|
|
|
|
|
|
| O ESTADO |
|
 O Estado é a base fundamental da sociedade organizada, o mecanismo que rexe calquera agrupación humana por moi primitiva e simple que sexa, dende a mínima tribo que habita na selva, até os complexos urbanos máis desenvolvidos. É o alicerce para a construción e mantemento das relacións sociais, fonte primixenia dos valores morais que, co tempo, van templando o carácter do Home, suavizando a súa natureza egoísta e, perfilando o que, quizais algún día, chegará a ser unha humanidade superior e máis achegada á Perfección. O Estado é o garante das liberdades, cando estas existen, da igualdade, aínda que nunca exista, dos dereitos fundamentais do Pobo, principiando polo dereito á propiedade privada, elemento indispensábel para o desenvolvemento social, e rematando polo dereito a expresarse libremente, sempre que non se atente contra o propio Estado. É un ser titánico intanxíbel, de difusa existencia e omnipresente a un mesmo tempo, do que só se poden advertir os fíos sutís da arañeira inxente cos que nos controla e manexa. É a maquinaria Creadora da loita polo poder, das libertades e opresións, da riqueza e da pobreza, da distinción entre o rico e o pobre, do plebeo e do patricio, do señor e o vasalo, do burgués e o nobre, do patrón e o asalariado, e así todo ao longo da Historia. El non é o vehículo poderoso que utiliza a ditadura para os seus esperpénticos fins, senón unha vítima inocente enleada nos noxentos tentáculos da megalomanía, sen recursos suficientes para liberarse. É a monstrosa engrenaxe burocrática nacida das augas turbulentas da necesidade, alleo ao Home, mais ancorado á súa existencia, que manipula, distorsiona e disfraza a realidade segundo os seus propios intereses para perpetuarse eternamente. Poden desaparecer as persoas mortais, os gobernos mutábeis, as políticas cambiantes, as sociedades seculares e as civilizacións milenarias, mais El permanece. Todo muda, agás o Estado. No seu interior acubíllase o berce da paz, o niño da orde e o fogar da xustiza, impartida con rectitude sobre os elementos discordantes coa súa natureza beatífica, pois o Estado é lexislador, parte demandante, xuíz, verdugo e condena, todo nun. É a Santa Trinidade multiplicada. Alén do Estado só existe a indolencia da barbarie, o baleiro do caos e a loucura da anarquía. |
|
|
|
|
| A AMIZADE |
|
 Un día, meu amigo e máis eu, decidimos construír unha torre de tixolos cerámicos sobre un solar baldío que eu tiña. Comezamos con moita ilusión a colocar os alicerces, baixo terra, que servirían de base para o resto da estrutura. Rapidamente avanzamos o traballo e axiña puidemos acometer o primeiro andar. Era unha torre de sección circular oca, pola que ascendía unha escaleira de caracol estreita e de forte pendente. Estabamos entusiamados coa nosa obra e a ledicia enchía as nosas fazulas ao mirarmonos un ao outro. Cada día ao rematarmos a xornada levantabamos a vista cara o ceo dende a porta de entrada, a ras do chan, e ollabamos orgullosos o traballo feito e facíamos promesas de que ao día seguinte avanzaríamos máis aínda. Hai que dicir que nos levou moito tempo, semanas, meses, quizais anos e aínda non chegaramos á metade da altura que eu tiña intención de acadar.
Certo día estaba eu colocando os tixolos para formar o oco dunha fiestra a través da cal se podería ollar unha preciosa paisaxe, e tan concentrado me atopaba que non me decatei da ausencia do meu amigo. Cando caín na conta da miña soedade asomei o corpo pola futura fiestra e albisquei o distante chan á procura del. Aló embaixo amoreábanse palets de tixolos, sacos de cemento e unha diminuta montaña de area que nos vindeiros días rematarían por incorporarse á magna obra. Nun recuncho baleiro, sentado sobre unhas táboas, dexerguei a figura do meu amigo. Saudeino coa man e el alegremente respondeume axitando os brazos. Mais na súa mirada, se a distancia non me enganaba, puiden ver un certo abraio, unha sorpresa non de todo reconfortante. Mais continuei co labor diario e pronto oín traballar o meu amigo noutra parte da torre.
Pasaron os días e decateime, cada vez mais decote, de que o meu amigo faltaba ao traballo na torre. Iso non me desanimou, senón que puxen máis empeño para demostrarlle a importancia que para min tiña a obra. Mais chegou un día en que el non apareceu máis. A torre construíaa eu só, e eu só subía pola súa empinada escaleira a diario. Entendín que, aínda que a torre non estaba rematada, nin sequera acadara a metade de altura, o traballo si rematara.
A torre segue alí en pé naquel solar baldío, pois estaba construída sobre fortes alicerces baixo terra, e o tempo non é quen de derrubala.
Quizais, algún día, o meu amigo volva e quizais, se el quere, lle construamos un par de andares máis. |
|
|
|
|
| FOLLA EN BRANCO |
|
 Na estarrecedora brancura da páxina baldeira albisco monstrosas aparicións e fantasmas espectrais froito da incapacidade para representar as delirantes elucubracións creativas que bolen na garrafa descerebrada que teño por cabeza.
Inclinado por unha natureza desequilibrada, o plano de infinita lonxitude, sen un diáfano término, amósase imposíbel de asoballar, afouto e indómito na súa dimensión monótona, incólume ante os dardos dispares cos que o castigo.
Inzar a súa indelébel superficie branca con intranscendencias absolutas ou axiomas parciais nun exercicio de autocomplacencia, preséntase coma un problema de irresolubeis incógnitas. E agoniado pola súa orografía chá, puída e inmutábel experimento novos conceptos enguedellados e artificiais até o sopor, por ver, dese xeito, se acado un nivel respectábel de estupidez que me permita dinamitar os seus alicerces etéreos.
Enfrontado inerme a superficie nívea aspiro a transgredir as apáticas leis que a conforman, mudándoa, transformándoa, trocando a esencia intrinseca que atesoura con cobiza. Mais teimuda, amosa unha inercia monolítica e inamobíbel que contaxia o meu espírito esgazándoo en anacos inconexos, ilexibeis e inzados de sinsentido. E non son quen de penetrar a cutícula pálida deste ser titánico, canto máis pretendo ferir a súa pel con despropósitos lingüisticos á procura da intemporalidade, máis dura se torna e insinuando un sorriso despectivo demostra que baldías e patéticas son as miñas pretensións.
Desesperado vexo agora, que a metade da páxina está cuberta dunha pátina, dun mofo azulado e insubstancial que se retorce en regueiros vermiculares e noxentos. E pregúntome, observando a incongruente realidade da folla, dividida en dúas irreconciliabeis porcións adxacentes, cal das dúas metades paga a pena ler, a azul ou a branca? |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
