Novas de Arqueoloxía


Esta é unha bitácora que recolle novas, opinións, críticas e curiosidades sobre arqueoloxía en Galicia e no mundo.

O meu perfil
franjopadin@hotmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Celtas sen filtro
Diferentes versións dos celtas, ao gosto do consumidor (fotos houel club).
Ser ou non ser celtas. Ésa é a cuestión. Dentro da arqueoloxía galega isto é unha teima perenne, un dilema insufrible, pois seica da resposta depende non só unha visión ou enfoque determinado da nosa historia máis remota, senón a da nosa definición cultural, ou incluso a nosa identidade nacional. Esta cuestión segue presente, e fai que poidamos clasificar a moitos investigadores, sobre todo os que se especializan na Idade do Ferro, en dous grandes bandos, os celtófilos e os celtófobos. Outros moitos, aínda tendo opinión, navegamos entre augas cun medo atroz a pronunciar a palabra maldita: Celta. Tabú dos tabús. Non sexa que acabemos condenados ao ostracismo pola parte contraria.

Se temos que contar a historia deste debate que sexa dende o principio. E nun principio foron os celtas. No nacemento da historiografía galega moderna, os celtas ocuparon o imaxinario dos primeiros historidores do país. Estes tentaban explicarse, cos medios e as teorías entón de moda, qué éramos naqueles tempos remotos cando non había romanos que nos escribiran a historia. Os celtas, como en media Europa, parecían ser a resposta axeitada. Pero asemade o nacionalismo político que comezaba entón a agatuñar, observou oportunamente que o celta era unha explicación natural de luxo para o feito diferencial, que permitía retrotraer a nosa existencia como nación as raíces máis fondas da prehistoria. Galicia, Celta, oposta ao Mediterráneo Ibérico, existiría dende sempre, diferente, singular.

Estes historiadores románticos non eran taimados argalladores de fábulas para levar a auga ao seu rego. Na súa maioría eran, fundamentalmente, honestos. Non fixeron nada diferente do que facían outros en Francia ou en Alemaña. De feito, tomaron as súas ideas de alí, onde durante moito tempo seguiron sendo lexítimas. E ao igual que alá, xa no século XX, outra xeración de arqueólogos adicou a vida a limpar, fixar e dar esplendor ao celtismo galaico, liberándoo de teorías espurias e dándolle marchamo científico. Ese foi o labor do Seminario de Estudos Galegos, un labor que nunca recoñeceremos dabondo. E outros usaron estas ideas para lexitimar o ilexitimable. O tetrasquel celta, en versión angulosa, presidiu a maior matanza de Europa dende os tempos da Peste Negra.

Chegou a Guerra inCivil, as tropas de Atila disolveron o Seminario e incendiaron a súa biblioteca. Fundaron, no seu lugar, o CSIC, que tiña como obxectivo “a recuperación das enerxías espirituais da hispanidade, co fin de crear unha cultura universal” (sic). O celtismo galego non tiña cabida no novo ideario, por chamarlle algo, dos que paradoxicamente eran amigos dos nazis. No III Congreso Nacional de Arqueología, celebrado oportunamente en Galicia en 1953, os celtas recibiron o finiquito. De Celtas en Galicia nadiña. O patriarca do vello Seminario, Florentino López Cuevillas, publicaba asemade a súa fundamental síntese “La Civilización Céltica en Galicia”. Foi o canto dun cisne. Algúns louvaron o seu contido, pero o título, verdadeiro manifesto, puxérono a caldo.

E así chegamos a estes tempos democráticos e autonómicos, co elenco arqueo-historiador dividido en dous bandos. Os celtistas son tachados de nazis, románticos, retrógrados ou psicópatas. Os anticeltistas de nihilistas, franquistas, intransixentes ou indocumentados. Mentres, ninguén sabe explicar a cuestión fundamental: Qué raio era un celta?

Dende hai dúas décadas en Europa tamén se discute esta cuestión con novos enfoques. Unha visión orixinal e moi esclarecedora foi a de Colin Renfrew (“Archaeology and Language: the puzzle of indo-european origins”), que expón a teoría da extensión da lingua indoeuropea a partir da expansión da economía neolítica; e da que as linguas célticas serían a súa versión máis occidental e serodia. Fuxe así das teorías invasionistas tradicionais e das súas implicacións étnico-raciais, tan perigosas, para reducir o problema a límites lingüísticos e culturais. Todo é máis que plausible.

Pero nos últimos tempos xurde unha outra teoría, denominada a “Teoría da Continuidade Paleolítica”, defendida por un grupo de traballo no que destacan os lingüistas Francesco Benozzo e Mario Alinei. Traballan sobre a hipótese dunha lingua indoeuropea que se extende por Europa moito antes do Neolítico, coa colonización do Homo Sapiens dende o Paleolítico Superior e o Mesolítico. Daquela, Galicia pertencería a un ámbito protocelta común a toda a área atlántica europea, coa que mantén lazos dende ás épocas máis remotas do Paleolítico inferior pasando polo Neolítico, o Megalitismo e a Idade dos Metais.

A TCP acaba de desembarcar en Galicia. Como teoría, está aínda en cueiros. De seguro vai recibir unha verdadeira pallosa de paus, hai demasiadas eivas na súa formulación, e son máis que evidentes. O máis brando que se pode decir é que os datos arqueolóxicos que usan son moi parciais e son interpretados de xeito aínda máis parcial. Pero se algo ten de bo, e nisto coincidirán todos, é que supón unha reformulación (se é errada ou non é outra cousa) radical e dende as súas bases de toda a cuestión das orixes das linguas indoeuropeas. E iso contribúe a traer un ar máis novo, máis fresco, e máis orixinal a unha discusión demasiado enquistada, demasiado viciada, demasiado vella. Replantexar todo dende o principio é a solución. A ver se son chegados os tempos que as nosas vaguedades das idades dos bardos teñan cumprido fin.
Artigo de Francesco Benozzo sobre Galicia na TCP.
Páxina web sobre a Teoría da Continuidade Paleolítica.
Comentarios (15) - Categoría: Publicacións - Publicado o 08-09-2007 18:17
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
15 Comentario(s)
1 #blgtk08#
Comentario por (09-09-2007 00:19)
2 Veño de ler (máis ben devorar) un ensaio-resumo da obra de Cavalli-Sforza, e quedei fascinado polos resultados que expón cando fala das teorías "démicas" ou migracionistas. Supón a superación dos enfoques parciais de moitos estudos da prehistoria mundial só baseados en análises filolóxicos ou arqueolóxicos. Mediante o tratamento científico dos dados de carácter xenético da poboación europea, Cavalli-Sforza (e a súa equipa de colaboradores logo ampliados a outras disciplinas distintas da xenética), logo de case 50 anos de traballo, foi quen de establecer ata cinco migracións paleolíticas e neolíticas sucesivas #blgtk08#dende o Crecente fértil e as chairas do sul do Cáucaso, que irían espallando a agricultura polo continente e substituíndo paulatinamente ós cazadores-recolectores mesolíticos. Os marcadores de Rh e a análise doutros compoñentes xenéticos de importancia son os que dan unhas pautas de movementos históricos demográficos logo corroboradas pola arqueoloxía e ata pola filoloxía. Supoño, aínda que non son historiador, que de todo ese espectro estratigráfico decantado paseniñamente dende hai 100.000 anos a pegada celta non debería ser, nen moito menos, o factor ou compoñente máis importante da nosa historia xenética.
Comentario por cansendono (09-09-2007 00:33)
3 Boa tarde. A verdade é que a defensa da existencia dos celtas en Galiza respondeu cases sempre, como ben dito queda neste artigo, a motivos ideolóxicos.
Talvez pola miña condición de filólogo, penso que ningún dos descubrimentos históricos que se fagan van poder corroborar o tirar por terra o mito da Galiza celta, debido a que este está demasiado enraizado no imaxi#blgtk08#nario galego. E con isto non digo que o obxectivo principal dos arqueólogos sexa derribar o mito. O quero dicir é que, se algunha vez se descobre que os celtas nin sequera chegaron a pisar Galiza, unha boa parte dos galegos negarán (eu creo) a validez do descubrimento, debido á consolidación do elemento céltico no imaxinario nacional.

Un saúdo.
Comentario por Xohán (09-09-2007 16:23)
4 Estimado Cansendono. Grazas polo comentario, tan iluminante. Unha das cousas polas que o debate está viciado é por considerar ao celta coma unha raza. Se é así, dubido que houbera celtas en Galicia, e dubido que os houbera en ningures. Outra cousa é considerar que o celta é unha lingua, cecais unida a unha determinada cultura, relixión ou cosmovisión. Nese caso, a lingua galaico-lusitana prelatina pode ser tan celta como Cúchulainn. Antes de definir aos galegos como celtas, definamos aos celtas. Os estudos de Cavalli-Sforza van da man das conclusións de Renfrew. O da TCP paréceme dema#blgtk08#siado confuso.

Sr. Xohán: Grazas tamén polo teu comentario, non menos iluminante que o anterior. Eu creo que o celtismo é un mito que sobredimensiona unha realidade. Os pobos poden ser ou crer ser calquera cousa que queiran, están no seu dereito. Indiana Jones decía que os arqueólogos buscan os feitos, que a verdade deben buscala os filósofos. E os celtas, hoxe por hoxe son un feito (a verdade pode ser outra). Por suposto que o mito está alimentado por motivos ideolóxicos, pero... é que na época dos romanos tamén o estaba, e nin eles saberían decir qué era un celta!.
Comentario por O'Padín (09-09-2007 18:11)
5 Hola. Pienso que ya desde hace porlo menos 25 años, el tema del celtismo está ya debatido y la posición de la mayoría de los arqueológos de una banda y la de los historiadores (que se apoyan en la filología)por otra otra. No es necesaria la nueva formulación, pues ya se planteó lo pre-castreño, como origen del fenómeno y la "confusión lingüísitca" con los postulados "celtorromanos tardíos". Personalmente creo que nos encontra#blgtk08#mos ante una cultura autóctona ( yo iría hacia lo neolítico y no al paleolítico, por ejemplo por la sendentariazación) que adoptará aspectos tanto centroeuropeos (celtas?) como mediterráneos.La llegada del mundo romano, con todo lo que ello supone ( nuevo idioma, nueva religión, arte,..nuevo poder político, en definitiva) le dará el barníz final a nuestra cultura castreña para acercarla a la que conocemos como galaico-romana.
Comentario por jose manuel hidalgo (09-09-2007 23:23)
6 Saúdos, Sr. Hidalgo, un pracer volvelo a ler.
Que o fenómeno é pre-castrexo non o imos a dubidar a estas alturas, pero o de "celtorromano(?) tardío(??)" deixa aínda máis incógnitas... Se o fenómeno da lingua céltica en Galicia explícase dende a romanidade serodia ¿qué se falaba antes? Porque logo, no panorama da arqueolingüistica, seríamos unha lagoa do máis anómalo.
E tampouco creo na identificación entre celta e centroeuropeo. En Centroeuropa criouse o paradigma do céltico no século XIX, pero como o paradigma do celtismo galaico, tam#blgtk08#én éste é cuestionable. Hallstat e La Tène poderían non ser máis que versións locais e peculiares dunha koiné cultural céltica europea, pero non o cerne difusionista desta cultura, que esa teoría hai tempo que hai que revisala.
Persoalmente identifico celta cun grupo de linguas indoeuropeas que chega á península, coma no resto de Europa, asociado á revolución neolítica, e que aquí evolúe ata convertirse no dialecto celta Galaico-Lusitano, que co celtíbero constitúe o grupo de linguas celto-ibéricas. Logo virán os romanos e as misas en latín.
Comentario por O'Padín (10-09-2007 16:22)
7 Padín: El tema de la celtorromanización tardía fue planteado, entre otros por el profesor Jordá Cerdá y planteaba la entrada en Galicia de palabras "celticas" con la llegada de las tropas romanas, que como sabemos se componí#blgtk08#an de gente procedentes de otras zonas (Galia, Germania,..)y que de alguna forma dejaron su huella en la toponimia, inscripciones,..de su paso por nuestras tierras o incluso su incorporación física permanente a la misma.
Comentario por jose manuel hidalgo (10-09-2007 22:06)
8 Cada vez máis admirado Franjo: Gracias por esta páxina que é un soplo de intelixencia. E permite que faga un par de breves comentarios porque veño de rematar as vacacións e ando máis espeso do habitual...
Un. ¿Non vos resulta aburriiiiiiiiiido, aburrido ata o hastío, seguir dando a matraca cun tema que non son quen de definir nin os seus máis acérrimos defensores?. Se os autores celtistas "heavy" son incapaces de poñerse dacordo entre eles e definir o seu tema de traballo, digo eu que non pretenderán que lles fagamos o traballo os "celtoescépticos", non si?. Abondaría coa broma, vamos.
Dous. Anque Suso de Toro e outros afirmen o contrario, non creo para nada que o franquismo atentase contra o celtismo galaico. Para nada, como por outra parte era de esperar dos alicerces "ideolóxicos" franquistas. Probas: os referentes franquistas no campo da arqueoloxía eran recoñecidos celtistas -Almagro Basch, Martínez Santa-Olalla,...- e nos seus tr#blgtk08#aballos sobre Galicia a meten de cheo na órbita celta; e así aparece tamén na Historia de España franquista por antonomasia, a dirixida por Menéndez-Pidal; e os antigos membros do SEG que seguen a traballar na Historia e na Antropoloxía durante o franquismo -Cuevillas, Bouza-Brey, Risco, Otero Pedrayo...- manteñen o seu celtismo sen maiores problemas. De modo que... Na miña opinión, a reacción anticeltista e esceptoceltista vaise producir na segunda metade dos setenta e dende o antifranquismo. Sei do que falo porque tocoume vivilo.
Ah, e no dos mitos. Claro que o celtismo galaico é un mito. Tanto é así, que ata os autores "celtistas" o recoñecen. Por certo, sempre pensei que os historiadores traballaban sobre feitos, non sobre mitos... En fin, que sendo un mito, non é menos certo que é un mito recente, culto e urbano; o mito galego auténtico, antigo e rural non son os celtas: son os mouros. Coido.
Unha aperta a todos os participantes.
Comentario por Antonio de la Peña (11-09-2007 10:51)
9 Antonio: estoy contigo. Por cierto bienvenido de tus vacaciones. El arqueólog o ciertamente debe de ser un notario que certifica lo que encuentra y lo da a conocer. Luego aparecen los "mitólogos" que sin comerlo no beberlo dan por ci#blgtk08#erto lo que sus mentes piensas y pasa lo que pasa. Creo y peienso que tú eres de mi opinión, que los que hemos excavado algún castro y estudiado lo encontrado tenemos cada vez más claro lo que es la cultura castreña.
Saludos.
Comentario por jose manuel hidalgo (11-09-2007 16:06)
10 Mimadriña, Hidalgo Cuñarro, Antonio de la Peña... isto esta sendo unha tertulia de moito carallo! :-)
Sr. Hidalgo, coñecía a referencia de Jordá Cerdá, pero recoñezo non telo lido. Penso que se trata dun intento de explicar os elementos célticos (falo só de lingua, o outro non me interesa) partindo dun preconcepto: antes dos romanos non houbo celtas. Pero se for o caso, un enigma resolto abre outro máis inquedante... qué había antes???. Quero deixar claro que eu falo do tema dende o máis xélido desapego, o único mito céltico ao que fun afecto é Vlado Gudeldj.
Sr. Antón de la Stone: Benvido, e vaia o meu agradecemento infinito polos seus incisos comentarios, que recomento: UN: Tanto celtoescépticos coma celtofanatas teñen máis contradiccións que un opusino gay. Pero o celtismo non é un tema tan banal, pois a#blgtk08# lingua (celta ou non) é unha creación cultural na que se reflicten moitos aspectos dunha sociedade. A filoloxía é unha ferramenta. Entendámonos, como arqueólogo o Celta para min non é un fin, senón un medio. DOUS: Santa-Olalla, Almagro Bosch, Menéndez Pidal e os membros do SEG formáronse como científicos antes da Guerra, e non renuncian doadamente ás súas ideas previas á mesma. Outra cousa é Carlos Alonso del Real, profe en Compostela nos anos 50, 60, e 70, fachísimo e intelixente patrón dos omniescépticos, e principal responsable da formación desa xeira de arqueólogos progres dos que falas, que demasiado frecuentemente confunden orixinalidade con nihilismo. A obra de Calo Lourido é un exemplo paradigmático. TRES: O Celta é un mito, todos estamos de acordo. Pero en canto boten a Stoitchkov e subamos a primeira falamos!!!
Comentario por O'Padín (11-09-2007 17:34)
11 Caro Frango: Non é para tanto, machiño, que para un foro intelixente que atopa un na web…
Pero veña, maticemos. A ver. Discrepo neso das supostas contradiccións dos “celtoescépticos”. Por pura definición. A un escéptico podes chamarlle duro de mollera, ceporro ou o que queiras, pero é o que afirma o que ten que convencer. Non hai contradicción posible: eu son escéptico no chollo do celtismo porque ninguén me ten convencido. Que lle vou facer se os celtistas non son quen sequera de cegar a algo tan obvio coma pode ser a mera definición do seu obxecto de estudio. E non falo de linguas, por suposto; falo da existencia ou non dun grupo social definido; outra cousa carece de interese. E se eles están a pelexar coma os galos da aldea irreductible, ¿cómo pretenden que os tome en serio?. Que se aclaren e me definan consensuadamente qué entenden por celta/celtas e falaremos. Mentres, asistirei divertido dende fora coma o que ve un documental da natureza do National Geographic. Agora ben: xa o digo nun recente artigo en Complutum: se ocurrise o prodixio, eu sería o primeiro en cobrirme a cachola con cinzas, vestirme de saco e sair á rúa dando grandes voces: CREDO, CREDO!!! En plan Pardo de Cela. De modo que agardo ansioso.
O único positivo de ir acumulando anos e de ter memoria histórica é que coñeces cousas de primeira man porque as viviches. Tratei de mozo tanto con Almagro coma con Santa-Olalla –e outros-, e traguei toda a súa producción por razóns obvias. E eran celtistas comme il faut. Celtistas e franquistas pura sangue. E a doctrina historiográfica franquista era celtista. Que fun á escola franquista, carallo, e estudiei aquelo dos iberos que viñan do sur, os celtas do norte e os celtíberos do medio, home!. De onde raios ven esa teima recente de facer a Franco anticeltista?. É que é o mundo do revés, tío.
E Alonso del Real. Agora resulta que#blgtk08# Alonso era anticeltista e foi a man negra que acabou co celtismo académico en Galicia. Manda carallo. Alonso anticeltista, o que hai que ver. Se cadra porque se escojonaba cos delirios celtopáticos dalgúns coñecidos galegos?. Vale se é por iso, pero a realidade é ben diferente. Seino de primeira man, e lembro, por citar un caso, unha xuntanza académica en Filoloxía con Millán, Monteagudo, Constantino e Alonso falando de celtas en Galicia. Pero claro, xa que Alonso fora falanxista e Franco decretara o fin dos celtas… Non se menciona que Alonso fora falanxista de mozo e chegou a ir a Rusia coa División Azul –mira: coma Berlanga, outro facha…-, pero non se menciona que era dos falanxistas de Ridruejo, e que era fonda, fonda, fondísimamente antifranquista. Pero se nos anos que o coñecín andaba a tontear co PCG, home!.
E o desa presunta xeneración de arqueólogos anticeltistas-nihilistas parida por Alonso, rien de rien, mon ami. Alonso non deixou escola –agás Vázquez Varela, se cadra… coñecido anticeltista, non si?-, e o grupo que se fai cárrego da arqueoloxía de Galicia a fins dos 70 dende o P.Sarmiento deriva básicamente do paso por Compostela de Balil, por eso se adican con preferencia ao mundo clásico. Son, entre outros, Fernando Acuña, Raquel Casal, Felipe Arias, Paloma Acuña, Ana Romero, Manolo Caamaño, Sierra… Algún anticeltista confeso entre eles?. Anos máis tarde “saímos” á luz os Toños Casal, Paco Calo, Pepa Rei, Jose Hidalgo, eu mesmo, e toda a recua posterior. Cantos anticeltistas confesos atopas?. Non se está a facer unha impostura historiográfica cando o que de veras destaca e a procesión dos caladiños?.
Vale, vale. Non fagas sangue co pobre Stoichkov, que fai honor ao seu apelido e agrada, estoico, a que llepoñan a cara coma un Cristo. É que chamándose así vai provocando.
Apertas. Vai medrando o número de “franjistas”.
Comentario por Antonio de la Peña (13-09-2007 13:32)
12 Benquerido Antón.
Ves coma no fondo coincidimos? eu tamén quixera saber o qué é un celta, xa o digo así textualmente no artigo. Un concepto que, repito, nin os contemporáneos tiñan claro. Para min é unha cuestión lingüística, principalmente, pois é a única cousa máis ou menos consensuada. Se é así, aquí falábase un dialecto celta. Non é difícil de recoñecer, ti mesmo o fas. De onde dis que ven o topónimo da túa benquerida Turoqua?.
E por darlle a razón a Hidalgo, para que mire que non hai contradicción, a cultura castrexa é autóctona, e a súa lingua (céltica, celtoide, chámalle X) tamén. Non fai falla unha invasión centroeuropea para explicala, foi aprendida con todo ese inmenso cúmulo de saberes (expresados en lingua indoeuropea) que conleva a expansión da revolución neolítica. As linguas non se trasmiten a lapotes, poden facelo doutro xeito: Ti dis software, internet, web e blog, e o teu xefe non é inglés. Ou sí?
Sei, por outra banda, que ti es dos poucos arqueólogos capaces de rectificar. E non é un lugar común decir que iso é de sabios.
Franco non tiña puta idea do que eran os celtas, e non me trabuco se digo que non tiña#blgtk08# puta idea de nada. A doutrina oficial (eu son vello como para tela sufrido na escola) era que había celtas, había íberos, e froito da súa unión (carnal?) saíran os celtíberos, que son o cerne da unidade nacional de E'paña, defensora de Numancia e fornecedora ao Imperio romano do mais chachipiruli do seu xenio, dende o estoico Séneca ata o expansivo Trajano. Pero isto é para os libros escolares, o anticeltismo dende a ditadura é doutrina elaborada e sutil, na que hai tanta ideoloxía coma no celtismo. Búscase a confusión e o descreto dunha mitoloxía nacional. Así estamos. Os arqueólogos deberíamos adicarnos a outras cousas.
Non digo que Alonso del Real fose anticeltista. Foi omniescéptico. Non o coñecín, pero cada vez que un nihilista comenza un "razoamento" do tipo "nada se pode saber" o xustifica cunha cita de Alonso.
O tema do artigo era outro: que a cuestión do celta hai que falala de vagar e sen prexuízos, facendo borrancho e conta nova, e sen terlle medo ás palabras. Porque é confusión e enfrontamento o que nos sobra.
Estamos ou non estamos todos dacordo?
Por certo, grazas polo teu franjismo, eu son tamén delapeñista.
Comentario por O'Padín (13-09-2007 15:41)
13 “El peso de la prueba recae sobre quién hace la propuesta”
Se hai que pregarse aos principios do adversario, facémolo. Os síntomas de debilidade podemos manifestalos honradamente sempre que faga falta, pero nunca en van.
A “proposta” que se discute é a seguinte: existen evidencias da presenza de elementos de cultura céltica na Galicia antiga que os historiadores deben explicar (medir, cuantificar, determinar, definir ou todo canto sexa esixido polas inquedanzas propias do coñecemento histórico do momento) A realidade desas evidencias é incuestionable, pois son moitas as probas aportadas, non na súa defensa, senón na súa simple e necesaria posta en evidenciada. Pola contra, ninguén foi quen de refutar esas evidencias. Por qué, daquela, recae nun ser consciente dun feito incuestionable demostrar a súa realidade, cando esta está a baternos a todos de fronte nos fuciños, a todos sen excepción? A proba da afirmación de min mesma é a miña simple presenza, ¿que máis proba teño que aportar? Hai que traer a colación por enésima vez os tropecentos testemuños lingüísticos que están na base da proposta e que son deliberadamente ignorados polos anticeltistas só porque lles molesta#blgtk08#n ou non saben explicalos?
Pero por qué temos que ser tan revirados?? O simple recoñecemento deses elementos revélase non só inquedanza celtista, toda vez que os mesmos detractores do celtismo xa se teñen proposto “xustificalos”, aínda que do xeito máis imaxinativo só por non recoñecer a incidencia dos feitos: como iso da celtorromanización tardía e outros fenómenos paranormais inexplicables ¿Por qué Galicia é o único lugar coñecido onde Roma, en vez de romanizar, celtiza? E outra boa: non se sabe qué son os celtas nin para qué sirven, nin porqué outros palurdos falan deles, pero, por se acaso, se hai evidencia desa cousa, será romana, tardía, culpa dos auxiliares lexionarios, etc. Si home si, os auxiliares celtíberos fundando castros arreo, bautizando a toda a parroquia e improvisando novas relixións, pois son capaces diso e de moito máis, como corresponde a un buen soldado de la Legión (ti-ti-ri-rí, ri rí…) A cura en saúde como método histórico… ¡Pero qué absurdo é este! ¡¡E onde se poña un bo machado de talón para definir a un pobo que se quite unha lingua!!
O tema non da pa’aburrirse, non oh! E todo o mérito non é dos celtistas, vivediós!
Saúdos a tod@s.
Comentario por Rosa Brañas (08-03-2008 16:30)
14 habría que preguntarse si realmente los celtas existieron como tal grupo etnico y cultural, mi respuesta es que no, las tribus denominadas celtas no son más ( ni menos) que un enorme conglomerado de grupos ganaderos y agricultores que comparten algunas soluciones similares en lo cultural y lo social, pero no son un grupo homogeneo ni etnicamente ni culturalmente hablando, el término celta es una invención romana para denominar a todos esos pueblos que conquistan en el norte y centro de europa, pero en ningún caso ellos mismos se denominaban así, es en este sentido un reduccionismo propio de un pueblo, el romano, que está construyendo un imperio, y que iguala a los conquistados por aquello en lo que se parecen y no en sus diferencias. La raíz celta de galicia no es más que la pervivencia de un mito romántico-nacionalista que poco tiene que ver con la realidad histórica(de hecho siempre he sospechado que los arqueólogos creadores del mito han llegado a falsificar pruebas para buscar concordar sus tesis con las fuentes, un ejemplo sería la famosa serpiente de troña que de castreña tiene lo que yo de santo, o el propio topónimo pura invención contemporánea) ni siquiera la visión unitaria y monolítica del mundo castreño como una cultura perfectamente única puede sostenerse hoy en día, no lo es desde el punto de vista étnico ni del cultural ni del "político".pero lo más grave del asunto es pretender establecer una relación directa entre el presente y ese pasado seudocelta como si eso nos aportase un plus identitario que nos salvará de la contaminación "españolista", que nos aparte de lo que realmente somos, y que implica un apasionamiento que va más allá de la pura curiosidad científica, es como practicar una fe que en el fondo no necesita pruebas, llega con creer...y aquí paz y despues gloria(solo hay que ver el reciente documental de la d#blgtk08#os sobre el mundo castreño galaico, que en algunos momentos parecía el cuento de asterix y obelix)... como indica cuñarro más arriba, en la articulación del mundo castreño se mezclan dos mundos culturales, por un lado lo atlántico, norte europeo, y por otro y tal vez con máyor peso, el mediterráneo(posiblemente desde mediados o principios de la edad de bronce), éste a traves de dos vías, una directa, la navegación comercial y otra indirecta, a traves de la península y las relaciones con la meseta. con pueblos que están a su vez recibiendo influencias diversas(tartesos, fencias griegas).En este sentido lo castreño tiene un componente exógeno más importante de lo que se considera tradicionalmente.Es más me voy a lanzar a la piscina, ya que hablamos de mitos, la influencias culturales en esa europa del bronce no solo llegan al NO, si no que tambien salen, en este sentido el mundo de los petroglifos atlánticos es una creación autóctona exportada a Inglaterra e Irlanda ligada al comercio de metales, estaño, fundamentalmente.Puede que aquí hallemos las respuestas a esos restos ligados a una lengua de raiz "celta", o protoeuropea,en Galicia y la propia articulación de la llamada cultura castreña.
Por cierto Sra, Rosa en su pecado está la penitencia:"¡Pero qué absurdo é este! ¡¡E onde se poña un bo machado de talón para definir a un pobo que se quite unha lingua!!", definir los pueblos por la lengua que hablan es un reduccionismo científico que no soporta la más mínima critica, o es que todos los hablantes del inglés forman parte de la identidad cultural Inglesa, se puede hablar una misma lengua y sin embargo formar parte de mundos culturales,sociales distintos.En todo caso emplear la historia como justificación del presente en vez de su explicación es algo que no me interesa en absoluto,simplemente pasaba por aquí...saludos a todos.
Comentario por pololo (26-02-2013 00:32)
15 grac#blgtk08#ias
Comentario por caniche rose en peluche (03-09-2013 11:21)
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal