Novas de Arqueoloxía


Esta é unha bitácora que recolle novas, opinións, críticas e curiosidades sobre arqueoloxía en Galicia e no mundo.

O meu perfil
franjopadin@hotmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Os amantes de Valdaro.
Os amantes de Valdaro (Foto Reuters)A arqueoloxía escasea nos medios de comunicación de masas, rara vez é capaz de atraer para si titulares. Afeito ao consumo inmediato dos acontecementos que se relatan e se encadean, o público non parece prestar atención a unha disciplina científica como a arqueoloxía, baseada na parsimonia e proporcionadora de novas por definición moi atrasadas. Pero ás veces un achado casual fai que a máquina se deteña uns minutos para mirar un pouco cara atrás.

O pasado día 7 de febreiro, os teletipos de medio mundo fixeron eco dun achado realizado no Norte de Italia. Dous esqueletes, seica home e muller, apareceron enterrados xuntos, abrazados, nunha tumba neolítica na localidade de Valdaro, un arrabaldo industrial de Mantua, mentres escavaban unha vila romana que ía ser afectada pola construcción dun edificio. Dispostos de lado, en posición fetal, amosaban as pernas e brazos enlazados nun abrazo eterno, mirándose aos ollos (ou ás cuncas) mentres se sorrían (ben que forzadamente, dada a súa condición de osamentas) cunha dentadura perfecta.

O achado abre unha gran cantidade de incógnitas que aínda non se poden responder. En primeiro lugar, porque unha tumba dobre é rara, toda vez que supón unha relativa simultaneidade na morte dos seus inquilinos. Cal podería ser a causa dese pasamento dúplice?. Xunto ao pescozo do home apareceu unha punta de sílex, mentres que no muslo dela hai un coitelo alongado, tamén de pedra, pero non se sabe aínda se estes obxectos poderían ser os causantes das súas mortes, ou simplemente parte do enxoval funerario. En segundo lugar, porque aínda se descoñece a relación entre os dous defuntos: eran mozos?, amantes?, irmáns?. Poida que a análise dos dentes revele este último aspecto, todo o demais serán cábalas.

Cando aínda non temos resultados concluíntes da escavación, o realmente chamativo da noticia é a evidencia da gran cantidade de filtros contemporáneos e absolutamente subxectivos a través dos que os medios, e o público, contemplan a nova. Tanto no seu aspecto máis romántico coma no máis siniestro.

Evidentemente, o achado ten un aspecto emocional grande. Cando se atopan dous cadáveres abrazados, nunha postura tan chamativamente amorosa, en Mantua, a vila na que foi desterrado Romeo, é difícil sustraerse da idea dun amor con connotacións shakespearianas que supera a barreira da morte. A arqueóloga que dirixía a escavación, Elena Menotti, recoñecía que a equipa de escavadores emocionouse ao atopar os corpos, aos que bautizaron novelescamente coma ?Os amantes de Valdaro?.

Pero tamén hai un lado lúgubre, pois cobrou forza nos medios a hipótese de que ela fose sacrificada tras a morte del, para que o acompañase ao burato. Non hai a penas nada que corrobore isto. A súa postura no leito en que xace non amosa sumisión, senón un sentemento mutuo incluso apaixoado. Poida que simplemente morreran enfermos, e no suposto caso en que se demostrase que ela sufrira unha morte violenta, nin sequera se podería afirmar que ésta fose forzada, coma foi o caso da propia Xulieta. A hipótese do sacrificio é alimentada pola idea que insinúa que o asasinato de mulleres a mans dos seus homes responde a un impulso atávico, nesta época na que as mortes de mulleres víctimas da violencia doméstica é unha desgracia demasiadas veces presente. E isto é deplorable (tanto os asasinatos, como a idea que os homes sexan intrínsecamente asasinos de mulleres).

Di a arqueóloga Elena Menotti, a descubridora dos restos, que "Independentemente do motivo polo que foron sepultados estreitándose cos brazos, desprenden a idea de que estaban unidos por un forte sentimento?. Coida ela que son ?a testemuña dun gran amor que sobreviviu a séculos de historia?. Non podemos dubidalo. Parafraseando a Quevedo, poeta castelán: Son cinza, mais teñen sentido. Son pó, mais pó namorado.

Valentín foi un sacerdote que sufriu martirio no ano 273, por casar en segredo ás parellas cristiás saltando a proibición ao respecto do emperador Claudio II. O día da súa onomástica, que era hoxe, foi escollido polos namorados e os comerciantes como unha festa para celebrar ese amor que profesan (pola súa parella e polo negocio, respectivamente). Sirva pois, esta nova, para celebrar o amor entre todos os arqueólogos e arqueólogas, nestes tempos de disputas e coiteladas.
Comentarios (3) - Categoría: Mundo - Publicado o 14-02-2007 12:23
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
3 Comentario(s)
1 Un comentario moi axeitado para o día no que nos atopamos. Non sei donde o lei ou oin que ela estaba viva, cando o home falecer#blgtk08#a. Non sei, bromeando un pouco, seguro que se envían ao CSI de Las Vegas atoupan a solución.
Graciñas polo comentario.
Comentario por Carmen (14-02-2007 23:19)
2 Arqueólogos e arqueólogas do mundo: amai-vos un#blgtk08#s às outras, como os amantes de Valdaro! :-)))
Comentario por suso (18-02-2007 02:04)
3 grac#blgtk08#ias
Comentario por ours boule baby first pour noël (03-09-2013 11:40)
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0