de Guizán


Caderno Dixital de Antón Tenreiro
Caderno digital de Antón de Guizán .

O meu perfil
antontenreiro@gmail.com
 CATEGORÍAS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

A POESÍA AO RESCATE DOS FRESCOS DOS VILARES
A Asociación Socio-Cultural Lareira de soños e o grupo poético NPG Nova Poesia Guitirica chaman a crear poemas que inclúan nos seus versos SALVEMOS OS FRESCOS DOS VILARES e FRESCOS DOS VILARES, V SÉCULOS DE NÓS. O estilo, métrica e idioma son libres. O prazo límite de recepción dos poemas será o 30 de novembro.
Esta iniciativa busca coa poesía reivindicar ás administracións públicas a restauración destas importantes pinturas do S.XVI. Os poemas recibidos serán publicados nas redes sociais das dúas entidades e unha vez recibidas todas serán enviadas ao conselleiro de Cultura da Xunta de Galicia, e aos titulares da Igrexa, Deputación Provincial de Lugo e Concello de Guitiriz. Tamén serán editados en formato dixital para a súa descarga gratuita.
Os poemas poderán enviarse ao correos
dosvilares@gmail.com
nnpggazeta@gmail.com

A iniciativa busca sensibilizar ás diferentes administracións para evitar a perda destas importantes obras artísticas (están incluidas na lista vermella do património estado) de estilo gótico hispano-flamenco dos mestres de Parga e Nogueira.
Casi cinco anos de promesas, visitas, iniciativas parlamentares, valedor do pobo, conferencias, edicións de diptucos, videos etc que resultaron infructuosos diante da administración mentras que o paso do tempo, as humidades e a falta de protección siguen a deteriorar as pinturas co risco de desaparición definitiva si non se toman medidas para evitalo.

A acción poética culminará con un recital poético para reclamar a restauración dos frescos.

Será a poesía quen conmova os fríos corazóns institucionais? A Lareira de soños e a NPG diránllelo en verso...

#SalvemosOsFrescosDosVilares
FRESCOS DOS VILARES/V SÉCULOS DE NÓS.
Categoría: Xeral - Publicado o 28-10-2019 10:03
# Ligazón permanente a este artigo
O CINE CLUBE LAR DE UNTA VOLTA O DÍA 23

Despois da exitosa inauguración o pasado mes do Cine Clube LAR DE UNTA, coa proxecció de ESTRUTURAS/PEL CONTRA PEL con numeroso público e un animado coloquio, éste prosigue coa proxección este mes dun filme que traspasa a história da pantalla e mesmo contribue a recuperar un pateimonio inmaterial de grande valor ademáis de homenaxear a tantos heroes ocultos en forma de artistas do mar. Dos gaiteiros do mar é tamén un rescate dunha história do noso que grazas ao traballo de GZmúsica, Borneira, Martín Rodas, e Xurxo Souto sae a flote e navega entre nós agora tamén polas augas de Betanzos noutrora fondas, da man desa grande idea que é o Cine Clube LAR DE UNTA. O día 23 o grande Xurxo virá a proxectarnos o seu traballo pero traerá tamén contos e cantares do mar e da terra para compartir cos que nos acheguemos á rúa Pescadería 3 do casco histórico betanceiro. Despois desta proxección, o Lar tenfixado o 3° xoves de cada mes para as seguintes películas, agás coincidencia con festivo ou víspera que pasaría ao mércores anterior.

DOS GAITEIROS DO MAR a anatomía do filme:

Xurxo Souto codirixe xunto a Marín Rodas o documental Dos gaiteiros do mar, unha fita que recupera a memoria dos mariñeiros-gaiteiros que se embarcaron nos anos sesenta e setenta con destino ao Gran Sol, a Terranova, a Namibia. A eses e outros moitos lugares levaron a nosa música. Xurxo presentará o documental o mércores 23 de outubro no Cine Clube LAR DE UNTA ás 20:30. A entrada, de balde até completar o aforo.

?Tocaron a gaita en Terranova, en Namibia, no mar do Carburo; fixeron música mestiza e cosmopolita mesmo antes de que existisen esas palabras?. Así resume Xurxo Souto a historia de Dos Gaiteiros do mar, o documental producido por Borneira Audiovisual que codirixe xunto a Martín Rodas e que se proxectará o mércores 23 no Cine Clube LAR DE UNTA coa presenza do próprio Xurxo Souto. Nesta fita recupérase o relato dos gaiteiros-mariñeiros que nos anos sesenta e setenta embarcaron cara ao Gran Sol. As voces que recolle o documental pertencen a Manuel Sotelo (Manoliño De Donón) e Lito de Pinténs. A súa historia é a historia da música tradicional lonxe da terra, das gaitas máis alá da terra firme , alén do noso horizonte. Eles son os gaiteiros do mar deste documental que, segundo Souto, servirá para provocar a ?descuberta dun mundo? que descoñecemos na Galicia. ?Hai gaiteiros do mar que non coñecemos, dos que non sabemos nada. Ben seguro que despois deste documental, descubriremos moitos máis?, sinala Xurxo Souto.

?Pouco se ten falado dos gaiteiros do mar?. Talvez, esa frase pronunciada polo Peix de Aldán, foi a mecha. Acabou por prendela a aparición dunha cinta histórica, un vello casete que resumía co play o son das gaitas sobre o mar. ?Rubén Bastón trouxo ao programa Mil Ribeiras da Radio Galega un casete gravado no Gran Sol, no que se escoitaba o son da gaita mesturado cos motores do barco e con toda as armonías do mar; unha marabilla?, lembra Souto. Esa gravación, titulada Nos mares do Gran sol, resulta ser unha sorte de long-play na que se escoita a gaita de Manoliño de Donón, o tamboril de Feliciano de Donón e o bombo de Manuel Martínez Santomé. Os tres marcharan ao Gran Sol, embarcados no Ría de Aldán e unha noite, Santomé, xefe de máquinas do barco, afanouse por gravar a repichoca. Era 1974.

?Ao escoitar a cinta, que nos pasou Xurxo, a min impactoume eses momentos en que están todos tocando e de súpeto para a música. Eran os golpes do mar o que interrompían. As ondas facíanlles perder o equilibrio. Cando máis capeaba, máis tocaban?, explica Daniel Lavesedo, guionista do documental. ?É que eles tocaban nos momentos nos que non se podían fanear, con mal tempo, con ondas de metros e metros?, completa Xurxo Souto, quen coñeceu a importancia de levar os gaiteiros ao mar grazas á preparación do seu libro Contos do mar de Irlanda (Xerais, 2014). Nese título Souto descubriunos aos terrícolas, ?o prodixioso saber gremial do mar?. ?Os terrícolas non sabemos nada do mar e, no fondo, o mar é a única industria futura que nos vai quedar, que non podemos perder. Poderán deslocalizar Inditex totalmente ou poderán trasladar a Citroën, pero o mar é o que sempre nos vai quedar. E aínda así, a nosa educación baséase na terra. Non sabemos nada?, reflexiona Souto.

Para superar ignorancias e recuperar memorias, Xurxo Souto publicou este libro que o levou a querer descubrirnos a historia destes gaiteiros do Hío, Manoliño e Lito, que embarcaron coas súas gaitas e levaron a música tradicional desta terra a través das correntes mariñas, dende o Gran Sol até Namibia, durante anos de ir ao mar.

O documental sabe a Terranova e ao Gran Sol. Tamén a Namibia. Mais, sobre todo, sabe e soa ao Morrazo. Porque no Hío e Aldán comeza todo. Naqueles lares, medraron Manoliño de Donón e Lito de Pinténs. Alí aprenderon a tocar a gaita e alí deveceron, xa na adolescencia, con subir ao Palco de Nerga, no Carnaval do Gaiteiro do Hío. Pero o mar roubolles a posibilidade. Cumpría embarcar. ?A min sempre me gustou a gaita e sempre quixen tocar no Carnaval. Pero poucos días antes, tiven que marchar para o Gran Sol. Houbo que embarcar e xa non puiden?, lembra o propio Manoliño de Donón, un dos protagonistas do documental. ?Tocar no Carnaval do Hío era unha das máximas aspiracións para un gaiteiro, unha festa de gran tradición, de gran interese. Debiamos ter 16 ou 17 anos... por aí. Pero é o que ten mariñeiro. A Manuel chamárono e marchou para embarcar. Estivo máis de vinte anos no mar, nunca puido tocar no Hío?, lembra Lito, quen tamén estivo nas cubertas durante tres anos tras rematar a mili.

?A vida de mariñeiro de verdade foi a de Manuel, a miña foi curta, estiven tres anos en barcos? sinala Lito, quen sempre embarcou coa gaita no medio da equipaxe. ?É que era un compañeiro máis na tripulación, servíanos de entretemento, para desconectar do traballo, para escoitar música naqueles días nos que non pescabas?, sentencia o propio Lito. Para Manuel, a historia coa gaita foille semellante. ?A min algún patrón me dixo aquilo de que sen a gaita, eu non subía ao barco?, rememora Manolito.

No Carnaval do Hío comezou unha frustración. E no Carnaval do Hío, corenta décadas despois, tamén rematou. Porque naquel 2015, foi Xurxo Souto quen argallou para suturar a ferida. Reuniunos para que puidesen tocar xuntos. E non contento coa emenda, quixo deixar testemuño. Para eso enredou a Gzmusica.com, que se implicaron decontado na gravación da actuación primeiro e, despois, na rodaxe e montaxe do documental.

?Este é un documental horizontal, todos somos directores no fondo. E fixémolo con moito cariño e humildade... Ás veces, o audiovisual chega aos sitios arrasando e nós fomos ao Hío cunha tremenda humildade. Porque o Carnaval do Hío é a súa festa e nós falamos coa comisión, con moito agarimo para que eles puidesen tocar e nós gravar?, explica Xurxo Souto. E alí, sobre o Palco, corrixiuse a historia destes gaiteiros do Mar.

?As cousas do mar non se contan na terra?. Esta máxima, do Machín de Muxía, tírase do libro Contos do mar de Irlanda. Mais ningunha máxima está libre de sucumbir á emenda. Sobre todo cando ten máis de fraude ca de lema. Iso é algo que ten claro tanto Xurxo Souto coma os seus compañeiros de equipo. ?Non é certo iso de que as cousas do mar quedan no mar. Os mariñeiros queren e poden contar as súas historias, historias que importan. Só hai que querer escoitalas, preguntar. Eles quererán contalas se a xente lles dá valor?, sinala Daniel Lavesedo, quen engade que ?eles en moitos casos non lles dan o valor que teñen as súas vivencias porque as viviron no día a día, pero son cousas fóra do común.?

Nas vivencias, o documental atopa outro dos seus piares. ?Pasamos horas con eles, gravando, fomos as súas casas?, sinala Lavesedo sobre un documental no que as voces e as historias pertencen, ademais de a Manoliño de Donón e a Lito de Pinténs, a Feliciano de Donón, Manuel Martínez Santomé e mesmo ao Peix de Aldán, o encargado de poñerlle a voz en off á película.

Manoliño de Donón levou a música tradicional do Morrazo polo mundo adiante. Sobre os barcos, entre as redes, do Gran Sol a Namibia. Ao seu carón, viaxaba a súa gaita. Tocaba cando podían e cando non podían facer outra cousa. Ás veces, a música sucaba os mares, non quedaba nos camarotes. Chegaba a outros barcos, en auténticas foliadas atlánticas. ?Faciamos concertos a distancia en realidade. Porque nós tocabamos coa radio conectada a outros barcos, tamén escoitaban a nosa música, estabamos así sempre máis acompañados?, lembra un Manoliño que en Walvis Bay, Namibia, sorprendeu tamén coa súa gaita. ?Pasamos alí un fin de ano e convidáronnos a tocar nunha discoteca, na festa de noitevella. O dono era un portugués e quixo que actuásemos. Non o podo dicir seguro, pero vaia... Foi a primeira vez que toda aquela xente escoitara unha gaita na súa vida.? Probas para defender esa tese non lle faltan. Porque na alfándega, viuse na obriga de tocala diante dos funcionarios fronteirizos. Eles non recoñecían un instrumento, sospeitaban unha arma. ?Waepon, weapon?, berrábanlle, talvez asustados, perante o inaudito. Xamais viran tal cousa. Quizais non a volveron ver.

Lito, pola súa banda, tamén ten lembranzas de momentos emocionantes que viviu co fol da gaita baixo o brazo. Ao outro lado do océano, no Atlántico Norte, tocou polas rúas de Saint Pierre et Miquelon, unha pequena illa situada fronte ás costas de Terranova. ?Era Nadal e tocamos polas rúas, cheas de neve. De súpeto tiráronnos, o que pensabamos que era un ladrillo. Deixamos de tocar, pensando que estabamos a molestar. Pero non era ningún ladrillo, era unha caixa de bombóns que nos guindaran dende un convento de Monxas?, explica un Lito que, ao igual que Manoliño, chegou a cativar unha audiencia inesperada nunha discoteca. Neste caso, en San Xoán de Terranova. ?O noso capitán era amigo dun canario que tiña alí un local. Visitounos no barco xusto cando andabamos a tocar. Pediunos que foramos a súa discoteca a tocar, nos dixémoslle que non era boa cousa, que só tiñamos a gaita e que as pandereitas eran improvisadas, que estaban feitas con chapas?. Ao final, accederon a baixar do barco, a enfrontarse ao público.?Comezamos a tocar na discoteca, que era un sitio grande. De súpeto, ateigouse a pista de baile... Eran todos galegos, non os coñeciamos, pero estaban alí. Sempre hai galegos a onde vaias. Foi moi emotivo?, conclúe Lito.

Di Xurxo que o 23 "levaremos o mar do Morrazo e de Namibia ao mar de Betanzos, un mar fondo noutrora que hai que lembrar para a memória colectiva". Ningién ficará indiferente dia te dun filme que toca o nóso corazón e a fachenda do que somos, unha potencia no mar e na música, un país de artistas. Así pois, no LAR DE UNTA, Dos Gaiteiros do Mar, mercores 23 ás 20:30! Medre o mar!!
Categoría: Xeral - Publicado o 03-10-2019 20:57
# Ligazón permanente a este artigo
SARA VERES, MARICA CAMPO E TRES VILARIÑAS

Entre os moitos prémios e recoñecementos da Terra Chá, os criados nos Vilares están a consolidarse cada ano, un deles con seis edicións e outro xa no seu terceiro ano. Son os prémios da VI edición Trapeira de Honra e da III edición do Certame Vilariñas de micro poesía o vindeiro 19 de Outubro ás 19:00 na Casa Habaneira de Guitiriz convocados pola Asociación Socio-Cultural Lareira de soños e polo grupo poético NPG Nova Poesia Guitirica. O prémio Trapeira de Honra corresponde este ano á emprendedora Sara Veres Vazquez 'Sara das Reixas'. Nas edicións anteriores foron recoñecidXs José María Díaz Castro (póstumo), Romaría Labrega da Chaira, o músico José Díaz 'Pepe de Cristos', á Labrega Asunción Lobeiras 'Asunción dos Ares' e ao emigrante en Euskadi e activista cultural Raúl Río.
Na III edición do Certame Vilariñas corresponde o primeiro prémio á viguesa con orixes en Begonte Beatriz Coira Ríos, o 2° prémio ao berciano Manuel González Prieto e o 3° prémio á arousana Ana García Rivas que se farán coa fermosa figura deseñada pola artista Viki Rivadulla, pezas únicas feitas a man que conforman a imaxe deste concurso cada día máis popular.
Así como no 2018 homenaxeamos a Alfonso Blanco Torrado, na edición 2019 honraremos á escritora, mestra e poeta Marica Campo, orixinaria do Incio e con fondas vinculacións a Guitiriz e á Terra Chá. O agasallo de Marica foi deseñado pola poeta de Labrada Branca Villar. Neste acto, no que se xuntarán por primeira vez estes tres recoñecementos, contaremos con importantes participacións poéticas e musicais e será aberto ao público.Pastora Veres, Luz Campello, Anxela Gracián e o acompañamento poético-musical de Corredores de Sombra intervirán neste acto conducido polo presidente da Lareira de soños, Antón de Guizán e pola poeta vilalbesa María Xosé Lamas. O acto estará presidido pola alcaldesa de Guitiriz, Marisol Morandeira, que fará entrega do prémio Trapeira de Honra a Sara Veres que será obsequiada tamén con un retrato da artista Isabel Pardo. Ambos prémios foron inspirados en José María Díaz Castro, o poeta das cousas pequenas, nos que se valoran a xentes anónimas do rural e ás poesías pequenas á marxe de recoñecementos institucionais e fóra dos grandes focos mediáticos. Tod@s, Sara, Beatriz, Manuel, Ana e Marica son merecentes desta honra e do fermoso acto que teñen preparado @s dos Vilares. Haberá que estar...

Categoría: Xeral - Publicado o 01-10-2019 18:50
# Ligazón permanente a este artigo
III RECITAL DE POESÍA EN FEMININO EN SAN SADURNIÑO
Apuntade xa mesmo esta data: sábado 21 de setembro. Ese día a partir das 17.00h. temos unha cita coa poesía amadora de vangarda no III Recital de Poesía en Feminino organizado pola Concellaría de Igualdade, ao que asistirán 27 creadoras e creadores de San Sadurniño pero, sobre todo, doutras partes de Galicia. Na súa maioría adscríbense a movementos consolidados, como In nave civitas/ urbano Lugrís Nomades do verso/Antón Borrazás, a Irmandade poetica luso-Galaica ou a NPG Nova Poesía Guitirica, aínda que tamén acudirán representantes doutros de recente creación, como o colectivo Moraima xurdido en Fene. Será un encontro co que reivindicar tanto a literatura e a oralidade do sentimento como o rol feminino na arte das letras e en calquera outra faceta da vida que, ademais, contará coa ambientación musical das violonchelistas locais Inés e Irene Arroyo.

O departamento municipal de Igualdade leva tres anos promovendo o seu encontro poético co que darlle voz a poetas que avogan polo verso reivindicativo, polo berro sentido contra os desequilibrios da sociedade e, nomeadamente, contra o patriarcado que o segue tinguindo todo, tamén a creación literaria. E como cada ano desde o seu inicio encarga a organización ao grupo poético NPG Nova Poesia Guitirica, grupo activo e consolidado criado a partires da desicatória das letras galegas ao poeta vilarego Xosé María Díaz Castro.

Este ano a cita fixouse para o sábado 21 de setembro e a ela acudirán representantes de varios colectivos que teiman na poesía amadora como xeito de expresión, malia ser este o xénero literario con menor visibilidade ou, dito doutro xeito, cunha maior dificultade para chegar ao grande público.

Males menores que, porén, se ven compensados por unha liberdade case absoluta de estilos e formatos que non se pode atopar na prosa, no teatro nin en ningunha outra arte. A poesía sae de dentro de cadaquén sen imposturas. É o que se sente feito verbo, unha porta que se abre de par en par no peito de quen escribe para deixarnos entrar no seu ser, no seu pensamento, acadando unha significación aínda maior cando é a propia autora ou autor quen recita os seus poemas.

E, en San Sadurniño, teremos todo iso xunto nun encontro que terá lugar na Casa do Concello, concretamente no seu patio interior no Pazo da Marquesa se vai bo tempo e, se non, na Casa da Cultura. A relación de participantes chega a 27, procedentes de Fene, Ferrol, A Coruña, Pontevedra, As Pontes, e toda a zona da Terra Chá. Na súa maioría trátase de poetas que comparten intereses temáticos e creativos en colectivos como a Nova Poesía Guitirica, Moraima -nacido en Fene a raíz dun curso de escritura da AELG- ou In nave civitas/Urbano Lugrís entre outros.

Son Mariola Hermida, Loreto de Castro, Teresa Ramiro, Alberte Momán, Luís Mazás, Antom Laia, Miguel Queipo, Moncho Bouzas, Clara Blanco, Emilia Martínez Fuentes, Pilar Maseda, Branka Villar, María Xosé Lamas, Luz Airado, Raquel Díaz Seijas, José Carlos Ulloa, Sonia Mauriz, Ramiro Vidal Alvarinho, Ánxela Gracián, Maribel Serantes, Esther Val e Asun Blanco, quen compartirán declamacións coas poetas locais Alba Rivera, Ángela Arnosa, Consuelo Picos e Nerea Calvo, xunto co poeta de Moeche Alfonso Venancio.

A sesión terá tamén parte musical, da que se encargarán as irmás Inés e Irene Arroyo Orro, veciñas de Igrexafeita e excepcionais violonchelistas que lle sacarán o máximo partido ás partituras e á acústica do patio interior do Concello. O III Recital de Poesía en Feminino presentarao Ana B. Gundín, titular da área de Igualdade, e Antón Tenreiro, coñecido no mundo poético como Antón de Guizán membro da NPG Nova Poesia Guitirica.


NPG NovaPoesiaGuitirica
npggazeta@gmail.com
http://npggazeta.gal
Categoría: Xeral - Publicado o 17-09-2019 09:54
# Ligazón permanente a este artigo
UM BETANÇOS DE CINEMA

Do Alfonseti ao Lar de Unta.
Nace o Cine Clube de Betanços.

Betanços tem a honra de contar coa sala de cine em funcionamento máis antiga do estado, o cine Alfonseti, um fermoso templo cargado de história para aqueles que gostamos das artes audiovisuais, coa sorte, ademáis de ter recuperado melhoras das versões técnicas para as projeções coa ajuda da Deputação Provincial da Corunha. O concelho tem retomado a programação de filmes no velho cine com um programa de cintas premiadas com os Oscar de Hollywood e algumas películas infantís. O Alfonseti é também a sede da mostra anual que se fai adicada a algúns/as famos@s realizadores/as ou actores/as e também algúm que outro acto institucional. Os meus parabéns pola recuperação da actividade para a que foi concebido o Alfonseti independentemente da análise concreta da programação ( por algo se começa). É sempre saudável que un concelho conte com um cinema público si éste tem a possibilidade de fazer alguma programação alternativa ao cinema comercial (fundamentalmente norteamericano) que inunda os cines privados dos centros comerciais e de ocio das grandes cidades, aínda que esse papel não o enche aínda Betanços. O cinema está na prática circunscrito a centros de ocio e comércio sendo cada día máis dificil a supervivencia em vilas e barrios das salas de cinema. Pero em numerosas cidades e vilas galegas está a reviver um fenómeno alternativo: os clubes de cinema ou cine clubes, que projetam ciclos de filmes de países europeios, africanos ou de Sudamérica, cinema de autor e novos projectos de cinema galego, coloquios, jornadas e mesmo mostras que dam a conhecer outro mundo audiovisual fóra da grande industria de consumo de massas. Na rede galega de cine clubes, muitos deles asociados a FECIGA (Federação de Cine Clubes de Galiza), coexistem propostas de éxito como o Cine Clube Padre Feijoo de Ourense com propostas máis humildes pero de grande originalidade como o Cinema Palleiriso numa aldeia de Chantada ou com outras em vilas como Bueu, Sarria, Vilagarcía ou os moi activos de Compostela entre uma numerosa listagem ao longo do país.
E Betanços não vai ser menos. A Associação Gastronômica, Cultural, Desportiva e Juvenil LAR DE UNTA vem de anunciar a constituição no seu fermoso local do Cine Clube Lar de Unta, que inaugurará as projeções o día 28 de setembro ás 21:00 coa estrea do filme ESTRUCTURAS, PEL CONTRA PEL de Xosé Antón Bocixa e Paco Gallego dentro do ciclo "CINEMA DAQUÍ" que traerá polo Lar filmes de realizadores galegos como o polifacético Xurxo Souto, Marcos Nine, Eduardo Maragoto, Cibrán Tenreiro ou também dos premiados internacionalmente Lois Patiño ou Eloi Enciso entre outros, como o produtor Felipe Laxe ademáis de contar nas projeções cos próprios diretores, actores ou produtores para colóquios co público. Em resume, un cine clube ao máis puro estilo clássico que é moito de agradecer nestes tempos nos que semelha que também no cinema tudo está globalizado, e nos que os cine clubes suponhem uma alternativa cultural e artística revolucionária. Tra-lo ciclo de novos criadores galegos viriam outros por temáticas ou países, versões originais, passes infantís ou ocasionais coincidentes com celebrações e temáticas tradicionáis.
Uma sorte de ideia que ao contrário de competir coa programação municipal, complementaa e reforça a oferta cultural em Betanços e mesmo pontualmente poderán (para bem da vecinhança) colaborar nalgumas propostas. As actividades do cine clube Lar de Unta serán gratuítas, aspecto este que não é fundamental pero que ajuda a animar-se a desfrutar dum cinema que não será possivel ou dificilmente visionar noutro lugar máis cercano. Aproveito para saudar esta fermosa iniciativa e parabenizar ao Lar de Unta que tem colhido folgos para trasladar-nos sugerentes propostas culturais desta associação que forma parte da história recente da cidade de Betanços. Vémonos o día 28 no Lar de Unta, no coração do casco histórico dum Betanços de cinema!!!
Categoría: Xeral - Publicado o 12-09-2019 16:09
# Ligazón permanente a este artigo
UM BETANÇOS DE CINEMA

Do Alfonseti ao Lar de Unta.
Nace o Cine Clube de Betanços.

Betanços tem a honra de contar coa sala de cine em funcionamento máis antiga do estado, o cine Alfonseti, um fermoso templo cargado de história para aqueles que gostamos das artes audiovisuais, coa sorte, ademáis de ter recuperado melhoras das versões técnicas para as projeções coa ajuda da Deputação Provincial da Corunha. O concelho tem retomado a programação de filmes no velho cine com um programa de cintas premiadas com os Oscar de Hollywood e algumas películas infantís. O Alfonseti é também a sede da mostra anual que se fai adicada a algúns/as famos@s realizadores/as ou actores/as e também algúm que outro acto institucional. Os meus parabéns pola recuperação da actividade para a que foi concebido o Alfonseti independentemente da análise concreta da programação ( por algo se começa). É sempre saudável que un concelho conte com um cinema público si éste tem a possibilidade de fazer alguma programação alternativa ao cinema comercial (fundamentalmente norteamericano) que inunda os cines privados dos centros comerciais e de ocio das grandes cidades, aínda que esse papel não o enche aínda Betanços. O cinema está na prática circunscrito a centros de ocio e comércio sendo cada día máis dificil a supervivencia em vilas e barrios das salas de cinema. Pero em numerosas cidades e vilas galegas está a reviver um fenómeno alternativo: os clubes de cinema ou cine clubes, que projetam ciclos de filmes de países europeios, africanos ou de Sudamérica, cinema de autor e novos projectos de cinema galego, coloquios, jornadas e mesmo mostras que dam a conhecer outro mundo audiovisual fóra da grande industria de consumo de massas. Na rede galega de cine clubes, muitos deles asociados a FECIGA (Federação de Cine Clubes de Galiza), coexistem propostas de éxito como o Cine Clube Padre Feijoo de Ourense com propostas máis humildes pero de grande originalidade como o Cinema Palleiriso numa aldeia de Chantada ou com outras em vilas como Bueu, Sarria, Vilagarcía ou os moi activos de Compostela entre uma numerosa listagem ao longo do país.
E Betanços não vai ser menos. A Associação Gastronômica, Cultural, Desportiva e Juvenil LAR DE UNTA vem de anunciar a constituição no seu fermoso local do Cine Clube Lar de Unta, que inaugurará as projeções o día 28 de setembro ás 21:00 coa estrea do filme ESTRUCTURAS, PEL CONTRA PEL de Xosé Antón Bocixa e Paco Gallego dentro do ciclo "CINEMA DAQUÍ" que traerá polo Lar filmes de realizadores galegos como o polifacético Xurxo Souto, Marcos Nine, Eduardo Maragoto, Cibrán Tenreiro ou também dos premiados internacionalmente Lois Patiño ou Eloi Enciso entre outros, como o produtor Felipe Laxe ademáis de contar nas projeções cos próprios diretores, actores ou produtores para colóquios co público. Em resume, un cine clube ao máis puro estilo clássico que é moito de agradecer nestes tempos nos que semelha que também no cinema tudo está globalizado, e nos que os cine clubes suponhem uma alternativa cultural e artística revolucionária. Tra-lo ciclo de novos criadores galegos viriam outros por temáticas ou países, versões originais, passes infantís ou ocasionais coincidentes com celebrações e temáticas tradicionáis.
Uma sorte de ideia que ao contrário de competir coa programação municipal, complementaa e reforça a oferta cultural em Betanços e mesmo pontualmente poderán (para bem da vecinhança) colaborar nalgumas propostas. As actividades do cine clube Lar de Unta serán gratuítas, aspecto este que não é fundamental pero que ajuda a animar-se a desfrutar dum cinema que não será possivel ou dificilmente visionar noutro lugar máis cercano. Aproveito para saudar esta fermosa iniciativa e parabenizar ao Lar de Unta que tem colhido folgos para trasladar-nos sugerentes propostas culturais desta associação que forma parte da história recente da cidade de Betanços. Vémonos o día 28 no Lar de Unta, no coração do casco histórico dum Betanços de cinema!!!
Categoría: Xeral - Publicado o 12-09-2019 16:09
# Ligazón permanente a este artigo
GUITIRIZ VILA TERMAL?
Cando un chega ás proximidades de Guitiriz, pode ver nas estradas grandes letreiros co lema "GUITIRIZ VILA TERMAL" e outra sinalética vertical que indica a dirección do balneário hotel na parroquia de Lagostelle, capital do concello.

Efectivamente Guitiriz é o concello da pedra e da auga. Contou en tempos con dous importantes balnearios, o de Pardiñas, e o de Lagostelle que desde hai dous anos sigue pechado tamén. Fontes e regatos con propiedades caracterizan a Guitiriz.

En concreto as propiedades das aguas da fonte de San Xoán de Lagostelle, descubertas a comenzos do século XVII, foron recoñecidas en 1902. O hotel está levantado sobre un edificio de comenzos do século XX, obra do arquitecto Juan Álvarez de Mendoza, que mantén a súa estructura orixinal. Conta con máis de 100 cuartos e foi reaberto en 2002.
Hai dous anos fechou, quedou en situación de abandono e padeceu diversos roubos e expolios.

Sen ánimo de reincidir na situación que xerou o seu peche definitivo, o expolio e abandono físico e tampouco no reparto de responsabilidades (hainas) da súa esperpéntica situación, si que é unha obriga coñecer a súa situación e que as diferentes administracións inicien as xestións para devolver o edificio ao seu uso. O Balneario de Guitiriz, máis aló dun negocio que precise rendabilidade, é un motor económico para o concello de Guitiriz, unha referéncia turística para a Terra Chá e outro activo na rede termal de Lugo e Galiza.
Localizado nun lugar ben comunicado por estrada, co camiño norte de Santiago ao pé, a poucos kilómetros de varias cidades importantes e de dous aeroportos, resulta incomprensíbel a actual situación deste complexo hoteleiro e termal.
Non se entende Guitiriz sin o seu balneário e polo tanto o novo goberno local, en alianza coa Deputación Provincial, deben sumar esforzos para reclamar aos actuais propietarios e á Xunta de Galicia as medidas e apoios necesários para a súa venda en concdicióna razonábeis para o seu uso hoteleiro e termal no menor tempo posíbel. Esa debería ser a prioridade en Guitiriz unha vez comprometida a construcción do novo centro de día da Casa da Botica, ese "proxecto estrela" do pasado mandato.
E neso, como en outros asuntos de interese xeral para o concello, tódalas forzas políticas deben estar unidas e ser partícipes primeiro da información e despois das accións que se leven a cabo nesa tarefa.
Guitiriz ten multitude de atractivos no seu patrimonio natural, arqueolóxico, reljxioso, cultural e inmaterial pero precisa da súa sinal identitaria e de dotación hoteleira de calidade para convertir eses atractivos nun importante xerador de emprego e economía, nun motor de progreso. Debe traballar para recuperar pateimonio deteriorado e estar preparado para ese Xacobeo que está ás portas e que eses letreiros das estradas que poñen Vila Termal sexan unha realidade novamente e que os anuncios do balneario non conduzan a unha grande ruína.
Queremos que Guitiriz volte a ter aberto o Hotel-Balneario e que sexa real o que anuncian eses letreiros das estradas.
Póñanse a elo e tod@s o agradeceremos.
Categoría: Xeral - Publicado o 01-09-2019 19:30
# Ligazón permanente a este artigo
CARVALHO CALERO SEGUE A SER UM MALDITO
Nos passados días piudem comprovar que Ricardo Carvalho Calero, pese a ter-lhe adicado as letras galegas 2020, segue a ser um proscrito. A Associação que presido, a Lareira de sonhos dos Vilares e o grupo poético NPG Nova Poesia Guitirica tenhem recuperado o prólogo da segunda edição do poemario NIMBOS de José María Díaz Castro, para a súa divulgação gratuíta, um feito salientável devido a que esse prefácio só foi editado em 1981 pola Editora Nacional hoje desaparecida e com 2000 ejemplares esgotados há muito tempo, no ano 1985 também AGAL recuperou o texto numa publicação que recolhía variados escritos do professor, pero aínda assim, o acceso a esse prólogo fai-se bem complicado. O fito da divulgação e a súa recuperação numa publicação digital para a descarga gratuíta em PDF, foi enviado aos diferentes meios em papel e digitais, e agás uns poucos de marcado carácter reintegracionista e um de ámbito local ningúm outro recolheu esta nova. Há duas semanas, em varios meios nos que publico habitualmente, aconteceu algo semelhante com um artigo sobre a relação de Díaz Castro com Carvalho Calero e só foi possivel publicalo em algúns si este ía redigido em galego "oficial". Por respeito ao homenageado no 2020 e á súa vontade linguística, na Lareira e na NPG pareceunos o máis acaído redigir os escritos, artigos e comunicados em galego internacional, máis o Carvalho Calero segue a ser silenciado ou condicionado justo naquelo no que não há dúvidas em tudo o seu legado, a aposta inquestionável pola vía reintegracionista do galego e o seu achegamento á norma portuguesa e á lusofonía. Aínda assim, Carvalho terá um antes e um depois de 2020 co inevitável debate e consecuente revissao do actual estado do idioma e as súas perspectivas no futuro e de nós depende quedar relgados a ser um idioma local com perda paulatina de falantes ou passar a ser o 4° idioma ďe mior implantação mundial. Carvalho Calero tinh-o claro, seguirá o país caminho da auto-imolação?
Categoría: Xeral - Publicado o 08-08-2019 12:05
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0