A NENA DO PARAUGAS


A miña debilidade é a miña fortaleza
Vivo pechada nunha gaiola de pensamentos, por vontade propia e gústame perderme entre as letras e os sons que me acompañan no meu encerro.

O meu perfil
meninhalf@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

JFK - II

Durante moito tempo lembrou aquel reencontro fortuíto e aquela mensaxe de correo, pero seguiu coas súas cousas, coas súas reunións, coas súas idas e vindas, co seu cartafol e cos seus cafés insípidos a media mañá.

Pasou o tempo e semellaba que aquel JFK tivese desaparecido da súa vida. Moitas veces agardaba atopalo de novo no aparcamento, ou ver ao seu dono subir a pendente que conducía á entrada daquel infernal conxunto de ladrillos, ferros e palabras sen sentido. Aínda conservaba na súa memoria aquela mensaxe na que el lle dicía que a vira afastarse.

Aquel día estaba cansa e sentíase especialmente engaiolada nos seus silencios. O frío cortante da mañá restáralle eficacia e notaba como todo o mundo a miraba con desacougo. Pechou o despacho e dirixiuse á saída, co paquete de tabaco e o chisqueiro na man. Non deu explicacións. Non avisou a ninguén. Non meteu a maldita tarxeta na fenda. Simplemente saíu.

Descendeu a pendente e sentou nun banco de pedra que había cerca da verxa do aparcamento. Na súa cabeza mesturábanse as lembranzas, miles de imaxes ás que nunca dera importancia, palabras soltas, miradas de desaprobación, xestos de complicidade… Pero nada tiña sentido. El nunca volvería e, se o facía, estaba segura de que todo sería diferente. Achegouse ao bar da esquina, pediu un café para levar e voltou de novo ao banco de pedra. Durante un tempo indefinido, prendeu un cigarro con outro e consumiu a pequenos grolos aquel café amargo.

Mentres observaba como un paxariño recollía migallas do chan, sentiu que unha man pousaba no seu ombreiro esquerdo. Sobresaltouse e o seu enésimo cigarro da mañá rodou polo chan sen apagarse. Non foi capaz de volver a cabeza. Dos seus labios saíu somente unha frase: “Deixádeme en paz, por favor”.

Fíxose un silencio. A man retirouse do seu ombreiro. Ao cabo duns segundos, ás súas costas, unha voz rosmou: “Son eu. Acabo de chegar…”
Era el…


Comentarios (2) - Categoría: Varios - Publicado o 26-03-2012 06:45
# Ligazón permanente a este artigo
OUTRA PRIMAVERA





O tempo pasa.
Os ciclos repítense.
Pero as cores e as luces non son as mesmas.
Ou non é o mesmo o enfoque.
Que sei eu?



De fotografía non entendo nada...


Comentarios (4) - Categoría: Varios - Publicado o 21-03-2012 07:20
# Ligazón permanente a este artigo
DIÁSPORA

BUSSSS
Xulio López

A sonoridade desta palabra sempre me produciu inquedanza. É unha esdrúxula con carácter, que enche a boca nada máis chegar á terceira letra, un “a” acentuado, aberto, rotundo, contundente e cortante, levemente prolongado pola cuarta, un “s” que obriga a pechar os dentes e prepara os beizos para a explosión dun “p” redondo, ao que seguen un “r” e un “a”, suaves e, quizais, esperanzadores.

Tamén me inqueda o seu significado. Un vello “Diccionario Anaya de la Lengua Española” (Villanueva, 1991, coord., e outras persoas) define este vocablo, procedente do grego diáspora=dispersión, coma a “saída do pobo xudeu de Palestina e o seu asentamento noutros lugares, dando lugar á súa diseminación”. Na súa segunda acepción defínea coma “unha dispersión de individuos humanos”, aínda que debera dicir “dispersión de persoas”, pois cando unha poboación se dispersa, son as nenas e os nenos, homes, mulleres e persoas anciás as que o fan. Cousas do sexismo lingüístico.

E inquédame porque pertenzo a unha terra que tivo sempre unha gran parte da súa poboación na diáspora e por motivos diversos, aínda que os máis importantes foron os económicos. Primeiro polas consecuencias da crise do 1929, logo polas da guerra civil española do 1936… E semella que, no momento actual, estamos de novo diante dun feito que está provocando que a pouca poboación xove de Galiza teña que saír fóra deste fermoso país, se quere atopar un futuro con posibilidades.

Hai algún tempo, alguén me enviou un texto de Concha Caballero, publicado en El País en 2010, no que se fala dese novo éxodo de persoas xoves, ben formadas nas nosas universidades e escolas, que se ven na obriga de saír fóra do seu entorno, porque nel non atopan o espazo adecuado para desenvolver as súas potencialidades, nin se lles proporciona un ámbito laboral para que poidan contribuír co seu traballo ao desenvolvemento da sociedade á que pertencen.

Ese artigo levoume de novo a reflexionar sobre o que estamos a facer co futuro. Formamos á nosa xente e despois non lle damos oportunidades para poñer en práctica a súa formación. E o que é máis grave, escatimamos en formación, pois semella que a educación e a formación fosen máis un gasto inútil, ca unha inversión de futuro. As consecuencias disto son imprevisibles, aínda que case me atrevería a asegurar que o que nos vai quedar vai ser unha terra deshabitada, deserta de iniciativas.

Por iso a palabra “diáspora” me inqueda. Cando unha poboación se despraza perde unha parte importante das súas raíces. A primeira a lingua. Logo a música, a cultura, as artes e as ciencias. E aínda que quede constancia de que existiu, non deixará de ser unha mostra do que foi no pasado, perdido simplemente porque alguén se empeña en considerar que nin a educación nin o fomento e apoio a iniciativas emprendedoras son as únicas armas para a conservación das raíces dun pobo.

Concha L. F.


Aquí en castelán
Comentarios (2) - Categoría: Eu son... - Publicado o 20-03-2012 18:14
# Ligazón permanente a este artigo
11M... 11

Saíu da ducha. Ía xusta de tempo e tiña que apurar. Sabía que se perdía o tren outra vez, o despido era inminente. No ambiente flotaba o fume do primeiro cigarro do día e aínda se percibía o arume a café recén feito e a pan torrado.

Non se molestou en secar o pelo, simplemente amañouno cos dedos. Vantaxes de levar o pelo curto. Puxo unha crema hidratante na cara e unha pouca maquillaxe. Perfilou as liñas dos ollos cun lapis azul e puxo unha máscara, tamén azul, nas pestanas. Vestiu o mesmo pantalón vaqueiro que puxera o día anterior e sacou do armario aquela camisa longa que lle regalara seu irmán no Nadal, chea de matices azuis e amarelos. Buscou no caixón da mesiña os pendentes, o colar, un anel e unha pulseira de lapislázuli e ámbar, herdanza de súa nai. Sacou do zapateiro unhas botas planas e azuis, de ante, e pechounas sobre o pantalón.


Do percheiro descolgou o vello bolso azul de pel e meteu nel todo o necesario. Vestiu un lixeiro abrigo negro, anudou ao pescozo un pano amerelo dourado e saíu. Eran as 7:25, tempo xusto para chegar a Atocha.

Percorreu o traxecto ata a estación andando, case correndo. Polo camiño cruzou coas mesmas caras durmiñentas de todos os días. Preguntábase se Ana estaría agardando no banco de sempre ou se xa subiría ao tren. Ana era moi puntual, pero ela sempre chegaba con retraso. Aquel día non. Aquel día ía ben de tempo.

Cando chegou á estación eran as 7:50. Atocha era un inferno…


Aquí en castelán.
Comentarios (5) - Categoría: Varios - Publicado o 12-03-2012 05:26
# Ligazón permanente a este artigo
V

Monte do Faro
Xulio López

Debuxo outra verdade con aquela,
asasinando as flores murchas das roseiras,
para que decembro traia outras,
xeadas xa no abrocho,
cubertas por un manto de silencio,
ocultas polas néboas que xorden da terra.

Xa non hai luz máis que unhas horas
e quizais poida afrouxar o parafuso
e percorrer a realidade sen medo a tropezar.
Os milagres da vida e da morte
únense para rescatarme da gaiola
e escribo en branco sobre negro...
Non perdo a esperanza...

Haberá luz entre estas sombras insensatas?




Comentarios (2) - Categoría: Raiolas - Tempo I - Publicado o 07-03-2012 06:11
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal
Concha L. F.