A NENA DO PARAUGAS


A miña debilidade é a miña fortaleza
Vivo pechada nunha gaiola de pensamentos, por vontade propia e gústame perderme entre as letras e os sons que me acompañan no meu encerro.

O meu perfil
meninhalf@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

XX - O TE

LUZ
Enrique G. A.


Vertín te na túa taza…
adocei a súa amargura…
Te transparente e ambarino
agarda preto da túa almofada.

Te adobiado con canela
puxen a carón da cama.
Te quente e agarimoso
Abrigaráte nesta xélida mañá.

Te silandeiro, cristalino,
coma o que cada tarde,
a túas hábiles mans preparan.

Este te tirará ás túas brétemas,
pois é o te que che sorrí,
o que che acolle e che calma,
o te que prepararon os meus soños
mentres os teus soños durmían,
soñando cun te de alborada.

Te, tomado a sorbos,
da túa man na miña,
da miña man na túa,
cullerada a cullerada,
das nosas meixelas,
cálido bico,
que nos esperta ao raiar a alba.

Aquí en castelán.
Comentarios (3) - Categoría: Varios - Publicado o 29-03-2014 09:31
# Ligazón permanente a este artigo
JFK - III
Volveron soar as ambulancias. Un refacho de lembranzas estalou na súa mente e a súa face perdeu o lene matiz moreno que deixara o sol do último verán.
Lentamente volveu a mirada cara aquela voz serena. Era el. Os seus ollos atoparon outra vez o lunar pardo da súa tempa dereita, o seu pelo canoso e crecho, o seu indescritible sorriso… Non soubo que dicir. Da súa boca saíu apenas un saúdo rosmado que se perdeu entre o rechouchío dos paxariños.
El sentou ao seu carón, en silencio. Ela volveu a vista ao outro lado da rúa, onde os coches se apresuraban para facer un oco ás sirenas. A xente amontoábase nas beirarrúas, coas súas bolsas e paquetes, con libros e cartafoles, coas súas vidas colgadas no ombreiro…

- Como estás?
- Ben. Supoño. Ti?
- Si, ben. Supoño, tamén…
- Que fas aquí hoxe? Pensei que continuabas de viaxe.
- Ben. Si e non. Veño por un par de días.
- Ah! Iso é pouco tempo. Meréceche a pena?
- Non sei, pero ata mañá pola noite non teño que embarcar de novo e pensei que quizais estaría ben volver por aquí para ver como vai todo.
- Xa… Todo vai ben. Entraches xa para saudar á xente?
- Non. Non tiven tempo. Acabo de chegar. Aínda teño as maletas no coche e non fun a casa.
- Precisarás unha ducha, imaxino…
- Si… Tan mal me ves?
- Non. Non te vexo mal.
- E, como vai todo aí dentro?
- Ben, creo, pero sempre o podes comprobar ti mesmo. Hai meses que deixaches o teu despacho e, polo que sei, xa te substituíron…
- Xa sei. Xa non formo parte disto…
- Ah! Sabíalo?
- Si. Esa foi a condición.
- A condición, para que?
- Para marchar.
- Tan mal estabas?
- Si.
- Pois non o entendo…
- É que non hai nada que entender. Estaba mal e decidín marchar. É tan difícil de entender?
- Non. Pero se estabas mal, non sei por que nunca dixeches nada. Sempre pensei que tiñamos unha amizade forte e sólida…
- E témola. Non?
- Ti saberás. As amizades creo que están para apoiarse e axudarse e coa túa repentina marcha non foi iso o que me amosaches…
- Non sei. Percibo un ton de reproche nas túas palabras. Penso que tería sido mellor non ter vido verte. Pensei que te alegrarías…
- Xa. Vaste sen dicir nin palabra, ves e non fas por atoparme, pero mándasme recado de que me viches, logo volves aparecer por aquí, coa pretensión de que me alegre, de que entenda que estabas mal e que decidiches marchar. Simplemente. Sen máis…
- A ver, non quero discutir contigo. Non viñen aquí para iso…
- Ben. Entón, a que vés?
- Soamente viña verte…
- Ben. Pois xa me viches. Entra se queres saudar, colle o teu JFK coas túas maletas, os teus boletos de avión, as túas conferencias e marcha…
- Vexo que non estás tan ben como dis. Se queres quedarei un par de días máis. Podo mudar os voos…
- Si? Pois non os cambies. Non che vai pagar a pena. Cun par de días non se amaña o estragado durante anos. Hai tempo que recoñezo que en todo isto errei…
- Non é cuestión de errar ou non. O que pasou, pasou, pero podemos comezar de novo…
- Outra vez? Esta si que é boa! Comezar o que? Que queres comezar? Con quen? Onde?
- Quero empezar de novo, aquí, agora, contigo.
- Xa… Con outro boleto de avión?
- Co último. Quédame unha conferencia e Riga. Queres vir?
- A Riga? Ti soñas! E o meu traballo? Sabes que preciso traballar, sabes cal é o meu mundo. Non teño outro máis ca esta e ese é un dos nosos problemas…
- Vale, seino, pero podería amañarse… Que che parece se ceamos xuntos?
- Non sei… Mellor non.
- Xa… O teu número de teléfono segue a ser o mesmo, supoño…
- A iso non che vou responder.
- Marchas?
- Claro. Teño traballo… Grazas pola túa visita.

Comentarios (4) - Categoría: Varios - Publicado o 28-04-2012 10:21
# Ligazón permanente a este artigo
O CHUPETE

Xulio López
Dolor I

Se llo tivesen contado antes, non o tería crido, aínda que desde sempre soubese que os chupetes agochan cravos e alfinetes que firen o padal…

Agora, desde a súa fiestra, o ve consumido, sentado no banco da esperanza, co chupete furado, roto polas súas manías e excentricidades. Pero o ve mirar de fronte, coa cabeza alta, aínda que os seus ollos roxeen polo pranto.

Desde a súa fiestra mírao sentado no banco da esperanza. E mira o chupete, os cravos e alfinetes, e pensa. Non é doado desprenderse dos soños. Tampouco o é desprenderse dun chupete, aínda que fira o padal…

Será un duro camiño…


Aquí en castelán
Comentarios (4) - Categoría: Varios - Publicado o 04-04-2012 09:49
# Ligazón permanente a este artigo
JFK - II

Durante moito tempo lembrou aquel reencontro fortuíto e aquela mensaxe de correo, pero seguiu coas súas cousas, coas súas reunións, coas súas idas e vindas, co seu cartafol e cos seus cafés insípidos a media mañá.

Pasou o tempo e semellaba que aquel JFK tivese desaparecido da súa vida. Moitas veces agardaba atopalo de novo no aparcamento, ou ver ao seu dono subir a pendente que conducía á entrada daquel infernal conxunto de ladrillos, ferros e palabras sen sentido. Aínda conservaba na súa memoria aquela mensaxe na que el lle dicía que a vira afastarse.

Aquel día estaba cansa e sentíase especialmente engaiolada nos seus silencios. O frío cortante da mañá restáralle eficacia e notaba como todo o mundo a miraba con desacougo. Pechou o despacho e dirixiuse á saída, co paquete de tabaco e o chisqueiro na man. Non deu explicacións. Non avisou a ninguén. Non meteu a maldita tarxeta na fenda. Simplemente saíu.

Descendeu a pendente e sentou nun banco de pedra que había cerca da verxa do aparcamento. Na súa cabeza mesturábanse as lembranzas, miles de imaxes ás que nunca dera importancia, palabras soltas, miradas de desaprobación, xestos de complicidade… Pero nada tiña sentido. El nunca volvería e, se o facía, estaba segura de que todo sería diferente. Achegouse ao bar da esquina, pediu un café para levar e voltou de novo ao banco de pedra. Durante un tempo indefinido, prendeu un cigarro con outro e consumiu a pequenos grolos aquel café amargo.

Mentres observaba como un paxariño recollía migallas do chan, sentiu que unha man pousaba no seu ombreiro esquerdo. Sobresaltouse e o seu enésimo cigarro da mañá rodou polo chan sen apagarse. Non foi capaz de volver a cabeza. Dos seus labios saíu somente unha frase: “Deixádeme en paz, por favor”.

Fíxose un silencio. A man retirouse do seu ombreiro. Ao cabo duns segundos, ás súas costas, unha voz rosmou: “Son eu. Acabo de chegar…”
Era el…


Comentarios (2) - Categoría: Varios - Publicado o 26-03-2012 06:45
# Ligazón permanente a este artigo
OUTRA PRIMAVERA





O tempo pasa.
Os ciclos repítense.
Pero as cores e as luces non son as mesmas.
Ou non é o mesmo o enfoque.
Que sei eu?



De fotografía non entendo nada...


Comentarios (4) - Categoría: Varios - Publicado o 21-03-2012 07:20
# Ligazón permanente a este artigo
11M... 11

Saíu da ducha. Ía xusta de tempo e tiña que apurar. Sabía que se perdía o tren outra vez, o despido era inminente. No ambiente flotaba o fume do primeiro cigarro do día e aínda se percibía o arume a café recén feito e a pan torrado.

Non se molestou en secar o pelo, simplemente amañouno cos dedos. Vantaxes de levar o pelo curto. Puxo unha crema hidratante na cara e unha pouca maquillaxe. Perfilou as liñas dos ollos cun lapis azul e puxo unha máscara, tamén azul, nas pestanas. Vestiu o mesmo pantalón vaqueiro que puxera o día anterior e sacou do armario aquela camisa longa que lle regalara seu irmán no Nadal, chea de matices azuis e amarelos. Buscou no caixón da mesiña os pendentes, o colar, un anel e unha pulseira de lapislázuli e ámbar, herdanza de súa nai. Sacou do zapateiro unhas botas planas e azuis, de ante, e pechounas sobre o pantalón.


Do percheiro descolgou o vello bolso azul de pel e meteu nel todo o necesario. Vestiu un lixeiro abrigo negro, anudou ao pescozo un pano amerelo dourado e saíu. Eran as 7:25, tempo xusto para chegar a Atocha.

Percorreu o traxecto ata a estación andando, case correndo. Polo camiño cruzou coas mesmas caras durmiñentas de todos os días. Preguntábase se Ana estaría agardando no banco de sempre ou se xa subiría ao tren. Ana era moi puntual, pero ela sempre chegaba con retraso. Aquel día non. Aquel día ía ben de tempo.

Cando chegou á estación eran as 7:50. Atocha era un inferno…


Aquí en castelán.
Comentarios (5) - Categoría: Varios - Publicado o 12-03-2012 05:26
# Ligazón permanente a este artigo
SEN PALABRAS

Vaguedades
Xulio López

Foise?
Si.

Que dixo antes de marchar?
Nada.

Nada?
Nada. Nin se despediu… Simplemente pechou a porta e marchou.

Non levou o que lle deixara enriba da súa cama?
Non.

Pero, lembrácheslle que…?
Si.

E por que non o levou?
Pois non sei. Non me dixo nada. Supoño que non lle cabía no peto…
Comentarios (5) - Categoría: Varios - Publicado o 09-02-2012 06:22
# Ligazón permanente a este artigo
JFK - I
Tiña présa. Xa eran as 6 da tarde, a hora da entevista e aínda non aparcara o coche, pero non perdeu a calma. Xirou o volante á esquerda e meteu a marcha atrás. Polo espello retrovisor calculou o ángulo exacto e comezou a manobra, a modiño, con suavidade, para que os neumáticos non se desgastasen en exceso ao rozar o pavimento. Pouco a pouco, o vehículo quedou perfectamente encaixado no seu lugar, paralelo ás liñas que delimitaban unha das prazas que atopara baleira.

Desabrochou o cinturón de seguridade, xirou a chave e colleu o cartafol do asento da dereita. Cando ergueu a vista para abrir a porta, viu un coche escuro que entraba no aparcamento. A cara do condutor parecíalle familiar e seguiuno coa mirada. Era el. O seu cabelo era inconfundible. O coche tamén. Non lembraba exactamente a matrícula, pero si as letras, JFK. Moi doado. Coma as iniciais de Kennedy.

Coma sempre, sacou un cigarro e acendeuno. El aparcara nunha das prazas cubertas. Descendeu do seu, pechouno e quedou mirando a JFK. Ninguén se movía dentro. Semellaba que el estaba a manter una animada conversa coa súa acompañante e mirou o reloxo. Pasaban 5 minutos da hora da cita e aínda tiña que subir a empinada costa ata o edificio, logo as escaleiras de entrada e buscar a sala de xuntas.

Con paso lento e aspirando profundamente o fume do seu cigarro, saíu do aparcamento, volvendo de vez en cando a vista a JFK. Nada se movía dentro. Ao xirar, perdeu de vista os coches e aos seus ocupantes.

Mentres subía os escanos lembrou aquela tarde fría e escura, cando el se achegou e preguntoulle por que sempre se defendía do mundo, se o mundo non lle fixera dano algún. Non soubera que responder e arrepentíase da súa torpeza. Ela era de palabra fácil, pero contestou cunha evasiva, amparada na sombra que protexía a súa mirada, mentres os seus ollos deixaban esvarar una bágoa, sen saber moi ben a que se debía. Lembrou que contivo o pranto, coma sempre, e que se despediu del con respecto a agradecemento. A súa relación fora boa. O resultado, o agardado. Confiaba nelo. E nel. Por una estraña e indescriptible razón, confiaba tamén nel.

Cando saíu da sala de xuntas estaba demasiado cansa para quedarse a falar de perspectivas e resultados, así que desculpouse e saíu correndo cara ao seu coche. No seu corazón latexaba a esperanza de velo de novo, de ver aquel JFK na praza cuberta. Baixou as escaleiras a toda présa, mentres acendía outro cigarro. Voou sobre a pendente e, en canto o aparcamento estivo no seu punto de mira, buscouno. Xa non estaba. A praza estaba baleira. Entrou no seu coche, xirou a chave do contacto e marchou a casa.

Tres días despois recibiu unha mensaxe por correo electrónico. Era a resposta a algo que ela lle enviara tres días antes e na que el lle contaba que a vira afastarse do aparcamento, cara ao edificio de xuntas, sobre as 6 da tarde…
Comentarios (3) - Categoría: Varios - Publicado o 29-01-2012 20:08
# Ligazón permanente a este artigo
CHAPEU

Xulio López
Spazio XV


Podería imaxinarte sen sons,
sen cores,
sen esa aureola de evidencia que te cobre.

Podería, mesmo, verte ao outro lado da porta,
co teu aceno preguiceiro,
lento e descoidado,
dicir ese adeus de quen se vai sen irse.

Podería sentar a carón da miña realidade
e conversar con ela dos efémeros lóstregos
que, cando saen da túa pel,
trapasan as conciencias.

Ata podería sentir como a túa ousadía
rompe o cristal do infinito.

Podería, si... moitas cousas podería...

Mais o vento levou o meu chapeu.

Concha L. F.

Comentarios (5) - Categoría: Varios - Publicado o 02-12-2011 21:00
# Ligazón permanente a este artigo
LIRA

Cómpre facer memoria para nunca esquecer a negrura que un día prendeu nas pedras e nas almas da Costa da Morte.

Concha L. F.
Foto: Xulio López
Comentarios (6) - Categoría: Varios - Publicado o 17-11-2011 17:03
# Ligazón permanente a este artigo
1 [2] [3]
© by Abertal
Concha L. F.