A NENA DO PARAUGAS


A miña debilidade é a miña fortaleza
Vivo pechada nunha gaiola de pensamentos, por vontade propia e gústame perderme entre as letras e os sons que me acompañan no meu encerro.

O meu perfil
meninhalf@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

ENSOÑO
Mesmo desexo que nos separen tódalas ideas, para poder guerrear, pero sabendo que imos achegarnos con forza nos pensamentos... Así cadramos co xogo do Universo: forzas centrífugas e centrípetas...E na colisión de ambas, escachar a nosa estrutura molecular, causante do noso egoísmo e soberbia, para dar paso a unha nova esencia na paz...

A vida é soño, pero o ensoño vital que anima e transforma en prodixio de fermosa ledicia cada momento da nosa vida é o Amor. Vista, oído, olfato, gusto ou tacto serían inoperantes sensazóns... frío preludio de canto esmorece cara a morte intrascendente, se tales sentidos non fosen avivados polo espíritu do AMOR, verbo infinito que move e dá sentido ao Universo.


Concha L. F.
Comentarios (6) - Categoría: Eu son... - Publicado o 01-02-2010 18:47
# Ligazón permanente a este artigo
CRECENTE OU MINGUANTE?

Tampouco o sei. Agora vai ser que non sei nada, pero iso sería demasiado luxo, pois é unha frase roubada a unha grande persoa da filosofía universal e eu son máis ben de filosofías cotiás. Ademais, as verdades verdadeiras sempre van máis alá das filosofías e temo errar nas valoracións que adoito facer sobre o mundo, así que, de antemán, pido desculpas se ofendo a alguén.
O conto é que, sendo como son traballadora do ensino público galego, crente e practicante da doutrina das xeneracións que me preceden (ademais da doutrina católica, aínda que algo escéptica), das que mamei o moito que lle quero a esta TERRA e ao seu IDIOMA, fáiseme que, coma sempre, as bandeiras mandan, como mandan as insignias, os cartaces, os escudos e os lábaros.
Fixen folga o día 21 de xaneiro, porque non me gustaron as bases que o goberno da Xunta publicou, sobre o Decreto de Galego. Por tres razóns básicas:
• Económicas: non se pode pretender, sen antes facer un estudo económico dos custos, implantar unha normativa que afecta ao sector público, igual que se fixo no seu día coa LOXSE ou posteriormente coa LOE ( que siguen coxas de recursos, implantación e posterior avaliación). Se lemos ben as bases do decreto darémonos conta de que para que sexa efectivo, eficaz e eficiente o programa da actual administración, como pouco, tense que instruír ao profesorado en linguas estranxeiras e ao profesorado especialista en áreas instrumentais básicas (ou non tan básicas). Xa sei que hai moita xente especialista en idiomas... En física, matemáticas, ciencias sociais, pero, QUE FAN CON QUEN NON TEN NIN IDEA E SE VAI VER OBRIGADO OU OBRIGADA A A DAR EN IDIOMA ESTRANXEIRO ÁREAS DIFERENTES ÁS QUE HAI NA ACTUALIDADE?
Porque me poño no caso: xeneralista entre 45 e 55 anos, nunha escola unitaria e que teña que dar, por exemplo, plástica nun idioma que non sexa castelán ou galego... Ou é que teño a obriga de saber falar algún idoma que non sexa castelán ou galego para ensinar a facer papiroflexia? E se non a teño, porque cando acadei o status de funcionaria non se me esixiu, teño que pagar agora cursos de formación e estadías no estraxeiro para sabelo falar? Vaimo pagar a Administración? Permítaseme que o dubide.
• Pedagóxicas: levo 25 anos traballando en Educación Primaria, dos cales, pasei 15 no 1º ciclo. Xa sei que non son moitos, pero podo dicir, sen medo a errar, que as crianzas cando entran na escola, sen apenas saberse expresar en público, precisan que se lles dea a posibilidade de falar na lingua que mellor coñecen. Co tempo, cando adquiren autonomía, é necesario introducilas noutros mundos de expresión, pero iso non se pode facer antes de que estean ben ancorados na súa realidade educativa. Hoxendía as Aulas Bilingües e a Anticipación ao Idioma Estranxeiro son a mellor catapulta a linugas diferentes ás da súa nacenza. Para que introducir nas áreas instrumentais algo que aínda non domina nin o profesorado? Porque non se esqueza que para que se cumpra o 33%, hai que dar horas de instrtumentais básicas en idioma estranxeiro. Claro que, instaladas como están as relixións nos currículos, igual se pode adoutrinar en inglés ou francés na relixión islámica, xudea ou católica... Que llo pregunten ao profesorado que se encarga delo.
Pero siguen sen darme as contas, sobre todo no 3º ciclo: 3 horas de castelán, 3 de galego e 3 de lingua estranxeira. Agora hai que repartir o resto a partes iguais. A saber: Coñecemento do Medio, Matemáticas, Plástica, Música, Educación Física, Cidadanía (en 6º) e Relixión.
Onde poño o axóuxere? Por favor, que alguén mo diga, pois son xeneralista e non teño nin idea. Ademais, non sei falar ningún idioma que non sexa galego ou castelán, e para que entendan canto lle teñen que devolver se algo vale 20,35€ e entregan 30€ teño que facer encaixe de Camariñas... E se lles digo que hai que pintar de verde as centenas, van e píntanme as centésimas!
• Culturais: a TERRA é a TERRA e só quen mame dela sabe o que significa. Cada TERRA ten unha lingua propia, unha maneira de expresar o que sinte e o que transmite a través da súa lingua. Quen renega da lingua, por moito que pretenda vender, en pos da globalizacion, outra lingua diferente, renega da súa lingua e da súa TERRA ao mesmo tempo.
Eu non sei moi ben como anda o mundo fóra da Canda, de Vegadeo ou de Pedrafita, pois non me gusta viaxar, pero penso nas persoas que, cando na posguerra marcharon a países coma a Alemaña ou a Franza, sen máis cultura que a que adquiriron na súa aldea, con menos de 18 anos, moitas delas sen poder ir á escola pois tiñan que coidar as vacas, cómo centella se entenderon en países tan diferentes a Galiza, cun idioma tan distinto. Como se fixeron entender sen perder as súas raíces e gañaron cartos para mandarllos ás súas familias, sumidas na pobreza? Porque non se pode esquecer que, dalgunha maneira, as persoas da nosa histórica emigración, nunca renunciaron ás súas raíces culturais. Non en van se crearon polo mundo adiante centros galegos nos que se reunían para falar e cantar en galego as coplas que hoxe nós cantamos cando andamos de esmorga.
Se non fose porque quen quedou seguiu cantando e quen marchou, cantou fóra, que sería do Romance da Lavandeira ou do Cantar do Arrieiro? Que sería de nós e que será das xeneracións que nos sucedan?

O de CRECENTE ou MINGUANTE ven a conto de que, ademais de facer folga, fun a Compostela á manifestación e... Abofé que había moitas bandeiras! Eu tamén levaba unha de cor azul intensa, cun anagrama branco, bandeira na que creo e na que milito... Pero agora que o vexo desde a calma e a distancia, lonxe de arrebatos, creo que en certo modo errei, pois a única bandeira que tería que bambear é esa BRANCA CON FAIXA AZUL, a da claridade surcada polas augas xenerosas do Miño.
Se me desculpe se é posible. Militancia obriga. Pero tanta bandeira diferente, tanto berro e discurso político... non acaban de convencerme. Galiza é moito máis. E merece bastante máis do que lle dan algunhas bandeiras, sobre todo aquelas que din que nos gobernan e tanto me ten que leven gaivotas, rosas ou estrelas. Polo que percibo, cada can quere lapar o seu. E Galiza merece moito máis. Creo. Estarei errada?

Concha L. F.
Xaneiro - 2010
Comentarios (5) - Categoría: Eu son... - Publicado o 27-01-2010 15:19
# Ligazón permanente a este artigo
REFLEXIÓN
Non sei. Tal vez estea errada, porque o que levo lido ata agora sobre as bases do Decreto de Galego vai acabar por confundirme. E non porque teña algunha dúbida sobre a necesidade de que a lingua galega sexa, por enriba de outras, a de todos os galegos e galegas, senón porque me sona que, tanto dun lado coma doutro, todo o mundo tenta sacar tallada política do conto e iso é algo que me decepciona.

Quizais o documento que mellor recolla as verdadeiras consecuencias do desenvolvemento dun decreto redactado sobre as bases que ven de publicar a actual Administración Autonómica sexa o da Real Academia da Lingua Galega, posto que toca todos os puntos vulnerables, respecto da difusión e conservación dun ben tan prezado, como é a lingua dun país. E digo isto de PAÍS sen ánimo de ofender a ninguén, porque cadaquén considera PATRIA aquel territorio ao que ama, o terreo no que naceu e do que mamou. Pero fáiseme que, alguén, nalgures, descoñece que para a poboación galega, Galiza é a Patria, ademais de selo España.

Non hai moito tempo fixen un curso de formación sobre coeducación e unha das máximas máis potenciadas pola persoa que me tocou coma titora foi que "NON RECOÑECEMOS AQUILO DO QUE NON FALAMOS, AQUILO QUE NON VERBALIZAMOS".
Se aplicamos esta máxima a unha lingua e as administracións non artellan os medios para que unha lingua sexa recoñecida, verbalizada e falada, aínda que só sexa de maneira oficial, QUE LLE QUEDA A ESA LINGUA? Supoño que co paso do tempo, desaparecer e negar a súa existencia.
Tamén se me ven á cabeza un libro que lin o curso pasado: "El acoso moral" de Hirigoyen. Nese libro fálase, entre outras cousas, de que as vítimas do acoso só son conscientes do feito, se son capaces de falar del e de verbalizalo.
Se aplicamos isto á lingua, como podemos identificar unha lingua se non a falamos, ou se ninguén pon os medios para que sexa ensinada e falada?
Tamén se me ven a cabeza unha película de Tassos Boulmetis, "Un toque de canela", na que se fala da desubicación dun xove turco, criado en Grecia e que ao final non sabe exactamente onde ubicarse, posto que se sinte rexeitado en Grecia por ser descendente de Turquía e en Turquía por terse criado en Grecia. A desubicación da nosa xuventude emigrante, por falta de recursos en Galiza, se non leva as raíces do idioma GALEGO e da cultura que a lingua transmite, QUE NEXO LLE QUEDA COA SÚA ESENCIA?

As bases que redactou a actual Administración Educativa reparten os tempos de docencia das linguas (dúas oficiais e unha extranxeira) a partes iguais. Isto non sería un agravio se, na actualidade, a LINGUA GALEGA tivese en Galiza e para toda a súa poboación a mesma consideración que calquera outra. Pero eu traballo no ensino público rural e, curiosamente, a consideración que se ten do GALEGO é semellante á que se tiña cando eu era estudante de BUP: lingua que só se falaba na aldea e que só podían falar as persoas maiores. Para as cousas importantes e para a xente nova, "Castellano, por favor". É isto equiparación, 50% ou semellantes? Tal como se desprende dese 33%, preténdese que o idioma galego volva ser ou siga sendo unha lingua de persoas adultas e da aldea galega, case despoboada na actualidade, por outra parte.

Me permitan as persoas que pasean polo meu blog, lonxe de calquera ideoloxía ou afiliación política, que a situación do idioma galego na actualidade é máis ben precaria e que as nosas crianzas, antes que saber cales son as regras gramaticais, ortográficas e expresivas dos idiomas de Cervantes e Shaskpeare, debían coñecer as da terra que lle deu vida e lle dá sustento: GALIZA. Non por nada, senón porque, quen non identifica a súa terra, a súa lingua e a súa cultura, acaba por ter cidadanía de ningunha parte. E, se ao cabo, o mundo da globalización lle dá a espalda e ten que regresar, QUE LLE QUEDA? NADA, porque se ninguén o remedia, non lle queda nin a terra. E aínda que lle quede a terra, QUE É UNHA TERRA SEN LINGUA?

Ata en Galiza hai diferentes maneiras de falar Galego.

Concha L. F.
Comentarios (4) - Categoría: Eu son... - Publicado o 20-01-2010 16:17
# Ligazón permanente a este artigo
TAMÉN...

...Creamos os sorrisos, os ideais de beleza, a beleza en si mesma. Tamén vivimos por e para unha causa, aínda que esta sexa insignificante e se circunscriba ao noso diminuto mundo. Tamén damos paz a quen a precisa e recibimos paz de quen nola da xenerosamente, sen pedirnos a cambio nada máis que o que somos.
Hai anos que deixei de crer nos Reis Magos, en Santa, no Apalpador e en todos eses seres milagreiros (curiosamente todos homes) a quen pedimos o que desexamos, moitas veces sen pensar demasiado en se o que demandamos nos convén, nos é necesario ou se, pola contra, só responde ao humano desexo de posuír aquilo que outras persoas teñen e das que nós carecemos.
Agora, xa fóra do Nadal, das súas luces de cores e dos reclamos consumistas, lonxe dos desexos, ás veces postizos, de paz, felicidade e bonanza, resulta que a realidade acaba de darnos unha labazada gloriosa: Haití. Quédame lonxe... e dicía a miña avoa que, ollos que non ven, corazón que non padece, pero desde a comodidade da miña gaiola penso que eses poderosos seres milagreiros anteditos, ben podían facer un esforciño para que as iras de Natura fosen de vez en cando para outra parte, onde a recuperación da desgraza sexa máis doada de levar a cabo. Porque, tamén dicía a miña avoa que as penas con pan, son menos penas.
Debe ser que os tales seres andan demasiado ocupados en agasallar con dádivas a quen ten poder para mercalas e non lles queda tempo para levar, aínda que só sexa PAZ (que é moito) a persoas que, por avatares da historia dos descubrimentos de novos mundos, lles levan dado ata no carné de indentidade.

Concha L. F.

Foto: Xulio López
Comentarios (2) - Categoría: Eu son... - Publicado o 16-01-2010 17:48
# Ligazón permanente a este artigo
TEMPO, SEN MÁIS...
Facendo a miña ronda dos luns, no patio de recreo do colexio, un compañeiro comentoume o atarefado que andaba na súa vida diaria. Faloume das súas múltiples ocupacións cando sae da escola e quedei bastante sorprendida, xa que non dou imaxinado cómo se pode ter tempo para tantas cousas.
Pero logo, quedei a reflexionar sobre o que somos capaces de facer cando temos interese, cando a propia vida nos demanda que nos movamos, cando non queremos ser arrastrados e arrastradas pola desidia e o aburrimento...
Cando era pequena, vía tamén con asombro que miña nai traballaba arreo na panadería, muxía a vaca, ía por herba fresca, facía a sementeira das patacas e do millo, ía regar a horta... e desenredaba con paciencia o meu cabelo, para logo recollelo en trenzas imposíbeis, antes de mandarme á escola.
Sabedes? Sempre vivín rodeada de persoas que non tiñan nin un segundo para pensar en si mesmas, non obstante, cando alguén aparecía pola porta para contarlle algún problema, escoitaban pacientemente e dedicaban unhas palabras de alento, rebuscaban no fondo da artesa o anaco de pan e de queixo para ofrecer e, con ese xesto, daban o tempo que non tiñan, tempo que lle era devolto, multiplicado por mil.
Quizais a virtude menos extendida nestes tempos de présas e competicións sexa a xenerosidade, en parte porque non sabemos ser persoas xenerosas co noso tempo, que o tempo que se perde contemplando a beleza dunha roseira non é tempo perdido...
E esquecemos que, dunha ou doutra forma, o propio tempo acabará por colocarnos no lugar que nos corresponde.

Concha L. F.
Comentarios (7) - Categoría: Eu son... - Publicado o 14-01-2010 19:28
# Ligazón permanente a este artigo
GALEGO

Hai trinta anos, cando comecei a estudar maxisterio, ofrecéuseme a posibilidade de estudar galego, coma materia optativa e, daquela había dúas entidades que dedicaban os seus esforzos á normativización do noso idioma, o Instituto da Lingua Galega e a Real Academia, ademais da ASPG, que propoñía unha terceira vía, o galego reintegrado.
Teño que dicir que fun educada en lingua castelá, pero a miña lingua habitual foi sempre o galego, posto que no rural era o que se falaba. Tamén teño que dicir que, lonxe de crearme confusión as tres formas de entender a evolución da lingua galega, o que fixeron foi enriquecer o meu coñecemento, na lingua galega oral e escrita.

Todo isto ven a conto de que sigo sen entender esta teima política de desvirtualo todo, coma se tivesemos que volver a aquel tempo da miña infancia, cando falar galego era cousa de aldeás paletas, sen cultura nin coñecementos. Claro que, de seguro, todas esas persoas que hoxe redactan decretos (borradores, seica) coma o que ven de publicarse, deben ser xentes que ou non saben ou non queren saber falar galego e, por elo, queren limitar o seu uso no ensino, posto que no fondo, deben ter un grande complexo de inferioridade lingüística.

Engado outra experiencia. As miñas crianzas estudaron galego na súa etapa obrigatoria e postobrigatoria. Tamén inglés e castelán e non por elo teñen ningunha deficiencia nin confusión lingüística. Coma elas, os seus compañeiros e compañeiras de xeneración. Estas persoas, na actualidade non lles queda outra que botar a andar polo mundo adiante, moitas delas no estranxeiro, para atopar traballo e deféndense perfectamente en inglés, sin que a obrigatoriedade do ensino de moitas materias do currículo en galego supuxese un atranco para facerse entender fóra das nosas fronteiras e, cando veñen, saben falar galego en Galiza, coas xentes galegas.

Pregúntome entón, onde está a xustificación desta inquina contra a lingua galega? Será que son demasiado inxenua e penso que non existen fronteiras lingüísticas?

Concha L. F.
Comentarios (4) - Categoría: Eu son... - Publicado o 31-12-2009 07:36
# Ligazón permanente a este artigo
TEMPO DE NADAL

Coma todo e coma sempre: luces e sons que nos chaman á rúa, vertixe de coches e xente que corre dun a outro lado, sen máis obxectivo que encher unha cesta ou colocar un lazo nun envoltorio. Pero, realmente nos paramos a pensar no que significa o NADAL?
Si, supoño que si, aínda que en certo modo vivimos ese NACEMENTO cunha ledicia obrigada, un sorriso postizo, unhas boas palabras de cortesía... a aí remata todo. Sinceramente, estes NADALES non me gustan, posto que a ledicia, os sorrisos e as cortesías non se mercan nin se venden, nin se meten en cestas, nin se entregan envoltas en vistoso papel, cunha enorme lazada.
Os NADALES son os de cada día do ano, amenceres, ocasos e mediodías, xestos sinxelos, silencios e palabras sinceras, agarimo e xenerosidade, compromiso e entrega... sen envoltorios nin medallas.
A pesar de todo, BO NADAL a todas e a todos.

Concha L. F. (24-12-1009)
Comentarios (2) - Categoría: Eu son... - Publicado o 24-12-2009 07:23
# Ligazón permanente a este artigo
DESPOIS DE GRANADA

Hai uns anos, asistín a unhas xornadas de formación que deixaron en min unha fonda pegada, por canto supuxeron un acercamento ao parecer e padecer de outras mulleres. Quizais algún e/ou algunha de vós teña aportacións que facer sobre esta teima que a todas e todos nós nos persegue a diario: transformar o mundo. Porque todas e todos vivimos, sentimos e traballamos, en parte, para que esa transformación se produza...

(28/03/2004)

Mulleres. Moitas mulleres. Ao meu carón, só mulleres. Mulleres novas, maduras, vellas discretas, chamativas, galegas, vascas, muricianas, madrileñas, andaluzas, portuguesas, francesas, americanas, africanas...
Xuntas ou separadas, intercambiando pareceres, visións opostas desa realidade tan pouco real que, como dixo V. Sendón de León, é a vida. Cada unha co seu propio pensamento, exteriorizando o que para elas é o ideal de vida, de vida real; demandando alternativas e solucións aos problemas cotiás de outras mulleres cercanas e afastadas; interiorizando o coñecemento que outras mulleres teñen dos problemas globais e dos particulares... Mulleres que escoitan atentamente ou que, simplemente, adormecen ao son das palabras que van saíndo da boca de outras mulleres.
No medio de tanto intercambio e barullo de ideas, a illa que cada unha de nós leva no seu interior. As augas da ideoloxía feminista móvense a carón de min para confirmarme que tamén eu, coma elas, son feminista. E feminina. Non de agora nin de onte: de sempre. Ocorre que acabo de descobrilo, o mesmo que acabo de descobrir que o mundo é redondo e xira en torno á miña realidade, real ou non, do mesmo xeito que a miña realidade xira arredor do mundo.
Pero neste momento, tal vez todo careza de importancia porque a loita da realidade co que non o é, escapa ao meu rudimentario entendemento práctico. A simplicidade na que se move a vida que cada mañá procuro que me traspase non entende de teorías filosóficas, que van máis alá dos feitos concretos cos que teño que enfrontarme cada día. Son eses feitos concretos o URXENTE ou o IMPORTANTE? Realmente non o sei. Coma todo, o urxente e o importante veñen sendo coma o superfluo e o esencial: só cadaquén de nós pode dicir o que significa cada cousa. Todo depende da escala de valores, da óptica desde a queira enfocar o que ve e o que observa, o que toca e o que acariña. Todo é relativo e nesa realtividade móvense as persoas que queren ser o gran de area concreto que tenta transformarse e servir de nexo entre o seu medio e o resto do mundo.
No convencemento de que eu son un deses grans de area, escoito as palabras destas mulleres que falan do mundo global e tento afianzar e grabar na memoria a esencia do que escoito, para poder transmitila. Non me considero capaz de grandes fazañas que transformen o mundo porque, para min xa é unha grande conquista transformarme a min mesma.

Concha L. F.
Comentarios (0) - Categoría: Eu son... - Publicado o 24-12-2009 06:45
# Ligazón permanente a este artigo
OVO, EIRUGA, BOLBORETA...

Cando se traballa durante moitos anos no mesmo lugar, aprécianse os cambios se miramos á nosa memoria e buscamos os signos da mudanza. Este feito, no que a penas reparamos, faise patente cando se traballa con crianzas, cando son as persoas o propio instrumento de traballo e, nun momento, vemos como rematan o ciclo e marchan da escola coméndonos, literalmente, as papas na cabeza: as persoas adultas devecemos en estatura, as novas acaban por superarnos e de repente mírannos desde alí enriba, moitas veces con cariño, outras con odio, pero case nunca con indiferenza.
É esta unha transformación similar á das bolboretas: dun diminuto ovo xurde unha eiruga rebuldeira que se move sen descanso na procura de cousas coas que alimentar a súa curiosidade. Logo, pouco a pouco vaise pechando en si mesma, no seu casulo e adormece arrolada polos amores primeiros, cega, muda e xorda a cantos intentos facemos desde fóra por espertar a súa atención. Nada ou case nada se pode facer ata que, coas ás aínda pegadas, pero cheas de cores e gana de saír ao mundo, rompen o seu illamento e de novo, recuperan o contacto coa nosa realiade, coa que tratamos de ensinarlle. Pero este é un momento triste... e ledizoso ao mesmo tempo: empezan a voar libres.
Todo isto que veño de escribir pode que sexa moi poético, pero neste traballo hai tamén a outra cara da moeda. Moitas veces, en lugar de bolboretas, o que sae do casulo é... un ser ao que non recoñecemos. Teño a grande fortuna de ter visto medrar a moitos nenos e nenas, de ver como se foron desenvolvendo e como foron abrindo o seu camiño e, abofé que moitas veces me pregunto se a transformación que experimentaron uns e unhas é esa pola que estiven loitando.
Acontece nisto, coma noutras moitas facetas da vida que, non sempre os resultados se achegan ás expectativas e iso, se as persoas non estamos seguras de que traballamos de acordo cos ideais de respecto, liberdade e responsabiliade, pode levarnos a sufrir unha grande decepción.
A transformación de algunhas eirugas que eu coñezo non é a que agardaba. Quizais non puxen o esforzo necesario e suficiente para que saísen voando responsablemente, pero quizais tamén, o mundo no que lles tocou voar, é demasiado hostil e os seus actos irresponsábeis responden a un sentimento de pánico por teren que voar soas.
Ogallá teñan sorte e a vida lles dea a oportunidade de volver ser, unha vez máis, ovo, eiruga e bolboreta.

Concha L. F.
Comentarios (2) - Categoría: Eu son... - Publicado o 23-12-2009 07:30
# Ligazón permanente a este artigo
A NENA DO PARAUGAS


Entre as miñas brétemas tentei reter
a feble sombra dun infantil anhelo,
o sorriso limpo, o xesto decidido,
a carteira a cadros… O fugaz momento
que tarda a cámara en inmortalizar
unha imaxe que se perde no tempo.
Grabada aínda na memoria
levo a luz e o desconcerto
que deixou no meu rostro aquela cámara
cuando una tarde, case sin alento,
baixei as escaleiras, dúas a dúas,
anunciando “¡Vou á escola, logo veño!”
Quen me ía a dicir que, sen paraguas,
vagaría hoxe, de inverno en inverno,
levando mil tesouros herdados,
agochados entre os dedos!

Concha L. F.
(Foto: Sr. Ramón)
Comentarios (9) - Categoría: Eu son... - Publicado o 19-12-2009 17:36
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal
Concha L. F.