A NENA DO PARAUGAS


A miña debilidade é a miña fortaleza
Vivo pechada nunha gaiola de pensamentos, por vontade propia e gústame perderme entre as letras e os sons que me acompañan no meu encerro.

O meu perfil
meninhalf@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

OUTONO


Sábeme a sal a túa sombra fuxidía cando esvaece a tarde e te agochas trala lúa minguante.

Sábeme a sal e a limón agre, gota a gota, pousado no seco verán que xa está lonxe.

Sábeme a sal e esperta o teu zume o meu padal, atoldado polas nubes que chegan.

Xa murcharon os asubíos, lentamente e rebule, tímido, o sol das frías mañanciñas.

Descalza, a miña sombra tamén fuxe tralo sal e o agre da túa, buscando tempo e sombra, follas verdes e cores que me saquen do fastío doutro outono arrolado pola monotonía das cordas que se bambean no baleiro.


Concha L. F.
Foto: Xulio López
Comentarios (6) - Categoría: Varios - Publicado o 09-11-2011 06:20
# Ligazón permanente a este artigo
XV - SOLSTICIO



Contra todo prognóstico
e escoitando a chuvia
que golpea os tendais
que penden sobre o oco baleiro,
fronte á fiestra,
co cansazo preso nas costas
e os dedos confusos e indecisos,
sinto que unha pinga de paz pousa na alma.

Desde lonxe todo semella posíbel e imposíbel
e neste amencer chuvioso e escuro,
foxen as sombras, azoutadas
por un látego de luz,
agocharse tralas paredes.
Un eco de conversas,
de bágoas e de risas
resoa no corredor
cando se abren as fiestras
para que o novo día,
cheo de horizonte,
se funda na miña pel.

Todo será diferente.
Antes e despois de agora
serán outro despois e outro antes,
que levarán prendidas
a gratitude e a ledicia
de ter sido un só corpo,
un mesmo cerebro,
un único corazón,
o que me ofrecestes xenerosamente
sen pedirme a cambio nada máis
que a miña sinxela esencia.


Concha L. F.
Foto: Xulio López.

Con este poema pecho o meu libro, no que fun espallando aros de fume. A partir de aquí todo será diferente. Ou máis do mesmo, porque cadaquén somos como somos e sentimos como sentimos. E como expresamos...

Comentarios (9) - Categoría: Aros de fume-Tatuaxes - Publicado o 23-10-2011 21:59
# Ligazón permanente a este artigo
EU GOSTO...
E gostamos da escola pública, porque é nela na que desenvolvemos o noso labor, onde pasamos a maioría das horas, dándolle voltas á cabeza para que as crianzas gosten tamén dela.

Pero vese que non a todo o mundo lle pasa o mesmo. A quen nos goberna, sobre todo, desde hai anos, non importa demasiado a cor que vistan. E tampouco a moitos medios de comunicación, que se limitan a banalizar sobre a problemática da escola pública galega. Isto non é novo...
Comentarios (4) - Categoría: Eu son... - Publicado o 16-10-2011 08:03
# Ligazón permanente a este artigo
XII - TATUAXES V


“Vaise o meu alento
con cada cullerada de caldo,
con cada gota de auga...
Esvaece a luz do cuarto
e unhas voces de tenrura
arroupan o meu corpo inmóbil...
Pero ti non estás.

Eses ollos que fitan o meu sorriso
perforado por mil trades...
Este ir e vir de almas
que preparan
un desenlace inevitábel...
Eses beizos contraídos pola dor
e polas bágoas
dunha ausencia agardada...

Podo escoitar o teu pranto
xurdindo do armario da soidade,
afastado e próximo,
prendido no recendo
de pasos silenciosos...
Pero ti non estás...

Deixareiche un bico na almofada”.


Concha L. F.
Foto: Xulio López
Comentarios (6) - Categoría: Aros de fume-Tatuaxes - Publicado o 05-10-2011 22:18
# Ligazón permanente a este artigo
ESTRELAS DE OUTONO

Cando subín ao autobús, algo me dicía que aquela ía ser a última vez que levaría no meu cartafol a partitura do "Ave María" de Ketelbey. Ben, pasou tanto tempo que agora mesmo non lembro se esa era unha das partituras, pero supoño que xa non ten importancia.
Lembro que na viaxe de ida había unha tensa calma, quizais porque entre as persoas que facían parte daquel grupo existía unha ficticia camaradería que, apenas unha volvía a cabeza, se convertía nun rosmar incesante sobre "dimes e direiches" daquela ou daquel que leva xoias ou garavata.

Era o inicio da primavera. Tal vez fosen os primeiros días de abril, non o lembro con claridade. Ao rematar o concerto sentámonos a carón dunha longa mesa, disposta en L, e gozamos das sinxelas pero saborosas viandas coas que nos agasallaron. Conversamos, rimos, cantamos cantigas populares...

Ata que apareceu ela, coma un agoiro do outono que aínda estaba lonxe. Acomodou lentamente na mesa que había en fronte de min. Ninguén reparou nela. Era case insignificante, ataviada con roupas farrapentas, luvas sen dedos e un chapeu calado ata as cellas. A moza do restaurante serviulle empanada, chourizo, queixo, pan e salchichón. Colocou diante dela unha copa e unha botella de viño.

Desde a miña cadeira, entre a copa da auga e a botella de cervexa, entre conversas baleiras e risas sen sentido, fun vendo como se apagaba aquela estrela, grolo a grolo, bocado a bocado. Pouco a pouco foi escurecendo a luz do seu engurrado rostro. A primavera nacente daquela estrela foi tornando outono...
E sentín que aquelo era un final, coma agora.
Que sería daquel chapeu que escondía unha estrela?


Concha L. F.
Comentarios (7) - Categoría: Eu son... - Publicado o 25-09-2011 17:25
# Ligazón permanente a este artigo
XII - TATUAXES IV-B

Estas paredes mudaron as cores do verán
e non son miñas.
Non é meu este recanto.
Alguén escureceu as escaleiras
e das fiestras
xa non colgan as persianas
que agochaban a esperanza.
Todo é novo...
e os vellos soños
xa non teñen osíxeno
que levar aos beizos
e respiran as bafaradas
que saen do remol desa larada
na que arden os soños
da nena do paraugas.

Mais...
Sinto o agarimo dunha man
que rosma no vento
unha historia de renuncias
e cobre o meu rostro de aloumiños.
Teño que durmir...
Porei cadeados nas portas do silencio”.


Concha L. F.
Foto: Xulio López
Comentarios (7) - Categoría: Aros de fume-Tatuaxes - Publicado o 15-09-2011 19:08
# Ligazón permanente a este artigo
CRIANZAS GRANDES E PEQUENAS
Non podo negar a miña devoción polas crianzas. Todas me parecen bonitas, alegres, famentas de pan e sabedoría...

Hai 32 anos, cando aprobei o selectivo, soñaba coa Historia da Arte e coa exiptoloxía. Sigo tendo esa espiña cravada, pero a casualidade levoume daquela ao maxisterio e abofé que atopei o meu camiño. Ensinar ás crianzas a andar polo mundo é unha das cousas máis gratificantes que se poden facer na vida. Nunca os resultados son os que se agardan, ás veces nin se achegan ás espectativas, pero con que soamente unha crianza entre centos acade o teito como persoa, xa é suficiente recompensa.

Venme isto á cabeza cando leo a LEOEOSSEUS. Ata estiven tentada a colgar aquí unha foto de hai 23 anos, na que o irmán máis vello (con tres anos) suxeita con firmeza e agarimo a o seu irmán máis novo (catro meses). Non o fago porque non me deron permiso e igual me abroncan e con razón. Entre eses dous rapaces, completamente diferentes ata no físico, hai unha química da que é difícil participar.

Iso pasa ás veces tamén nas aulas: sin saber moi ben como nin por que, hai crianzas que se achegan e manteñen unha relación cómplice ao longo dos anos de escolaridade e mesmo máis alá. Pero para iso é necesario que as persoas adultas que as rodeamos sexamos capaces de canalizar as preferencias, deixemos liberdade vixiada de elección e manteñamos sempre unha actitude de control encuberto. Logo o tempo vai facendo o seu traballo e os lazos que se van formando son tan firmes que é difícil desatalos.

En fin, que xa empezo a falar coma unha avoa... Ou coma unha desas mestras que, pasado o tempo, miran cara atrás e ven que algo bo fixeron día a día coas crianzas pequenas e grandes. Toda unha satisfacción.

Nótase moito que está o 1 de setembro ás portas?

Concha L. F.
Comentarios (9) - Categoría: Eu son... - Publicado o 26-08-2011 11:32
# Ligazón permanente a este artigo
CONTA ATRÁS...

Aínda non empezou, pero logo comezará.

Foron caendo, unha detrás de outra, as follas do calendario, sen deixar máis pegada ca unha pequena cicatriz provocada pola vertixe de días ás carreiras, de voos sobre a memoria, de proxectos de futuro...

Agora esténdese polo chan a sombra do que aínda ha de vir, envolta en branca e impenetrable brétema ancorada á terra, ás paredes da conciencia.... Porque a sombra do día despois está inevitablemente unida con fortes cadeas a aqueloutra que quedou atrás, afogando a luz do agora...

Concha L. F.
(Foto: Xulio López)
Comentarios (5) - Categoría: Eu son... - Publicado o 20-08-2011 07:13
# Ligazón permanente a este artigo
LUMIEIRAS
Acabo de aterrar nesta rede logo dun descanso. Antes, a verdade, non tiña gana nin motivos e estiven en paro técnico. Precisaba algo así.
Pero este mediodía houbo algo que, nesta calor asfixiante que envolve Ourense, me espertou do sopor. A medidodía mirei polo balcón e o sol desprendía unha estraña cor laranxa. O ruído dos avións axordaba e polo patio de luces o ceo víase negro.
Arde Ourense, preto das casas de Vilar de Astrés, no Pereiro de Aguiar e en Castrelo do Miño.
Coma sempre, pero peor, pois a auga escasea.

Escasea todo, ata a esperanza. Galiza non ten nada. Ou ten moito, pero que non se sabe vender. Agás o lume. Iso véndese ben.

Tamén, este verán estiven en Escocia. Alí todo é verde. As rúas das cidades están cheas de turistas e de cámaras que observan os movementos da cidadanía. No Reino Unido quéimanse cidades. Logo estúdanse as imaxes e castígase aos culpables. Pero todo é lume en todas partes.
Aquí quéimanse montes e ninguén vixía nada. Nunca se atopan culpables. Non se fai labor de prevención. Nada.

Creo que vou facer outro paro técnico para seguir durmindo.

Espertádeme cando todo sexa de novo verde e non haxa lumieiras. Teño medo do lume. Del soamente quedan cinsas e iso destroza a memoria.

Concha L. F.
Comentarios (4) - Categoría: Eu son... - Publicado o 12-08-2011 19:24
# Ligazón permanente a este artigo
INCISO...
Creo que vou facer un inciso no meu tempo e dedicarme a gozar dunha desconexión temporal.

Xa volverei...

Comentarios (8) - Categoría: Eu son... - Publicado o 18-07-2011 16:03
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal
Concha L. F.