A NENA DO PARAUGAS


A miña debilidade é a miña fortaleza
Vivo pechada nunha gaiola de pensamentos, por vontade propia e gústame perderme entre as letras e os sons que me acompañan no meu encerro.

O meu perfil
meninhalf@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

ENQUISA
Alguén me mandou unha invitación para responder unhas cuestións e a verdade é que non sei moi ben se empezar pola última, pola do medio ou, simplemente pola primeira, como se debe facer todo, desde o principio. Non é que eu sexa moito de enquisas (ou memes? O meu vocabulario non dá para modernidades), pero xa que Xenevra me convida, pois tirarei para adiante.


Canto tempo levas como blogger?
Apenas uns meses. Comecei abrinda a fiestra da miña gaiola en blogspot, por suxestión de Xulio López, quen un día me dixo que empregase as súas fotos para porlle imaxes aos meus poemas. Logo veu A nena do paraugas...

Como soubeches da existencia dos blogues?
Non sabería dicilo. Supoño que buceando pola rede, coma todo o mundo. Logo, o blogue do ENL do CPI de Maside foi o meu referente para seguir.

Nomea cinco blogues que sigas diariamente ou con moita frecuencia.
Sigo diariamente máis dos que teño tempo de ler, pero se teño que mentar 5, aínda a risco de que alguén se mosquee, Cristal Rasgado, O Piteira, Xenevra, Tiñádelo que ver, Zeltia...

Es lector anónimo dalgún blogue?
Leo moitos, si. A lectura sempre é anónima. Comento algúns, pero sen anonimato, gústame ir de fronte.

Algúns autores que che esperten especial simpatía.
Cada persoa que leo ou de quen miro (e admiro) con detenemento as imaxes que aporta ten algo que comunicarme. Iso xa é suficiente.

Con qué cinco bloggers irías de esmorga?
Son pequena e non me deixan saír de esmorga. A parte disto, tampouco é que a esmorga sexa uns dos meus divertimentos favoritos.

Con qué blogueiro/a pasarías unha noite de loucura sexual?
O sexo é importante, pero hai cousas que o son moito máis. Son demasiado coidadosa coas miñas eleccións respecto do sexo sentido.

Namoraches algunha vez dalgún blogueiro ou blogueira?
Namoro das palabras e das imaxes, pero estes namoramentos virtuais... como que non me convencen.

Estás satisfeito co teu blogue?
Todo é mellorable. A miña GAIOLA e A nena do paraugas o son e moito. Non son moi hábil coas tecnoloxías.

Escolle entre 3 e 5 bloggers para que respondan estas preguntas nas súas bitácoras.
O mundo é demasiado grande (ou demasiado pequeno, segundo se mire) e non me gusta comprometer a ninguén. Se me permita a licenza, se é posible, deixar esta pregunta en branco. De non se me permitr, se me comunique e rectificarei esta resposta.


Concha L. F.
Comentarios (5) - Categoría: Eu son... - Publicado o 13-09-2010 07:19
# Ligazón permanente a este artigo
VIII - O CUARTO AZUL


A este corredor de silencio
xa non acode a ledicia
cos cabelos enredados,
envoltos en tea de araña.

A este corredor de silencio
xa non chega o preguiceiro
son da voz de adolescencia,
aínda pegado á almofada.

A este corredor de silencio
asoma, cada mañá,
un feble fío de luz
tinguido de ausencia laranxa.

En silencio o corredor.
O cuarto azul, en silencio.
O armario sen segredos,
hai pouca roupa e unha táboa.

E, nos estantes ocres,
lapis rotos e pintura,
remuíños de ideas e inquedanzas
penduradas do teito e dos lenzos...

Ti segues aquí, meu neno...
Aínda que estea baleira a cama.

Concha L. F.

Comentarios (11) - Categoría: Aros de fume-Tatuaxes - Publicado o 08-09-2010 09:44
# Ligazón permanente a este artigo
VI - IDA E VOLTA

Devorando o tempo,
foxen as ondas e esvaecen os sentidos
nun berce de figuras fabulosas
que o vento pasea ao seu antollo.
Cos ollos fixos no universo indefinido
de cadrados ocres e amarelos
que se cerran e se abren
sobre círculos en verde,
descansa o inconsciente observando
os puntos que percorren as negras veas de asfalto.
E alá, no alto xeado
pola atmosfera distante,
mesturadas co ronco interminábel,
escóitanse unhas voces dormentes
e voan os soños cara ao horizonte
onde repousará a ilusión,
suxeita agora polas correas do medo.
Non lembro máis ca unha imaxe inexpresiva
no angosto corredor
ofrecendo nun idioma inintelixíbel,
sustento e calma.
Non lembro máis ca un segundo
sen alento nin sangue no labirinto branco,
e unha pel invisíbel que se eslúe
e desaparece envolta na ausencia de presente.

Concha L. F.
Foto: Xulio López
Comentarios (7) - Categoría: Aros de fume-Tatuaxes - Publicado o 30-08-2010 12:47
# Ligazón permanente a este artigo
X - RETRATO



Se puidese pintar o amor,
empregaría o gris que coroa a túa fronte,
despexada de nubes,
mesturado co castaño e o verde
esluídos no branco co que miras
e agradeces agarimos...

Engadiría o dourado matiz
que o sol e o aire da mañanciña
deixan no manto que rodea
o teu sorriso...

E engadiría pálidas pinceladas,
zarrapicadas de estreliñas...
esas mesmas da caixiña
na que levas pechado
o vermello tesouro da túa grandeza.

E engadiría os perfís negros
do lapis co que resolves
cábalas e enigmas...

Se puidese pintar o amor,
pintaríao así,
coma ti,
coas túas cores.

Concha L. F.
Foto: Xulio López
Comentarios (10) - Categoría: Aros de fume-Faíscas - Publicado o 25-08-2010 06:07
# Ligazón permanente a este artigo
VI - QUEN?



Quen pendurou dos teus ollos
tan espesas e escuras tebras?

Quen borrou dos teus beizos
a liña branca da vida?

Quen puxo nos teus andares
pexa tan curta e ferinte?

Quen, con tan mala saña,
fendeu o manto que, un día,
con tanta fachenda levabas?

Ao mellor fun eu, probe de min!

Por dar luz aos meus ollos,
sen luz te deixei a ti.

Concha L. F.
Foto: "Caída". Xulio López

Comentarios (12) - Categoría: Aros de fume-Faíscas - Publicado o 19-08-2010 15:56
# Ligazón permanente a este artigo
MEDIO CHEO OU MEDIO BALEIRO?
Mentres lle daba unha capa de laca vermella intensa ás miñas deterioradas unllas, deume por reflexionar sobre a miña imaxe.

Non é que teña os ollos pequenos, é que teño a cara en xeral, e o nariz en particular, demasiado grandes.
Non é que teña as unllas pequenas, é que as miñas mans son demasiado grandes.
Non é que miña pel se poña vermella co sol, é que o sol non atina a "morenearma" sen queimala.
Non é que teña os pés grandes, é que o agora os zapatos son máis pequenos.
Non é que estea gorda, é que son demasiado baixa para o meu peso.
Non é que teña preguiza, é que o tempo acaba sendo moi aburrido.
Non é que teña o pelo feble e escaso, é que ten que tapar demasiada superficie (de intelixencia).


Non é que o mundo sexa unha merda, é que a nosa merda acaba por enmerdar ata o mundo.

Xa sei que isto último é un tantiño escatolóxico, pero logo das novas de ARDE GALIZA, de que o FUNCIONARIADO é un INÚTIL salvavidas da crise económica (aí tocáronme a fibra laboral), de que na "ZONA 0" ou preto dela Obama aprobe a construción dunha mezquita (son moi respectuosa e conciliadora pero as Torres Xemelgas e Atocha deixáronme sen fala e aínda non a recuperei de todo), de que ás persoas pensionistas se lle queira escatimar a química que fai parte da súa dieta habitual, de que catro pequenos/as empresarios/as pringados/as teñan que pechar as súas empresas para encher o buche de dous millonarios que non teñen nin idea do que é traballar... E demais novas que por aí andan, como que me deu un arrebato de autoestima, oídes! E se ninguén quere facer nada por limpar o mundo, pois vale.

Eu vou acabar de pintar as miñas unllas de vermello intenso e, por favor, que chova dunha vez! Ata boto de menos o inverno! Váiseme estragar o meu paraugas!

E ISO NON PODO PERDOALO! Síntoo.

Concha L. F.
Comentarios (12) - Categoría: Eu son... - Publicado o 16-08-2010 19:37
# Ligazón permanente a este artigo
RECONTO



En fin, que o verán vai indo pouco a pouco, entre lumes, fumes, calores e cores varias.

Nestas idas e vindas, bambeándome na refescante airexa da noitiña e os poeirentos mediodías, deume por facer inventario das miñas obsesións, esas que espertan cada primavera e que non dan o seu froito ata ben entrado Santiago, aínda que algunhas delas sexan belas xa no San Xoán e mesmo antes.

Coido que calquera día vou perder a conta. A conta e o tino de contar e nomear tulipáns, narcisos e xacintos, azucenas, crisantemos e lilium, margaridas, campánulas e gladíolos, suspiros, caraveis e xeráneos, zinnias, bocas de dragón e dalias, roseiras, framboesas e papoulas, hibiscos, texos e camelias, oliveiras, loureiros e acivros brancos...
E sobre todo, calas. Calas brancas, amarelas, amarelas e granates, amarelas e vermellas, alaranxadas, verdes, rosas e negras.

Calas negras... mantidas en repouso baixo terra durante o frío inverno e asentadas sobre un manantial neste tórrido verán que xa vai indo pouco a pouco, entre airexas refrescantes, lumes, fumes e calores, amenceres e solpores de luz sempre cambiante e, por suposto, as moitas e delicadas cores que engalanan o meu refuxio.

Concha L. F.
Comentarios (11) - Categoría: Eu son... - Publicado o 11-08-2010 09:29
# Ligazón permanente a este artigo
COUSAS DE SEMPRE

Non sabería desfrirar o misterio desta foto pois, logo de consultar as fontes correspondentes, só poido dicir que aí hai unha nena que ten ao seu curmán no colo, coma se o único que lle importase fose amosar que era capaz de custodiar a unha crianza que a penas se mantiña en pé. Arredor desta imaxe hai toda unha historia de dedicación a ser feliz, soñando con coidar ás persoas queridas, a buscar un oco nun mundo dominado pola labia desa nena... Un sin fin de liortas polo dominio do terreo da familia, antes ocupado pola nena e que, o tal curmán veu encher cando naceu.
A historia desta foto está chea de anécdotas que reflicten rivalidade, liortas, pedradas e vinganzas, pero tamén moitas risas cómplices, trasnadas... e, sobre todo, o moito amor que a nena e o seu curmán se profesan desde sempre e non sempre expresado con palabras, pero presente, pois tanto a nena coma o seu curmán saben un da outra, unha do outro e, alá no fondo do seu corazón saben que, sen palabras, se entenden e que aínda que viaxen ao fin do mundo, levarán consigo o mutuo agarimo que se profesan.


Concha L. F.
Foto: Sr. Ramón
Comentarios (7) - Categoría: Eu son... - Publicado o 06-08-2010 19:02
# Ligazón permanente a este artigo
XI - PARAÍSO


Pasa lene o silencio
rosmando entre as follas
mil cantigas esquecidas
e bambea as pólas
no berce da mañanciña.

Lene tamén pasa a soidade
sobre a herba,
a penas acariñada
polo voo temeroso dun gorrión
que sacia a súa fame
cunhas migallas de felicidade.







Foxen as ideas neste alento verde
e palpo o baleiro da miña pel,
núa agora de misterios e tempestades.

Neste paraíso vaise perfilando a silueta
dunha vida que durmía cando,
aínda sen raiar o día,
comezou a moverse o meu camiño.

Percibo os teus ollos sen mirarte
e escoito deambular
os teus pensamentos
sobre as lousas,
mentres agardas
que a soidade e o silencio se deteñan
e biquen os teus soños,
perdidos aínda entre as sabas.

Concha L. F.
Comentarios (10) - Categoría: Aros de fume-Faíscas - Publicado o 16-07-2010 19:05
# Ligazón permanente a este artigo
DE ESTRENA



Sen palabras. Só que é todo un orgullo pertencer a este grupo que leva 90 anos espallando polo mundo, á súa maneira, as Raíces desta Terra.

Concha L. F. (Xullo-2010)

Foto: X. Gómez
Comentarios (11) - Categoría: Eu son... - Publicado o 13-07-2010 09:10
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal
Concha L. F.