A NENA DO PARAUGAS


A miña debilidade é a miña fortaleza
Vivo pechada nunha gaiola de pensamentos, por vontade propia e gústame perderme entre as letras e os sons que me acompañan no meu encerro.

O meu perfil
meninhalf@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

JFK - I
Tiña présa. Xa eran as 6 da tarde, a hora da entevista e aínda non aparcara o coche, pero non perdeu a calma. Xirou o volante á esquerda e meteu a marcha atrás. Polo espello retrovisor calculou o ángulo exacto e comezou a manobra, a modiño, con suavidade, para que os neumáticos non se desgastasen en exceso ao rozar o pavimento. Pouco a pouco, o vehículo quedou perfectamente encaixado no seu lugar, paralelo ás liñas que delimitaban unha das prazas que atopara baleira.

Desabrochou o cinturón de seguridade, xirou a chave e colleu o cartafol do asento da dereita. Cando ergueu a vista para abrir a porta, viu un coche escuro que entraba no aparcamento. A cara do condutor parecíalle familiar e seguiuno coa mirada. Era el. O seu cabelo era inconfundible. O coche tamén. Non lembraba exactamente a matrícula, pero si as letras, JFK. Moi doado. Coma as iniciais de Kennedy.

Coma sempre, sacou un cigarro e acendeuno. El aparcara nunha das prazas cubertas. Descendeu do seu, pechouno e quedou mirando a JFK. Ninguén se movía dentro. Semellaba que el estaba a manter una animada conversa coa súa acompañante e mirou o reloxo. Pasaban 5 minutos da hora da cita e aínda tiña que subir a empinada costa ata o edificio, logo as escaleiras de entrada e buscar a sala de xuntas.

Con paso lento e aspirando profundamente o fume do seu cigarro, saíu do aparcamento, volvendo de vez en cando a vista a JFK. Nada se movía dentro. Ao xirar, perdeu de vista os coches e aos seus ocupantes.

Mentres subía os escanos lembrou aquela tarde fría e escura, cando el se achegou e preguntoulle por que sempre se defendía do mundo, se o mundo non lle fixera dano algún. Non soubera que responder e arrepentíase da súa torpeza. Ela era de palabra fácil, pero contestou cunha evasiva, amparada na sombra que protexía a súa mirada, mentres os seus ollos deixaban esvarar una bágoa, sen saber moi ben a que se debía. Lembrou que contivo o pranto, coma sempre, e que se despediu del con respecto a agradecemento. A súa relación fora boa. O resultado, o agardado. Confiaba nelo. E nel. Por una estraña e indescriptible razón, confiaba tamén nel.

Cando saíu da sala de xuntas estaba demasiado cansa para quedarse a falar de perspectivas e resultados, así que desculpouse e saíu correndo cara ao seu coche. No seu corazón latexaba a esperanza de velo de novo, de ver aquel JFK na praza cuberta. Baixou as escaleiras a toda présa, mentres acendía outro cigarro. Voou sobre a pendente e, en canto o aparcamento estivo no seu punto de mira, buscouno. Xa non estaba. A praza estaba baleira. Entrou no seu coche, xirou a chave do contacto e marchou a casa.

Tres días despois recibiu unha mensaxe por correo electrónico. Era a resposta a algo que ela lle enviara tres días antes e na que el lle contaba que a vira afastarse do aparcamento, cara ao edificio de xuntas, sobre as 6 da tarde…
Comentarios (3) - Categoría: Varios - Publicado o 29-01-2012 20:08
# Ligazón permanente a este artigo
PARA NON PERDER A MEMORIA...


Era moi alto. Ou a min parecíamo. Non era precisamente guapo. Nin fraco. Tiña o pelo escuro, crecho e espeso e un bigote moi negro. A súa fronte era ampla e despexada e por enriba das orellas asomaban timidamente os sinais brancos que vai deixando a madurez. Os seus ollos eran pequenos, escuros e profundos, uns ollos deses que semellan mirar sempre máis alá do que a realidade amosa. Tiña as mans gordechas, con dedos curtos e algo torpes.
Cada día chegaba ao meu refuxio, montado nunha flamante Vespa que deixaba arrimada á parede da casa do avó Antonio e, logo de xirar unha enorme chave na pechadura daquela pesada porta de madeira, dispoñía todo o necesario para que as imaxes roubadas á vida quedasen para sempre impresas no papel da memoria.
Aquel cuarto de revelado era un sitio tosco, cos muros de pedra, sen adornos, sito no baixo da casa da señora Vicenta, xusto debaixo da cociña. Era un lugar frío e escuro, cheo de cousas que non lembro para que servían. Ao pé da casa había un rego polo que corría a auga da poza do Freixo. El colocara nel unha tella redonda e moitas veces lavaba alí cousas e poñía unhas cuncas nas que recollía auga que logo levaba para aquel estraño cuarto.
Di a mamá que eu sempre fun unha nena moi curiosa e amigable, así que o señor Ramón tíñame por alí fedellando a diario e, como me deixaba, facíame fotos, supoño que para practicar. Conservo algunhas daqueles primeiros anos 60, dos que non lembro se sabía falar ou non. Nunca ninguén me dixo que eu fose de moitas palabras. Pero tanto ten.

O señor Ramón deixoume unha boa herdanza: imaxes da miña nenez impresas en papel. Para non perder a memoria…
Comentarios (12) - Categoría: Eu son... - Publicado o 17-01-2012 18:07
# Ligazón permanente a este artigo
III

Se todo isto é ledicia,
por que sinto que algo foxe
entre os meus dedos?
Se todo isto é tenrura,
por que cada aloumiño semella coitelada?


Se todo isto é graza,
por que cada paso é só un bambeo
na frouxa corda do destino?

Se todo isto é verdadeiro,
non atopo o fío ao que agarrarme
e, lonxe de sentir ledicia eterna,
unha mágoa infinita me percorre.

Cal é o camiño?
Coa alma desdobrada e dubidosa
achégome ao encrucillado
e terei, tamén, que decidir...

Mais... todo ten fin.
Neste acontecer da vida
quizais estea o fin mesmo,
agardando que o descubra,
mentres coloco outra lousa
neste muro invisíbel.
Comentarios (5) - Categoría: Raiolas - Tempo I - Publicado o 09-01-2012 17:03
# Ligazón permanente a este artigo
QUE HAXA PAZ


Tres sobre cristal

E xa que estamos empezando un novo ano, quizais fose mellor deixarse dunha vez de parafernalias e amosar a face descuberta, non como fan quen pensan estar en posesión da verdade absoluta. Porque quen así pensa, mira o mundo desde o cume da súa arrogancia e cuspe o veleno que leva dentro coa única intención de non morrer con el se morde a súa propia lingua. Claro que, para que esa xente sobreviva, ten que haber ao seu carón quen teña a lingua destrozada e o fígado podre por tragar a pezoña que lle cuspen... Ata que un día estoupe todo e o cinismo, a hipocrisía e o veleno zarrapiquen a quen se dedican a repartilo.
Pero iso é ben difícil que pase, xa que as linguas pezoñentas saben ben que as inofensivas, precisamente pola paz que posúen en si mesmas, nunca lle devolverán o esgarro.
Pois iso. Que haxa paz.

Comentarios (7) - Categoría: Eu son... - Publicado o 02-01-2012 09:20
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal
Concha L. F.