A NENA DO PARAUGAS


A miña debilidade é a miña fortaleza
Vivo pechada nunha gaiola de pensamentos, por vontade propia e gústame perderme entre as letras e os sons que me acompañan no meu encerro.

O meu perfil
meninhalf@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

BALEIRO


Desapareceu de pronto,
envolta en acordes
de acordeóns e trompetas,

en compasados toques
de bombo e pandeiro,
no alboroto das pandeiretas.

Desapareceu, sen máis,
sen deixar, tan sequera un sinal
no peitoril das fiestras.

Busqueina coa mirada
entre a multitude,
mais perdeuse a súa silueta

esluída na humidade da rúa,
esvaecida no aire espeso
daquela tarde nubenta.

Xa non vexo cores de ledicia,
nin resoan os axóuxeres
do seu andar nas pedras.

Perdeuse a súa pegada
no vento do nordés,
fuxiu co seu eco a outras terras.

É tempo de silencio,
de letras non escritas,
de ausencia e de brétemas.

É tempo de tintas invisibles
en brancos lenzos,
de lembranzas e de esencias.

Concha L. F.
Comentarios (6) - Categoría: Varios - Publicado o 07-01-2011 21:05
# Ligazón permanente a este artigo
IMAXINO




Cada mañá, collo a vasoira e tento varrer a lembranza, pero ela segue a espallarse teimudamente polos recantos da casa, agochada en cada partícula de po.

Non podo escoitar a túa voz.
Non podo tocar a túa pel.
Non podo mirarme nos teus ollos.
Non podo saborear a túa boca.
Non podo percibir o teu recendo…

Pero todo o meu ser está empapado de ti.

A miña voz soa coa túa voz.
A miña pel toca coa túa pel.
Os meus ollos miran cos teus ollos.
A miña boca saborea coa túa boca.
E o teu recendo envolve canto toco e canto sinto.

E imaxino as nosas almas, noutrora alleas,
camiñar nunha ata a eternidade

Concha L. F.
Comentarios (10) - Categoría: Varios - Publicado o 25-12-2010 20:09
# Ligazón permanente a este artigo
AUGA




Quixen recoller a túa ledicia na miña man,
acariñala para que se sentise acochada,
gardala para darcha cando o teu sol anubra
e non podes ver máis ca sombras…
Mais ela,
escorregadiza coma a auga,
foi esvarando entre os meus dedos.

Concha L. F.

Foto: Xulio López Fernández
Comentarios (7) - Categoría: Eu son... - Publicado o 02-12-2010 19:22
# Ligazón permanente a este artigo
PRESTIGE, ANOS DESPOIS...


Somos tan responsables do que facemos coma do que, por medo, orgullo, covardía ou conveniencia, deixamos de facer.

Este pensamento vénseme á cabeza ao ver esta foto, porque nela se reflicte, de algún xeito, o esforzo que a metade dos seres humanos inverte en destruír o labor no que a outra metade se afana. E da cediza por acaparar en poucas mans os bens que a Natureza dona, xorden sempre regueiros de inmundicia negra que acaban lixando ríos, montes, mares e, mesmo, almas.


Concha L. F.
Foto: Xulio López
Comentarios (8) - Categoría: Eu son... - Publicado o 15-11-2010 07:19
# Ligazón permanente a este artigo
ESPÉRTAME!


Espértame!
A luz do abrente
cae sobre min e estou durmida!
Onde estás?
Vexo mil luces
amontoadas na area
e cada amencer é un camiño sen retorno!
Que son? Un sono?
Ou son acaso un sono soñado?

Espértame!
Necesito aspirar o arume da vida,
sinxela e simple,
negra e cativa
cativa coma min,
con mil espazos nos que aniñan
espazos e distancias!
Eu son, sen máis, arume e luz…
Luz e beirarrúa, area e auga,
amencer e solpor
que se perde nun instante de inconsciencia.

Espértame,
pois o sono prendeu nas miñas pálpebras
e non quere fuxir.

Espértame!
Dáste conta?
Só quero que me espertes.
Quero ver a luz
do outono que me envolve.
Quero ver o meu sorriso
prendido nas follas
que o outono bambea.
Quero sentir o son das ondas
que me levan e me traen
ao mundo no que durme a distancia.

Quero ser!
Só ser!
Ser eu, simple e sinxela,
con sorrisos e con bágoas,
libre, eu, de maletas e discordias,
de sonos e de palabras.

Concha L. F.

Foto: Xulio López
Comentarios (9) - Categoría: Varios - Publicado o 08-11-2010 06:28
# Ligazón permanente a este artigo
MULLERES




Mulleres vestidas de fracaso
coa vertixe do incerto
asomando á cintura,
agardan nas rúas da soidade
que corpos frustrados polo desexo
se deteñan nas súas peles sen pasado.

Mulleres amarelas, vermellas, violetas,
negras mulleres, mulleres brancas,
escravas nos letreiros de neon,
en camiños negros e prazas desapiadadas,
en luxosas suites de cinco estrelas,
mulleres enloitadas e enlatadas
que engordan osamentas insensibles,
soterradas en campos de inmundicia.

Mulleres coma néboas estériles
que se abren paso a cotenadas co abrente
atoldando a súa transparencia.
Claridade rota dos cristais opacos
da esperanza
nacida coa andaina iniciada
máis alá dos mares da pobreza,
na procura dun horizonte virxe,
no que aniñe o seu sangue.

Mulleres encadeadas.

Concha L. F.

Foto: Xulio López
Comentarios (13) - Categoría: Varios - Publicado o 25-10-2010 06:51
# Ligazón permanente a este artigo
XIV - AROS DE FUME

É este o tempo,
no que a ledicia ferve nas sabas
e os soños cantan alporizados
de mañanciña?
É este o tempo,
no que se pechan as fiestras e as miradas
ao caer a tarde?
É este o tempo,
no que non se escoita máis ca o latexo
dun corazón noutro?
É este o tempo,
no que as rúas se derreten cos meus pasos
e se enchen cos sons do silencio?
É este o tempo,
no que non hai tempo de repouso
e no que o tempo sae
do meu tempo?

Un segundo,
para fundir a ledicia no pranto,
para que o sangue flúa polas veas
premendo os miolos,
para que unha ollada diga máis
ca todas as palabras recollidas
no diccionario...
Un segundo,
no que miro sen ver
e vexo sen mirar
como saen dos meus dedos
aros de fume...

Un segundo
para ser só iso,
un segundo,
libre, por fin...


Concha L. F.

Foto: Xulio López
Comentarios (11) - Categoría: Aros de fume-Tatuaxes - Publicado o 16-10-2010 20:12
# Ligazón permanente a este artigo
XI - COMPAÑEIRA

Quixera axitar o silencio dos teus pasos
con palabras de rosa e violeta
e deixar unha pegada de airexa verde no teu cabelo.

Quixera iluminar a túa pálida pel
coas luces que desprende o vento
e pintar de carmín a túa sombra.

Quixera acariñar o teu sorriso
cos sons de seda dos meus soños
e facer meus os teus soños
e soñar xuntas
e espertar no abismo das inquedanzas
do camiño, para logo,
remontar o voo e chegar á eternidade.

Quixera, gran amiga, doce amante,
irmá querida,
ser a túa voz, o teu aroma,
a túa lingua, a túa luz,
e encher coa miña ledicia a túa alma doente,
desesperada e escura,
e ser a apracible esperanza
que durma no teu colo
cando o inverno cubra de branco
a nosa andaina.

Concha L. F.
Comentarios (13) - Categoría: Aros de fume-Tatuaxes - Publicado o 04-10-2010 19:08
# Ligazón permanente a este artigo
IX - O CUARTO VERDE



O cuarto verde,
coma o verde da esperanza,
non ten máis ca catro cousas
desordenadas.

Folios, libros, regras,
apuntes, roupas, fotos...
todo gardado en caixas.

Unha cadeira, unha mesa,
unha alfombra raiada,
cortinas de caraveis,
unha verde almofada
e unha cama estreita...
estreita tamén a manta.

E nos andeis do armario,
esencias do teu recendo
cando esperta a madrugada.

Neno de limpo sorriso,
de ollos verdes,
de pel branca,
bótote tanto de menos
que a túa ausencia me manca.

Concha L. F.
Comentarios (6) - Categoría: Aros de fume-Tatuaxes - Publicado o 20-09-2010 22:18
# Ligazón permanente a este artigo
QUEIXUMES E LEDICIAS
E non me queixo. Ás veces queixarse é bo, pois sempre hai alguén a carón de nós que nos bota unha man polo ombreiro, pero as máis non sirve de nada. Quen te quere ben, láiase contigo e sofre. Quen te quere mal, goza coa túa desgraza.
Non obstante, amosar ledicia xa é outra cousa ben diferente. As persoas que te queren ben, sinten ledicia contigo. Ás que te queren mal, próelle a envexa. E tendo en conta que a envexa é un pecado nacional, pois mellor andar o máis lonxe posible dela.
Ven isto a conto de que este ano (conto os anos por cursos académicos, deformación profesional) síntome leda. Non sei se é de verdade ou porque mo esixe o guión, pero síntome leda e tranquila. As cousas van encaixando no seu sito, pouco a pouco. Non teño esa sensación de que os ciclos se repiten, senón a de que as cousas son as mesmas de sempre, pero diferentes, pois muda o enfoque a cada paso.
Quizais a idade establece de seu as fronteiras entre as maneiras de sentir. Ou quizais sexa o sentir o que pon as fronteiras. Ou tal vez as persoas que están sen estar e as que non están, pero existen, coloquen a cereixa no alto do pastel. Ou ao mellor é que imos vendo que quen ven tras de nós tamén encaixa as súas pezas, queixándose, pero camiñando cara adiante... Que sei eu?
A vida é tan complexa, e tan sinxela a un tempo, que queixarse dela é tempo perdido. O mellor é gozala, con alfinetes e cravos, con arumes e luces, pero sempre intensa, conservando en cada poro eses diminutos grans de pó que nos aporta, sen varrelos dos nosos recantos, pois con eles imos construíndo o seguinte escano da escaleira que nos ha de levar á plenitude.
Darame tempo de chegar ao cume?

Concha L. F.
Comentarios (9) - Categoría: Eu son... - Publicado o 17-09-2010 23:30
# Ligazón permanente a este artigo
[1] ... [5] [6] [7] 8 [9] [10] [11] ... [15]
© by Abertal
Concha L. F.