A NENA DO PARAUGAS


A miña debilidade é a miña fortaleza
Vivo pechada nunha gaiola de pensamentos, por vontade propia e gústame perderme entre as letras e os sons que me acompañan no meu encerro.

O meu perfil
meninhalf@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

...Y





...Y sin más preámbulos, rompió con todo.
Recogió algunos restos e intentó colocarlos cuidadosamente sobre aquella noche sin luna llena, pero faltaban trozos de porcelana.

Concha L. F.
Foto: Xulio López
Comentarios (9) - Categoría: Eu son... - Publicado o 16-04-2010 16:45
# Ligazón permanente a este artigo
VIII - NOITE



Construín o meu soño con retallos da memoria.
Cada ladrillo, un paso.
Anégame o cansazo...

No camiño, ti,
auga que refresca,
regalando sorrisos e palabras.

Vou e veño polo corredor,
mirando de fito en fito
se a vida esperta e me sorprende,
aproveitando cada segundo de soidade
para gozar da túa esencia.

Tic, tac, tic, tac, tic, tac...
O reloxo segue,
esmorece o tempo,
as estacións mudan,
muda a xente.
Ti evapóraste, elévaste...
E desde o alto contémplasme,
coma a anxa redentora
da túa miseria.

Eu,
salvadora deste universo incerto
da realidade dun cigarro e dunha cervexa,
de horas en vela,
de traballos e de soños que se perden na espesura que me envolve,
agardo outra noite,
unha máis...

Nada manca.
Nada doe.
Só silencio,
esluído na escuridade.

Concha L. F.
Foto: Xulio López
Comentarios (5) - Categoría: Aros de fume-Faíscas - Publicado o 15-04-2010 19:04
# Ligazón permanente a este artigo
TENTACIÓNS
Non puiden resistir a tentación de engadir algo ao blog, logo das vacacións (de mestra). A aterraxe ao posto de traballo non é doada. Nunca o foi. E iso que son unha persoa moi afortunada, pois o meu alumnado é do mellorciño que se pode atopar no mundo da docencia. Pero é que ás veces semella que cos cambios da Lúa todo se volve turbio e enlodado.
Logo de ler novas sobre a corrupción sexual de persoas (se é que son persoas, que o dubido) membros da igrexa católica, en datas tan significativas coma a Semana Santa; logo de ler catro cousas en diferentes medios periodísticos on line (que ben me quedou, vistes?) sobre o caso Gürtel; logo de ver que un paisano de 20 e poucos anos levou de chapeu a varias persoas nun accidente de tráfico porque estaba baixo os efectos de estupefacientes varios (iso é o que di a prensa); e logo de ler o que se publicou sobre a terrible morte dunha rapaciña de Seseña, a mans doutra rapaciña, pregúntome o mesmo que me preguntei cando á nena Erika a meteron, morta, nun contenedor de lixo: Que estamos a facer mal as persoas para que o mundo estea tan enmerdado?
Eu non sei se cando as miñas crianzas teñan que facerse responsables doutras persoas, ou cando o meu modélico alumnado (non é merito meu, son de boa raza e teñen unhas familias "chapeau") bote a andar polo mundo adiante, van ter a forza necesaria para poñer pexa a tanta deshumanización. Ogallá o poidan facer, porque de non selo, a merda que se espalla polo mundo vainos engulir e será unha mágoa, pois o non merecen. E non é paixón de nai ou de mestra. É que creo que son boa xente. Pero tamén as tentacións son moitas.

Concha L. F.
Comentarios (11) - Categoría: Eu son... - Publicado o 06-04-2010 19:43
# Ligazón permanente a este artigo
VIAXES
Luís era electricista. De novo, gabeaba coma ninguén polos postes de madeira dos tendidos eléctricos da Serra do Suído, con aqueles ferros dentados atados aos nocellos, que máis ben semellaban a boca dun crocodilo, e coa única seguranza dun cinto de coiro que o suxeitaba ao pau. Un día coñeceu a Concha, quen desde moi nena traballou arreo para axudar na casa, pois era a máis vella de tres irmáns e irmás e, tal vez, a súa única diversión era “escapar” os domingos para pasear co seu noivo.
Concha e Luis casaron en abril do 1952 e a súa lúa de mel foi ben curta: unha viaxe a Ribadavia. Logo, no verán dese mesmo ano, Jaime, un amigo, invitounos á súa casa, na Hedreira (concello de Avión) e alá marcharon.
Pode que hoxendía nos pareza unha viaxe sinxela de realizar, pero daquela, cando aínda as estradas eran camiños de carro, non existían teléfonos móbiles e quen tiña unha pequena moto, tiña un grande tesouro, ir desde Partovia (O Carballiño) ata o alto da Serra do Suído, tiña que ser unha viaxe ben dura. Non obstante, a satisfacción que proporciona compatir amor e amizade, compensa sempre calquera esforzo. Os rostros de Luís, Concha e Jaime así o amosan.

Concha L. F.
Comentarios (6) - Categoría: Eu son... - Publicado o 05-04-2010 09:00
# Ligazón permanente a este artigo
VII - PROCURA


Onde estás,
amor,
que non alcanzo a percibir o recendo dos teus labios?

Quizais a noite encheu de soños,
xenerosa, as túas mans
e os teus cabelos,
voltos do revés,
contan a historia verdadeira
que asoma
aos sucos da túa fronte.

Orfa de sangue a miña lingua
busca na escuridade a humidade da túa
e, desesperada,
espera unha pinga de zume que a resucite
e refresque o árido deserto
no que transita,
núa de palabras.

Concha L. F.
Comentarios (6) - Categoría: Aros de fume-Faíscas - Publicado o 29-03-2010 10:08
# Ligazón permanente a este artigo
IV- LÍA


Lía no fondo dos teus ollos
a esperanza que te envolve.
Lía no espello da túa alma
que desexabas que te amase.
Lía, pero sei que é imposíbel,
aínda que a néboa desapareza
cando chegue o Sol
e morra de envexa
ao atopar a túa mirada.

Róubasme o tempo,
interrómpesme,
confúndesme.
Non é casual...
Ámasme, ámote...

Deixa que esta noite nos arrole
no berce dos soños e mañá,
co amencer, vaite.
Foi... fermoso.

Concha L. F.
(Foto: Xulio López)
Comentarios (11) - Categoría: Aros de fume-Faíscas - Publicado o 16-03-2010 21:53
# Ligazón permanente a este artigo
II - PENA CORNEIRA


Cansou o xigante de xogar aos birlos,
deixando abandonadas
as bólas nas pendentes e,
esquecida no teu cume,
bambéase, indecisa,
a testemuña do seu eterno xogo.

Repousa a meiga
entre os carballos e os bidueiros,
os toxos, as xestas e os carrascos
que baixan ás boleiradas
nunha carreira interminábel
por acadar o val
e voan cara ao ceo,
deixando farrapos amarelos,
brancos e azuis,
no verde vello que te asolaga.

O horizonte debuxa curvas interminábeis
que roxan coa luz do solpor e,
nas alboradas,
arróupanse co leve manto
das brétemas que ascenden,
saciando a sede das sementes
espalladas entre os teus penedos.
Non queimedes a beleza
que o xigante xerou e que, un día,
a meiga azul e branca,
pariu nas terras que coroan
o Miño e o Avia!

Concha L. F.
(Foto: Xulio López)
Comentarios (9) - Categoría: Aros de fume-Tatuaxes - Publicado o 10-03-2010 22:03
# Ligazón permanente a este artigo
XIV - SE NON FOSE ASÍ


Sacudimos a alma de bágoas e temores,
cando os ventos da adversidade
arremuíñan as nosas augas e mantemos, firmes,
a mirada posta nun punto indefinido
que desprende minúsculas partículas
que se filtran cando inhalamos aire.
Sacudimos os soños de pesadelos
cando a luz esmorece e a noitebra
envolve o traxe que a terra nos doou
e miramos a escuridade cun sorriso
cómplice e paciente,
porque sabemos que nela aniña unha raiola,
premonición do albor.

Se así non fose, que sería da beleza
agochada no orballo,
nas ondas e nos montes?
Se así non fose, que sería dos arumes da infancia,
das roupas estendidas
polas mans que nos abrigaron
á calor da esperanza?
Se así non fose, que sería das imaxes e dos sons
ciscados na lembranza ?
Se así non fose, quen había soster
con pulso decidido a ledicia sobre a herba,
o alento nas ás das bolboretas,
e as plumas da paz presas
nas mans das crianzas?

Se non fose así, nin vós nin eu
estariamos aínda loitando
para que o sol do abrente
dilúa as pantasmas que camiñan
ao amparo da noite,
as que eclipsan o sorriso da lúa
que agarda serena ás estrelas,
para contarlle que,
entre a aurora e o solpor,
hai vida e que a vida,
entre o solpor e a aurora,
descansa.

Concha L. F.
(Foto: Xulio López)
Comentarios (9) - Categoría: Aros de fume-Brétemas - Publicado o 02-03-2010 22:48
# Ligazón permanente a este artigo
TREBOADA

Ter a mente en branco. Illarse completamente de todo e de todos. Ver correr a xente ao teu redor sen que te roce. Voar sobre o campo, baixo as estrelas. Sentir na cara o vento cálido e húmido do amencer, as gotas de chuvia calarte ata os ósos. Mirar máis alá do horizonte como o sol se vai poñendo e descompoñendo en cores brancas, negras, amarelas e vermellas. Seguir a suave caída das follas sobre herba. Escoitar o bruar do mar contra as rochas. Oír o canto dos paxaros ao amencer, ao tempo que un coche cruza a toda velocidade, conducido por alguén somnolento. Sentir o frío da noite cortando os ollos. Deixar que a auga quente esvare polo corpo cuberto de escuma. Sentir o tacto suave da pel dunha crianza, inocente e sorrinte. Notar a brandura da masa ao apertala entre os dedos. Aspirar o recendo do pan quente ao saír do forno e a frescura das flores de lavanda mesturadas co aroma a terra quente, recén mollada e a herba cortada.
Deixar que unha bágoa esvare pola meixela. Durmir. Durmir profunda e longamente. Non ver. Non sentir. Non tocar.

A treboada vaise achegando. O ceo cóbrese de negras, grises e brancas nubes, que se moven cando o vento zoa con furia. Cae unha gota grande e forte que golpea a miña cara e os tronos óense ao lonxe, como unha chamada das profundidades. Outra gota báteme nun ombreiro. Levo unha longa camisa. Vou descalza. Outra gota pousa na man. E outra, outra, e logo outra, outra, outra, outra... hai raias de luz no ceo. Conto: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7. Soa un trono, ronco e profundo. Outra gota, dúas, tres, dez, cen ,mil... O vento arremuíña a herba. A auga vai empapando a terra e cubre o meu corpo. Outro raio longo e branco. Conto: 1, 2, 3, 4, 5, 6. Agora máis preto. Chove, diluvia. Non vexo o horizonte. Baixo a camisa o meu corpo semella ser auga. Outro raio. Conto: 1, 2, 3, 4. Agora máis preto. Outro raio. Conto: 1, 2. Está enriba de min. O chan cóbrese de sarabia. Dóeme o corpo. Outro raio. Xa non conto. Quedo xorda. O ruído atronador da treboada envólveme. O vento arremuíña e bambea o meu corpo. Pésanme os pés. Outro raio. Non conto. O ruído atronador da treboada envólveme. Todo torna negro, mollado. Non vexo. Caio debruzada ao chan. Non me quedan forzas. Xa non sinto, nin oio, nin vexo.
Nada...

Algo se move ao meu carón. Non podo abrir os ollos. Algo quente, agarimoso, roza a miña pel...Que hai despois? Algo me envolve. Algo me ergue e sinto que me movo. No meu rostro pousa un alento cálido e algo roza a miña fronte...

Non vexo nada. Sinto? Durmo? Esa voz...
-Ola, ola! Move algo! Di algo!

Estremezo. Algo me move con violencia. Tento abrir os ollos. Percibo unha luz tenue, pero pésanme as pálpebras...

Esa voz... outra vez... Onde oín antes esa voz?

-Deus! Que facías aí fóra con esta treboada?

Concha L. F.
(Foto: Xulio López)
Comentarios (11) - Categoría: Eu son... - Publicado o 25-02-2010 19:49
# Ligazón permanente a este artigo
XIII - ETERNIDADE

Voume espida de memoria,
de xenreiras, agravios e pesares,
de amargores, sombras e agoiros,
de morriñas, queixumes e soidades.
Voume espida de olladas furtivas,
de carreiras, de camiños interminábeis,
de verdades a medias, de silencios,
de medias mentiras, de desaires.
Voume espida de egoísmos,
de quincallas pesadas e inservíbeis,
de xoias finas e de abraiantes abelorios,
de ricos vestidos, de inútiles colares.

E volverei un día, vestida de nubes,
ataviada coas perlas da bondade,
coas xemas da esperanza e coa luz
que cada amencer anega o aire.
Volverei, portando no meu peto
os cantos da terra, dos xenerosos mares,
unhas muxicas de dozura e de sorrisos,
e as sementes do agarimo e da liberdade.
Volverei cando o tempo sexa transparente
coas mans cheas de ledicia,
para que poidas ser comigo,
meu amor, no infinito,
por fin... eternidade.

Concha L. F.
(Foto: Xulio López)
Comentarios (10) - Categoría: Aros de fume-Brétemas - Publicado o 20-02-2010 10:16
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal
Concha L. F.