A NENA DO PARAUGAS


A miña debilidade é a miña fortaleza
Vivo pechada nunha gaiola de pensamentos, por vontade propia e gústame perderme entre as letras e os sons que me acompañan no meu encerro.

O meu perfil
meninhalf@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

O TEMPO NON PASA DE BALDE



É ben certo que o tempo non pasa de balde. Cando me miro ao espello e vexo as coletas desa nena máis pequena e regordecha da dereita, que ten un cacho de pan nunha man e mira a cámara cunha curiosidade sen fin, ata me parece que non podo ser eu. Sigo sendo gordecha, pero teño que andar buscando a miña melena, pois está medio desaparecida e cando atopo algo, máis ben é branco e sen forza!

Esta imaxe é dunha festa en Anllo, polo día de Santiago. Hai varias persoas que aparecen aí que xa non poden comer o suculento polbo: o tío Cándido e a tía Sara. Meu pai. A Rosario e o Emilio… Pero hai outra xente que aínda seguimos a mollar o pan no aceite que vai quedando no prato. (Hoxe saltarei a dieta).

Vaia por todas e todos! Ata polas canas! E pola historia que cadaquén de nós levamos nelas.

Concha L. F.
Comentarios (12) - Categoría: Eu son... - Publicado o 04-02-2011 19:11
# Ligazón permanente a este artigo
COMUNICACIÓN
Hai par de días lin nun xornal un artigo que falaba sobre a falta de comunicación entre a xente nova. Sobre a falta de comunicación cara a cara. Digamos que viña falando de que uns amigos se pasaban media tarde sentados comendo pipas, sen cruzar palabra e cando chegaban á casa, falaban o non falado a través da rede.

E quedei pensando niso... No sei...

Custa moito falar do que é preocupante, cara a cara, tal vez porque nesa situación non soamente se escoitan palabras, senón que se poden observar os cambios do rostro e iso ispe máis ca as palabras e pode chegar a desvelar de cadaquén o que realmente non quere contar.
O anonimato da rede permite agochar os verdadeiros sentimentos da xente e mesmo enganar.
Pero o que non acabo de entender como é posible pasar unha tarde enteira rodeada dunhas amizades, sen cruzar nin un comentario e logo verter ata os máis íntimos nun espazo tan... impersoal como é este.

Será que me estou facendo maior...
Comentarios (6) - Categoría: Eu son... - Publicado o 20-01-2011 16:54
# Ligazón permanente a este artigo
AUGA




Quixen recoller a túa ledicia na miña man,
acariñala para que se sentise acochada,
gardala para darcha cando o teu sol anubra
e non podes ver máis ca sombras…
Mais ela,
escorregadiza coma a auga,
foi esvarando entre os meus dedos.

Concha L. F.

Foto: Xulio López Fernández
Comentarios (7) - Categoría: Eu son... - Publicado o 02-12-2010 19:22
# Ligazón permanente a este artigo
PRESTIGE, ANOS DESPOIS...


Somos tan responsables do que facemos coma do que, por medo, orgullo, covardía ou conveniencia, deixamos de facer.

Este pensamento vénseme á cabeza ao ver esta foto, porque nela se reflicte, de algún xeito, o esforzo que a metade dos seres humanos inverte en destruír o labor no que a outra metade se afana. E da cediza por acaparar en poucas mans os bens que a Natureza dona, xorden sempre regueiros de inmundicia negra que acaban lixando ríos, montes, mares e, mesmo, almas.


Concha L. F.
Foto: Xulio López
Comentarios (8) - Categoría: Eu son... - Publicado o 15-11-2010 07:19
# Ligazón permanente a este artigo
QUEIXUMES E LEDICIAS
E non me queixo. Ás veces queixarse é bo, pois sempre hai alguén a carón de nós que nos bota unha man polo ombreiro, pero as máis non sirve de nada. Quen te quere ben, láiase contigo e sofre. Quen te quere mal, goza coa túa desgraza.
Non obstante, amosar ledicia xa é outra cousa ben diferente. As persoas que te queren ben, sinten ledicia contigo. Ás que te queren mal, próelle a envexa. E tendo en conta que a envexa é un pecado nacional, pois mellor andar o máis lonxe posible dela.
Ven isto a conto de que este ano (conto os anos por cursos académicos, deformación profesional) síntome leda. Non sei se é de verdade ou porque mo esixe o guión, pero síntome leda e tranquila. As cousas van encaixando no seu sito, pouco a pouco. Non teño esa sensación de que os ciclos se repiten, senón a de que as cousas son as mesmas de sempre, pero diferentes, pois muda o enfoque a cada paso.
Quizais a idade establece de seu as fronteiras entre as maneiras de sentir. Ou quizais sexa o sentir o que pon as fronteiras. Ou tal vez as persoas que están sen estar e as que non están, pero existen, coloquen a cereixa no alto do pastel. Ou ao mellor é que imos vendo que quen ven tras de nós tamén encaixa as súas pezas, queixándose, pero camiñando cara adiante... Que sei eu?
A vida é tan complexa, e tan sinxela a un tempo, que queixarse dela é tempo perdido. O mellor é gozala, con alfinetes e cravos, con arumes e luces, pero sempre intensa, conservando en cada poro eses diminutos grans de pó que nos aporta, sen varrelos dos nosos recantos, pois con eles imos construíndo o seguinte escano da escaleira que nos ha de levar á plenitude.
Darame tempo de chegar ao cume?

Concha L. F.
Comentarios (9) - Categoría: Eu son... - Publicado o 17-09-2010 23:30
# Ligazón permanente a este artigo
ENQUISA
Alguén me mandou unha invitación para responder unhas cuestións e a verdade é que non sei moi ben se empezar pola última, pola do medio ou, simplemente pola primeira, como se debe facer todo, desde o principio. Non é que eu sexa moito de enquisas (ou memes? O meu vocabulario non dá para modernidades), pero xa que Xenevra me convida, pois tirarei para adiante.


Canto tempo levas como blogger?
Apenas uns meses. Comecei abrinda a fiestra da miña gaiola en blogspot, por suxestión de Xulio López, quen un día me dixo que empregase as súas fotos para porlle imaxes aos meus poemas. Logo veu A nena do paraugas...

Como soubeches da existencia dos blogues?
Non sabería dicilo. Supoño que buceando pola rede, coma todo o mundo. Logo, o blogue do ENL do CPI de Maside foi o meu referente para seguir.

Nomea cinco blogues que sigas diariamente ou con moita frecuencia.
Sigo diariamente máis dos que teño tempo de ler, pero se teño que mentar 5, aínda a risco de que alguén se mosquee, Cristal Rasgado, O Piteira, Xenevra, Tiñádelo que ver, Zeltia...

Es lector anónimo dalgún blogue?
Leo moitos, si. A lectura sempre é anónima. Comento algúns, pero sen anonimato, gústame ir de fronte.

Algúns autores que che esperten especial simpatía.
Cada persoa que leo ou de quen miro (e admiro) con detenemento as imaxes que aporta ten algo que comunicarme. Iso xa é suficiente.

Con qué cinco bloggers irías de esmorga?
Son pequena e non me deixan saír de esmorga. A parte disto, tampouco é que a esmorga sexa uns dos meus divertimentos favoritos.

Con qué blogueiro/a pasarías unha noite de loucura sexual?
O sexo é importante, pero hai cousas que o son moito máis. Son demasiado coidadosa coas miñas eleccións respecto do sexo sentido.

Namoraches algunha vez dalgún blogueiro ou blogueira?
Namoro das palabras e das imaxes, pero estes namoramentos virtuais... como que non me convencen.

Estás satisfeito co teu blogue?
Todo é mellorable. A miña GAIOLA e A nena do paraugas o son e moito. Non son moi hábil coas tecnoloxías.

Escolle entre 3 e 5 bloggers para que respondan estas preguntas nas súas bitácoras.
O mundo é demasiado grande (ou demasiado pequeno, segundo se mire) e non me gusta comprometer a ninguén. Se me permita a licenza, se é posible, deixar esta pregunta en branco. De non se me permitr, se me comunique e rectificarei esta resposta.


Concha L. F.
Comentarios (5) - Categoría: Eu son... - Publicado o 13-09-2010 07:19
# Ligazón permanente a este artigo
MEDIO CHEO OU MEDIO BALEIRO?
Mentres lle daba unha capa de laca vermella intensa ás miñas deterioradas unllas, deume por reflexionar sobre a miña imaxe.

Non é que teña os ollos pequenos, é que teño a cara en xeral, e o nariz en particular, demasiado grandes.
Non é que teña as unllas pequenas, é que as miñas mans son demasiado grandes.
Non é que miña pel se poña vermella co sol, é que o sol non atina a "morenearma" sen queimala.
Non é que teña os pés grandes, é que o agora os zapatos son máis pequenos.
Non é que estea gorda, é que son demasiado baixa para o meu peso.
Non é que teña preguiza, é que o tempo acaba sendo moi aburrido.
Non é que teña o pelo feble e escaso, é que ten que tapar demasiada superficie (de intelixencia).


Non é que o mundo sexa unha merda, é que a nosa merda acaba por enmerdar ata o mundo.

Xa sei que isto último é un tantiño escatolóxico, pero logo das novas de ARDE GALIZA, de que o FUNCIONARIADO é un INÚTIL salvavidas da crise económica (aí tocáronme a fibra laboral), de que na "ZONA 0" ou preto dela Obama aprobe a construción dunha mezquita (son moi respectuosa e conciliadora pero as Torres Xemelgas e Atocha deixáronme sen fala e aínda non a recuperei de todo), de que ás persoas pensionistas se lle queira escatimar a química que fai parte da súa dieta habitual, de que catro pequenos/as empresarios/as pringados/as teñan que pechar as súas empresas para encher o buche de dous millonarios que non teñen nin idea do que é traballar... E demais novas que por aí andan, como que me deu un arrebato de autoestima, oídes! E se ninguén quere facer nada por limpar o mundo, pois vale.

Eu vou acabar de pintar as miñas unllas de vermello intenso e, por favor, que chova dunha vez! Ata boto de menos o inverno! Váiseme estragar o meu paraugas!

E ISO NON PODO PERDOALO! Síntoo.

Concha L. F.
Comentarios (12) - Categoría: Eu son... - Publicado o 16-08-2010 19:37
# Ligazón permanente a este artigo
RECONTO



En fin, que o verán vai indo pouco a pouco, entre lumes, fumes, calores e cores varias.

Nestas idas e vindas, bambeándome na refescante airexa da noitiña e os poeirentos mediodías, deume por facer inventario das miñas obsesións, esas que espertan cada primavera e que non dan o seu froito ata ben entrado Santiago, aínda que algunhas delas sexan belas xa no San Xoán e mesmo antes.

Coido que calquera día vou perder a conta. A conta e o tino de contar e nomear tulipáns, narcisos e xacintos, azucenas, crisantemos e lilium, margaridas, campánulas e gladíolos, suspiros, caraveis e xeráneos, zinnias, bocas de dragón e dalias, roseiras, framboesas e papoulas, hibiscos, texos e camelias, oliveiras, loureiros e acivros brancos...
E sobre todo, calas. Calas brancas, amarelas, amarelas e granates, amarelas e vermellas, alaranxadas, verdes, rosas e negras.

Calas negras... mantidas en repouso baixo terra durante o frío inverno e asentadas sobre un manantial neste tórrido verán que xa vai indo pouco a pouco, entre airexas refrescantes, lumes, fumes e calores, amenceres e solpores de luz sempre cambiante e, por suposto, as moitas e delicadas cores que engalanan o meu refuxio.

Concha L. F.
Comentarios (11) - Categoría: Eu son... - Publicado o 11-08-2010 09:29
# Ligazón permanente a este artigo
COUSAS DE SEMPRE

Non sabería desfrirar o misterio desta foto pois, logo de consultar as fontes correspondentes, só poido dicir que aí hai unha nena que ten ao seu curmán no colo, coma se o único que lle importase fose amosar que era capaz de custodiar a unha crianza que a penas se mantiña en pé. Arredor desta imaxe hai toda unha historia de dedicación a ser feliz, soñando con coidar ás persoas queridas, a buscar un oco nun mundo dominado pola labia desa nena... Un sin fin de liortas polo dominio do terreo da familia, antes ocupado pola nena e que, o tal curmán veu encher cando naceu.
A historia desta foto está chea de anécdotas que reflicten rivalidade, liortas, pedradas e vinganzas, pero tamén moitas risas cómplices, trasnadas... e, sobre todo, o moito amor que a nena e o seu curmán se profesan desde sempre e non sempre expresado con palabras, pero presente, pois tanto a nena coma o seu curmán saben un da outra, unha do outro e, alá no fondo do seu corazón saben que, sen palabras, se entenden e que aínda que viaxen ao fin do mundo, levarán consigo o mutuo agarimo que se profesan.


Concha L. F.
Foto: Sr. Ramón
Comentarios (7) - Categoría: Eu son... - Publicado o 06-08-2010 19:02
# Ligazón permanente a este artigo
DE ESTRENA



Sen palabras. Só que é todo un orgullo pertencer a este grupo que leva 90 anos espallando polo mundo, á súa maneira, as Raíces desta Terra.

Concha L. F. (Xullo-2010)

Foto: X. Gómez
Comentarios (11) - Categoría: Eu son... - Publicado o 13-07-2010 09:10
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal
Concha L. F.