A NENA DO PARAUGAS


A miña debilidade é a miña fortaleza
Vivo pechada nunha gaiola de pensamentos, por vontade propia e gústame perderme entre as letras e os sons que me acompañan no meu encerro.

O meu perfil
meninhalf@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

XIRANDO...

Cando era pequena gustábame xirar e xirar ata que a miña cabeza perdía o rumbo e o meu corpo o equilibrio. Iso custoume máis dun golpe contra os armarios, as cadeiras ou as mesas. E ata contra as paredes.
Hoxe o corpo non me dá para experimentos, así que deixei de xogar a desnortarme xirando sobre min mesma.

Pero sigo desnortada, sobre todo cando observo a realidade que me rodea e vou vendo como se foron perdendo moitos valores na sociedade, como se tamén andasen a xirar sen descanso e acabaran topando contra os muros.
Non obstante hai algo que me fai conservar a calma e a cordura e son esas concentracións de xente nas prazas das cidades, reclamando democracia real.

Ogallá á xuventude non lle dea, unha vez na vida adulta, por xirar e xirar sobre os mesmos vicios desta nosa sociedade actual.

Concha L. F.
Foto: Xulio López
Comentarios (9) - Categoría: Eu son... - Publicado o 29-05-2011 19:31
# Ligazón permanente a este artigo
ASÍ TE QUERO...


Así te quero, verde e morriñenta, espallando primaveras de letras e cantos polos camiños poeirentos, sementando a luz dos teus solpores de verán, colocando na liña do infinito unha pinga de azul e branco nos teus ceos e nos teus mares...

Así te quero, miña Terra, sereno e doce leito no que repousan as xentes que por ti e contigo verteron os regatos de tinta que alimentan a miña memoria...

Concha L. F.
Comentarios (6) - Categoría: Eu son... - Publicado o 17-05-2011 15:31
# Ligazón permanente a este artigo
CABALO BRANCO

Cada día, despois de xantar, paso pola mesma estrada comarcal para volver ao traballo e, cada día, no mesmo recanto, vexo esta estampa. Un cabalo branco, aparentemente libre, gozando do sol dos mediodías de inverno, sen ninguén ao seu carón que o apreixase.

Pero hai un tempo deume por parar e vin a corda que tiña atada a unha pata. A súa liberdade para moverse e gozar da herba e do sol reducíase ao espazo que lle permitía a corda.

Concha L. F.
Comentarios (6) - Categoría: Eu son... - Publicado o 11-05-2011 17:20
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal
Concha L. F.