de Guizán


Caderno Dixital de Antón Tenreiro
Caderno digital de Antón de Guizán .

O meu perfil
antontenreiro@gmail.com
 CATEGORÍAS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

INFESTA MALTRATADA
Coa proposta do goberno local de Betanzos para o PXOM, unha das zonas que saen peor paradas é Infesta, na parroquia de Requián.
Son varias as propostas que acadan unha especial trascendencia xa que plantexan un alto impacto para as previsións de futuro do lugar.
A primeira, un vial que pretende comunicar a rotonda de acceso á autovía en Montellos coa N-VI na Angustia e cuxo trazado é dunha grande agresividade dende o punto de vista medioambiental, paisaxístico e social, partindo Infesta en dous, debido a que non ten accesos en todo o percorrido. Si Infesta xa padeceu a presenza dun 'muro' divisorio coa vía do tren que a atravesa, o novo vial partiría o lugar en tres ao adentrarse na zona alta en lugar de transcurrir paralelo aos polígonos de Piadela I e Piadela II onde non afectaría a casas e fincas colindantes a estas. O vial non aporta máis solucións ás actuais estradas para a mobilidade agás ao tránsito pesado pero afecta a numerosas propiedades, cultivos, vivendas e explotacións de gandeiría además de cortar as drenaxes do terreo e ter un grande impacto visual. Sen entrar na posibilidade de poder levar esta estrada por terreos dos polígonos, a actual proposta non ten sentido.
Outra das novidades é a construcción dunha nova rotonda a cen metros da xa existente de acceso á autovía que é innecesaria e só beneficia á empresa madeireira mentras que pode perxudicar ao tránsito na estrada a Santiago, que cen metros antes ten un 'cuello de botella' na curva enriba da vía do tren. E por último as incongruencias de recalificar miles de metros rústicos a ambas marxes da estrada nos núcleos do Camiño Real e contra a vía do tren para convertimos en Solo Urbano Non Consolidado (SUNC) para a construcción de edificios de baixo, dúas plantas e baixo cuberta nunha zona de asentamento tradicional de vivendas e nas que o coerente sería recalificar a urbano como o resto da zona. A construcción de edificios co aumento poboacional previsto tería saída pola actual estrada sen posibilidade de ampliación que se verá colapsada no momento en que esas futuras vivendas se ocupen. Non se entende tampouco que figuren como urbanas as antigas naves de Coes mentras outras se manteñen como industriais.
En calquera caso, Infesta é unha das grandes prexudicadas neste PXOM, no que os seus habitantes se ven "atracados" coa presión urbanística perde do capacidade de decisión sobre as súas propiedades, con unha máis que previsíbel perda de calidade de vida, contaminada por unha fábrica á que ninguén obriga ao cumprimento da lei e con unha nula previsión de futuro no que atinxe ao saneamento e á mobilidade.
Un PXOM que só pola afección que ten en Infesta non debe saír aprobado independentemente do que teña previsto noutras áreas.
É por isto que @s veciñ@s do lugar nos temos mobilizado co lema de INFESTA NON SE PARTE e seguiremos a facelo mentras todas estas propostas no. Sexan modificadas neste documento elaborado para favorecer intereses particulares de empresas e construtores pasando por riba do ben común e ancla do Betanzos na fracasada política do ladrillo e a especulación.
Categoría: Xeral - Publicado o 09-12-2021 11:06
# Ligazón permanente a este artigo
ISABEL PARDO MARTÍNEZ
A Chaira é unha terra de artistas en calquera das súas modalidades creativas, na literatura, na escultura, na música, na artesanía ou na pintura. O pasado venres, Isabel Pardo, unha moza de 19 anos inauguraba a súa terceira exposición na Casa da Cultura de Vilalba nun acto que servíu tamén como homenaxe ás artista vilalbés recentemente finada Cristina Fernández e que foi fundamental na vocación da xoven artista. Coa súa curta idade, Isabel é xa unha artista moi coñecida pola súa actividade artística nos últimos catro anos con accións entre as que destacan diversos murais de temática social, os retratos en directo de Agustín Fernández Paz e Raúl Río nas respectivas entregas de premios, máis de 40 retratos a lápiz de outros tantXs poetas para a revista NPG GAZETA n° CERO, e diversas encargas para un fotógrafo vilalbés. Coñecín a Isabel hai catro anos a través da súa nai, a poeta vilalbesa da Nova Poesía Guitirica NPG Emilia Martínez Fuentes e dende o primeiro momento advertían unha grande sensibilidade naquela cativa de apenas 15 anos que xa amosaba unhas capacidades especiais para o debuxo. Decía o educador Francesco Tonucci que todXs temos un talento, pero que os sistemas educativos non axudan a descubrilos, perdéndose moitas desas capacidades polo camiño aínda que no caso de Isabel o seu talento para o debuxo foi ben evidente dende moi pequena tal e como ten comentado a mestra e escritora María Xosé Lamas que a tivo de alumna con só 4 anos e xa destacaba non só polos fermosos debuxos que facía senón tamén pola creatividade dos mesmos. Os seus retratos teñen un estilo propio moi definido e trasmiten unha grande fondura e expresividade. Agora, coa carreira de Historia da Arte iniciada na USC, Isabel comenza tamén a amosarnos as súas pinturas que destacan polo seu impacto visual tanto nas máis realistas como nas máis abstractas e que non deixan indiferentes a quenes as observan. Na exposición de Vilalba, mostra que recomendo visitar, poderemos apreciar tanto os seus característicos retratos como tres pinturas, unha delas de grande formato, entre o realismo e o conceptual, que aventura un grande futuro para esta artista vilalbesa, que amosa unha grande madurez persoal e artística coa súa curta idade e un grande compromiso social, un futuro que é xa unha realidade da que podemos disfrutar. Entidades como o IESCHA que soubo ver a súa calidade dende moi noviña ou a NPG ou a Lareira de soños que tamén acreditaron na súa valía, demostran que as entidades culturais de base son fundamentais no descubrimento e posta en valor de creadores como Isabel Pardo que ten iniciado o seu camiño artístico arroupada por amizades e entidades e que estiveron con ela o pasado venres enchendo o salón de actos da casa da Cultura vilalbesa na presentación da exposición organizada polo IESCH e coa presenza tanto da súa presidenta Marisa Barreiro, a propia autora e eu mesmo para expresar o meu cariño e admiración por esta rapaza que xa é sen dúbida ningunha unha figura das artes da Terra Chá. Animádevos a disfrutar da súa obra até o 20 de agosto. Na miña casa e com máis orgullo cada día, colga da parede como ouro nun lugar destacado, un pequeno retrato que me fixo Isabel, sabedor de que teño nel unha obra singular e fermosa e na súa autora unha amiga, que non é pouco.
Categoría: Xeral - Publicado o 25-07-2021 19:07
# Ligazón permanente a este artigo
Guitiriz, capital galega da poesía
Decía Xulio Xiz aquel 3 de Outubro de 2015 nos 25 anos do pasamento de Díaz Castro na igrexa dos Vilares, que os políticos non pasarán á historia por poñer máis puntos de Luz ou amañar máis estradas, senón pola súa acción cultural e Guitiriz destaca por ese dinamismo no que o concello xoga un importante papel.
Os días 12 e 13 de xuño Guitiriz convertirase na capital da poesía galega coa celebración do Festival de Poesía Guitirica, aínda que o día 7 comenza o programa coa inauguración da exposición Aquela nena de Sarria adicada a Xela Arias na Casa Habaneira e o día 11, alumnado do instituto percorrerán as rúas da vila con un roteiro poético. Esta iniciativa, impulsada pola Nova Poesía Guitirica NPG e organizada polo concello coa colaboración das diferentes entidades culturais e sociais (hosteleiros, escola de música, UNED Sénior, Xermolos, Lareira de soños e GADIS), encherá o campo da feira dunha densa programación con presentacións de novidades literarias, a revista NPG GAZETA, palestras sobre Carvalho Calero e Xela Arias, boa música, recitais polas rúas, o roteiro de Díaz Castro, e culminará coa entrega dos premios Vilariñas e Díaz Castro de poesía convertindo Guitiriz nunha festa poética arredor da figura do poeta do Vilariño. O Festival de Poesía Guitirica non é un festival calquera, nace dende as agrupacións poéticas de base e coa participación de entidades da sociedade civil, da homenaxe permanente a Díaz Castro da que naceu a Nova Poesía Guitirica e da súa traxectoria e traballo dende aquel 2014 no que adicaron as Letras Galegas ao poeta dos Vilares. Ten vocación de manterse cada ano e facer de Guitiriz na segunda fin de semana de xuño na referencia poética do país, como o son xa o Poemagosto en Allariz, o Festival de Poesía Salvaxe en Ferrol, o Festiletras en Ponteceso, ou o Festival de Poesía do Condado en Salvaterra. O concello da pedra e da auga terá o primeiro festival poético de Lugo e da Terra Chá grazas á implicación do goberno presidido pola alcaldesa Marisol Morandeira que aposta decididamente pola poesía como unha das señas identitarias de Guitiriz. A primeira edición deste festival terá como pregoeiro ao grande persoeiro cultural da Terra Chá, Alfonso Blanco, que tanto leva traballado pola poesía e pola reivindicación da figura de Díaz Castro dende Xermolos e dende o Festival de Pardiñas, esa referencia ineludible para calquera iniciativa cultural de base. Animádevos a disfrutar desta festa a mediados de xuño na comarca máis poética do país, a Terra Chá e na vila do poeta Díaz Castro, pagará a pena. Longa vida ao Festival de Poesía Guitirica!
Categoría: Xeral - Publicado o 01-06-2021 11:26
# Ligazón permanente a este artigo
AS RATAS DE INFESTA
Moita xente de Betanzos (e de fóra) levamos anos pensando que este concello é un dos máis fermosos de Galiza, pola súa privilexiada situación xeográfica, polo ben comunicado que está a pesares da deixadez das disferentes administracións sobre todo co ferrocarril e pola súa historia e patrimonio. Pero todas estas potencialidades toparon coa mediocridade dos gobernos que non souberon aproveitar tantos recursos, caendo algúns no abandono, como son o casco histórico ou o Pasatempo, outros agredidos pola nefasta ordenación urbanística, como son os dous ríos que circundan a cidade e outros absolutamente desaproveitados como é o potencial do rural, totalmente marxinado mesmo na pésima xestión do concello que vive de costas a todo canto se desenvolve no país e nin siquera sabe copiar modelos exitosos en todos eses eidos de xestión.
Pero tanta ineptitude e incapacidade despois de máis de máis de corenta anos após da dictadura cos gobernos de PSOE e PP levou a Betanzos a ter o casco histórico e patrimonio peor conservado de Galiza e con un pírrico aproveitamento en termos de turismo, cultura e tamén de rendabilidade económica, con un decrecemento poboacional en termos comparativos con outros concellos da contorna, mentras que o rural, nin ten existido.
Eu, veciño de Infesta, no Norte, dende hai varios anos, son testemuña deste feito. No cruce da estación do Norte co camiño Real levo enviado varios correos ao concelleiro de servizos para que coloquen un espello que facilite a visibilidade nun lugar con numerosa circulación pola estrada de Santiago ( onde casi ninguén respeita o límite de 50 nunha zona poboada), e neses mesmos correos solicitei que se pintara na beirarúa unha sinalización horizontal amarela que impeside aparcar vehiculos pegados ao cruce para facilitar a visión ou sinalización tamén horizontal no proprio Camiño Real que advertise do límite de 30, pois pasan coches a moita velocidade con casas habitadas a ambas marxes co camiño. As respostas foron que non se pode poñer espello porque habería que anclalo a unha vivenda privada ( como si non existira sinalización vertical para instalalos en solo público), que a estrada é de titularidade autonómica (como si o concello non puidera facer esa xestión si é necesaria para a seguridade vial) ou que no Camiño Real xa hai unha limitación nun sinal vertical ( moitas veces tapada por camións que aparcan no espazo dun establecemento de hostelaría). Neste mesmo lugar teñen deixado restos de podas un ano enteiro tiradas ao pe da calzada e son contadas as veces que limpan as cunetas. No resto da parróquia de Requián (e supoño que no conxunto do rural acontece algo semellante) a atención é nula ou deficiente. En pasados días sí teñen instalado sinais indicativas da estación do tren no cruce (duplicada con outra xa existente), o que amosa que sí é posíbel facer as cousas cando a eles lles interesa.
Pero si a esta deixadez, que non sei si chamar vagancia ou falta de interés, sumamos as nulas medidas para manter a limpeza e salubridade nas casas e fincas abandoadas, a desidia municipal comenza a ser preocupante. Algún veciño ten alertado da proliferación de ratas en algunhas casas e fincas en estado semi ruinoso mentras o concello bota balóns fóra argumentando que esas casas e fincas son privadas, mentras que esas ratas campan ás súas anchas mesmo entrando nas fincas e xardíns colindantes, e non me refiro a ratos de campo senón a roedores de grande tamaño que alí se crían.
Non ten o concello instrumentos que obriguen a tapiar esas casas ou á limpeza das fincas para manter a salubridade da zona? Non hai ferramentas legais para inspeccionar esas casas e declaralas como ruínas si fora o caso ou cando menos evitar que alí aniñen estas alimañas e manter a mínima saúde pública e os dereitos da veciñanza?
O interese xeral debe prevalecer por diante do particular cando este supón un risco para a saúde e mesmo invade os dereitos de quenes cumpren coa lei e as normas. A veciñanza non debe estar exposta á falta de motivación e deixadez de quen goberna e moito menos padecer a desprotección amparandose en escusas que ocultan incompetencia. Cando iso acontece (como é o caso), só queda o recurso da denúncia pública ou a demanda directa a outras institucións que atendan o que o concello de Betanzos descuida.
A existencia de ratas é un síntoma de falta de limpeza e de abandono perfectamente localizado, que sumado a outras evidencias desa falta de coidado reflicten a decadencia dun concello máis preocupado polos eventos e festividades que por atender e poñer en valor os seus recursos e potencialidades, que comenzan polo mantemento dos espazos e a seguridade e saúde da veciñanza.
Categoría: Xeral - Publicado o 12-04-2021 12:44
# Ligazón permanente a este artigo
LAREIRA DE SOÑOS, PRESENTACIÓN NA CORUÑA
Presentación en Portas Ártabras/Asociación de amigos dos museos (rúa Sinagoga 22) na Cidade Vella da Coruña do libro Lareira de soños de Pastora Veres o próximo xoves día 8 de abril ás 20:00 horas.
No acto intervirán Felipe Senén, historiador e museólogo, presidente da Asociación de amigos dos Museos e a autora do libro, Pastora Veres.

Lareira de soños condúcenos a lugares que nos nutren, lugares onde temos as primeiras emocións, sensacións e experiencias universais únicas, sitios cos que temos unha conexión emocional profunda e as nosas raíces inalterables.

Lareira de soños son as historias cotiás dun pequeno mundo da Terra Chá galega. Historias de persoas fundidas coa terra e na terra, coma as herbas dos prados nos que paceron os seus animais. Son momentos percorridos polas vidas deste pequeno universo chairego, que teñen en común con outras vidas doutros lugares do mundo, as angueiras e as calamidades coas que afirman que a vida é traballo e loita.

Son tamén relatos sobre a existencia das persoas máis novas, que viven aquí ou marcharon porque quixeron descubrir algo novo e non seguiron os pasos dos seus pais nin dos seus avós, aínda que a terra lles siga amarrada á pel.

Lareira de soños/ficha:
Autora: Pastora Veres
Autores DVD: Cibrán Tenreiro, Xocobe González e Toni González
Dimensións: 22 x 24 cm.
ISBN: 978-84-18136-22-1
Nº de páxinas: 250

Lareira de soños condúcenos a lugares que nos nutren, lugares onde temos as primeiras emocións, sensacións e experiencias universais únicas, sitios cos que temos unha conexión emocional profunda.

Contén DVD "Entrar aos Vilares"

Categoría: Xeral - Publicado o 05-04-2021 07:05
# Ligazón permanente a este artigo
A NOVA POESÍA VILALBESA
Casa da Cultura MANUEL MARÍA de Vilalba
A capital chairega e os concellos de arredor gardan de sempre un grande prestixio literario con nomes que pertencen á selección de grandes da literatura galega. Nomes como Agustín Fernández paz na narrativa, Xosé Chao Rego no ensaio, o seu irmao Ramón Chao ou Xulio Xiz no xornalismo, Ramón Villares na Historia, Daría Xoán Cabana ou o grande Xosé maría Chao Ledo na poesía entre moitos outros, ocupan un lugar preferente nas letras do noso país. Pero A Chaira é sobre todo terra de poetas nos que nomes como Manuel María, Xosé María Díaz Castro, Aquilino Iglesia Alvariño, Xesús Rábade Paredes, Caetano Arias, Avelino Díaz e Chao Ledo ocupan tamén un lugar destacado da poesía galega.
Diante de tan brilante historia literaria, poderíamos pensar que na actualidade, a poesía chairega e en concreto a vilalbesa, está a pasar por unha crise creativa, algo que é lóxico pola falta de perspectiva entre a contemporaneidade e a história, pero non é así. a poesía vilalbesa existe e goza dunha grande saúde hoxe en día.
Tres grandes nomes de poetas vilalbeses residen en Madrid, pero manteñen inquebrantábeis lazos coa súa terra, Rafa Yañez Jato membro do grupo Bilbao, grande dinamizador cultural na capital do estado, e impulsor e subdirector da revista Olga de poesía galega en Madrid con numerosas obras publicadas. O poeta nacido nos Vilares de Díaz Castro e criado en San Xoán de Alba, José André López González, André da Ponte da nova Poesía Guitirica NPG, ensaísta, traductor de diferentes línguas e prolífico poeta de estilo clásico e recuperador da lenda do Apalpador para o Nadal galego, ten editados dous fantásticos poemarios varios en formato dixital ademáis da adaptación da obra completa de Chao Ledo ao galego-portugués. e Miguel Barrera, gañador do certame literario vilalbés de 2019 co fermoso poemario Poema da Rúa das Aves e que conta tamén con varias obras editadas tanto individuais como en espazos colectivos. É membro tamén da NPG.
Hai que destacar tamén a novos poetas que sin ser mesmo nados en Vilalba, é indudábel a súa conexión coa vida cultural da vila como , Daniel Irimia Yañez (Cospeito) ou Ana Mar Fraga da saga dos Rábade.
Nomes como o de María Xosé Lamas (NPG), con abundante obra publicada e numerosos premios ou Pilar Maseda (NPG), con só un poemario publicado polo IESCH e que debera ser reeditado, pero con abundante obra en espazos colectivos, o poeta de Xoibán, Martiño Maseda con abundante obra e premios acadados e Emilia Martínez Fuentes (NPG) coa obra Lendas e Versos, son imprescindíbeis da actual poesía vilalbesa.
Pero hai máis a quen poderíamos chamar "novísima" poesía vilalbesa destacada, como Brais Lamela gañador entre outros do Xuventude Crea ou Noelia Cendán Teijeiro e outra da que agardamos grandes obras nun futuro próximo, Luz Airado Bello, tamén na Nova Poesía Guitirica gañadora do IX premio Díaz Jácome de poesía e que tiña gañado sendo moi nova os prémios Trapero pardo ou o Fernández del Riego.
Estes, e seguramente outros nomes que se me quedan no tinteiro, amosan a vitalidade poética vilalbesa, que para si quixera calquera vila galega, tanto pola cantidade como pola calidade dos e das poetas, polo que Vilalba ten que sentir fachenda e poñer en valor este património que mantén viva a chama poética e literaria da Vila de Alba e que non sempre tivo o recoñecemento e apoio institucional que merecen. Foi até agora o Instituto de Estudos Chairegos IESCH o principal mantedor e impulsor de moitas obras de algúns dos autores nomeados, algo fundamental para poder falar da boa saúde poética de Vilalba. Non son só os certames os que manteñen o pulso literario, son os e as creadores/as, que deben ser os verdadeiros protagonistas da vida cultural dun pobo, e Vilalba tenos en abundancia e de calidade. longa vida á poesía vilalbesa.

*Artigo para o suplemento A CHAIRA de El Progreso.


Categoría: Xeral - Publicado o 02-03-2021 15:54
# Ligazón permanente a este artigo
#CertameVilariñas2021 PREMIOS
Marga Pazos de Lousame, Jeferson Costa Leite de Brasil e Quique Roxíos son os gañadores da V edición do certame de micro-poesía VILARIÑAS.
O xurado, composto polos membros da Nova Poesia Guitirica NPG resolveu despois dunha dificil análise pola calidade dos poemas presentados.

Foron casi 90 as Vilariñas presentadas de diversos lugares do país, Asturies, Portugal, Brasil e tamén do estado nun certame que se está a facer referencial na poesía galega e que complementa ao Prémio Díaz Castro tamén de Guitiriz.

O Certame Vilariñas nasceu como homenaxe ao poeta do Vilariño Xosé María Díaz Castro, o poeta das cousas pequenas, e inspirouse no seu poema A Espada que fala das herbas pequerrechiñas e o nome de Vilariñas ao seu lugar de procedencia, o Vilariño na parroquia quitiricense dos Vilares.

O prémio é unha peza deseñada pola artista muxián Viki Rivadulla que simboliza a unha muller galega co paxaro da inspitación na cabeza.

O primeiro prémio foi para Mar Pazos, unha moza de Lousame reaidente en Vigo, o segundo prémio correspo de a Jeferson Costa Leite de Alegrete, no sul de Brasil e o terceiro correspondeu ao coñecido poeta de Boal en Asturies Quique Roxíos.

Este ano a diversidade linguística do galego-portugués viuse representada nas Vilariñas, onde as variantes idiomáticas conviven en armonía.

As Vilariñas siguen a viaxar ademáis de polos diferentea rincóns do país nestas cinco edicións, tamén por diferentes lugares do estado e mesmo alén mar, ao sul do planeta.

Si a situación sanitaria o permite, o acto de entrega será o 13 de xuño en Guitiriz conxuntamente co Prémio Díaz Castro de poesía.
Categoría: Xeral - Publicado o 01-03-2021 10:57
# Ligazón permanente a este artigo
COMENZAN AS COLABORACIÓNS PARA A REVISTA NPG GAZETA N°2
NPGGAZETA N°2
A revista das Agrupacións Poéticas de Base NPG-GAZETA impulsada pola Nova Poesia Guitirica NPG comenza o prazo de colaboracións para un número que incorpora diversas novidades como entrevistas, as colaboracións poéticas e unha sección de recomendacións á que chamamos "poesía de fresco" na que cada poeta participante recomenda un poemario. Pero a principal novidade é que será editada para a súa venda e distribución en librarías, coa correspondente venda tamén a través de internet en diferentes plataformas.
A revista sairá á luz no mes de xunio e será presentada no I Festival de Poesía Guitirica, previsto so o COVID o permite para os días 12 e 13 do mes de xuño.

Sen dúbida un paso máis na consolidación das agupacións poéticas de base, que forman parte do consello de redacción representando aos seguintes colectivos: In Nave Cívitas colectivo Urbano Lugrís da Coruña, Nómades do Verso colectivo Antón Borrazás da Coruña, Irmandade poético-artística Luso-Galaica de Chantada, Colectivo poético Moraima de Ferrolterra e agrupación poética Versos de Area de Ponteareas, que conxuntamente coa NPG Nova Poesia Guitirica son as responsábles deste proxecto que ten en Moncho Bouzas, Pilar Maseda e Xelo Teijido a comisión executiva da revista.

As bases de participación pódense consultar na web da NPG (www.npggazeta.gal) ou no seguinte enlace:
http://npggazeta.gal/index.php/somos
Categoría: Xeral - Publicado o 01-03-2021 10:51
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0