de Guizán


Caderno Dixital de Antón Tenreiro
Caderno digital de Antón de Guizán .

O meu perfil
antontenreiro@gmail.com
 CATEGORÍAS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

OS FRESCOS DOS VILARES, ABANDOADOS POLA XUNTA
Cumpridos dous anos do acordo da Comisión de Cultura do Parlamento Galego no que se aprobaba iniciar as xestións para a restauración das pinturas murais da igrexa de San Vicenzo dos Vilares en Guitiriz (S.XII), acordo que incluía convocar ás partes (Igrexa, Concello e Deputación de Lugo) desde a Xunta de Galicia para ver o xeito de iniciar o proceso de recuperación destas valiosas pinturas ao fresco do século XVI.
Casi dous anos despois, estamos aínda no punto de partida. Hai unhas semanas nunha reunión coa Alcaldesa de Guitiriz, esta seguía sin ter noticias ao respecto. O mesmo acontece coa diócese de Mondoñedo Ferrol e coa Deputación de Lugo.
O texto do acordo foi o que sigue:

?O Parlamento de Galicia insta á Xunta de Galicia a:



1. Avaliar o estudo técnico en proceso de elaboración unha vez rematado, para estudar tanto o estado de conservación dos frescos situados nas igrexas parroquiais dos Vilares e Labrada (Guitiriz) e as medidas a adoptar para frear o seu deterioro e garantir a súa conservación.

2. Abrir un espazo de diálogo co Arzobispado, o Concello de Guitiriz e a Deputación de Lugo para acometer as actuacións de consolidación e restauración que sexan precisas.?



Nestes 26 meses, os frescos dos Vilares pasaron a formar parte da listaxe da vergoña, a LISTA ROJA DEL PATRIMONIO do estado dos bens patrimoniais con alto risco de desaparición. Así nos foi comunicado polo comité científico da Asociación Hispania Nostra, responsábel da avaliación do estado do património no estado:

Estimado Sr. Tenreiro (Presidente de la Asociación Socio-Cultural Lareira de soños):
Desde el equipo de Lista Roja del Patrimonio de la Asociación Hispania Nostra nos ponemos de nuevo en contacto con usted para comunicarle que tras estudiar la información que nos ha suministrado sobre los Frescos de la Iglesia de Os Vilares, el Comité Científico ha comprobado que, dadas sus relevantes características, este caso cumple los requisitos necesarios para ser incluido en la Lista Roja del Patrimonio. Puede consultar la ficha del bien en la web de Lista Roja.

Agradeciendo de nuevo su colaboración y animándole a que mantenga su interés e implicación en la conservación de nuestro Patrimonio Cultural, se despide de usted y le envía un cordial saludo,

El equipo de Lista Roja del Patrimonio.

Os frescos, descubertos nunhas obras de mellora da igrexa en 1991 sendo párroco o actual deán da catedral de Compostela Segundo Pérez, levan 27 anos sen ningún tipo de actuación para a súa protección, co paulatino deterioro polas humidades, o paso do tempo, os rozamentos dos bancos da igrexa etc...
O profesor Monterroso Montero realizou un exaustivo estudo en 1992 publicado no n°8 dos cadernos de eatudos mindonienses que sirveu de base para posteriores investigacións destas obras de arte por parte de historiadores e restauradores. Da autoría dos Mestres de Parga e de Nogueira, os catro murais da nave máis antiga da igrexa representan paisaxes, a imposición da casulla de San Ildefonso (temática única en Galiza), o enterro co conde Orgaz e o Cristo Matamouros. Un conxunto pictórico único e de alta calidade artística segundo os expertos.
A pouco máis dun ano dos grandes dispendios en gastos do Xacobeo 2021 (o Camiño tamén pasa por Guitiriz), é lamentabel o pasotismo da Xunta de Galicia, que despois de cinco anos de reclamacións da Asociación Socio-Cultural Lareira de soños dos Vilares con reunións, redacción de anteproxecto, edición de dípticos e spot audiovisual, xornadas nun mestrado da UDC (Facultade de Humanidades), paneis na igrexa, reclamacióna através dunha convocatoria poética, artigos e iniciativas no Parlamento Galego, Valedor do Pobo e estudos de profesionais ou visitas de diferentes políticos, un património desta importancia siga camiño da desaparición definitiva diante do silencio cómplice das administracións, principalmente da Xunta de Galicia e da súa Dirección Xeral de Património.
Os frescos dos Vilares, de estilo gótico hispano-flamenco, son dos máis importantes da Terra Chá e teñen elementos únicos dentro desta clase de obras en toda Galicia cuxa recuperación pode ser ademáis da salvación dun ben cultural de alto valor, un valor engadido para o rural chairego e un plus na atracción de visitantes na zona que complemente os numerosos atractivos naturais, etnográficos e patrimoniais existentes para sumar na creación de activos económicos e de emprego vinculados ao sector turístico, cultural e de servizos.
O lamentábel deterioro e degradación das pinturas a pesares da insistencia e informacións elaboradas desde a Lareira de soños alertando do estado dos frescos non ten motivado a sensibilidade de Património da Xunta, máis interesado por priorizar reatauracións en elementos menos importantes en función da cor política ou da repercusión mediática que fundamentar as actuacións por valoracións obxetivas de necesidade, urxencia e valor real do elemento patrimonial nunha posición absolutamente clientelar e de desprezo ao patrimonio do noso rural co silencio colaborativo dos anteriores gobernos do Concello e da Deputación de Lugo, así como o pasotismo da Igrexa, actitudes que a nova Alcaldesa de Guitiriz Marisol Morandeira e a area de cultura e Patrimonio da Deputación Provincial de Lugo se comprometeron mudar e que agardamos nos vindeiros días acadar tamén a vontade da diócese para poder deste xeito poder levar a bó fin tan importante actuación e recuperar para o conxunto do pobo unha parte tan importante do noso pasado.

A irresponsabilidade do goberno da Xunta está a provocar que un ben patrimonial de incalculábel valor vaia camiño dunha desaparició sen retorno posíbel.

Desde a Asociación Lareira de soños seguiremos a insistir na importancia desta necesária e cada día máis urxente actuación creando sinerxias e demandando ás administracións que se poñan a traballar para salvar definitivamente as pinturas, pois son os FRESCOS DOS VILARES/V SÉCULOS DE NÓS. Salvemos os Frescos dos Vilares!!

Categoría: Xeral - Publicado o 03-03-2020 08:11
# Ligazón permanente a este artigo
SAMEDE, O ENTROIDO DO NORTE
Pasado o Martes de Entroido, na nosa comarca aínda esta celebración pagana aínda ten a súa cita máis importante o domingo día 1 de marzo nun pequeno lugar da parroquia de San Xulián de Vigo, no concello de Paderne. Alí, foron quen de recuperar un entroido ancestral desaparecido aló polos anos 60 do pasado século e poñer en valor esta recuperación tamén a través dunha publicación da inqueda loitadora Emi Cagiao, principal impulsora deste movimento capaz de revolucionar non só este pequeno lugar senón tamén de levar esta manifestación patrimonial por todo o estado e mesmo a algún país europeo. Cando falamos de entroidos tradicionaias sempre recurrimos a exemplos localizados na provincia de Ourense, aínda que nos últimos anos se teñen sumado algúns moi importantes da provincia de Lugo como é o caso do Moredo en Chantada. Samede é unha feliz nova da que aínda non se teñen dado por aludidas algunhas institucións como os concellos de Paderne ou Betanzos cando o seu valor está a ser recoñecido mesmo polo Museo do Pobo Galego, que lles ten adicado unha xornada nos pasados días. Son como sempre, entidades veciñais e culturais ou algún centro de ensino as que apoian e saúdan este importante fito do noso patrimonio inmaterial, coa organización de diversas actividades nas que SAMEDE é protagonista nesta época do ano. O valor antropolóxico e histórico, o potencial identitario e mesmo turístico é ignorado polas institucións da comarca e ten que ser a sociedade civil a través da veciñanza de Samede, amig@s e mesmo a implicación d@s máis vell@s que viviron os últimos tempos daquel anttoido quenes dean leccións de amor pola nosa tradición popular.
Traxes, máscaras, costumes e mesmo danzas únicas como a muíñeira cruzada, son aportacións que van máis aló da festa, adéntran-se na investigación do noso pasado e polo tanto de onde vimos e do que somos. Samede é neste intre a referéncia doa antepidos tradicionais galegos do norte. A súa recuperación trascende o ámbito local e debe ser entendido (e atendido) como un antroido da tradición popular comarcal pero tamén dentro dos diversos e ricos anteoidos do país, de todos.
O próximo domingo, día 1 de marzo, temos unha cita en Samede para apoiar e disfrutar do Entroido de Samede xa que a Asociación creada para este importante Entroido ten un amplo programa para amosar o seu traballo nunha agradábel xornada festiva. Alí estaremos!!
Categoría: Xeral - Publicado o 26-02-2020 09:13
# Ligazón permanente a este artigo
OS CANEIROS DO NORTE
Mesón Parrillada Os CaneirosInfesta de Betanzos, coñecida tamén como O Norte pola situación da "estación do norte" do ferrocarril, viveu tempos mellores nos que arredor da actividade ferroviaria, o lugar fervía de vida. O tren empregaba xente e asentaba poboación, negócios e vivendas. Co declive da estación, con apenas frecuéncias e cada día menos actividade, os negócios foron pechando, moitas vivendas quedaron baleiras e os poboadores foron envellecendo. A opulencia de tempos pasados foi mudando a unha imaxe que ben podería lembrar un filme americano da depresión. Até a actividade fabril que queda é de dúas industrias contaminantes (a madeireira HB e a peste do Matadoiro de Montellos). O esquecemento institucional contribúe tamén á sensación de mera supervivencia dun lugar noutrora cheo de vida. É por iso que calquera nova empresa, calquera nova actividade social, supoña un importante feito no lugar, máis aínda si de xente nova se trata.
Hai poucos días, un novo negócio abría as súas portas no Camiño Real de Infesta con un nome que forma parte da história máis popular de Betanzos, OS CANEIROS. Nerea e Jesús, dous rapaces novos, abordan con valentía e ilusión un proxecto que vai máis aló dun mesón, porque ademáis de ofrecer unha variada carta de productos (todos do país), menús do día, parrillada e a súa simpatía e agarimo, o seu negócio supón tamén unha inxección de ar fresco e lugar de relación social no corazón da parróquia, nun ambiente familiar.
Coa experimentada Toñi nos fogóns da cociña, as potaxes teñen a garantía do sabor do xantar feito a lume lento, como antes, e a chimeneia do comedor no inverno ou a terraza no verán, axudarán a ter unha estancia cálida en calquera época do ano. Os que aquí vivimos agradecemos esta apertura e convidamos á xente de fóra a visitarnos, no Camiño Real de Infesta, a carón da estación do Norte. Os Caneiros do Norte son a nosa romaría particular. Longa vida e éxito para eles porque si lles vai ben, será bó para O Norte.
Categoría: Xeral - Publicado o 16-02-2020 11:32
# Ligazón permanente a este artigo
A casa escola habaneira de Vilapedre
No pasado nadal andiven a ver a Casa Escola Habaneira da parróquia de San Mamede de Vilapedre, no Carballal, un edificio de dúas plantas de forma rectangular, construído en cachotaría, sobre unha plataforma ou zócolo para solucionar o desnivel do terreo. Os esquinais, o zócolo, os remarques en resalte das fiestras e as portas son de cantaría. O interior estaba feito en madeira e a cuberta é a típica da zona, de lousa de catro augas en roda.
Na fachada principal predomina a sensación de horizontalidade e simetría debido ás fiestras e ás cornixas en resalte que separan os dous andares; destaca sobre a porta principal unha balconada de reixa con motivos vexetais.
Na planta baixa estaba unha aula mixta e no primeiro andar a vivenda do mestre/a.
Esta escola foi construída pola Sociedad Agraria y de Instrucción e garda moitas semallanzas con outras escolas indianas da zona como as de Lanzós ou San Simón. Cumpreu 100 anos en 2018 e foi restaurada polos veciños con algún apoio institucional. Membros da directiva da Asociación de Veciños explicabanme que a Casa Escola se ten convertido na referencia da actividade social desa pequena parróquia chairega en habitantes pero grande en extensión, con xuntanzas e actividades semanais de diversa natureza. O mesmo ten acontecido en Lanzós coa súa que fixo os 100 anos en 1013 e que desde aquela þen acondicionado tamén a planta superior. Ambalas dúas e a fantástica escola de Santaballa, son exemplks de dinamización do rural entre outras ademáis de recuperar o noso património e darlle vida. Nos Vilares contamos con unha fermosa Escola do ano 1923 que se atopa en bó estado pero que precisa dunhas melloras integrais, a mellor maneira de honrar aos emigrantes que a promoveron de cara ao seu Centenário e de dinamizar a vida dunha parróquia, que como tantas vai avanzando no camiño do despoboamento. Parabéns a Vilapedre e a tódalas parróquias que recuperan as casas indianas e as enchen de vida para a xente. Os Vilares, segunda parróquia en habitantes de Guitiriz, merece un centro social dinámico na Escola Habaneira da Conchada; temos espellos onde mirar e un reto cara a 2023 como fixeron outras cos seus centenários como horizonte... e Vilapedre é o exemplo máis recente do que sentirnos orgullos@s.

*Artigo para o suplemento A Chaira de El Progreso
Categoría: Xeral - Publicado o 07-02-2020 11:58
# Ligazón permanente a este artigo
CARVALHO CALERO E DÍAZ CASTRO, MÁIS QUE AMIGOS

Um prólogo do professor para NIMBOS, o grande poemário de Díaz Castro, foi ocultado por estar em galego reintegrado.

Começa o ano no que se adica a Carvalho Calero o Día das Letras Galegas. Carvalho tivo uma estreita relação co poeta chairego José María Díaz Castro.
Narrador, ensaísta, poeta e um dos máis grandes estudosos do nosso idioma, foi o autor dum valioso e extenso prólogo de NIMBOS, casi ignorado por estar redigido em galego reintegrado. É hora de facerlhe justiça.
Há umas semanas a Associação Socio-Cultural Lareira de sonhos e o grupo poético NPG Nova Poesia Guitirica venhem de recuperar o texto do prólogo escrito polo professor Ricardo Carvalho Calero para a segunda edição de NIMBOS, do poeta vilarego, e publicado em 1981 pola Editora Nacional en uma edição bilíngue em galego-espanhol duma coleção dirigida polo também galego González Garcés. A editorial, hoje desaparecida, e coa curiosidade dessa edição com um prólogo em galego reintegrado, foi quem de editar o poemário com 2000 ejemolares mentras se impedía editar com esse prólogo em Galiza. Esse prefácio foi recuperado em 1985 por AGAL, Asociaçom Galega da Língua, numa recompilacão de artigos do professor num livro titulado Letras Galegas. O texto não foi reeditado em ninguma das edições posteriores, nin de Galaxia nin de La Voz de Galicia em 2002 ou nas variadas edições de 2014 polas Letras Galegas adicadas a Díaz Castro. Alfonso Blanco Torrado, presidente de Xermolos, tem acompanhado a Díaz Castro a conhecer em a Carvalho Calero en 1986 num apartamento que este tinha em Lugo e a súa amizade foi medrando com vários encontros posteriores, fundamentalmente em Compostela, onde o visitaba no despacho que mantinha da antiga facultade de filología em Mazarelos para dar longos passeios polo casco histórico de Sant-Iago. Alfonso é por sorte uma impagável, testemunha viva dessa relação e também do boicot ás teses do professor Carvalho Cálero que de seguro nos aportará grandes conhecementos neste ano.
Este prólogo supón um auténtico tratado arredor da poesía de Díaz Castro á que Carvalho denomina "a poesía total" e que para Carvalho tinha tanto valor que mesmo era o poemário de cabeceira e nunca faltava na súa mesinha de noite. O valioso prólogo pode descargarse gratuitamente da Biblioteca Virtual de Galicia Digital ou do enlace http://npggazeta.gal/. Carvalho Calero representa a máis da súa transcendência literária, um importante referente na evolução futura do nosso idioma e para nós, diazcastrianos, um dos principais conhecedores da poesía do poeta do Vilarinho como também um grande admirador de Díaz Castro, admiração que era mútua e mesmo sen ser o poeta dos Vilares reintegracionista, foi un firme defenssor do trabalho de Carvalho Calero como demostra esse único prólogo do seu NIMBOS. O 2020 é, polo tanto, um ano de celebração e reivindicação especial também na Terra Chá, e principalmente em Guitiriz, sempre da mão do nosso Alfonso Blanco e Xosé María Díaz Castro que nos tenhem aportado tanto, desta volta com outro dos grandes das nossas letras, don Ricardo Carvalho Calero, máis vivo que nunca na defensa, consolidacão e crescimento do nosso idioma e do nosso país.
Categoría: Xeral - Publicado o 04-01-2020 01:04
# Ligazón permanente a este artigo
CARTA ENVIADA ÁS INSTITUCIÓNS CON POEMAS DOS FRESCOS DOS VILARES
Patrimonio que esmorece: un intento por salvar os frescos dos Vilares

Desde a asociación Lareira de Soños dos Vilares, Guitiriz, poñemos no seu coñecemento a situación dos frescos da igrexa de San Vicenzo, en perigo de desaparición.


Os gobernos cambian, pero o patrimonio -e as súas necesidades- permanecen e na Asociación Socio-Cultural Lareira de soños dos Vilares levamos anos traballando para que a Xunta de Galicia, a Deputación de Lugo, o Concello de Guitiriz e a Diócese de Mondoñedo-Ferrol lembren o compromiso de restaurar as pinturas murais do século XVI.


A comisión de cultura do Parlamento Galego acordara en decembro de 2017 que a Xunta, a Deputación, o Concello e a Diócese de Mondoñedo-Ferrol deberían convir a fórmula definitiva para acometer as melloras nos frescos dos Vilares.

Con iso baixo do brazo, a situación de urxencia fainos tratar de recuperar unhas pinturas ?tan importantes? e sacalas da ?lista vermella do patrimonio do estado? logo de repetidas demandas de solución por parte do noso colectivo.

Unha vez que o proxecto xa está practicamente redactado por encargo de Patrimonio da Xunta de Galicia, a contratación dos traballos depende unicamente de decisións políticas. Polo tanto, dende Lareira de soños insistimos nas nosas queixas para frear o ?paulatino deterioro? dos frescos e poñerlle remedio antes da súa desaparición definitiva. Así mesmo, solicitamos novamente a Patrimonio retomar os contactos co resto de institucións e tramitar os procesos necesários para salvar os Frescos dosVilares.

UNHAS PINTURAS ÚNICAS
Os frescos da igrexa de San Vicenzo dos Vilares constitúen unha serie de catro pinturas de grande valor, das cales unha delas ? imposición da casulla de San Ildefonso- é a única con esa temática en toda Galicia.
Desde o seu descubrimento en 1991, os frescos foron deteriorándose ata o punto de estar baixo perigo de desaparición pola falta de actuacións que garantan o seu mantemento ou polas rozaduras dos bancos, as humidades e outras causas ambientais. Tanto é así que foron incluídos nas listas vermellas do patrimonio de Galicia e do Estado. Da autoría dos Mestres de Parga e Nogueira, os motivos paisaxísticos, o enterro do Conde Orgaz, Santiago Matamouros e a imposición da casulla de San Ildefonso conforman unha composición única de grande valor de estilo gótico hispano-flamenco nun concello (Guitiriz) no Camiño Norte de Santiago.

#SALVEMOSOSFRESCOSDOSVILARES
Ante esta situación, na asociación Lareira de Soños temos campañas para poñer en valor a importancia destas pinturas. Spots, paneis informaticos, dípticos, ou esta iniciativa poética? son algunhas das accións que levamos a cabo, sen demasiado éxito. Por iso agora centrarán os seus esforzos na busca dun compromiso real por parte das institucións, polo que lle solicitamos a vostede ou en quen delegue unha reunión para abordar unha solución e non deixar perder estas importantes pinturas murais do seculo XVI na igrexa de San Vicenzo dos Vilares cuxa nave central (onde se atopan os frescos) data do século XII.

SPOT: https://youtu.be/_p2FZ6FqO38

Reciba un cordial saúdo de:


Antón Tenreiro Ferreiro
32.755413-D
Presidente da Asociación
Os Vilares lareira de soños
dosvilares@gmail.com
+34 662 183 149
Categoría: Xeral - Publicado o 02-12-2019 18:39
# Ligazón permanente a este artigo
O MELLOR CINE GALEGO, EN BETANZOS CO LAR DE UNTA
MELLOR CINE GALEGO, EN BETANZOS CO LAR DE UNTA

Sempre Xonxa e un ciclo adicado a Oliver Laxe serán as propostas do Cine Clube LAR DE UNTA para decembro e xaneiro.

Cúmprense 30 anos da estrea de tres filmes icónicos, Sempre Xonxa de Chano Piñeiro, Urxa de Carlos Piñeiro e Continental de Xabier Villaverde. As tres primeiras cintas comerciais galegas encadradas no chamado proxecto Cine Galicia. Para conmemorar ese fito, o Cine Clube LAR DE UNTA proxectará o 19 de decembro Sempre Xonxa coa introducción do cineasta Marcos Nine que participará tamén do coloquio posterior.

En xaneiro, e en colaboración co Concello de Betanzos, o Lar de Unta ten programado o 1° ciclo adicado a Oliver Laxe coa proxección das tes películas premiadas en Cannes e unha das súas curtas. As proxeccións serán o 24 de Xaneiro no cine Alfonseti 'Mimosas', o 28 de Xaneiro no Lar de Unta 'París#1'+ 'O salvaxe leva o seu tempo', o 30 de Xaneiro no Lar de Unta 'Todos vós sodes capitáns' e o 31 de Xaneiro no cine Alfonseti 'O que arde'.
En tódolos filmes contaremos con convidados relacionados coas películas, entre eles Felipe Laxe, productor de Mimosas e Todos vós sodes Capitáns ou Amador Arias, protagonista de O que arde que estará na proxección e o coloquio o día 31.

O Cine Clube LAR DE UNTA proxecta desta maneira o mellor cine galego de antes e de hoxe, os precursores e os mellores éxitos actuais de Oliver Laxe nun ciclo único en Galicia e todas as proxeccións gratuitas.

O Cine Clube LAR DE UNTA, que comenzou hai tres meses a actividade con un notábel éxito de público, tenta recuperar o espírito dos cine clubes dos anos 70 e 80 coa participación nas proxeccións de persoas responsábeis dos filmes, directores, productores, actores ou especialistas da temática da película tanto para a presentación como para os coloquios posteriores aos pases.En cada sesión aspersoas asistentes atopan nos asentos unha ficha técnica coa sinopse e os principais datos do filme. Até obde agora, a depredación urbanística, as músicas do mar e a memoria histórica foron as temáticas das proxeccións.

Desde Decembro e Xaneiro, o Cine Clube LAR DE UNTA dará un salto cualitativo para a súa consolidación en Betanzos coa proxección dunha das principais cintas da história do cine galego, Sempre Xonxa e co ambicioso ciclo adicado á obra de Oliver Laxe por vez primeira en Galiza.

A posta en marcha do Cine Alfonseti e o nacimento deste cine clube convirten a Betanzos nunha cidade de cine onde ámbalas propostas, a intitucional e a asociativa deben convivir e colaborar como o van a facer no ciclo de Oliver Laxe para beneficio d@s betanceir@s.

Parabéns á asociación LAR DE UNTA que cumpre neste 2019 os vente anos e que está a ofrecer a Betanzos algunhas propostas ben interesantes nos últimos tempos, como exemplo o Proxecto María Balteira da semana amtes á pasada Feira Franca Medieval e este Cine Clube que polo ben de tod@s merece ter un longo percorrido.
Categoría: Xeral - Publicado o 23-11-2019 19:44
# Ligazón permanente a este artigo
AS MULLERES DE INSUA
O mes pasado fun por primeira vez a un evento na parroquia chairega de San Bartolomeu de Insua, a tasca do liño, organizado pola Asociación de mulleres de Insua da que tiña escoitado da súa labor pero que non coñecía aínda. Foi sen dúbida unha agradábel experiencia comprobar o traballo desta asociación de mulleres do noso rural para recuperar unha tradición abocada á desaparición.
O liño foi para os nosos antergos unha parte importante da súa supervivencia pero tamén formou parte das nosas tradicións centenárias, da nosa etnografía e história que coa chegada das novas tecnoloxías e as comunicacións foi apartando o seu uso até quedar reducido a unha actividade meramente artesanal.
Días despos da tasca, tiven a sorte de coñecer a Lourdes Otero, alma dese traballo de recuperación coas Mulleres de Insua e á súa filla Miriam Fernández, que anda agora coa difusión dun estudo sobre o liño editado polo IESCH, un traballo fundamental nese esforzo por manter e promover esta labor tan meritoria.
Creadoras da empresa Fusaiola Artesanía, comentaban as dificultades de sacar adiante esta actividade coa actual politica fiscal nun traballo artesanal no que as labores estacionais condicionan con outros complexos factores, a rendabilidade para manter este fermoso traballo. Elas, ademáis de basearse na tradición introducen innovacións e novidades para adaptarse aos tempos e á demanda para resistir neste mundo no que a man de obra artesanal precisa dunha maior valoración.
O esforzo das Mulleres de Insua, que sementan e fan como sempre o fixeron as súas antepasadas todo o proceso do liño, un procedemento longo e complicado con máis de trinta pasos previos para a conformación das teas, e que promoven en feiras, escolas, centros profesionais e universitarios e aló onde as requiren.
Esta actividade, precisa de todo o apoio das institucións públicas pois detrás delas hai centos de anos da nosa história, do noso patrimonio e cultura pero tamén precisa da súa posta en valor na sociedade, do impulso necesário que compense económicamente a creación de empresas como Fusaiola e que a artesanía do liño se convirta nun recurso que anime a mozas como Miriam a incorporarse á esta actividade e convertir o liño noutra das nosas tradicións identitárias con proxección no mundo. O domingo, celebrouse no auditório de Vilalba outra xornada arredor do liño organizada polas mulleres de Insua, desta volta con artesans portugueses/as de Guimaraes, dando exemplo, novamente, do amor desta asociación de mulleres pola transformación artesanal do liño e polo tanto, tamén, do orgullo do que somos e de onde vimos. Toda a miña admiración ás mulleres de Insua, un exemplo a seguir e a apoiar, un orgullo chairego.
Categoría: Xeral - Publicado o 17-11-2019 17:42
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0