A NENA DO PARAUGAS


A miña debilidade é a miña fortaleza
Vivo pechada nunha gaiola de pensamentos, por vontade propia e gústame perderme entre as letras e os sons que me acompañan no meu encerro.

O meu perfil
meninhalf@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

VIAXES
Luís era electricista. De novo, gabeaba coma ninguén polos postes de madeira dos tendidos eléctricos da Serra do Suído, con aqueles ferros dentados atados aos nocellos, que máis ben semellaban a boca dun crocodilo, e coa única seguranza dun cinto de coiro que o suxeitaba ao pau. Un día coñeceu a Concha, quen desde moi nena traballou arreo para axudar na casa, pois era a máis vella de tres irmáns e irmás e, tal vez, a súa única diversión era “escapar” os domingos para pasear co seu noivo.
Concha e Luis casaron en abril do 1952 e a súa lúa de mel foi ben curta: unha viaxe a Ribadavia. Logo, no verán dese mesmo ano, Jaime, un amigo, invitounos á súa casa, na Hedreira (concello de Avión) e alá marcharon.
Pode que hoxendía nos pareza unha viaxe sinxela de realizar, pero daquela, cando aínda as estradas eran camiños de carro, non existían teléfonos móbiles e quen tiña unha pequena moto, tiña un grande tesouro, ir desde Partovia (O Carballiño) ata o alto da Serra do Suído, tiña que ser unha viaxe ben dura. Non obstante, a satisfacción que proporciona compatir amor e amizade, compensa sempre calquera esforzo. Os rostros de Luís, Concha e Jaime así o amosan.

Concha L. F.
Comentarios (6) - Categoría: Eu son... - Publicado o 05-04-2010 09:00
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
6 Comentario(s)
1 Esas caras de felicidade son o reflexo perfecto da aventura da viaxe. Nesas pequenas (naqueles tempos grandes) aventuras ás vec#blgtk08#es atopamos moitas cousas que non atopariamos nunca nunha viaxe longa, a calor da amizade, poe exemplo... Que nunca nos falte!
Comentario por TQV (05-04-2010 11:00)
2 Boeno, pois non vexo eu moito motivo de queixa: Luis e Concha fixeron aquela viaxe nun "douscabalos"!!!!. E con chófer e todo.

Non hai duda de que aquelas, que hoxe nos parecen nimias, aventuras; significaban toda unha fronteira entre unha rutina cu#blgtk08#n radio de acción verdadeiramente cortiño, a sair dese círculo para -amplo senso- viaxar. Lembro a meu avó contar unha viaxe a Lugo, medindo a distancia en xornadas...

Bicos medidos en ...¿cal é a unidade axeitada para medir os bicos?

Comentario por Chousa da Alcandra (05-04-2010 11:26)
3 bueno, bueno, aí temos a Concha, amazona feliz, cunha aventura por diante...
non lle vexo eu a aquelas viaxes menos emoción da que se pode ter agora por viaxar a New York, Lima, Roma ou Paris.
os medios dos que dispoñemos para recorrer as distnacias, acúrtanas.#blgtk08# As vacacións "pagadas", fai que viaxar non sexa tan excepcional...(antes, menos os ricachóns, os outros non podían perder o tempo "en non facer nada") así que eu vexo aí, nesa foto, nesas caras, toda a emoción do novedoso, da aventura, da alegría de ter un tempo de lecer.
Comentario por Zeltia (05-04-2010 11:48)
4 Agora temos tanta fartura de todo que non aprec#blgtk08#iamos esas viaxiñas curtas e cheas de emoción.
Comentario por paideleo (05-04-2010 23:40)
5 Moito me gustan estas fotografías, con esa cor do antigo, do que parece tan lonxano, sen pinturas, lucindo naturales e cos olliños ch#blgtk08#eos de luz e felicidade. Calquer viaxiño de entón é como un de agora a Australia, creo que moito máis disfrutados daquela. Un besiño.
Comentario por Maribel-bel (05-04-2010 23:46)
6 O bonito das viaxes é deixarse sorprender, sexan dous quilómetros ou douscentos. Pero o certo é que hoxe, coa fartura que dicía Paideleo, semella que non damos valor a certas cousas.#blgtk08# /> Hoxe,por exemplo, dei un paseo pola beira do Arnoia e aínda que o teño feito máis veces pareceume distinto, e descubrín cousas nas que non reparara antes. O río estaba fermosísimo.
Comentario por Eva G. Rei (10-04-2010 23:52)
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal
Concha L. F.