A NENA DO PARAUGAS


A miña debilidade é a miña fortaleza
Vivo pechada nunha gaiola de pensamentos, por vontade propia e gústame perderme entre as letras e os sons que me acompañan no meu encerro.

O meu perfil
meninhalf@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

JFK - III
Volveron soar as ambulancias. Un refacho de lembranzas estalou na súa mente e a súa face perdeu o lene matiz moreno que deixara o sol do último verán.
Lentamente volveu a mirada cara aquela voz serena. Era el. Os seus ollos atoparon outra vez o lunar pardo da súa tempa dereita, o seu pelo canoso e crecho, o seu indescritible sorriso… Non soubo que dicir. Da súa boca saíu apenas un saúdo rosmado que se perdeu entre o rechouchío dos paxariños.
El sentou ao seu carón, en silencio. Ela volveu a vista ao outro lado da rúa, onde os coches se apresuraban para facer un oco ás sirenas. A xente amontoábase nas beirarrúas, coas súas bolsas e paquetes, con libros e cartafoles, coas súas vidas colgadas no ombreiro…

- Como estás?
- Ben. Supoño. Ti?
- Si, ben. Supoño, tamén…
- Que fas aquí hoxe? Pensei que continuabas de viaxe.
- Ben. Si e non. Veño por un par de días.
- Ah! Iso é pouco tempo. Meréceche a pena?
- Non sei, pero ata mañá pola noite non teño que embarcar de novo e pensei que quizais estaría ben volver por aquí para ver como vai todo.
- Xa… Todo vai ben. Entraches xa para saudar á xente?
- Non. Non tiven tempo. Acabo de chegar. Aínda teño as maletas no coche e non fun a casa.
- Precisarás unha ducha, imaxino…
- Si… Tan mal me ves?
- Non. Non te vexo mal.
- E, como vai todo aí dentro?
- Ben, creo, pero sempre o podes comprobar ti mesmo. Hai meses que deixaches o teu despacho e, polo que sei, xa te substituíron…
- Xa sei. Xa non formo parte disto…
- Ah! Sabíalo?
- Si. Esa foi a condición.
- A condición, para que?
- Para marchar.
- Tan mal estabas?
- Si.
- Pois non o entendo…
- É que non hai nada que entender. Estaba mal e decidín marchar. É tan difícil de entender?
- Non. Pero se estabas mal, non sei por que nunca dixeches nada. Sempre pensei que tiñamos unha amizade forte e sólida…
- E témola. Non?
- Ti saberás. As amizades creo que están para apoiarse e axudarse e coa túa repentina marcha non foi iso o que me amosaches…
- Non sei. Percibo un ton de reproche nas túas palabras. Penso que tería sido mellor non ter vido verte. Pensei que te alegrarías…
- Xa. Vaste sen dicir nin palabra, ves e non fas por atoparme, pero mándasme recado de que me viches, logo volves aparecer por aquí, coa pretensión de que me alegre, de que entenda que estabas mal e que decidiches marchar. Simplemente. Sen máis…
- A ver, non quero discutir contigo. Non viñen aquí para iso…
- Ben. Entón, a que vés?
- Soamente viña verte…
- Ben. Pois xa me viches. Entra se queres saudar, colle o teu JFK coas túas maletas, os teus boletos de avión, as túas conferencias e marcha…
- Vexo que non estás tan ben como dis. Se queres quedarei un par de días máis. Podo mudar os voos…
- Si? Pois non os cambies. Non che vai pagar a pena. Cun par de días non se amaña o estragado durante anos. Hai tempo que recoñezo que en todo isto errei…
- Non é cuestión de errar ou non. O que pasou, pasou, pero podemos comezar de novo…
- Outra vez? Esta si que é boa! Comezar o que? Que queres comezar? Con quen? Onde?
- Quero empezar de novo, aquí, agora, contigo.
- Xa… Con outro boleto de avión?
- Co último. Quédame unha conferencia e Riga. Queres vir?
- A Riga? Ti soñas! E o meu traballo? Sabes que preciso traballar, sabes cal é o meu mundo. Non teño outro máis ca esta e ese é un dos nosos problemas…
- Vale, seino, pero podería amañarse… Que che parece se ceamos xuntos?
- Non sei… Mellor non.
- Xa… O teu número de teléfono segue a ser o mesmo, supoño…
- A iso non che vou responder.
- Marchas?
- Claro. Teño traballo… Grazas pola túa visita.

Comentarios (4) - Categoría: Varios - Publicado o 28-04-2012 10:21
# Ligazón permanente a este artigo
A NOITE




- Sabes o que é a noite?
- Non… Si. Cando todo está escuro…
- Xa. Cando non hai luz…
- Claro. Cando todo o mundo durme. Cando eu durmo…
- Ti, dormes?
- Si. Case sempre durmo pola noite. Ás veces durmo de día…
- E, se non dormes pola noite, que fas?
- Non o sei. Pensar, dar voltas… Agardar que veña o día, para que volva a luz. Logo comezo de novo, cousas novas e vellas. Descanso coa luz e agardo de novo que chegue a noite. Quizais despois, sen luz, poida durmir de novo…
- E, se non dormes?
- Agardo unha vez máis… Sempre agardo…
- Sabes realmente o que é a noite?
- Seino.
- Podes describila?
- Tal vez… Por onde comezo?
- Por onde ti queiras.
- A noite é agardar un día novo, en silencio, cando o día dorme. A noite é buscar o momento para fuxir das sombras, mentres elas dormen, para atopar a luz. A noite é agardar esa porta que se abre a un horizonte diferente. Agardar… Con calma, co corazón encollido e a alma desdobrada entre onte e hoxe, devolvendo o que che prestaron, dando o que nunca che devolverán. A noite é unha garda permanente, na que as pantasmas van e veñen ao seu antollo, na que soan timbres, teléfonos e chaves que che din que segue habendo vida, aínda que esa vida sexa unha diferente á túa, aínda que a vivas, pero sen pertencerche… A noite é durmir, sempre, durmir para sempre.
- E, por que non dormes agora que é de noite?
- Non o sei. Tal vez porque alguén ao meu carón respira e teño que escoitar se a súa respiración dorme. Ou porque quen tería que durmir ao meu carón soamente é agora un soño. Ou porque tal vez preciso escoitar un timbre ou unhas chaves que me indiquen que xa é hora de durmir…
- Que escoitas agora?
- Nada.
- Seguro?
- Non… Escoito o silencio. Escoito a noite. Outra máis… Agardarei a mañá… Agora vou durmir… Xa é, de novo, mañá…
Comentarios (6) - Categoría: Eu son... - Publicado o 22-04-2012 18:20
# Ligazón permanente a este artigo
MARES DE SAL

Miradas de sal
TRES TRISQUELES


Ninguén lle preguntaba a onde ía. Ninguén lle pedía contas de onde viña. Ninguén soubo nunca se xa entrara no inferno ou se coas súas ás acadara o paraíso.
Pero si todo o mundo sabía que, cada vez que pechaba aquela porta, mergullábase entre espumas, coa mirada fincada en mares de sal…
Comentarios (0) - Categoría: Eu son... - Publicado o 21-04-2012 07:42
# Ligazón permanente a este artigo
VI

De la oscuridad a la luz
Gabriel L. P. - MAR DE ARTRABRIA




Deixando afastado o tempo das sombras por un tempo,
no espazo invisíbel no que se move a ledicia
e se mestura cos desvelos,
aquí, onde o chan manca
as plantas dos pés cansados,
lacerados polas espiñas
das silveiras da beira do camiño,
florecen matas de rosas,
xasmíns e flores de lavanda
que perfuman os meus pasos
e traen prendidas no aire mil lembranzas.

O arco da vella vai pousando sobre a pel
luces milagrosas
que van do vermello ao violeta,
e pintan sorrisos en cada xesto.

Deixando afastado o tempo das sombras por un tempo,
tendo as mans para que as túas
se acheguen á inmensidade
que un día escuro
daquel escuro tempo, nunca fuxido,
tentaron construír
sen deixar de regalar un sorriso.



Grazas, Gabi, polo teu xeneroso agasallo.
Comentarios (2) - Categoría: Raiolas - Tempo I - Publicado o 15-04-2012 21:31
# Ligazón permanente a este artigo
O CHUPETE

Xulio López
Dolor I

Se llo tivesen contado antes, non o tería crido, aínda que desde sempre soubese que os chupetes agochan cravos e alfinetes que firen o padal…

Agora, desde a súa fiestra, o ve consumido, sentado no banco da esperanza, co chupete furado, roto polas súas manías e excentricidades. Pero o ve mirar de fronte, coa cabeza alta, aínda que os seus ollos roxeen polo pranto.

Desde a súa fiestra mírao sentado no banco da esperanza. E mira o chupete, os cravos e alfinetes, e pensa. Non é doado desprenderse dos soños. Tampouco o é desprenderse dun chupete, aínda que fira o padal…

Será un duro camiño…


Aquí en castelán
Comentarios (4) - Categoría: Varios - Publicado o 04-04-2012 09:49
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal
Concha L. F.