A NENA DO PARAUGAS


A miña debilidade é a miña fortaleza
Vivo pechada nunha gaiola de pensamentos, por vontade propia e gústame perderme entre as letras e os sons que me acompañan no meu encerro.

O meu perfil
meninhalf@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

REFLEXIÓN
Non sei. Tal vez estea errada, porque o que levo lido ata agora sobre as bases do Decreto de Galego vai acabar por confundirme. E non porque teña algunha dúbida sobre a necesidade de que a lingua galega sexa, por enriba de outras, a de todos os galegos e galegas, senón porque me sona que, tanto dun lado coma doutro, todo o mundo tenta sacar tallada política do conto e iso é algo que me decepciona.

Quizais o documento que mellor recolla as verdadeiras consecuencias do desenvolvemento dun decreto redactado sobre as bases que ven de publicar a actual Administración Autonómica sexa o da Real Academia da Lingua Galega, posto que toca todos os puntos vulnerables, respecto da difusión e conservación dun ben tan prezado, como é a lingua dun país. E digo isto de PAÍS sen ánimo de ofender a ninguén, porque cadaquén considera PATRIA aquel territorio ao que ama, o terreo no que naceu e do que mamou. Pero fáiseme que, alguén, nalgures, descoñece que para a poboación galega, Galiza é a Patria, ademais de selo España.

Non hai moito tempo fixen un curso de formación sobre coeducación e unha das máximas máis potenciadas pola persoa que me tocou coma titora foi que "NON RECOÑECEMOS AQUILO DO QUE NON FALAMOS, AQUILO QUE NON VERBALIZAMOS".
Se aplicamos esta máxima a unha lingua e as administracións non artellan os medios para que unha lingua sexa recoñecida, verbalizada e falada, aínda que só sexa de maneira oficial, QUE LLE QUEDA A ESA LINGUA? Supoño que co paso do tempo, desaparecer e negar a súa existencia.
Tamén se me ven á cabeza un libro que lin o curso pasado: "El acoso moral" de Hirigoyen. Nese libro fálase, entre outras cousas, de que as vítimas do acoso só son conscientes do feito, se son capaces de falar del e de verbalizalo.
Se aplicamos isto á lingua, como podemos identificar unha lingua se non a falamos, ou se ninguén pon os medios para que sexa ensinada e falada?
Tamén se me ven a cabeza unha película de Tassos Boulmetis, "Un toque de canela", na que se fala da desubicación dun xove turco, criado en Grecia e que ao final non sabe exactamente onde ubicarse, posto que se sinte rexeitado en Grecia por ser descendente de Turquía e en Turquía por terse criado en Grecia. A desubicación da nosa xuventude emigrante, por falta de recursos en Galiza, se non leva as raíces do idioma GALEGO e da cultura que a lingua transmite, QUE NEXO LLE QUEDA COA SÚA ESENCIA?

As bases que redactou a actual Administración Educativa reparten os tempos de docencia das linguas (dúas oficiais e unha extranxeira) a partes iguais. Isto non sería un agravio se, na actualidade, a LINGUA GALEGA tivese en Galiza e para toda a súa poboación a mesma consideración que calquera outra. Pero eu traballo no ensino público rural e, curiosamente, a consideración que se ten do GALEGO é semellante á que se tiña cando eu era estudante de BUP: lingua que só se falaba na aldea e que só podían falar as persoas maiores. Para as cousas importantes e para a xente nova, "Castellano, por favor". É isto equiparación, 50% ou semellantes? Tal como se desprende dese 33%, preténdese que o idioma galego volva ser ou siga sendo unha lingua de persoas adultas e da aldea galega, case despoboada na actualidade, por outra parte.

Me permitan as persoas que pasean polo meu blog, lonxe de calquera ideoloxía ou afiliación política, que a situación do idioma galego na actualidade é máis ben precaria e que as nosas crianzas, antes que saber cales son as regras gramaticais, ortográficas e expresivas dos idiomas de Cervantes e Shaskpeare, debían coñecer as da terra que lle deu vida e lle dá sustento: GALIZA. Non por nada, senón porque, quen non identifica a súa terra, a súa lingua e a súa cultura, acaba por ter cidadanía de ningunha parte. E, se ao cabo, o mundo da globalización lle dá a espalda e ten que regresar, QUE LLE QUEDA? NADA, porque se ninguén o remedia, non lle queda nin a terra. E aínda que lle quede a terra, QUE É UNHA TERRA SEN LINGUA?

Ata en Galiza hai diferentes maneiras de falar Galego.

Concha L. F.
Comentarios (4) - Categoría: Eu son... - Publicado o 20-01-2010 16:17
# Ligazón permanente a este artigo
III - RAÍCES

Terra de soños,
queda e silenciosa,
na que repousa aínda a infancia,
baixo un manto de xeada e neve
que estendeu o frío inverno..
Campía na que a nena do paraugas
desenredaba e tecía
feixes de fíos de prata.

Terra de soños,
queda e silenciosa,
na que corrían agocharse as crianzas
entre a herba seca das palleiras,
entre océanos de millo...
Mentres unha man nun corazón ferido
vixiaba trala fiestra entornada.

Terra de soños,
queda e silenciosa,
pendurada na montaña.

Terra escura, húmida e fértil,
que pariu con dor almas errantes,
silencios, retornos, abandonos,
raíces, bágoas e esperanzas.
Miña Terra, queda e silenciosa,
volverei a ti,
á túa cinsa,
e serei o estrume que alimente
novos soños, novas vidas...
Volverei a ti
e ti serás
testemuña da miña andaina.

Concha L. F.
Comentarios (3) - Categoría: Aros de fume-Tatuaxes - Publicado o 18-01-2010 19:12
# Ligazón permanente a este artigo
TAMÉN...

...Creamos os sorrisos, os ideais de beleza, a beleza en si mesma. Tamén vivimos por e para unha causa, aínda que esta sexa insignificante e se circunscriba ao noso diminuto mundo. Tamén damos paz a quen a precisa e recibimos paz de quen nola da xenerosamente, sen pedirnos a cambio nada máis que o que somos.
Hai anos que deixei de crer nos Reis Magos, en Santa, no Apalpador e en todos eses seres milagreiros (curiosamente todos homes) a quen pedimos o que desexamos, moitas veces sen pensar demasiado en se o que demandamos nos convén, nos é necesario ou se, pola contra, só responde ao humano desexo de posuír aquilo que outras persoas teñen e das que nós carecemos.
Agora, xa fóra do Nadal, das súas luces de cores e dos reclamos consumistas, lonxe dos desexos, ás veces postizos, de paz, felicidade e bonanza, resulta que a realidade acaba de darnos unha labazada gloriosa: Haití. Quédame lonxe... e dicía a miña avoa que, ollos que non ven, corazón que non padece, pero desde a comodidade da miña gaiola penso que eses poderosos seres milagreiros anteditos, ben podían facer un esforciño para que as iras de Natura fosen de vez en cando para outra parte, onde a recuperación da desgraza sexa máis doada de levar a cabo. Porque, tamén dicía a miña avoa que as penas con pan, son menos penas.
Debe ser que os tales seres andan demasiado ocupados en agasallar con dádivas a quen ten poder para mercalas e non lles queda tempo para levar, aínda que só sexa PAZ (que é moito) a persoas que, por avatares da historia dos descubrimentos de novos mundos, lles levan dado ata no carné de indentidade.

Concha L. F.

Foto: Xulio López
Comentarios (2) - Categoría: Eu son... - Publicado o 16-01-2010 17:48
# Ligazón permanente a este artigo
SON…

Son apenas
salouco do verán,
raiola que,
ás veces,
fende muros de lembranza.

Son apenas
setembro que escurece,
orballo e morno sol
pousado nos camiños,
durmindo na esperanza.

Son apenas
silencio que loita
contra a tarde que esmorece,
cantando mil cantigas
sin pentagrama.

Son apenas
gran de area perdido
no areal inmenso
onde adormece o sorriso
dunha bágoa salgada.

Son apenas
palabra esquecida,
tempo e soño,
soño e Terra,
Terra e sons perdidos,
eterna alborada.

Son apenas
raíz forte de recio carballo,
folla de castiñeiro,
silveira con espiñas
que abanea nas fragas.

Son apenas eu,
pobre de min,
Terra doutras terras
esquecida
por ventos que brúan
desde afastadas montañas.

Son lingua,
pasado e presente,
presente e futuro.
Son a esencia
desta Terra…

Apenas nada!


Haberá mañá? (1983)
Concha L. F.

Foto: Xulio López
Comentarios (2) - Categoría: Varios - Publicado o 15-01-2010 20:35
# Ligazón permanente a este artigo
TEMPO, SEN MÁIS...
Facendo a miña ronda dos luns, no patio de recreo do colexio, un compañeiro comentoume o atarefado que andaba na súa vida diaria. Faloume das súas múltiples ocupacións cando sae da escola e quedei bastante sorprendida, xa que non dou imaxinado cómo se pode ter tempo para tantas cousas.
Pero logo, quedei a reflexionar sobre o que somos capaces de facer cando temos interese, cando a propia vida nos demanda que nos movamos, cando non queremos ser arrastrados e arrastradas pola desidia e o aburrimento...
Cando era pequena, vía tamén con asombro que miña nai traballaba arreo na panadería, muxía a vaca, ía por herba fresca, facía a sementeira das patacas e do millo, ía regar a horta... e desenredaba con paciencia o meu cabelo, para logo recollelo en trenzas imposíbeis, antes de mandarme á escola.
Sabedes? Sempre vivín rodeada de persoas que non tiñan nin un segundo para pensar en si mesmas, non obstante, cando alguén aparecía pola porta para contarlle algún problema, escoitaban pacientemente e dedicaban unhas palabras de alento, rebuscaban no fondo da artesa o anaco de pan e de queixo para ofrecer e, con ese xesto, daban o tempo que non tiñan, tempo que lle era devolto, multiplicado por mil.
Quizais a virtude menos extendida nestes tempos de présas e competicións sexa a xenerosidade, en parte porque non sabemos ser persoas xenerosas co noso tempo, que o tempo que se perde contemplando a beleza dunha roseira non é tempo perdido...
E esquecemos que, dunha ou doutra forma, o propio tempo acabará por colocarnos no lugar que nos corresponde.

Concha L. F.
Comentarios (7) - Categoría: Eu son... - Publicado o 14-01-2010 19:28
# Ligazón permanente a este artigo
X - POR QUE?

Mamá, por que chora o ceo
cando as nubes debuxan mil figuras,
guiadas pola man do vento?
Mamá, por que canta e ri o regato
cando rouba a frescura da herba
e das areas ao seu paso?
Mamá, por que fire o sol a terra no agosto
e a deixa deserta de descanso?
Mamá, por que se axitan as follas
namoradas da airexa do solpor?

Mamá, por que sabe a sal o teu sorriso
e os teus ollos se perden no van da fiestra?

Mamá, enchiches os meus soños
cos teus soños
e agora que te miro,
perdida en mil preguntas sen resposta,
sinto que o meu tempo foxe co teu tempo
e non teño soños que enchan os teus soños,
nin podo darche axóuxeres e estrelas.







Déixame tan só a fortaleza do caxato
no que apoias tantos anos de renuncia,
o froito dos sucos labrados na terra do teu rostro,
o sereno ocaso da túa xuventude vigorosa,
preñada de alento e de dozura...

Non preciso máis herdanza.

Concha L. F.
Foto: Xulio López
Comentarios (4) - Categoría: Aros de fume-Tatuaxes - Publicado o 14-01-2010 19:07
# Ligazón permanente a este artigo
VII - INSOMNIO
Será que o sono me sorprendeu
coa alma descuberta
e se axitou a alma mesma entre as sabas.
Será que a noite floreceu
sen eu sabelo
e as flores cubriron de sombra os meus cabelos.
Será que o inquedo soño soñou
un soño verdadeiro
e esvaeceu o meu corpo no aire do cuarto.
Será que respiraba aos saloucos,
perseguida a miña pel
por mil pantasmas.
Será que o tempo de estrelas fuxiu
sen deixar rastro
e a escuridade pousou
a súa man sobre esta cama.
Será que, fugaz, achegouse
aos meus labios
un alento efémero e o meu ser
buscaba tras os lenzos alento interminábel.
Será, tal vez, que emprendín
a dura carreira de fondo
cara ao incerto abismo
da miña soidade
e os meus pés, sedentos de repouso,
seguen aínda errantes...
Será que, sendo, non son eu
quen durme cada noite
sen durmir
e esperta á madrugada
co primeiro son do orballo,
sen un sorriso
ao outro lado da almofada.

Concha L. F.
Comentarios (3) - Categoría: Aros de fume-Brétemas - Publicado o 11-01-2010 18:35
# Ligazón permanente a este artigo
AUGA
Descéndesme,
coma a auga
dun torrente
que se precipita
por unha fraga.
Pousas e repousas
no meu chairo
e vólvesme ascender,
coma vapor que se eleva
do meu val,
incendiado
pola túa mirada.

Es para min
nube que me observa
e me alimenta...
Es por min
auga que flúe,
se eslúe e ascende
para ser, de novo,
auga.

Son por ti terra sedenta
de aloumiños e humidades,
fértil e fecunda...
Son para ti
val profundo,
remanso e calma.

Haberá mañá? (1982)
Concha L. F.
(Foto: Xulio López)
Comentarios (1) - Categoría: Varios - Publicado o 09-01-2010 19:38
# Ligazón permanente a este artigo
VI - SILENCIO III

Teño prohibido pronunciar ese nome.
As mans de ferro que me prenden
ábrense coa primeira luz
e proxéctanse sobre min,
inquisidoras,
buscando entre os xestos da pel
os sinais dunha fuga.
Teño prohibido pronunciar ese nome.
Pola obra e pola graza da fortuna
foime dado o don da palabra,
mais traga a miña lingua
os restos de miradas,
deixando no padal o amargor do silencio.
Teño prohibido pronunciar ese nome,
fitalo mentres camiña,
acariñado polos sons que o vento
deixa nas follas e nas augas.
Teño prohibido pronunciar ese nome,
e ata pensalo teño prohibido.
Non vaia ser que a Terra esperte
e o seu seo
cuspa a furia desatada
polos soños esquecidos
e o azul se fenda por mil raios.

Concha L. F.
Comentarios (0) - Categoría: Aros de fume-Brétemas - Publicado o 04-01-2010 08:15
# Ligazón permanente a este artigo
GALEGO

Hai trinta anos, cando comecei a estudar maxisterio, ofrecéuseme a posibilidade de estudar galego, coma materia optativa e, daquela había dúas entidades que dedicaban os seus esforzos á normativización do noso idioma, o Instituto da Lingua Galega e a Real Academia, ademais da ASPG, que propoñía unha terceira vía, o galego reintegrado.
Teño que dicir que fun educada en lingua castelá, pero a miña lingua habitual foi sempre o galego, posto que no rural era o que se falaba. Tamén teño que dicir que, lonxe de crearme confusión as tres formas de entender a evolución da lingua galega, o que fixeron foi enriquecer o meu coñecemento, na lingua galega oral e escrita.

Todo isto ven a conto de que sigo sen entender esta teima política de desvirtualo todo, coma se tivesemos que volver a aquel tempo da miña infancia, cando falar galego era cousa de aldeás paletas, sen cultura nin coñecementos. Claro que, de seguro, todas esas persoas que hoxe redactan decretos (borradores, seica) coma o que ven de publicarse, deben ser xentes que ou non saben ou non queren saber falar galego e, por elo, queren limitar o seu uso no ensino, posto que no fondo, deben ter un grande complexo de inferioridade lingüística.

Engado outra experiencia. As miñas crianzas estudaron galego na súa etapa obrigatoria e postobrigatoria. Tamén inglés e castelán e non por elo teñen ningunha deficiencia nin confusión lingüística. Coma elas, os seus compañeiros e compañeiras de xeneración. Estas persoas, na actualidade non lles queda outra que botar a andar polo mundo adiante, moitas delas no estranxeiro, para atopar traballo e deféndense perfectamente en inglés, sin que a obrigatoriedade do ensino de moitas materias do currículo en galego supuxese un atranco para facerse entender fóra das nosas fronteiras e, cando veñen, saben falar galego en Galiza, coas xentes galegas.

Pregúntome entón, onde está a xustificación desta inquina contra a lingua galega? Será que son demasiado inxenua e penso que non existen fronteiras lingüísticas?

Concha L. F.
Comentarios (4) - Categoría: Eu son... - Publicado o 31-12-2009 07:36
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal
Concha L. F.