de Guizán


Caderno Dixital de Antón Tenreiro
Caderno digital de Antón de Guizán .

O meu perfil
antontenreiro@gmail.com
 CATEGORÍAS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

DE SAMARUGO

CIMENTOS DE LIBROS
Sempre é unha sorte ter amigas, máis é un privilexio que algunha destas amigas sexan constructoras. Constructoras de casas cheas de vidas. Sei de tres pero son moitas máis as que foron dotadas dese talento especial que dá o amor polo que fan. Non falo de ladrillos, cemento, encofrados ou tellas, que son tamén moi importantes, falo de libros para construír persoas vinculadas á realidade que as rodea e abertas ao mundo. Neste caso, as tres amigas teñen en común un traballo no que son un exemplo a seguir: as bibliotecas escolares.
Sabela Figueira no IES Basanta Silva, Sandra Tenreiro no IES Díaz Castro e a xa xubilada María Xosé Lamas no CEIP Mato Vizoso son un exemplo do bó facer nas súas respectivas bibliotecas dinamizando e abrindo estas á participación en algúns casos tamén a pais e nais con clubes de lectura. É de Xustiza recoñecer o seu traballo (extensíble a moitos outros) e que son hoxe unha guía para entender que as bibliotecas escolares non teñen porque ser só un lugar cheo de libros para coller e devolver, senón espazos rebosantes de vida e divertimento a través deses libros. As bibliotecas non entendidas como compartimentos estancos illadas da súa contorna e da sociedade, polo contrário, cimentos dun mundo aberto, tolerante, diverso e crítico. Que na Terra Chá contemos con este modelo nos centros educativos, é unha honra que debe enchernos de ledicia. Non son froito da casualidade, a Sabela ten demostrado o seu compromiso coa cultura e coa contorna co seu traballo no IESCH e as súa publicacións, a Sandra é sobradamente coñecida polo seu bó facer a través da música e do audiovisual e pola divulgación da obra de Díaz Castro, e María Xosé é recoñecida e admirada polo seu traballo literario e teatral. Anos de experiencia coa rapazada como ensinantes comprometidas e vocacionais que explican estes froitos. Elas foron quen de dar outro aire, modernizar e mudar as vellas concepcións das bibliotecas escolares e mesmo servir de espello para outras bibliotecas públicas. Todo é posible si, como elas, se ten por corazón un libro.

Antón de Guizán
Categoría: Xeral - Publicado o 13-10-2022 07:48
# Ligazón permanente a este artigo
De Samarugo
XXX ROMARIA LABREGA DA CHAIRA

30 anos se leva celebrando a Romaria Labrega da Chaira, 32 anos dende a sua creación si contamos os dous da pandemia nos que non se celebrou. Son moitos anos de celebración e reivindicación das nosas tradicións e da nosa etnografia e na parroquia do poeta Xosé María Diaz Castro, que non chegou a disfrutala pero ao que honraron en numerosos pregóns figuras como Marica Campo, Xulio Xiz, Segundo Pérez ou Felipe Senén entre outros moitos e que de seguro este ano terá tamén a sua mención nas verbas de Manolo Cachan, o flamante pregoeiro desta edición, ex presidente do IESCH Instituto de Estudos Chairegos, unha entidade tan necesaria como modélica. As xuntanzas familiares, os traballos agrícolas, a festa e a cultura tiveron inicialmente nas Reixas e despois na carballeira do Cancelo ao longo de tres décadas unha celebración única e singular, unha demostración de orgullo do que somos e de onde vimos. Aínda que a romaria foi prescindindo co paso do tempo da exibición de algunhas actividades do pasado, sigue a manter o interés con outras divertidas propostas que foi incorporando.
Na primeira edición, o grande poeta da Terra Chá Manuel Maria inaugurou unha exposición de fotos antigas e fixo alí unha encomenda a Pastora Veres que deu como resultado o fermoso traballo antropolóxico «Lareira de soños» de Pastora Veres, outra das filhas destacadas dos Vilares, tamén creadora con con outrXs vilaregXs desta romaria. Este traballo, é dalgunha maneira, producto daquelas primeiras edicións nas que a convivencia, os traballos comunais, os ofícios, e a historia viva dos habitantes dos Vilares inspiraron e motivaron a Pas Veres a recoller nun libro as vivencias, traballos, sofrimento e alegrias dos verdadeiros protagonistas do noso pasado, as xentes anónimas que tamén axudaron a manter ano tras ano esta exaltación do noso rural.
Animadevos, pois, a participar os vindeiros dias 12 e 13 de agosto da XXX Romaria Labrega da Chaira, esa lareira de soños, esa lareira de todXs.

Antón de Guizán
Categoría: Xeral - Publicado o 26-07-2022 13:10
# Ligazón permanente a este artigo
ROSALIA VEU PARA QUEDAR
Este mes de febreiro estivo marcado na Terra Chá por numerosas homenaxes a Rosalía de Castro, que promovidas dende entidades culturais e institucións, constituen unha fermosa reivindicación popular da máis universal das nosas escritoras. Entre todas as homenaxes, a máis destacada das iniciativas rosalianas chairegas foi a realizada en Vilalba promovida pola Concellaría de Cultura, o Instituto de Estudos Chairegos IESCHA e a Nova Poesía Guitirica NPG e apoiadas por diversas entidades sociais vilalbesas. As Xornadas Rosalianas nasceron para continuar e con unhas interesantes e variadas propostas, como os poemas pendurados de farolas, a impactante exposición ROSALIANAS de Viki Rivadulla (até finais de marzo), o magnífico relatorio de Anxo Angueira, presidente da fundación da poeta, os concertos cheia de poesia de Corredores de Sombra e Ialma, os monicreques dirixidos a menos e maiores coa Viaxe de Rosalía, o fermoso recital dunha dúcia de poetas chairegas AS ROSALIAS SEMENTAN PENSAMENTOS, o orixinal Caldo de Gloria realizado polo alumnado dos institutos vilalbeses, a leitura do MANIFESTO pola sua autora deste ano, Beatriz Maceda, vilalbesas de paixon e corazón e a inauguración do acolhedor parque que ademais do nome de Rosalía, conta xa co seu monólito, realizado por Pepón Gomez de Bernardo e a figueira traída da Casa de Rosalía e que perpetuarán a sua presenza no corazón da Terra Chá.
Os numerosos actos, de grande calidade todos, estiveron, ademais, cargados de contido, polo seu fondo simbolismo e por afondar no aspecto mais feminista e social da autora de Follas Novas, do seu compromiso cos máis desfavorecidos e a súa reivindicación do empoderamento das mulleres, mulleres como Vanessa Siso, concelleira de cultura de Vilalba, Marisa Barreiro e Sabela Figueira, presidenta e vice-presidenta do IESCHA, Pilar Maseda e Luz Airado da NPG, foron as cabezas e o corazón deste grande traballo que converteu a Vilalba e a Terra Chá no mes de febreiro no centro poético de Galiza e que aspira no futuro a facer destas Xornadas Rosalianas, a referencia ilimitada da intensa riqueza que nos achega dia tras día a nosa poeta nacional, o orgullo de ter como escritora máis representativa de Galiza a unha muller e que instala a Vilalba ao lugar que lle corresponde no Olimpo da literatura galega.
As Xornadas Rosalianas de Vilalba foron organizadas e protagonizadas por mulleres chairegas que convertiron a Rosalía de Castro no seu mes e no seu dia nunha chairega máis, que véu para quedar e aportar, cada ano, novas propostas creativas. A inscrición na escultura do primeiro manifesto feminista do estado, que unha pedra da súa casa de Padrón forme parte do monumento ou que unha filla da súa figueira fora prantada no parque, constitúen unha achega definitiva da alma de Rosalía aos charegos. De aquí en diante estaremos felices ao pasear polo parque de Rosalía de Castro, xa só queda que podíamos, tamén disfrutar algum día de tanta riqueza literaria na Casa da Cultura Manuel Maria, e daquela si, o Manuel, tamén virá para quedar á capital da Terra Chá coa súa idolatrada Rosalía de Castro e nós coa honra de telo conquerido.
Saúde e poesia!!
Categoría: Xeral - Publicado o 01-03-2022 14:15
# Ligazón permanente a este artigo
ROSALIA VEU PARA QUEDAR
Este mes de febreiro estivo marcado na Terra Chá por numerosas homenaxes a Rosalía de Castro, que promovidas dende entidades culturais e institucións, constituen unha fermosa reivindicación popular da máis universal das nosas escritoras. Entre todas as homenaxes, a máis destacada das iniciativas rosalianas chairegas foi a realizada en Vilalba promovida pola Concellaría de Cultura, o Instituto de Estudos Chairegos IESCHA e a Nova Poesía Guitirica NPG e apoiadas por diversas entidades sociais vilalbesas. As Xornadas Rosalianas nasceron para continuar e con unhas interesantes e variadas propostas, como os poemas pendurados de farolas, a impactante exposición ROSALIANAS de Viki Rivadulla (até finais de marzo), o magnífico relatorio de Anxo Angueira, presidente da fundación da poeta, os concertos cheia de poesia de Corredores de Sombra e Ialma, os monicreques dirixidos a menos e maiores coa Viaxe de Rosalía, o fermoso recital dunha dúcia de poetas chairegas AS ROSALIAS SEMENTAN PENSAMENTOS, o orixinal Caldo de Gloria realizado polo alumnado dos institutos vilalbeses, a leitura do MANIFESTO pola sua autora deste ano, Beatriz Maceda, vilalbesas de paixon e corazón e a inauguración do acolhedor parque que ademais do nome de Rosalía, conta xa co seu monólito, realizado por Pepón Gomez de Bernardo e a figueira traída da Casa de Rosalía e que perpetuarán a sua presenza no corazón da Terra Chá.
Os numerosos actos, de grande calidade todos, estiveron, ademais, cargados de contido, polo seu fondo simbolismo e por afondar no aspecto mais feminista e social da autora de Follas Novas, do seu compromiso cos máis desfavorecidos e a súa reivindicación do empoderamento das mulleres, mulleres como Vanessa Siso, concelleira de cultura de Vilalba, Marisa Barreiro e Sabela Figueira, presidenta e vice-presidenta do IESCHA, Pilar Maseda e Luz Airado da NPG, foron as cabezas e o corazón deste grande traballo que converteu a Vilalba e a Terra Chá no mes de febreiro no centro poético de Galiza e que aspira no futuro a facer destas Xornadas Rosalianas, a referencia ilimitada da intensa riqueza que nos achega dia tras día a nosa poeta nacional, o orgullo de ter como escritora máis representativa de Galiza a unha muller e que instala a Vilalba ao lugar que lle corresponde no Olimpo da literatura galega.
As Xornadas Rosalianas de Vilalba foron organizadas e protagonizadas por mulleres chairegas que convertiron a Rosalía de Castro no seu mes e no seu dia nunha chairega máis, que véu para quedar e aportar, cada ano, novas propostas creativas. A inscrición na escultura do primeiro manifesto feminista do estado, que unha pedra da súa casa de Padrón forme parte do monumento ou que unha filla da súa figueira fora prantada no parque, constitúen unha achega definitiva da alma de Rosalía aos charegos. De aquí en diante estaremos felices ao pasear polo parque de Rosalía de Castro, xa só queda que podíamos, tamén disfrutar algum día de tanta riqueza literaria na Casa da Cultura Manuel Maria, e daquela si, o Manuel, tamén virá para quedar á capital da Terra Chá coa súa idolatrada Rosalía de Castro e nós coa honra de telo conquerido.
Saúde e poesia!!
Categoría: Xeral - Publicado o 01-03-2022 14:14
# Ligazón permanente a este artigo
INFESTA MALTRATADA
Coa proposta do goberno local de Betanzos para o PXOM, unha das zonas que saen peor paradas é Infesta, na parroquia de Requián.
Son varias as propostas que acadan unha especial trascendencia xa que plantexan un alto impacto para as previsións de futuro do lugar.
A primeira, un vial que pretende comunicar a rotonda de acceso á autovía en Montellos coa N-VI na Angustia e cuxo trazado é dunha grande agresividade dende o punto de vista medioambiental, paisaxístico e social, partindo Infesta en dous, debido a que non ten accesos en todo o percorrido. Si Infesta xa padeceu a presenza dun 'muro' divisorio coa vía do tren que a atravesa, o novo vial partiría o lugar en tres ao adentrarse na zona alta en lugar de transcurrir paralelo aos polígonos de Piadela I e Piadela II onde non afectaría a casas e fincas colindantes a estas. O vial non aporta máis solucións ás actuais estradas para a mobilidade agás ao tránsito pesado pero afecta a numerosas propiedades, cultivos, vivendas e explotacións de gandeiría además de cortar as drenaxes do terreo e ter un grande impacto visual. Sen entrar na posibilidade de poder levar esta estrada por terreos dos polígonos, a actual proposta non ten sentido.
Outra das novidades é a construcción dunha nova rotonda a cen metros da xa existente de acceso á autovía que é innecesaria e só beneficia á empresa madeireira mentras que pode perxudicar ao tránsito na estrada a Santiago, que cen metros antes ten un 'cuello de botella' na curva enriba da vía do tren. E por último as incongruencias de recalificar miles de metros rústicos a ambas marxes da estrada nos núcleos do Camiño Real e contra a vía do tren para convertimos en Solo Urbano Non Consolidado (SUNC) para a construcción de edificios de baixo, dúas plantas e baixo cuberta nunha zona de asentamento tradicional de vivendas e nas que o coerente sería recalificar a urbano como o resto da zona. A construcción de edificios co aumento poboacional previsto tería saída pola actual estrada sen posibilidade de ampliación que se verá colapsada no momento en que esas futuras vivendas se ocupen. Non se entende tampouco que figuren como urbanas as antigas naves de Coes mentras outras se manteñen como industriais.
En calquera caso, Infesta é unha das grandes prexudicadas neste PXOM, no que os seus habitantes se ven "atracados" coa presión urbanística perde do capacidade de decisión sobre as súas propiedades, con unha máis que previsíbel perda de calidade de vida, contaminada por unha fábrica á que ninguén obriga ao cumprimento da lei e con unha nula previsión de futuro no que atinxe ao saneamento e á mobilidade.
Un PXOM que só pola afección que ten en Infesta non debe saír aprobado independentemente do que teña previsto noutras áreas.
É por isto que @s veciñ@s do lugar nos temos mobilizado co lema de INFESTA NON SE PARTE e seguiremos a facelo mentras todas estas propostas no. Sexan modificadas neste documento elaborado para favorecer intereses particulares de empresas e construtores pasando por riba do ben común e ancla do Betanzos na fracasada política do ladrillo e a especulación.
Categoría: Xeral - Publicado o 09-12-2021 11:06
# Ligazón permanente a este artigo
ISABEL PARDO MARTÍNEZ
A Chaira é unha terra de artistas en calquera das súas modalidades creativas, na literatura, na escultura, na música, na artesanía ou na pintura. O pasado venres, Isabel Pardo, unha moza de 19 anos inauguraba a súa terceira exposición na Casa da Cultura de Vilalba nun acto que servíu tamén como homenaxe ás artista vilalbés recentemente finada Cristina Fernández e que foi fundamental na vocación da xoven artista. Coa súa curta idade, Isabel é xa unha artista moi coñecida pola súa actividade artística nos últimos catro anos con accións entre as que destacan diversos murais de temática social, os retratos en directo de Agustín Fernández Paz e Raúl Río nas respectivas entregas de premios, máis de 40 retratos a lápiz de outros tantXs poetas para a revista NPG GAZETA n° CERO, e diversas encargas para un fotógrafo vilalbés. Coñecín a Isabel hai catro anos a través da súa nai, a poeta vilalbesa da Nova Poesía Guitirica NPG Emilia Martínez Fuentes e dende o primeiro momento advertían unha grande sensibilidade naquela cativa de apenas 15 anos que xa amosaba unhas capacidades especiais para o debuxo. Decía o educador Francesco Tonucci que todXs temos un talento, pero que os sistemas educativos non axudan a descubrilos, perdéndose moitas desas capacidades polo camiño aínda que no caso de Isabel o seu talento para o debuxo foi ben evidente dende moi pequena tal e como ten comentado a mestra e escritora María Xosé Lamas que a tivo de alumna con só 4 anos e xa destacaba non só polos fermosos debuxos que facía senón tamén pola creatividade dos mesmos. Os seus retratos teñen un estilo propio moi definido e trasmiten unha grande fondura e expresividade. Agora, coa carreira de Historia da Arte iniciada na USC, Isabel comenza tamén a amosarnos as súas pinturas que destacan polo seu impacto visual tanto nas máis realistas como nas máis abstractas e que non deixan indiferentes a quenes as observan. Na exposición de Vilalba, mostra que recomendo visitar, poderemos apreciar tanto os seus característicos retratos como tres pinturas, unha delas de grande formato, entre o realismo e o conceptual, que aventura un grande futuro para esta artista vilalbesa, que amosa unha grande madurez persoal e artística coa súa curta idade e un grande compromiso social, un futuro que é xa unha realidade da que podemos disfrutar. Entidades como o IESCHA que soubo ver a súa calidade dende moi noviña ou a NPG ou a Lareira de soños que tamén acreditaron na súa valía, demostran que as entidades culturais de base son fundamentais no descubrimento e posta en valor de creadores como Isabel Pardo que ten iniciado o seu camiño artístico arroupada por amizades e entidades e que estiveron con ela o pasado venres enchendo o salón de actos da casa da Cultura vilalbesa na presentación da exposición organizada polo IESCH e coa presenza tanto da súa presidenta Marisa Barreiro, a propia autora e eu mesmo para expresar o meu cariño e admiración por esta rapaza que xa é sen dúbida ningunha unha figura das artes da Terra Chá. Animádevos a disfrutar da súa obra até o 20 de agosto. Na miña casa e com máis orgullo cada día, colga da parede como ouro nun lugar destacado, un pequeno retrato que me fixo Isabel, sabedor de que teño nel unha obra singular e fermosa e na súa autora unha amiga, que non é pouco.
Categoría: Xeral - Publicado o 25-07-2021 19:07
# Ligazón permanente a este artigo
Guitiriz, capital galega da poesía
Decía Xulio Xiz aquel 3 de Outubro de 2015 nos 25 anos do pasamento de Díaz Castro na igrexa dos Vilares, que os políticos non pasarán á historia por poñer máis puntos de Luz ou amañar máis estradas, senón pola súa acción cultural e Guitiriz destaca por ese dinamismo no que o concello xoga un importante papel.
Os días 12 e 13 de xuño Guitiriz convertirase na capital da poesía galega coa celebración do Festival de Poesía Guitirica, aínda que o día 7 comenza o programa coa inauguración da exposición Aquela nena de Sarria adicada a Xela Arias na Casa Habaneira e o día 11, alumnado do instituto percorrerán as rúas da vila con un roteiro poético. Esta iniciativa, impulsada pola Nova Poesía Guitirica NPG e organizada polo concello coa colaboración das diferentes entidades culturais e sociais (hosteleiros, escola de música, UNED Sénior, Xermolos, Lareira de soños e GADIS), encherá o campo da feira dunha densa programación con presentacións de novidades literarias, a revista NPG GAZETA, palestras sobre Carvalho Calero e Xela Arias, boa música, recitais polas rúas, o roteiro de Díaz Castro, e culminará coa entrega dos premios Vilariñas e Díaz Castro de poesía convertindo Guitiriz nunha festa poética arredor da figura do poeta do Vilariño. O Festival de Poesía Guitirica non é un festival calquera, nace dende as agrupacións poéticas de base e coa participación de entidades da sociedade civil, da homenaxe permanente a Díaz Castro da que naceu a Nova Poesía Guitirica e da súa traxectoria e traballo dende aquel 2014 no que adicaron as Letras Galegas ao poeta dos Vilares. Ten vocación de manterse cada ano e facer de Guitiriz na segunda fin de semana de xuño na referencia poética do país, como o son xa o Poemagosto en Allariz, o Festival de Poesía Salvaxe en Ferrol, o Festiletras en Ponteceso, ou o Festival de Poesía do Condado en Salvaterra. O concello da pedra e da auga terá o primeiro festival poético de Lugo e da Terra Chá grazas á implicación do goberno presidido pola alcaldesa Marisol Morandeira que aposta decididamente pola poesía como unha das señas identitarias de Guitiriz. A primeira edición deste festival terá como pregoeiro ao grande persoeiro cultural da Terra Chá, Alfonso Blanco, que tanto leva traballado pola poesía e pola reivindicación da figura de Díaz Castro dende Xermolos e dende o Festival de Pardiñas, esa referencia ineludible para calquera iniciativa cultural de base. Animádevos a disfrutar desta festa a mediados de xuño na comarca máis poética do país, a Terra Chá e na vila do poeta Díaz Castro, pagará a pena. Longa vida ao Festival de Poesía Guitirica!
Categoría: Xeral - Publicado o 01-06-2021 11:26
# Ligazón permanente a este artigo
AS RATAS DE INFESTA
Moita xente de Betanzos (e de fóra) levamos anos pensando que este concello é un dos máis fermosos de Galiza, pola súa privilexiada situación xeográfica, polo ben comunicado que está a pesares da deixadez das disferentes administracións sobre todo co ferrocarril e pola súa historia e patrimonio. Pero todas estas potencialidades toparon coa mediocridade dos gobernos que non souberon aproveitar tantos recursos, caendo algúns no abandono, como son o casco histórico ou o Pasatempo, outros agredidos pola nefasta ordenación urbanística, como son os dous ríos que circundan a cidade e outros absolutamente desaproveitados como é o potencial do rural, totalmente marxinado mesmo na pésima xestión do concello que vive de costas a todo canto se desenvolve no país e nin siquera sabe copiar modelos exitosos en todos eses eidos de xestión.
Pero tanta ineptitude e incapacidade despois de máis de máis de corenta anos após da dictadura cos gobernos de PSOE e PP levou a Betanzos a ter o casco histórico e patrimonio peor conservado de Galiza e con un pírrico aproveitamento en termos de turismo, cultura e tamén de rendabilidade económica, con un decrecemento poboacional en termos comparativos con outros concellos da contorna, mentras que o rural, nin ten existido.
Eu, veciño de Infesta, no Norte, dende hai varios anos, son testemuña deste feito. No cruce da estación do Norte co camiño Real levo enviado varios correos ao concelleiro de servizos para que coloquen un espello que facilite a visibilidade nun lugar con numerosa circulación pola estrada de Santiago ( onde casi ninguén respeita o límite de 50 nunha zona poboada), e neses mesmos correos solicitei que se pintara na beirarúa unha sinalización horizontal amarela que impeside aparcar vehiculos pegados ao cruce para facilitar a visión ou sinalización tamén horizontal no proprio Camiño Real que advertise do límite de 30, pois pasan coches a moita velocidade con casas habitadas a ambas marxes co camiño. As respostas foron que non se pode poñer espello porque habería que anclalo a unha vivenda privada ( como si non existira sinalización vertical para instalalos en solo público), que a estrada é de titularidade autonómica (como si o concello non puidera facer esa xestión si é necesaria para a seguridade vial) ou que no Camiño Real xa hai unha limitación nun sinal vertical ( moitas veces tapada por camións que aparcan no espazo dun establecemento de hostelaría). Neste mesmo lugar teñen deixado restos de podas un ano enteiro tiradas ao pe da calzada e son contadas as veces que limpan as cunetas. No resto da parróquia de Requián (e supoño que no conxunto do rural acontece algo semellante) a atención é nula ou deficiente. En pasados días sí teñen instalado sinais indicativas da estación do tren no cruce (duplicada con outra xa existente), o que amosa que sí é posíbel facer as cousas cando a eles lles interesa.
Pero si a esta deixadez, que non sei si chamar vagancia ou falta de interés, sumamos as nulas medidas para manter a limpeza e salubridade nas casas e fincas abandoadas, a desidia municipal comenza a ser preocupante. Algún veciño ten alertado da proliferación de ratas en algunhas casas e fincas en estado semi ruinoso mentras o concello bota balóns fóra argumentando que esas casas e fincas son privadas, mentras que esas ratas campan ás súas anchas mesmo entrando nas fincas e xardíns colindantes, e non me refiro a ratos de campo senón a roedores de grande tamaño que alí se crían.
Non ten o concello instrumentos que obriguen a tapiar esas casas ou á limpeza das fincas para manter a salubridade da zona? Non hai ferramentas legais para inspeccionar esas casas e declaralas como ruínas si fora o caso ou cando menos evitar que alí aniñen estas alimañas e manter a mínima saúde pública e os dereitos da veciñanza?
O interese xeral debe prevalecer por diante do particular cando este supón un risco para a saúde e mesmo invade os dereitos de quenes cumpren coa lei e as normas. A veciñanza non debe estar exposta á falta de motivación e deixadez de quen goberna e moito menos padecer a desprotección amparandose en escusas que ocultan incompetencia. Cando iso acontece (como é o caso), só queda o recurso da denúncia pública ou a demanda directa a outras institucións que atendan o que o concello de Betanzos descuida.
A existencia de ratas é un síntoma de falta de limpeza e de abandono perfectamente localizado, que sumado a outras evidencias desa falta de coidado reflicten a decadencia dun concello máis preocupado polos eventos e festividades que por atender e poñer en valor os seus recursos e potencialidades, que comenzan polo mantemento dos espazos e a seguridade e saúde da veciñanza.
Categoría: Xeral - Publicado o 12-04-2021 12:44
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0