A NENA DO PARAUGAS


A miña debilidade é a miña fortaleza
Vivo pechada nunha gaiola de pensamentos, por vontade propia e gústame perderme entre as letras e os sons que me acompañan no meu encerro.

O meu perfil
meninhalf@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

EPITAFIO
Intuía que había moita trampa detrás da enquisa ás familias do alumnado de Educación Infantil sobre o tema do galego, pero nunca pensei que a desfachatez chegase a tal extremo que, en centros nos que houbese dúas liñas de lingua castelá e dúas de lingua galega, todo quedase resumido en CASTELÁN PARA TODOS E TODAS. Bilingüe, iso si, pero co inglés coma segunda lingua.
Quizais a miña inxenuidade me levou a crer que a pregunta fose o suficientemente clara para que a tal enquisa dese como resultado a situación real de moitas familias galegas. Pero errei.
A saber: no seu momento, e por mor dunha mal entendida fidelidade á patria (Cal é a patria de cadaquén?), se educou ás crianzas no idioma de Cervantes, GRANDE onde os haxa, pois hai poucas linguas tan ricas coma esa (o GALEGO é a outra). Dese grupo xurdiron persoas que falan habitualmente castelán e, polo tanto, ensinan a falar ás súas crianzas no idioma que mellor dominan, pero confiaban que o sistema educativo público lles garantise que as crianzas coñecesen e dominasen a lingua de ROSALÍA. Craso erro.
A pregunta sobre o idioma materno tiña trampa, non pola pregunta en si mesma, senón polas consecuencias da mesma.
"Idioma materno/paterno? Castelán." Tódalas aulas de Educación Infantil en castelán. Punto. Por favor, pelota para seguir xogando.

GRANDE é tamén a lingua de ROSALÍA, Afonso X, Curros, Castelao e Novoneyra, por non mentar outras GRANDES figuras que fixeron e fan do GALEGO santo e seña. Ou a de tantas outras anónimas que no día a día sinten a Lingua Galega coma súa, se expresen ou non nela, pero que a coñecen e a adoran e saben que non hai outra que mellor exprese o sentimento pola TERRA coma Ela. Pero semella que iso non é visible.

Véñenme á cabeza agora moitas persoas que, na diáspora, conservaron esa esencia desta TERRA, transmitírona e séntense orgullosas Dela. Ás veces penso que foi traballo baldío. E tamén penso que constrúese o futuro vivindo o presente, pero mirando o pasado. E o idioma GALEGO, polo que se ve, é pasado, pero con estas lerias, igual non ten nin presente nin futuro.

É unha mágoa que haxa en GALIZA políticos que leven por bandeira unha Galiza desvirtuada, uns políticos que fan trampas cando preguntan pola lingua materna ou paterna. Non sirven á TERRA que lle deu vida. Sírvense a si mesmos. Gustaríame saber por que.

Quixera que alguén escribise o meu epitafio en GALEGO. Haberá entón quen o saiba facer? Vai ser mellor que morra pronto, pois os ventos que corren non me dan moito vagantío. Igual ata chega o momento en que non se saiba escribir en GALEGO, por moito que me empeñe en deixalo escrito no meu testamento vital.

Que me colguen polo que digo, non me importa demasiado. Dóeme GALIZA e dóeme o GALEGO. Morro pola miña LINGUA. (Tamén sei falar castelán correctamente, con acento galego e a moita honra!). Pero, QUE SERÁ DE GALIZA SEN A SÚA LINGUA?

EU TAMÉN DOU E DAREI CLASE EN GALEGO. É o único que sei facer. Ensinar en GALEGO.

Concha L. F.
Comentarios (7) - Categoría: Eu son... - Publicado o 11-07-2010 20:59
# Ligazón permanente a este artigo
PRIMEIRA COMUNIÓN
Quizais un dos feitos máis ledizosos nunha famila fose a primeira comunión dunha crianza, sobre todo se era a primoxénita. E se a madriña da crianza era a súa tía – avoa, pois como que á tal madriña se lle enchía o peito de orgullo porque, ademais da crianza, da nai e do pai, ela era a protagonista.
Miña tía – avoa Luscinda para min era un mito e sígueo sendo: alta e forte, boa moza, sempre disposta a axudar á veciñanza, facía unhas filloas de sangue pola matanza que rezumaban xarope. Era unha mestra regando o millo, vixiando os regos e as atolas, nas que a auga tiña que parar, para que o pé da pranta quedase saciado naquelas tardes do verán... E carrexando os feixes da herba á cabeza, sen que nin unha muxica se movese máis ca outra!
Xosé Luis, meu irmán máis vello, miúdo e tímido, pero cun xenio vivo e un inxenio sen límites, retranqueiro e simpático, desconfiado e xeneroso, era daquela o segundo home da casa. Ou o terceiro, pois o avó Antonio era a primeira institución. Nesta foto, vestido de mariñeiro, sentíase seguro a carón da tía Luscinda... Coma min. E contento por ser o centro de todas as miradas.
Nin ela nin el están xa aquí, pero hai moitas cousas que hoxe sei porque el e ela mas ensinaron. Quizais a mellor herdanza que se nos pode deixar sexa a disposición a axudar a quen nos rodea. A min deixáronma. Mágoa que ás veces non lle faga moito caso!

Concha L. F.
Foto: Sr. Ramón (1961)
Comentarios (6) - Categoría: Eu son... - Publicado o 01-07-2010 06:47
# Ligazón permanente a este artigo
III - DÉIXAME...


Cando canse o vento de acariñar as follas da roseira
e por fin repouse calmo no colo da noite...
Cando o sol tinga de vermello o horizonte
e volva a lúa amosar os seus brancos peitos...

Cando as estrelas escriban no firmamento
historias de camiños sen fin...
Cando os grilos esperten o sono da herba
e os vagalumes iluminen as covas dos desexos...


Déixame ser o vento que acariñe os teus sentidos
e tinguir de vermello o teu ser...
Déixame amosarche a brancura dos meus peitos
e escribir no firmamento a historia do teu camiño...

Déixame ser o grilo que esperte o teu sono
e o vagalume que acenda a túa paixón...

Ti en silencio...
Eu en silencio...

Déixame, entón, amarte,
como se ama ao vento, ao sol,
á lúa, ás estrelas, aos grilos, aos vagalumes...

Déixame só amarte, como eu sei
e ámame,
como só ti sabes facelo.

Concha L. F.

Foto: Xulio López
Comentarios (9) - Categoría: Aros de fume-Faíscas - Publicado o 24-06-2010 16:17
# Ligazón permanente a este artigo
SON




O son sen son
renace lento,
morno son, sen luz,
sen filigranas.

Torna breve,
medra logo,
abrangue o mundo,
devece e volve á calma.

Renace, coma Fénix,
dunha cinsa
e, nun salouco,
morre e nace… Canta.

Canta sen voz,
pon un silencio,
no medio dun compás
sen pentagrama.

Soa o son, sen son,
con campaíñas,
soa e cala,
cala e canta.

Entre brétemas e estrelas
berra e rosma,
repousa inquedo
nun berce de auga,

Son de ondas e de escuma,
estoupa e axorda.
O son sen son
cala e canta.

Concha L. F.
(Xuño-2010)
Foto: Xulio López
Comentarios (9) - Categoría: Varios - Publicado o 20-06-2010 01:32
# Ligazón permanente a este artigo
CHOVE...




Chove...

Outra vez...

Chove...

... E cada gota é unha bágoa
derramada pola túa ausencia...


Concha L. F.
Foto: Xulio López
Comentarios (10) - Categoría: Eu son... - Publicado o 09-06-2010 14:41
# Ligazón permanente a este artigo
DESDE A GAIOLA

Nesta gaiola de ausencia
encadeado á conciencia
teño o corazón pechado,
por se precisas saber
se te cheguei a querer
ou se a teima que me guía
é unha paixón pasaxeira
que troca con cada feira,
que muda ao morrer o día.

Acharte? Unha casualidade.
Coñecerte? Unha ilusión.
Desexarte? Unha tortura.
Posuírte? Unha obsesión
que me esperta cada día,
que me persegue e me anula,
coa que durmo sen saber
se mañá, co amencer,
verei a luz que me aluma.

O tempo vai pasando
encadeado á lembranza
de tanta paixón contida...
E revólvese contra min
para amosarme que, ao fin,
só me cómpre nesta vida
un alento de tenrura,
un segundo de loucura,
para bicarte a escondidas!

Mais ao mirar cara dentro
desta gaiola dourada,
vexo con grande amargura,
unha sombra que me envolve,
unha imaxe que se volve
e, sorrindo con dozura,
dime, colléndome a man:
“Abre o paraugas, María,
a ver se ao pasar o día,
se vai con el a negrura”.

O tempo, ao fin, vai pasando
encadeado á lembranza
dunha paixón sen razón...
É posible que esta vida
non me dea o que lle pida
e, ao cabo, con tanto NON
acabe por se apagar
a chama que está a alumar
este pobre corazón.

Haberá mañá? (1982)
Concha L. F.

Foto: Xulio López
Comentarios (14) - Categoría: Varios - Publicado o 04-06-2010 15:21
# Ligazón permanente a este artigo
V - PAÍS DE MARABILLAS


Albergaría para min é o teu refuxio,
doce fogar, prácido sono,
arroubo celestial das nosas almas,
nun amencer de aromas infinitos.

A ribeira sábeme a viaxe
de namorado pole entre flores,
sutil mensaxe de amor correspondido
coa esencia de caricia eterna.

Ese xardín sábeme a ledicia,
doce canción que soa nun oasis,
unión feliz de augas xemelgas
naquel regueiro
que leva as nosas vidas
cara o mar da eternidade.


Foto: Xulio López
Concha L. F.



Comentarios (6) - Categoría: Aros de fume-Tatuaxes - Publicado o 20-05-2010 19:13
# Ligazón permanente a este artigo
IX - MARGARIDA



Houbo un tempo
no que esfollaba margaridas
á sombra da parra,
mentres voaban os soños
cara o poñente,
arrastrados pola airexa
quente do verán.

Houbo un tempo
no que uns dedos dilixentes
debuxaban natureza sen descanso
no inmaculado lenzo da mañá
e recollían o orballo das herbas
para refrescar a pel arroibada
pola calor
daquel amor primeiro.

Houbo un tempo,
si,
no que era libre.
Mais pechou a liberdade
as súas portas
cando prendín
a miña sombra nos cabelos
do vento.

Agora que quero querer libre,
libremente,
non atopo a chave
que abre o cadeado
e o meu corpo vaga espido,
fitando a inocencia
que esfollaba margaridas
á sombra da parra.

Concha L. F.
Comentarios (9) - Categoría: Aros de fume-Faíscas - Publicado o 07-05-2010 15:17
# Ligazón permanente a este artigo
MIRANDO NO INTERIOR
Unha das cousas que máis me sorprenden das relacións humanas son as distancias e/ou cercanías que, por imperativo da correción e do respecto ás propias relacións, se establecen entre as persoas. Porque calquera achegamento, en público ou en privado, ten sempre uns límites que nunca poden ser rebasados en aras da convivencia, da educación e da rectitude no proceder. E tanto me ten que ese achegamento ou afastamento sexa para loubar ou para censurar as decisións doutras persoas e as nosas propias, que nos poden afectar directa ou indirectamente pero que poden chegar a mancarnos.
En todo caso e, facendo caso ou non ao dito de que "non hai maior desprezo que non facer aprecio", moitas veces calamos e non soltamos o veleno que se nos inxecta porque se supón que somos, de feito e por dereito, persoas, nunca belixerantes e que sabemos encaixar os golpes coma aquel profeta que poñía a outra meixela para a segunda bofetada, unha vez recibida a primeira.

Compensa iso realmente? Non o sei. Quizais porque a miña inxenuidade me ten levado a recibir máis das que levo dado, igual teño que concluír que non, pois xa estou empezando a cansarme de ser a persoa correcta e educada, concienzuda e reflexiva, xusta e conciliadora que de min se agarda e que moita xente pensa que son. E se me perdoe que me poña tantas medallas que seguro que non merezo, pero é que hai cousas que me encabuxan tanto e polas que levo mordido tanto a lingua que acaban por me envelenar.

Vén isto a conto de que moitas veces damos con tanta franqueza e intensidade o pouco que somos e posuímos que, o que damos acaba por ser iso, insignificante, froito soamente dunha xenerosidade mal entendida e dun primeiro impulso. Coma se cando se dá algo teña que ser obrigatoriamente inconmensurable e desmedido. Coma ser dar do que se ten para sobrevivir fose o mesmo ca non dar nada. Coma se, cando se dá o que somos porque non temos nada máis ca nós mesmos e mesmas para dar, non fose suficiente.

É este un reto difícil de superar. O meu egoísmo e o meu orgullo son os que me levan, tal vez, a enfocar desde o ángulo incorrecto a condición humana, tan proclive a dar a coñecer esa imaxe de grandeza que non posuímos. Ou a que temos de maneira innata, pero que non manifestamos porque é máis politicamente correcto disimular que, por enriba do noso ben, está o ben común.

E se me perdoe de novo, pero estou empezando a cansarme de tanto protocolo de actuación. Ao mellor o que teño que facer é devolver o veleno que se me inxecta, pero por duplicado e con efectos secundarios. Aínda que por outra parte pregúntome: Compensaríame realmente?

Que alguén me dea unha pista, por favor. Son demasiado pequena para entender certas cousas da vida.

Concha L. F.
Foto: Xulio López
Comentarios (13) - Categoría: Eu son... - Publicado o 30-04-2010 17:05
# Ligazón permanente a este artigo
GRISES
Esta sensación de frustración e ruptura, de impotencia e inseguridade vaise facendo cada vez máis intensa. Vou de un lado a outro sen saber moi ben o que ven comigo. Estou empezando a ver todo desde lonxe, como se estivese voando sobre todo o que me rodea. E aí está de novo esa sombra, longa e gris. E míroa por enriba do ombreiro porque teño medo de mirala de fronte, porque me asusta, porque me rompe e me desarma, porque xa chegou a formar parte de min...



Concha L. F.
Comentarios (9) - Categoría: Eu son... - Publicado o 26-04-2010 07:11
# Ligazón permanente a este artigo
[1] ... [7] [8] [9] 10 [11] [12] [13] ... [15]
© by Abertal
Concha L. F.