindo chollos ás empresas da súa confianza. No verán pasado, co PP xa no poder, colocou a arrapañota, entre os seus colegas, 50 obras de albergues para pelegríns no Camiño de Santiago. “Vouvos repartir Galicia. Heivos dar unha herdanza de puta madre”, dixo eufórico por teléfono a unha das afortunadas por esta lotaría. Non sabía que xa entón, unha unidade de delitos económicos da policía pinchara o seu teléfono.

Pero había quen estaba descontento tamén con este reparto. Un dos empresarios restauradores decidiu tirar da manta: Manuel Montes, o parvo desta historia, desfixérase en regalos ao Carlos Gómez-Gil a cambio de contratos: pintoulle a casa, regaloulle móbiles con mans libres para o coche, e mesmo cambioulle as rodas. Por encargo de Gómez-Gil restaurou a casa rectoral da parroquia de Paraños, sufragada seica con cartos da Xunta, pero non cobrou un can, así que foi contar todo á “madeira”. Carlos Gómez-Gil conseguiu que o bispado lle cedera a rectoral refornada, convertida tras as obras nun pazo, con xardín de 4600 metros cadrados e piscina. A finais do 2008 mercouna ao bispado polo ridículo prezo de 60.000 euros e acto seguido, antes mesmo de pagar o primeiro prazo, púxoa á venda por internet a 680.000, co conseguinte escándalo dos veciños, que como en moitas parroquias, dende sempre contribuíran coa súa xenerosidade ao mantemento dunha casa que consideraban que era de todos. Qué sacaba a Igrexa con isto é un misterio. Ante o clamor popular, o bispado de Tui (que autorizou a venda da casa) deixou ao párroco co cú en pompa, e chorando como unha madalena ante Gómez-Gil para que lle devolveran a casa. Mentres, José Luis Pérez, ex delegado da Consellería de Cultura en Ourense con Fraga, buscáballe compradores ao restaurador fuxido a Cartaxena: Por teléfono, avísalle: “Hai comprador. Pedíronselle 700.000 euros de entrada, así que aquí hai para todos”. Quen queira entender que entenda.

En setembro, coa investigación xudicial en marcha, os implicados comenzaron a poñerse nerviosos. Foron citadas 200 testemuñas, e os móbiles (pinchados) ferveron. As conversas gravadas, incluídas no sumario aberto da operación "Retablo” e que apareceron extractadas na prensa son unha crónica do esperpento: chamadas dos empresarios para sacudirse o morto (“Quedades -con Montes- nalgún sitio e dáslle un sobreciño e punto”); curas que chaman aos implicados para contar que non contaron nada á pasma, ("No dije mentira, pero tampoco toda la verdad a la policía, ni mucho menos"), chamadas a altos cargos do PP para que paren a investigación... Entre éstes, chama a atención a implicación de Diz Guedes, ex conselleiro de Xustiza, Interior e Agricultura con Fraga, tudense de pro, e a do citado José Luis Pérez, exdelegado de Cultura en Ourense. “A cousa ten que chegar directamente a Feijoo (…) que chamen directamente a Alberto Núñez e lle poñan as pilas”, chega a oubear. As opcións pasan por deixar que a cousa se enfríe ou por botar merda ao ventilador. Unha empresaria sóltalle a Gómez-Gil: “É necesario (…) que esa investigación se xeneralice a toda Galicia, e se caes ti, caen todos”. Todos, todos, todos.

Ao ser informado de que posiblemente houbera persoas denunciando dentro da Consellería, José Luis Pérez, o ex-delegado de cultura metido a axente inmobiliario, afirmaba nunha conversa: “Isto é unha vergoña, a Consellería de Cultura é unha vergoña e Patrimonio a maior vergoña de todas as vergoñas”. Por motivos ben diferentes, e aínda que só sexa nisto, non podo estar máis dacordo con el. Como ex-delegado de Cultura, este fulano debe saber do que fala. Eu tamén. Eu vin cousas que vós non creríades. Menos Raios-C brilar na escuridade alén das portas de Tännhauser, alí dentro da Dirección Xeral de Patrimonio, Servizo de Arqueoloxía, había de todo.
Comentarios (4) - Categoría: Novas e Opinións - Publicado o 27-02-2010 19:26
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal