A NENA DO PARAUGAS


A miña debilidade é a miña fortaleza
Vivo pechada nunha gaiola de pensamentos, por vontade propia e gústame perderme entre as letras e os sons que me acompañan no meu encerro.

O meu perfil
meninhalf@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

EPITAFIO
Intuía que había moita trampa detrás da enquisa ás familias do alumnado de Educación Infantil sobre o tema do galego, pero nunca pensei que a desfachatez chegase a tal extremo que, en centros nos que houbese dúas liñas de lingua castelá e dúas de lingua galega, todo quedase resumido en CASTELÁN PARA TODOS E TODAS. Bilingüe, iso si, pero co inglés coma segunda lingua.
Quizais a miña inxenuidade me levou a crer que a pregunta fose o suficientemente clara para que a tal enquisa dese como resultado a situación real de moitas familias galegas. Pero errei.
A saber: no seu momento, e por mor dunha mal entendida fidelidade á patria (Cal é a patria de cadaquén?), se educou ás crianzas no idioma de Cervantes, GRANDE onde os haxa, pois hai poucas linguas tan ricas coma esa (o GALEGO é a outra). Dese grupo xurdiron persoas que falan habitualmente castelán e, polo tanto, ensinan a falar ás súas crianzas no idioma que mellor dominan, pero confiaban que o sistema educativo público lles garantise que as crianzas coñecesen e dominasen a lingua de ROSALÍA. Craso erro.
A pregunta sobre o idioma materno tiña trampa, non pola pregunta en si mesma, senón polas consecuencias da mesma.
"Idioma materno/paterno? Castelán." Tódalas aulas de Educación Infantil en castelán. Punto. Por favor, pelota para seguir xogando.

GRANDE é tamén a lingua de ROSALÍA, Afonso X, Curros, Castelao e Novoneyra, por non mentar outras GRANDES figuras que fixeron e fan do GALEGO santo e seña. Ou a de tantas outras anónimas que no día a día sinten a Lingua Galega coma súa, se expresen ou non nela, pero que a coñecen e a adoran e saben que non hai outra que mellor exprese o sentimento pola TERRA coma Ela. Pero semella que iso non é visible.

Véñenme á cabeza agora moitas persoas que, na diáspora, conservaron esa esencia desta TERRA, transmitírona e séntense orgullosas Dela. Ás veces penso que foi traballo baldío. E tamén penso que constrúese o futuro vivindo o presente, pero mirando o pasado. E o idioma GALEGO, polo que se ve, é pasado, pero con estas lerias, igual non ten nin presente nin futuro.

É unha mágoa que haxa en GALIZA políticos que leven por bandeira unha Galiza desvirtuada, uns políticos que fan trampas cando preguntan pola lingua materna ou paterna. Non sirven á TERRA que lle deu vida. Sírvense a si mesmos. Gustaríame saber por que.

Quixera que alguén escribise o meu epitafio en GALEGO. Haberá entón quen o saiba facer? Vai ser mellor que morra pronto, pois os ventos que corren non me dan moito vagantío. Igual ata chega o momento en que non se saiba escribir en GALEGO, por moito que me empeñe en deixalo escrito no meu testamento vital.

Que me colguen polo que digo, non me importa demasiado. Dóeme GALIZA e dóeme o GALEGO. Morro pola miña LINGUA. (Tamén sei falar castelán correctamente, con acento galego e a moita honra!). Pero, QUE SERÁ DE GALIZA SEN A SÚA LINGUA?

EU TAMÉN DOU E DAREI CLASE EN GALEGO. É o único que sei facer. Ensinar en GALEGO.

Concha L. F.
Comentarios (7) - Categoría: Eu son... - Publicado o 11-07-2010 20:59
# Ligazón permanente a este artigo
PRIMEIRA COMUNIÓN
Quizais un dos feitos máis ledizosos nunha famila fose a primeira comunión dunha crianza, sobre todo se era a primoxénita. E se a madriña da crianza era a súa tía – avoa, pois como que á tal madriña se lle enchía o peito de orgullo porque, ademais da crianza, da nai e do pai, ela era a protagonista.
Miña tía – avoa Luscinda para min era un mito e sígueo sendo: alta e forte, boa moza, sempre disposta a axudar á veciñanza, facía unhas filloas de sangue pola matanza que rezumaban xarope. Era unha mestra regando o millo, vixiando os regos e as atolas, nas que a auga tiña que parar, para que o pé da pranta quedase saciado naquelas tardes do verán... E carrexando os feixes da herba á cabeza, sen que nin unha muxica se movese máis ca outra!
Xosé Luis, meu irmán máis vello, miúdo e tímido, pero cun xenio vivo e un inxenio sen límites, retranqueiro e simpático, desconfiado e xeneroso, era daquela o segundo home da casa. Ou o terceiro, pois o avó Antonio era a primeira institución. Nesta foto, vestido de mariñeiro, sentíase seguro a carón da tía Luscinda... Coma min. E contento por ser o centro de todas as miradas.
Nin ela nin el están xa aquí, pero hai moitas cousas que hoxe sei porque el e ela mas ensinaron. Quizais a mellor herdanza que se nos pode deixar sexa a disposición a axudar a quen nos rodea. A min deixáronma. Mágoa que ás veces non lle faga moito caso!

Concha L. F.
Foto: Sr. Ramón (1961)
Comentarios (6) - Categoría: Eu son... - Publicado o 01-07-2010 06:47
# Ligazón permanente a este artigo
CHOVE...




Chove...

Outra vez...

Chove...

... E cada gota é unha bágoa
derramada pola túa ausencia...


Concha L. F.
Foto: Xulio López
Comentarios (10) - Categoría: Eu son... - Publicado o 09-06-2010 14:41
# Ligazón permanente a este artigo
MIRANDO NO INTERIOR
Unha das cousas que máis me sorprenden das relacións humanas son as distancias e/ou cercanías que, por imperativo da correción e do respecto ás propias relacións, se establecen entre as persoas. Porque calquera achegamento, en público ou en privado, ten sempre uns límites que nunca poden ser rebasados en aras da convivencia, da educación e da rectitude no proceder. E tanto me ten que ese achegamento ou afastamento sexa para loubar ou para censurar as decisións doutras persoas e as nosas propias, que nos poden afectar directa ou indirectamente pero que poden chegar a mancarnos.
En todo caso e, facendo caso ou non ao dito de que "non hai maior desprezo que non facer aprecio", moitas veces calamos e non soltamos o veleno que se nos inxecta porque se supón que somos, de feito e por dereito, persoas, nunca belixerantes e que sabemos encaixar os golpes coma aquel profeta que poñía a outra meixela para a segunda bofetada, unha vez recibida a primeira.

Compensa iso realmente? Non o sei. Quizais porque a miña inxenuidade me ten levado a recibir máis das que levo dado, igual teño que concluír que non, pois xa estou empezando a cansarme de ser a persoa correcta e educada, concienzuda e reflexiva, xusta e conciliadora que de min se agarda e que moita xente pensa que son. E se me perdoe que me poña tantas medallas que seguro que non merezo, pero é que hai cousas que me encabuxan tanto e polas que levo mordido tanto a lingua que acaban por me envelenar.

Vén isto a conto de que moitas veces damos con tanta franqueza e intensidade o pouco que somos e posuímos que, o que damos acaba por ser iso, insignificante, froito soamente dunha xenerosidade mal entendida e dun primeiro impulso. Coma se cando se dá algo teña que ser obrigatoriamente inconmensurable e desmedido. Coma ser dar do que se ten para sobrevivir fose o mesmo ca non dar nada. Coma se, cando se dá o que somos porque non temos nada máis ca nós mesmos e mesmas para dar, non fose suficiente.

É este un reto difícil de superar. O meu egoísmo e o meu orgullo son os que me levan, tal vez, a enfocar desde o ángulo incorrecto a condición humana, tan proclive a dar a coñecer esa imaxe de grandeza que non posuímos. Ou a que temos de maneira innata, pero que non manifestamos porque é máis politicamente correcto disimular que, por enriba do noso ben, está o ben común.

E se me perdoe de novo, pero estou empezando a cansarme de tanto protocolo de actuación. Ao mellor o que teño que facer é devolver o veleno que se me inxecta, pero por duplicado e con efectos secundarios. Aínda que por outra parte pregúntome: Compensaríame realmente?

Que alguén me dea unha pista, por favor. Son demasiado pequena para entender certas cousas da vida.

Concha L. F.
Foto: Xulio López
Comentarios (13) - Categoría: Eu son... - Publicado o 30-04-2010 17:05
# Ligazón permanente a este artigo
GRISES
Esta sensación de frustración e ruptura, de impotencia e inseguridade vaise facendo cada vez máis intensa. Vou de un lado a outro sen saber moi ben o que ven comigo. Estou empezando a ver todo desde lonxe, como se estivese voando sobre todo o que me rodea. E aí está de novo esa sombra, longa e gris. E míroa por enriba do ombreiro porque teño medo de mirala de fronte, porque me asusta, porque me rompe e me desarma, porque xa chegou a formar parte de min...



Concha L. F.
Comentarios (9) - Categoría: Eu son... - Publicado o 26-04-2010 07:11
# Ligazón permanente a este artigo
...Y





...Y sin más preámbulos, rompió con todo.
Recogió algunos restos e intentó colocarlos cuidadosamente sobre aquella noche sin luna llena, pero faltaban trozos de porcelana.

Concha L. F.
Foto: Xulio López
Comentarios (9) - Categoría: Eu son... - Publicado o 16-04-2010 16:45
# Ligazón permanente a este artigo
TENTACIÓNS
Non puiden resistir a tentación de engadir algo ao blog, logo das vacacións (de mestra). A aterraxe ao posto de traballo non é doada. Nunca o foi. E iso que son unha persoa moi afortunada, pois o meu alumnado é do mellorciño que se pode atopar no mundo da docencia. Pero é que ás veces semella que cos cambios da Lúa todo se volve turbio e enlodado.
Logo de ler novas sobre a corrupción sexual de persoas (se é que son persoas, que o dubido) membros da igrexa católica, en datas tan significativas coma a Semana Santa; logo de ler catro cousas en diferentes medios periodísticos on line (que ben me quedou, vistes?) sobre o caso Gürtel; logo de ver que un paisano de 20 e poucos anos levou de chapeu a varias persoas nun accidente de tráfico porque estaba baixo os efectos de estupefacientes varios (iso é o que di a prensa); e logo de ler o que se publicou sobre a terrible morte dunha rapaciña de Seseña, a mans doutra rapaciña, pregúntome o mesmo que me preguntei cando á nena Erika a meteron, morta, nun contenedor de lixo: Que estamos a facer mal as persoas para que o mundo estea tan enmerdado?
Eu non sei se cando as miñas crianzas teñan que facerse responsables doutras persoas, ou cando o meu modélico alumnado (non é merito meu, son de boa raza e teñen unhas familias "chapeau") bote a andar polo mundo adiante, van ter a forza necesaria para poñer pexa a tanta deshumanización. Ogallá o poidan facer, porque de non selo, a merda que se espalla polo mundo vainos engulir e será unha mágoa, pois o non merecen. E non é paixón de nai ou de mestra. É que creo que son boa xente. Pero tamén as tentacións son moitas.

Concha L. F.
Comentarios (11) - Categoría: Eu son... - Publicado o 06-04-2010 19:43
# Ligazón permanente a este artigo
VIAXES
Luís era electricista. De novo, gabeaba coma ninguén polos postes de madeira dos tendidos eléctricos da Serra do Suído, con aqueles ferros dentados atados aos nocellos, que máis ben semellaban a boca dun crocodilo, e coa única seguranza dun cinto de coiro que o suxeitaba ao pau. Un día coñeceu a Concha, quen desde moi nena traballou arreo para axudar na casa, pois era a máis vella de tres irmáns e irmás e, tal vez, a súa única diversión era “escapar” os domingos para pasear co seu noivo.
Concha e Luis casaron en abril do 1952 e a súa lúa de mel foi ben curta: unha viaxe a Ribadavia. Logo, no verán dese mesmo ano, Jaime, un amigo, invitounos á súa casa, na Hedreira (concello de Avión) e alá marcharon.
Pode que hoxendía nos pareza unha viaxe sinxela de realizar, pero daquela, cando aínda as estradas eran camiños de carro, non existían teléfonos móbiles e quen tiña unha pequena moto, tiña un grande tesouro, ir desde Partovia (O Carballiño) ata o alto da Serra do Suído, tiña que ser unha viaxe ben dura. Non obstante, a satisfacción que proporciona compatir amor e amizade, compensa sempre calquera esforzo. Os rostros de Luís, Concha e Jaime así o amosan.

Concha L. F.
Comentarios (6) - Categoría: Eu son... - Publicado o 05-04-2010 09:00
# Ligazón permanente a este artigo
TREBOADA

Ter a mente en branco. Illarse completamente de todo e de todos. Ver correr a xente ao teu redor sen que te roce. Voar sobre o campo, baixo as estrelas. Sentir na cara o vento cálido e húmido do amencer, as gotas de chuvia calarte ata os ósos. Mirar máis alá do horizonte como o sol se vai poñendo e descompoñendo en cores brancas, negras, amarelas e vermellas. Seguir a suave caída das follas sobre herba. Escoitar o bruar do mar contra as rochas. Oír o canto dos paxaros ao amencer, ao tempo que un coche cruza a toda velocidade, conducido por alguén somnolento. Sentir o frío da noite cortando os ollos. Deixar que a auga quente esvare polo corpo cuberto de escuma. Sentir o tacto suave da pel dunha crianza, inocente e sorrinte. Notar a brandura da masa ao apertala entre os dedos. Aspirar o recendo do pan quente ao saír do forno e a frescura das flores de lavanda mesturadas co aroma a terra quente, recén mollada e a herba cortada.
Deixar que unha bágoa esvare pola meixela. Durmir. Durmir profunda e longamente. Non ver. Non sentir. Non tocar.

A treboada vaise achegando. O ceo cóbrese de negras, grises e brancas nubes, que se moven cando o vento zoa con furia. Cae unha gota grande e forte que golpea a miña cara e os tronos óense ao lonxe, como unha chamada das profundidades. Outra gota báteme nun ombreiro. Levo unha longa camisa. Vou descalza. Outra gota pousa na man. E outra, outra, e logo outra, outra, outra, outra... hai raias de luz no ceo. Conto: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7. Soa un trono, ronco e profundo. Outra gota, dúas, tres, dez, cen ,mil... O vento arremuíña a herba. A auga vai empapando a terra e cubre o meu corpo. Outro raio longo e branco. Conto: 1, 2, 3, 4, 5, 6. Agora máis preto. Chove, diluvia. Non vexo o horizonte. Baixo a camisa o meu corpo semella ser auga. Outro raio. Conto: 1, 2, 3, 4. Agora máis preto. Outro raio. Conto: 1, 2. Está enriba de min. O chan cóbrese de sarabia. Dóeme o corpo. Outro raio. Xa non conto. Quedo xorda. O ruído atronador da treboada envólveme. O vento arremuíña e bambea o meu corpo. Pésanme os pés. Outro raio. Non conto. O ruído atronador da treboada envólveme. Todo torna negro, mollado. Non vexo. Caio debruzada ao chan. Non me quedan forzas. Xa non sinto, nin oio, nin vexo.
Nada...

Algo se move ao meu carón. Non podo abrir os ollos. Algo quente, agarimoso, roza a miña pel...Que hai despois? Algo me envolve. Algo me ergue e sinto que me movo. No meu rostro pousa un alento cálido e algo roza a miña fronte...

Non vexo nada. Sinto? Durmo? Esa voz...
-Ola, ola! Move algo! Di algo!

Estremezo. Algo me move con violencia. Tento abrir os ollos. Percibo unha luz tenue, pero pésanme as pálpebras...

Esa voz... outra vez... Onde oín antes esa voz?

-Deus! Que facías aí fóra con esta treboada?

Concha L. F.
(Foto: Xulio López)
Comentarios (11) - Categoría: Eu son... - Publicado o 25-02-2010 19:49
# Ligazón permanente a este artigo
MÉRCORES DE CINSA
Teño dous fillos varóns, grandes, bos mozos, emprendedores e firmes nas súas decisións, cheos de inquedanzas, pero coas ideas bastante claras. Dous soles aos que adoro, porque se deixan adorar. Que nai non adora ás súas crianzas? Que crianzas non se deixan adorar por súa nai (e por seu pai)?
Pero esta mañá de MÉRCORES DE CINSA, logo das enchentes do Entroido, cando a Cuaresma invita ao recollemento, ao silencio, a xexún e abstinencia de festas, cachucha de porco con grelos e caretas... á reflexión sobre a vida que levamos, alguén mandoume unha mensaxe que me fixo seguir coa festa, por dentro e por fóra, a seguir coa festa, sen disfraces: naceu unha nena, Sara.
Non sei se seu pai e súa nai me perdoarán que diga o seu nome, pero teño necesidade de facelo, pois esta rapaza, xunto con aqueloutra que naceu na miña familia fixo en setembro pasado dous anos, (Area, e que tamén me perdoen seu pai e súa nai por dicir o seu nome), compensan os malos ratos que se viven cando ao noso carón morren persoas polas que teriamos dado media vida porque seguisen vivas. Digo isto pensando en miña nai. E digo isto porque, logo da prematura morte de meu irmán, en decembro, e da de meu pai, hai nove anos, sentir que hai vida ao outro lado, compensa calquera perda.
Venme á memoria o artigo de Chousa da Alcandra, cando fai referencia ao adormecer das sementes do carballo. Merece a pena agardar, sen follas, sen máis acubillo ca o da xeada e das brétemas, o espertar da primavera.
Merece a pena agardar.
Sempre.

Concha L. F.
Comentarios (15) - Categoría: Eu son... - Publicado o 17-02-2010 10:31
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal
Concha L. F.