A NENA DO PARAUGAS


A miña debilidade é a miña fortaleza
Vivo pechada nunha gaiola de pensamentos, por vontade propia e gústame perderme entre as letras e os sons que me acompañan no meu encerro.

O meu perfil
meninhalf@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

As pedras falan

Camelle
Xulio López


As pedras falan. Falan soas. Falan unhas con outras. As brancas e as negras…

As brancas contan historias de vidas defenestradas pola supervivencia, polo pan de cada día que as xentes que non tendo máis sustento que saír ao mar embravecido a deixaron prendida nas súas fendas…, por un anaco de pan.
As negras contan outras ben diferentes. Contan as daquelas mentes insensatas que, diante da catrástrofe, preferiron matar a vida daqueloutras, soamente por salvar o peto.

Xa falta menos. Pronto as brancas pedras de Camelle tornarán negras de novo… Tornarán negras na memoria.

Camelle. Lira. Muxía… Mil lugares da Galiza anegrada hai case 10 anos pola irresponsabilidade e a avaricia…

Concha L. F.


Aquí en castelán
Comentarios (3) - Categoría: Onda negra - Publicado o 24-10-2012 21:21
# Ligazón permanente a este artigo
VII



Mentres se desliza o tempo
pola pendente da tarde
e as primeiras sombras
pousan a mirada nas rúas,
voan unhas pingas de ledicia,
presas na airexa fría
que se cola pola fiestra.

Chegan a min as badaladas
que me anuncian outra noite,
unha máis,
na que o soño prenderá nas miñas pálpebras.
Imaxes inconexas,
leves bambeos dun berce esquecido,
de lenzos engurrados,
mesturas de versos e saudades,
rostros e mans que se moven
de escenario en escenario,
pedras e palabras,
pontes, estradas, edificios...

Vestida de noite, coa noite ás costas,
nomeando o innomeábel,
nun tumulto de lembranzas,
soño con camiños,
cos que andei, cos que deixei
en cada encrucillado...
E logo, presa en suores,
enredada en silencios,
abro os ollos...
mais a madrugada tarda en vir.
Será que esqueceu as badaladas?
Aínda non é hora.


Concha L. F.


Aquí en castelán
Comentarios (3) - Categoría: Raiolas - Tempo I - Publicado o 22-10-2012 17:56
# Ligazón permanente a este artigo
MEMORIA NEGRA


O tempo pasa. Tras de si vai deixando marcas. Unas son de ledicia. Outras de carraxe. Ás veces non as vemos. Outras volvemos a vista cara outro lado, coma se nunca tivese existido quen causou as feridas…
Miro atrás. Hai 10 anos todo ía ben, a vida era excitante. Pero atopei algo que me lembrou que as mentiras soamente producen dor e impotencia.

Esta foto está pendurada dun cravo no corredor da miña casa. Porque non quero esquecer os bos momentos que vivín hai 10 anos. Porque non quero esquecer, nin quero que ninguén que entre na miña casa esqueza nunca tanta ignominia…

Seguirei engadindo cousas a esta MEMORIA NEGRA, grazas ás imaxes de meu irmán Xulio e a textos elaborados desde a indignación de alguén que, sendo de terra adentro, sente dor polo mar.
Ninguén debía nunca esquecer os nomes das persoas que, tendo na súa man o poder para evitar aquela catástrofe, preferiu fecerse un oco na política a costa da vida.

Quero dedicar a miña máis sincera homenaxe a cantas persoas de máis alá do Padornelo e da Canda, de Pedrafita e do Eo, empregaron o seu tempo e a súa suor en limpar a merda que hai case 10 anos deixaron a incompetencia e a avareza na Costa da Morte.


Concha L. F.

Aquí en castelán
Comentarios (2) - Categoría: Onda negra - Publicado o 16-10-2012 20:05
# Ligazón permanente a este artigo
Don Blas
Don Blas cruzou definitivamente a estrada para parolar cos seus amigos da casa de en fronte. Gustáballe facelo e, aínda que os cancelos sempre estaban pechados, el buscaba o xeito, sen mirar antes a un lado e a outro e sen respectar o paso de peóns que hai diante da casa. Era un cadelo tonto e arriscado.



Agora descansa debaixo do membrilleiro da horta, a carón da súa amiga Cuca.
Comentarios (5) - Categoría: Eu son... - Publicado o 03-10-2012 19:14
# Ligazón permanente a este artigo
INCISOS

En fin. Que andei por aí enredada. E aínda sigo. O caso é que botaba de menos este espazo e cando mirei a última data de publicación quedei un pouco...

Pois iso. Que foi unha primavera moi chea de tarefas novas e está sendo un verán sen tempo para escribir. No medio, houbo uns días de descanso absoluto, pero lonxe destas terras. Tamén é verdade que esoutras ás que fun, unha vez máis, son ben fermosas e gardan tanta semellanza con Galiza (se non fose porque alí non arden os montes e aquí si), que ata dan ganas de quedar alá para sempre.
Desta volta tocoume ver a costa leste de Escocia e abofé que Stonehaven é un lugar ben fermoso, no que sen andar moito, se pode ver o castelo de Dunnottar.
Asegúrovos que Escocia merece a pena!
Comentarios (5) - Categoría: Eu son... - Publicado o 16-08-2012 19:31
# Ligazón permanente a este artigo
JFK - III
Volveron soar as ambulancias. Un refacho de lembranzas estalou na súa mente e a súa face perdeu o lene matiz moreno que deixara o sol do último verán.
Lentamente volveu a mirada cara aquela voz serena. Era el. Os seus ollos atoparon outra vez o lunar pardo da súa tempa dereita, o seu pelo canoso e crecho, o seu indescritible sorriso… Non soubo que dicir. Da súa boca saíu apenas un saúdo rosmado que se perdeu entre o rechouchío dos paxariños.
El sentou ao seu carón, en silencio. Ela volveu a vista ao outro lado da rúa, onde os coches se apresuraban para facer un oco ás sirenas. A xente amontoábase nas beirarrúas, coas súas bolsas e paquetes, con libros e cartafoles, coas súas vidas colgadas no ombreiro…

- Como estás?
- Ben. Supoño. Ti?
- Si, ben. Supoño, tamén…
- Que fas aquí hoxe? Pensei que continuabas de viaxe.
- Ben. Si e non. Veño por un par de días.
- Ah! Iso é pouco tempo. Meréceche a pena?
- Non sei, pero ata mañá pola noite non teño que embarcar de novo e pensei que quizais estaría ben volver por aquí para ver como vai todo.
- Xa… Todo vai ben. Entraches xa para saudar á xente?
- Non. Non tiven tempo. Acabo de chegar. Aínda teño as maletas no coche e non fun a casa.
- Precisarás unha ducha, imaxino…
- Si… Tan mal me ves?
- Non. Non te vexo mal.
- E, como vai todo aí dentro?
- Ben, creo, pero sempre o podes comprobar ti mesmo. Hai meses que deixaches o teu despacho e, polo que sei, xa te substituíron…
- Xa sei. Xa non formo parte disto…
- Ah! Sabíalo?
- Si. Esa foi a condición.
- A condición, para que?
- Para marchar.
- Tan mal estabas?
- Si.
- Pois non o entendo…
- É que non hai nada que entender. Estaba mal e decidín marchar. É tan difícil de entender?
- Non. Pero se estabas mal, non sei por que nunca dixeches nada. Sempre pensei que tiñamos unha amizade forte e sólida…
- E témola. Non?
- Ti saberás. As amizades creo que están para apoiarse e axudarse e coa túa repentina marcha non foi iso o que me amosaches…
- Non sei. Percibo un ton de reproche nas túas palabras. Penso que tería sido mellor non ter vido verte. Pensei que te alegrarías…
- Xa. Vaste sen dicir nin palabra, ves e non fas por atoparme, pero mándasme recado de que me viches, logo volves aparecer por aquí, coa pretensión de que me alegre, de que entenda que estabas mal e que decidiches marchar. Simplemente. Sen máis…
- A ver, non quero discutir contigo. Non viñen aquí para iso…
- Ben. Entón, a que vés?
- Soamente viña verte…
- Ben. Pois xa me viches. Entra se queres saudar, colle o teu JFK coas túas maletas, os teus boletos de avión, as túas conferencias e marcha…
- Vexo que non estás tan ben como dis. Se queres quedarei un par de días máis. Podo mudar os voos…
- Si? Pois non os cambies. Non che vai pagar a pena. Cun par de días non se amaña o estragado durante anos. Hai tempo que recoñezo que en todo isto errei…
- Non é cuestión de errar ou non. O que pasou, pasou, pero podemos comezar de novo…
- Outra vez? Esta si que é boa! Comezar o que? Que queres comezar? Con quen? Onde?
- Quero empezar de novo, aquí, agora, contigo.
- Xa… Con outro boleto de avión?
- Co último. Quédame unha conferencia e Riga. Queres vir?
- A Riga? Ti soñas! E o meu traballo? Sabes que preciso traballar, sabes cal é o meu mundo. Non teño outro máis ca esta e ese é un dos nosos problemas…
- Vale, seino, pero podería amañarse… Que che parece se ceamos xuntos?
- Non sei… Mellor non.
- Xa… O teu número de teléfono segue a ser o mesmo, supoño…
- A iso non che vou responder.
- Marchas?
- Claro. Teño traballo… Grazas pola túa visita.

Comentarios (4) - Categoría: Varios - Publicado o 28-04-2012 10:21
# Ligazón permanente a este artigo
A NOITE




- Sabes o que é a noite?
- Non… Si. Cando todo está escuro…
- Xa. Cando non hai luz…
- Claro. Cando todo o mundo durme. Cando eu durmo…
- Ti, dormes?
- Si. Case sempre durmo pola noite. Ás veces durmo de día…
- E, se non dormes pola noite, que fas?
- Non o sei. Pensar, dar voltas… Agardar que veña o día, para que volva a luz. Logo comezo de novo, cousas novas e vellas. Descanso coa luz e agardo de novo que chegue a noite. Quizais despois, sen luz, poida durmir de novo…
- E, se non dormes?
- Agardo unha vez máis… Sempre agardo…
- Sabes realmente o que é a noite?
- Seino.
- Podes describila?
- Tal vez… Por onde comezo?
- Por onde ti queiras.
- A noite é agardar un día novo, en silencio, cando o día dorme. A noite é buscar o momento para fuxir das sombras, mentres elas dormen, para atopar a luz. A noite é agardar esa porta que se abre a un horizonte diferente. Agardar… Con calma, co corazón encollido e a alma desdobrada entre onte e hoxe, devolvendo o que che prestaron, dando o que nunca che devolverán. A noite é unha garda permanente, na que as pantasmas van e veñen ao seu antollo, na que soan timbres, teléfonos e chaves que che din que segue habendo vida, aínda que esa vida sexa unha diferente á túa, aínda que a vivas, pero sen pertencerche… A noite é durmir, sempre, durmir para sempre.
- E, por que non dormes agora que é de noite?
- Non o sei. Tal vez porque alguén ao meu carón respira e teño que escoitar se a súa respiración dorme. Ou porque quen tería que durmir ao meu carón soamente é agora un soño. Ou porque tal vez preciso escoitar un timbre ou unhas chaves que me indiquen que xa é hora de durmir…
- Que escoitas agora?
- Nada.
- Seguro?
- Non… Escoito o silencio. Escoito a noite. Outra máis… Agardarei a mañá… Agora vou durmir… Xa é, de novo, mañá…
Comentarios (6) - Categoría: Eu son... - Publicado o 22-04-2012 18:20
# Ligazón permanente a este artigo
MARES DE SAL

Miradas de sal
TRES TRISQUELES


Ninguén lle preguntaba a onde ía. Ninguén lle pedía contas de onde viña. Ninguén soubo nunca se xa entrara no inferno ou se coas súas ás acadara o paraíso.
Pero si todo o mundo sabía que, cada vez que pechaba aquela porta, mergullábase entre espumas, coa mirada fincada en mares de sal…
Comentarios (0) - Categoría: Eu son... - Publicado o 21-04-2012 07:42
# Ligazón permanente a este artigo
VI

De la oscuridad a la luz
Gabriel L. P. - MAR DE ARTRABRIA




Deixando afastado o tempo das sombras por un tempo,
no espazo invisíbel no que se move a ledicia
e se mestura cos desvelos,
aquí, onde o chan manca
as plantas dos pés cansados,
lacerados polas espiñas
das silveiras da beira do camiño,
florecen matas de rosas,
xasmíns e flores de lavanda
que perfuman os meus pasos
e traen prendidas no aire mil lembranzas.

O arco da vella vai pousando sobre a pel
luces milagrosas
que van do vermello ao violeta,
e pintan sorrisos en cada xesto.

Deixando afastado o tempo das sombras por un tempo,
tendo as mans para que as túas
se acheguen á inmensidade
que un día escuro
daquel escuro tempo, nunca fuxido,
tentaron construír
sen deixar de regalar un sorriso.



Grazas, Gabi, polo teu xeneroso agasallo.
Comentarios (2) - Categoría: Raiolas - Tempo I - Publicado o 15-04-2012 21:31
# Ligazón permanente a este artigo
O CHUPETE

Xulio López
Dolor I

Se llo tivesen contado antes, non o tería crido, aínda que desde sempre soubese que os chupetes agochan cravos e alfinetes que firen o padal…

Agora, desde a súa fiestra, o ve consumido, sentado no banco da esperanza, co chupete furado, roto polas súas manías e excentricidades. Pero o ve mirar de fronte, coa cabeza alta, aínda que os seus ollos roxeen polo pranto.

Desde a súa fiestra mírao sentado no banco da esperanza. E mira o chupete, os cravos e alfinetes, e pensa. Non é doado desprenderse dos soños. Tampouco o é desprenderse dun chupete, aínda que fira o padal…

Será un duro camiño…


Aquí en castelán
Comentarios (4) - Categoría: Varios - Publicado o 04-04-2012 09:49
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal
Concha L. F.