A NENA DO PARAUGAS


A miña debilidade é a miña fortaleza
Vivo pechada nunha gaiola de pensamentos, por vontade propia e gústame perderme entre as letras e os sons que me acompañan no meu encerro.

O meu perfil
meninhalf@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

MÉRCORES DE CINSA
Teño dous fillos varóns, grandes, bos mozos, emprendedores e firmes nas súas decisións, cheos de inquedanzas, pero coas ideas bastante claras. Dous soles aos que adoro, porque se deixan adorar. Que nai non adora ás súas crianzas? Que crianzas non se deixan adorar por súa nai (e por seu pai)?
Pero esta mañá de MÉRCORES DE CINSA, logo das enchentes do Entroido, cando a Cuaresma invita ao recollemento, ao silencio, a xexún e abstinencia de festas, cachucha de porco con grelos e caretas... á reflexión sobre a vida que levamos, alguén mandoume unha mensaxe que me fixo seguir coa festa, por dentro e por fóra, a seguir coa festa, sen disfraces: naceu unha nena, Sara.
Non sei se seu pai e súa nai me perdoarán que diga o seu nome, pero teño necesidade de facelo, pois esta rapaza, xunto con aqueloutra que naceu na miña familia fixo en setembro pasado dous anos, (Area, e que tamén me perdoen seu pai e súa nai por dicir o seu nome), compensan os malos ratos que se viven cando ao noso carón morren persoas polas que teriamos dado media vida porque seguisen vivas. Digo isto pensando en miña nai. E digo isto porque, logo da prematura morte de meu irmán, en decembro, e da de meu pai, hai nove anos, sentir que hai vida ao outro lado, compensa calquera perda.
Venme á memoria o artigo de Chousa da Alcandra, cando fai referencia ao adormecer das sementes do carballo. Merece a pena agardar, sen follas, sen máis acubillo ca o da xeada e das brétemas, o espertar da primavera.
Merece a pena agardar.
Sempre.

Concha L. F.
Comentarios (15) - Categoría: Eu son... - Publicado o 17-02-2010 10:31
# Ligazón permanente a este artigo
V - ESPERTA!


Buscareite voando sobre os mares,
na Terra que bica o Sol,
a Lúa, as Estrelas...
E no aire que reina vixiante
serei semente, pole fecundo,
que aniñe na rosa amarela,
para deixar de ser,
sendo de novo,
alento mudado na beleza.
Vereite en cada flor,
en cada paxaro,
na escuma do mar,
en cada gran de area.
Vereite nas árbores e nas rochas,
nas augas dos ríos,
nas silveiras.
Vereite nos olliños inocentes
que reflicten a ledicia cada día...

Vereite, si, na vida enteira...
E gozareite, ao fin, na Eternidade,
cando o abrente disipe a brétema
e seremos dúas almas nunha...
Gozareite, si... Agora, esperta!

Concha L. F.

Comentarios (4) - Categoría: Aros de fume-Faíscas - Publicado o 14-02-2010 06:57
# Ligazón permanente a este artigo
XII - BRÉTEMAS


Asomades,
brétemas imprudentes,
ao van da miña fiestra,
deixando estendido o voso manto
de humidade sobre as sabas
do meu leito.

Ousada escuridade,
mal sabes ti que o abrente poderoso
cubrirá de ouro o espertar
dos meus soños
e que a túa semente de auga
saciará a miña sede de sorrisos!

Non loitedes, brétemas, por entrar
na miña alma!
Un exército de aloumiños agarda
prendido nas ás do vento
para liberarme da tristura
que traedes na vosa saia.

Concha L. F.
Foto: Xulio López
Comentarios (8) - Categoría: Aros de fume-Brétemas - Publicado o 11-02-2010 18:51
# Ligazón permanente a este artigo
XIII - ESTÁS...


Estás aí, perdido entre as follas secas
do carballo centenario,
agochado no silencio da xeada,
esluído na brétema que cobre o mar
profundo e eterno da túa alma.
Estás aí, buscando trala lousa
a chave que peche o abismo aberto
baixo os teus pés cansados,
e velas o meu soño
sacando forza da nada.
Estás aí, suspendido no aire,
trala fiestra dos meus ollos
escoitando o murmurio
dos meus soños,
observando como a miña vida pasa.
Por que te fuches, pai adorado,
deixándome orfa de sorrisos,
agarimos e palabras?
Marchaches, si,
pero estás aí, aquí...
entre as follas secas do carballo centenario,
no silencio da xeada,
na brétema que cobre o mar
profundo e eterno da túa alma.

Concha L. F.

Comentarios (9) - Categoría: Aros de fume-Tatuaxes - Publicado o 07-02-2010 07:34
# Ligazón permanente a este artigo
ENSOÑO
Mesmo desexo que nos separen tódalas ideas, para poder guerrear, pero sabendo que imos achegarnos con forza nos pensamentos... Así cadramos co xogo do Universo: forzas centrífugas e centrípetas...E na colisión de ambas, escachar a nosa estrutura molecular, causante do noso egoísmo e soberbia, para dar paso a unha nova esencia na paz...

A vida é soño, pero o ensoño vital que anima e transforma en prodixio de fermosa ledicia cada momento da nosa vida é o Amor. Vista, oído, olfato, gusto ou tacto serían inoperantes sensazóns... frío preludio de canto esmorece cara a morte intrascendente, se tales sentidos non fosen avivados polo espíritu do AMOR, verbo infinito que move e dá sentido ao Universo.


Concha L. F.
Comentarios (6) - Categoría: Eu son... - Publicado o 01-02-2010 18:47
# Ligazón permanente a este artigo
IX - SEDE

Aquel fala e sorrí,
coa man na orella.
Aquela acende un cigarro,
volvendo a mirada.
Berra un neno,
a nai repréndeo.
Unha muller de aspecto estraño
carrexa o peso das viandas...
Ando as rúas en silencio
ollando a xente que pasa...
O enxordecedor son dos coches
e os seus lacerantes faros feren na pel,
envolvendo nunha brétema espesa
o meu corpo inconsciente.
Todo flota ao meu carón...
Ando errante nun mundo sen horizonte.

Neste deserto de asfalto
busco unha gota de chuvia
que sacie a miña sede de infinito.
Quero librarme das cadeas que me atan,
pero é de noite, coma sempre...
Noite pecha, escura,
preñada de presaxios innomeábeis.

Noite eterna, fría, silenciosa,
chea de pantasmas asexantes...
Buscaba...
unha gota de chuvia
neste deserto de asfalto
que saciase a miña sede de infinito...

Concha L. F.
Foto: Xulio López.
http://www.flickr.com/photos/23760547@N04/


Comentarios (5) - Categoría: Aros de fume-Brétemas - Publicado o 30-01-2010 13:05
# Ligazón permanente a este artigo
X - SUICIDIO


Miles de trades de finas e longas brocas
perforan o meu cranio,
desde a conca dos ollos ata o pescozo,
deixando un baleiro de sentimentos,
unha enchente de dor.
Atenázame un nó a gorxa,
lexións de vermes liban os zumes
do meu estómago e as sambesugas
percorren dun lado a outro as miñas veas,
famentas de sangue e de vida.
Pésanme os xeonllos,
os meus pes andan un camiño errático,
cheo de pedras nas que tropeza
o meu entendemento.
As miñas mans a penas reteñen
os poucos soños que me quedan.
Todo está cuberto de nubes grises
que ameazan treboada.
Hoxe espertei do meu sono
e a porta da gaiola segue pechada.
Os barrotes non me deixan ver
o resplandor do abrente
e o ceo proxecta sobre min
sombras de silencio e de ausencia.

É un bo día para subir nas ás da velocidade,
sen pensar en onte,
en mañá,
en agora.
É un bo día para anegarse en alcohol, en alcatrán...
É un bo día para atar ao pescozo
a soga da realidade e bambearse no infinito.
É un bo día para montar no lombo da morte
e iniciar o camiño,
sen retorno...

Concha L. F.
Comentarios (7) - Categoría: Aros de fume-Brétemas - Publicado o 28-01-2010 19:00
# Ligazón permanente a este artigo
CRECENTE OU MINGUANTE?

Tampouco o sei. Agora vai ser que non sei nada, pero iso sería demasiado luxo, pois é unha frase roubada a unha grande persoa da filosofía universal e eu son máis ben de filosofías cotiás. Ademais, as verdades verdadeiras sempre van máis alá das filosofías e temo errar nas valoracións que adoito facer sobre o mundo, así que, de antemán, pido desculpas se ofendo a alguén.
O conto é que, sendo como son traballadora do ensino público galego, crente e practicante da doutrina das xeneracións que me preceden (ademais da doutrina católica, aínda que algo escéptica), das que mamei o moito que lle quero a esta TERRA e ao seu IDIOMA, fáiseme que, coma sempre, as bandeiras mandan, como mandan as insignias, os cartaces, os escudos e os lábaros.
Fixen folga o día 21 de xaneiro, porque non me gustaron as bases que o goberno da Xunta publicou, sobre o Decreto de Galego. Por tres razóns básicas:
• Económicas: non se pode pretender, sen antes facer un estudo económico dos custos, implantar unha normativa que afecta ao sector público, igual que se fixo no seu día coa LOXSE ou posteriormente coa LOE ( que siguen coxas de recursos, implantación e posterior avaliación). Se lemos ben as bases do decreto darémonos conta de que para que sexa efectivo, eficaz e eficiente o programa da actual administración, como pouco, tense que instruír ao profesorado en linguas estranxeiras e ao profesorado especialista en áreas instrumentais básicas (ou non tan básicas). Xa sei que hai moita xente especialista en idiomas... En física, matemáticas, ciencias sociais, pero, QUE FAN CON QUEN NON TEN NIN IDEA E SE VAI VER OBRIGADO OU OBRIGADA A A DAR EN IDIOMA ESTRANXEIRO ÁREAS DIFERENTES ÁS QUE HAI NA ACTUALIDADE?
Porque me poño no caso: xeneralista entre 45 e 55 anos, nunha escola unitaria e que teña que dar, por exemplo, plástica nun idioma que non sexa castelán ou galego... Ou é que teño a obriga de saber falar algún idoma que non sexa castelán ou galego para ensinar a facer papiroflexia? E se non a teño, porque cando acadei o status de funcionaria non se me esixiu, teño que pagar agora cursos de formación e estadías no estraxeiro para sabelo falar? Vaimo pagar a Administración? Permítaseme que o dubide.
• Pedagóxicas: levo 25 anos traballando en Educación Primaria, dos cales, pasei 15 no 1º ciclo. Xa sei que non son moitos, pero podo dicir, sen medo a errar, que as crianzas cando entran na escola, sen apenas saberse expresar en público, precisan que se lles dea a posibilidade de falar na lingua que mellor coñecen. Co tempo, cando adquiren autonomía, é necesario introducilas noutros mundos de expresión, pero iso non se pode facer antes de que estean ben ancorados na súa realidade educativa. Hoxendía as Aulas Bilingües e a Anticipación ao Idioma Estranxeiro son a mellor catapulta a linugas diferentes ás da súa nacenza. Para que introducir nas áreas instrumentais algo que aínda non domina nin o profesorado? Porque non se esqueza que para que se cumpra o 33%, hai que dar horas de instrtumentais básicas en idioma estranxeiro. Claro que, instaladas como están as relixións nos currículos, igual se pode adoutrinar en inglés ou francés na relixión islámica, xudea ou católica... Que llo pregunten ao profesorado que se encarga delo.
Pero siguen sen darme as contas, sobre todo no 3º ciclo: 3 horas de castelán, 3 de galego e 3 de lingua estranxeira. Agora hai que repartir o resto a partes iguais. A saber: Coñecemento do Medio, Matemáticas, Plástica, Música, Educación Física, Cidadanía (en 6º) e Relixión.
Onde poño o axóuxere? Por favor, que alguén mo diga, pois son xeneralista e non teño nin idea. Ademais, non sei falar ningún idioma que non sexa galego ou castelán, e para que entendan canto lle teñen que devolver se algo vale 20,35€ e entregan 30€ teño que facer encaixe de Camariñas... E se lles digo que hai que pintar de verde as centenas, van e píntanme as centésimas!
• Culturais: a TERRA é a TERRA e só quen mame dela sabe o que significa. Cada TERRA ten unha lingua propia, unha maneira de expresar o que sinte e o que transmite a través da súa lingua. Quen renega da lingua, por moito que pretenda vender, en pos da globalizacion, outra lingua diferente, renega da súa lingua e da súa TERRA ao mesmo tempo.
Eu non sei moi ben como anda o mundo fóra da Canda, de Vegadeo ou de Pedrafita, pois non me gusta viaxar, pero penso nas persoas que, cando na posguerra marcharon a países coma a Alemaña ou a Franza, sen máis cultura que a que adquiriron na súa aldea, con menos de 18 anos, moitas delas sen poder ir á escola pois tiñan que coidar as vacas, cómo centella se entenderon en países tan diferentes a Galiza, cun idioma tan distinto. Como se fixeron entender sen perder as súas raíces e gañaron cartos para mandarllos ás súas familias, sumidas na pobreza? Porque non se pode esquecer que, dalgunha maneira, as persoas da nosa histórica emigración, nunca renunciaron ás súas raíces culturais. Non en van se crearon polo mundo adiante centros galegos nos que se reunían para falar e cantar en galego as coplas que hoxe nós cantamos cando andamos de esmorga.
Se non fose porque quen quedou seguiu cantando e quen marchou, cantou fóra, que sería do Romance da Lavandeira ou do Cantar do Arrieiro? Que sería de nós e que será das xeneracións que nos sucedan?

O de CRECENTE ou MINGUANTE ven a conto de que, ademais de facer folga, fun a Compostela á manifestación e... Abofé que había moitas bandeiras! Eu tamén levaba unha de cor azul intensa, cun anagrama branco, bandeira na que creo e na que milito... Pero agora que o vexo desde a calma e a distancia, lonxe de arrebatos, creo que en certo modo errei, pois a única bandeira que tería que bambear é esa BRANCA CON FAIXA AZUL, a da claridade surcada polas augas xenerosas do Miño.
Se me desculpe se é posible. Militancia obriga. Pero tanta bandeira diferente, tanto berro e discurso político... non acaban de convencerme. Galiza é moito máis. E merece bastante máis do que lle dan algunhas bandeiras, sobre todo aquelas que din que nos gobernan e tanto me ten que leven gaivotas, rosas ou estrelas. Polo que percibo, cada can quere lapar o seu. E Galiza merece moito máis. Creo. Estarei errada?

Concha L. F.
Xaneiro - 2010
Comentarios (5) - Categoría: Eu son... - Publicado o 27-01-2010 15:19
# Ligazón permanente a este artigo
VIII - CANSAZO

Necesito dimitir, aquí e agora,
do frío do inverno,
da luz da primavera,
da calor de agosto,
do amarelo de outono,
da auga que alimenta o meu sangue,
do pan de cada día,
do aire que respiro,
das árbores e das bolboretas
que de flor en flor alimentan
as cores dos xardíns,
abandonados pola desidia
das mans cansadas de agardar solaz
que diminúa o seu cansazo.

Necesito dimitir das xentes que me adoran,
das que me odian...
e das que ven
horizontes de esperanza
no verde que cobre as campías
da miña inacabábel forza,
da miña infinita debilidade,
do meu sorriso limpo e xeneroso,
das miñas verdades a medias,
das miñas mentiras piadosas,
das miñas palabras.

Necesito dimitir do silencio e da soidade...
e encherme de silencio e soidade,
eu soa,
escoitando o son que outras voces,
con máis sabedoría ca min,
saben escribir nun pentagrama.

Necesito dimitir de min,
refuxiarme no escuro camiño do tempo
que me vai marcando
os segundos que me quedan
para ser, sen ser,
outro futuro,
outra primavera,
outra senda.

Pero...
percibo que o tempo mesmo
chama á miña porta
e téñoa que abrir
ao frío, á luz,
á calor, ao amarelo,
á auga, ao pan,
ao aire, ás árbores,
ás bolboretas, ás xentes...

Preciso só un respiro,
por favor,
preciso só un segundo...

Preciso dimitir, aquí e agora,
de todo,
só un instante...
Para volver ser sorriso,
bágoa, forza, debilidade,
silencio, mentira,
verdade e... palabra.

Concha L. F.
(Foto: Xulio López)

Comentarios (6) - Categoría: Aros de fume-Brétemas - Publicado o 26-01-2010 19:25
# Ligazón permanente a este artigo
II - FEBRE





Axóuxere riseiro de ollos soñadores,
limpa fronte con sucos de esperanza,
ferventes mans que acariñan os sentidos,
regueiro incesante de outono e sabedoría,
enxeñeiro sutil da vida e das palabras...
Dáme esta noite escura e triste
orballo que refresque a miña alma.


Concha L. F.
Comentarios (2) - Categoría: Aros de fume-Faíscas - Publicado o 24-01-2010 18:47
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal
Concha L. F.