A NENA DO PARAUGAS


A miña debilidade é a miña fortaleza
Vivo pechada nunha gaiola de pensamentos, por vontade propia e gústame perderme entre as letras e os sons que me acompañan no meu encerro.

O meu perfil
meninhalf@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

JFK - II

Durante moito tempo lembrou aquel reencontro fortuíto e aquela mensaxe de correo, pero seguiu coas súas cousas, coas súas reunións, coas súas idas e vindas, co seu cartafol e cos seus cafés insípidos a media mañá.

Pasou o tempo e semellaba que aquel JFK tivese desaparecido da súa vida. Moitas veces agardaba atopalo de novo no aparcamento, ou ver ao seu dono subir a pendente que conducía á entrada daquel infernal conxunto de ladrillos, ferros e palabras sen sentido. Aínda conservaba na súa memoria aquela mensaxe na que el lle dicía que a vira afastarse.

Aquel día estaba cansa e sentíase especialmente engaiolada nos seus silencios. O frío cortante da mañá restáralle eficacia e notaba como todo o mundo a miraba con desacougo. Pechou o despacho e dirixiuse á saída, co paquete de tabaco e o chisqueiro na man. Non deu explicacións. Non avisou a ninguén. Non meteu a maldita tarxeta na fenda. Simplemente saíu.

Descendeu a pendente e sentou nun banco de pedra que había cerca da verxa do aparcamento. Na súa cabeza mesturábanse as lembranzas, miles de imaxes ás que nunca dera importancia, palabras soltas, miradas de desaprobación, xestos de complicidade… Pero nada tiña sentido. El nunca volvería e, se o facía, estaba segura de que todo sería diferente. Achegouse ao bar da esquina, pediu un café para levar e voltou de novo ao banco de pedra. Durante un tempo indefinido, prendeu un cigarro con outro e consumiu a pequenos grolos aquel café amargo.

Mentres observaba como un paxariño recollía migallas do chan, sentiu que unha man pousaba no seu ombreiro esquerdo. Sobresaltouse e o seu enésimo cigarro da mañá rodou polo chan sen apagarse. Non foi capaz de volver a cabeza. Dos seus labios saíu somente unha frase: “Deixádeme en paz, por favor”.

Fíxose un silencio. A man retirouse do seu ombreiro. Ao cabo duns segundos, ás súas costas, unha voz rosmou: “Son eu. Acabo de chegar…”
Era el…


Comentarios (2) - Categoría: Varios - Publicado o 26-03-2012 06:45
# Ligazón permanente a este artigo
OUTRA PRIMAVERA





O tempo pasa.
Os ciclos repítense.
Pero as cores e as luces non son as mesmas.
Ou non é o mesmo o enfoque.
Que sei eu?



De fotografía non entendo nada...


Comentarios (4) - Categoría: Varios - Publicado o 21-03-2012 07:20
# Ligazón permanente a este artigo
DIÁSPORA

BUSSSS
Xulio López

A sonoridade desta palabra sempre me produciu inquedanza. É unha esdrúxula con carácter, que enche a boca nada máis chegar á terceira letra, un “a” acentuado, aberto, rotundo, contundente e cortante, levemente prolongado pola cuarta, un “s” que obriga a pechar os dentes e prepara os beizos para a explosión dun “p” redondo, ao que seguen un “r” e un “a”, suaves e, quizais, esperanzadores.

Tamén me inqueda o seu significado. Un vello “Diccionario Anaya de la Lengua Española” (Villanueva, 1991, coord., e outras persoas) define este vocablo, procedente do grego diáspora=dispersión, coma a “saída do pobo xudeu de Palestina e o seu asentamento noutros lugares, dando lugar á súa diseminación”. Na súa segunda acepción defínea coma “unha dispersión de individuos humanos”, aínda que debera dicir “dispersión de persoas”, pois cando unha poboación se dispersa, son as nenas e os nenos, homes, mulleres e persoas anciás as que o fan. Cousas do sexismo lingüístico.

E inquédame porque pertenzo a unha terra que tivo sempre unha gran parte da súa poboación na diáspora e por motivos diversos, aínda que os máis importantes foron os económicos. Primeiro polas consecuencias da crise do 1929, logo polas da guerra civil española do 1936… E semella que, no momento actual, estamos de novo diante dun feito que está provocando que a pouca poboación xove de Galiza teña que saír fóra deste fermoso país, se quere atopar un futuro con posibilidades.

Hai algún tempo, alguén me enviou un texto de Concha Caballero, publicado en El País en 2010, no que se fala dese novo éxodo de persoas xoves, ben formadas nas nosas universidades e escolas, que se ven na obriga de saír fóra do seu entorno, porque nel non atopan o espazo adecuado para desenvolver as súas potencialidades, nin se lles proporciona un ámbito laboral para que poidan contribuír co seu traballo ao desenvolvemento da sociedade á que pertencen.

Ese artigo levoume de novo a reflexionar sobre o que estamos a facer co futuro. Formamos á nosa xente e despois non lle damos oportunidades para poñer en práctica a súa formación. E o que é máis grave, escatimamos en formación, pois semella que a educación e a formación fosen máis un gasto inútil, ca unha inversión de futuro. As consecuencias disto son imprevisibles, aínda que case me atrevería a asegurar que o que nos vai quedar vai ser unha terra deshabitada, deserta de iniciativas.

Por iso a palabra “diáspora” me inqueda. Cando unha poboación se despraza perde unha parte importante das súas raíces. A primeira a lingua. Logo a música, a cultura, as artes e as ciencias. E aínda que quede constancia de que existiu, non deixará de ser unha mostra do que foi no pasado, perdido simplemente porque alguén se empeña en considerar que nin a educación nin o fomento e apoio a iniciativas emprendedoras son as únicas armas para a conservación das raíces dun pobo.

Concha L. F.


Aquí en castelán
Comentarios (2) - Categoría: Eu son... - Publicado o 20-03-2012 18:14
# Ligazón permanente a este artigo
11M... 11

Saíu da ducha. Ía xusta de tempo e tiña que apurar. Sabía que se perdía o tren outra vez, o despido era inminente. No ambiente flotaba o fume do primeiro cigarro do día e aínda se percibía o arume a café recén feito e a pan torrado.

Non se molestou en secar o pelo, simplemente amañouno cos dedos. Vantaxes de levar o pelo curto. Puxo unha crema hidratante na cara e unha pouca maquillaxe. Perfilou as liñas dos ollos cun lapis azul e puxo unha máscara, tamén azul, nas pestanas. Vestiu o mesmo pantalón vaqueiro que puxera o día anterior e sacou do armario aquela camisa longa que lle regalara seu irmán no Nadal, chea de matices azuis e amarelos. Buscou no caixón da mesiña os pendentes, o colar, un anel e unha pulseira de lapislázuli e ámbar, herdanza de súa nai. Sacou do zapateiro unhas botas planas e azuis, de ante, e pechounas sobre o pantalón.


Do percheiro descolgou o vello bolso azul de pel e meteu nel todo o necesario. Vestiu un lixeiro abrigo negro, anudou ao pescozo un pano amerelo dourado e saíu. Eran as 7:25, tempo xusto para chegar a Atocha.

Percorreu o traxecto ata a estación andando, case correndo. Polo camiño cruzou coas mesmas caras durmiñentas de todos os días. Preguntábase se Ana estaría agardando no banco de sempre ou se xa subiría ao tren. Ana era moi puntual, pero ela sempre chegaba con retraso. Aquel día non. Aquel día ía ben de tempo.

Cando chegou á estación eran as 7:50. Atocha era un inferno…


Aquí en castelán.
Comentarios (5) - Categoría: Varios - Publicado o 12-03-2012 05:26
# Ligazón permanente a este artigo
V

Monte do Faro
Xulio López

Debuxo outra verdade con aquela,
asasinando as flores murchas das roseiras,
para que decembro traia outras,
xeadas xa no abrocho,
cubertas por un manto de silencio,
ocultas polas néboas que xorden da terra.

Xa non hai luz máis que unhas horas
e quizais poida afrouxar o parafuso
e percorrer a realidade sen medo a tropezar.
Os milagres da vida e da morte
únense para rescatarme da gaiola
e escribo en branco sobre negro...
Non perdo a esperanza...

Haberá luz entre estas sombras insensatas?




Comentarios (2) - Categoría: Raiolas - Tempo I - Publicado o 07-03-2012 06:11
# Ligazón permanente a este artigo
IV
LUX
Xulio López



Se te puidese iluminar daquela,
igual o teu corpo indefenso
non tropezaba coa dúbida,
nin a túa sombra esvaecía
noutras sombras...

Se te puidese iluminar daquela,
igual o teu camiño tería sido máis doado
e os teus soños
repousarían agora, quedos,
agardando outros soños.

Non tiña as luces necesarias
para iluminarte.
Deixeinas afogar na chuvia
por non abrir o paraugas...
Agora non chove
e a tea enróscase sobre si,
formando unha espiral infinita.
Agora teño aquela luz,
mais non sei se será tarde.
Comentarios (6) - Categoría: Raiolas - Tempo I - Publicado o 16-02-2012 11:20
# Ligazón permanente a este artigo
SEN PALABRAS

Vaguedades
Xulio López

Foise?
Si.

Que dixo antes de marchar?
Nada.

Nada?
Nada. Nin se despediu… Simplemente pechou a porta e marchou.

Non levou o que lle deixara enriba da súa cama?
Non.

Pero, lembrácheslle que…?
Si.

E por que non o levou?
Pois non sei. Non me dixo nada. Supoño que non lle cabía no peto…
Comentarios (5) - Categoría: Varios - Publicado o 09-02-2012 06:22
# Ligazón permanente a este artigo
JFK - I
Tiña présa. Xa eran as 6 da tarde, a hora da entevista e aínda non aparcara o coche, pero non perdeu a calma. Xirou o volante á esquerda e meteu a marcha atrás. Polo espello retrovisor calculou o ángulo exacto e comezou a manobra, a modiño, con suavidade, para que os neumáticos non se desgastasen en exceso ao rozar o pavimento. Pouco a pouco, o vehículo quedou perfectamente encaixado no seu lugar, paralelo ás liñas que delimitaban unha das prazas que atopara baleira.

Desabrochou o cinturón de seguridade, xirou a chave e colleu o cartafol do asento da dereita. Cando ergueu a vista para abrir a porta, viu un coche escuro que entraba no aparcamento. A cara do condutor parecíalle familiar e seguiuno coa mirada. Era el. O seu cabelo era inconfundible. O coche tamén. Non lembraba exactamente a matrícula, pero si as letras, JFK. Moi doado. Coma as iniciais de Kennedy.

Coma sempre, sacou un cigarro e acendeuno. El aparcara nunha das prazas cubertas. Descendeu do seu, pechouno e quedou mirando a JFK. Ninguén se movía dentro. Semellaba que el estaba a manter una animada conversa coa súa acompañante e mirou o reloxo. Pasaban 5 minutos da hora da cita e aínda tiña que subir a empinada costa ata o edificio, logo as escaleiras de entrada e buscar a sala de xuntas.

Con paso lento e aspirando profundamente o fume do seu cigarro, saíu do aparcamento, volvendo de vez en cando a vista a JFK. Nada se movía dentro. Ao xirar, perdeu de vista os coches e aos seus ocupantes.

Mentres subía os escanos lembrou aquela tarde fría e escura, cando el se achegou e preguntoulle por que sempre se defendía do mundo, se o mundo non lle fixera dano algún. Non soubera que responder e arrepentíase da súa torpeza. Ela era de palabra fácil, pero contestou cunha evasiva, amparada na sombra que protexía a súa mirada, mentres os seus ollos deixaban esvarar una bágoa, sen saber moi ben a que se debía. Lembrou que contivo o pranto, coma sempre, e que se despediu del con respecto a agradecemento. A súa relación fora boa. O resultado, o agardado. Confiaba nelo. E nel. Por una estraña e indescriptible razón, confiaba tamén nel.

Cando saíu da sala de xuntas estaba demasiado cansa para quedarse a falar de perspectivas e resultados, así que desculpouse e saíu correndo cara ao seu coche. No seu corazón latexaba a esperanza de velo de novo, de ver aquel JFK na praza cuberta. Baixou as escaleiras a toda présa, mentres acendía outro cigarro. Voou sobre a pendente e, en canto o aparcamento estivo no seu punto de mira, buscouno. Xa non estaba. A praza estaba baleira. Entrou no seu coche, xirou a chave do contacto e marchou a casa.

Tres días despois recibiu unha mensaxe por correo electrónico. Era a resposta a algo que ela lle enviara tres días antes e na que el lle contaba que a vira afastarse do aparcamento, cara ao edificio de xuntas, sobre as 6 da tarde…
Comentarios (3) - Categoría: Varios - Publicado o 29-01-2012 20:08
# Ligazón permanente a este artigo
PARA NON PERDER A MEMORIA...


Era moi alto. Ou a min parecíamo. Non era precisamente guapo. Nin fraco. Tiña o pelo escuro, crecho e espeso e un bigote moi negro. A súa fronte era ampla e despexada e por enriba das orellas asomaban timidamente os sinais brancos que vai deixando a madurez. Os seus ollos eran pequenos, escuros e profundos, uns ollos deses que semellan mirar sempre máis alá do que a realidade amosa. Tiña as mans gordechas, con dedos curtos e algo torpes.
Cada día chegaba ao meu refuxio, montado nunha flamante Vespa que deixaba arrimada á parede da casa do avó Antonio e, logo de xirar unha enorme chave na pechadura daquela pesada porta de madeira, dispoñía todo o necesario para que as imaxes roubadas á vida quedasen para sempre impresas no papel da memoria.
Aquel cuarto de revelado era un sitio tosco, cos muros de pedra, sen adornos, sito no baixo da casa da señora Vicenta, xusto debaixo da cociña. Era un lugar frío e escuro, cheo de cousas que non lembro para que servían. Ao pé da casa había un rego polo que corría a auga da poza do Freixo. El colocara nel unha tella redonda e moitas veces lavaba alí cousas e poñía unhas cuncas nas que recollía auga que logo levaba para aquel estraño cuarto.
Di a mamá que eu sempre fun unha nena moi curiosa e amigable, así que o señor Ramón tíñame por alí fedellando a diario e, como me deixaba, facíame fotos, supoño que para practicar. Conservo algunhas daqueles primeiros anos 60, dos que non lembro se sabía falar ou non. Nunca ninguén me dixo que eu fose de moitas palabras. Pero tanto ten.

O señor Ramón deixoume unha boa herdanza: imaxes da miña nenez impresas en papel. Para non perder a memoria…
Comentarios (12) - Categoría: Eu son... - Publicado o 17-01-2012 18:07
# Ligazón permanente a este artigo
III

Se todo isto é ledicia,
por que sinto que algo foxe
entre os meus dedos?
Se todo isto é tenrura,
por que cada aloumiño semella coitelada?


Se todo isto é graza,
por que cada paso é só un bambeo
na frouxa corda do destino?

Se todo isto é verdadeiro,
non atopo o fío ao que agarrarme
e, lonxe de sentir ledicia eterna,
unha mágoa infinita me percorre.

Cal é o camiño?
Coa alma desdobrada e dubidosa
achégome ao encrucillado
e terei, tamén, que decidir...

Mais... todo ten fin.
Neste acontecer da vida
quizais estea o fin mesmo,
agardando que o descubra,
mentres coloco outra lousa
neste muro invisíbel.
Comentarios (5) - Categoría: Raiolas - Tempo I - Publicado o 09-01-2012 17:03
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal
Concha L. F.