Lía no fondo dos teus ollos
a esperanza que te envolve.
Lía no espello da túa alma
que desexabas que te amase.
Lía, pero sei que é imposíbel,
aínda que a néboa desapareza
cando chegue o Sol
e morra de envexa
ao atopar a túa mirada.

Róubasme o tempo,
interrómpesme,
confúndesme.
Non é casual...
Ámasme, ámote...

Deixa que esta noite nos arrole
no berce dos soños e mañá,
co amencer, vaite.
Foi... fermoso.

Concha L. F.
(Foto: Xulio López)

Cansou o xigante de xogar aos birlos,
deixando abandonadas
as bólas nas pendentes e,
esquecida no teu cume,
bambéase, indecisa,
a testemuña do seu eterno xogo.

Repousa a meiga
entre os carballos e os bidueiros,
os toxos, as xestas e os carrascos
que baixan ás boleiradas
nunha carreira interminábel
por acadar o val
e voan cara ao ceo,
deixando farrapos amarelos,
brancos e azuis,
no verde vello que te asolaga.

O horizonte debuxa curvas interminábeis
que roxan coa luz do solpor e,
nas alboradas,
arróupanse co leve manto
das brétemas que ascenden,
saciando a sede das sementes
espalladas entre os teus penedos.
Non queimedes a beleza
que o xigante xerou e que, un día,
a meiga azul e branca,
pariu nas terras que coroan
o Miño e o Avia!

Concha L. F.
(Foto: Xulio López)

Sacudimos a alma de bágoas e temores,
cando os ventos da adversidade
arremuíñan as nosas augas e mantemos, firmes,
a mirada posta nun punto indefinido
que desprende minúsculas partículas
que se filtran cando inhalamos aire.
Sacudimos os soños de pesadelos
cando a luz esmorece e a noitebra
envolve o traxe que a terra nos doou
e miramos a escuridade cun sorriso
cómplice e paciente,
porque sabemos que nela aniña unha raiola,
premonición do albor.

Se así non fose, que sería da beleza
agochada no orballo,
nas ondas e nos montes?
Se así non fose, que sería dos arumes da infancia,
das roupas estendidas
polas mans que nos abrigaron
á calor da esperanza?
Se así non fose, que sería das imaxes e dos sons
ciscados na lembranza ?
Se así non fose, quen había soster
con pulso decidido a ledicia sobre a herba,
o alento nas ás das bolboretas,
e as plumas da paz presas
nas mans das crianzas?

Se non fose así, nin vós nin eu
estariamos aínda loitando
para que o sol do abrente
dilúa as pantasmas que camiñan
ao amparo da noite,
as que eclipsan o sorriso da lúa
que agarda serena ás estrelas,
para contarlle que,
entre a aurora e o solpor,
hai vida e que a vida,
entre o solpor e a aurora,
descansa.

Concha L. F.
(Foto: Xulio López)

Voume espida de memoria,
de xenreiras, agravios e pesares,
de amargores, sombras e agoiros,
de morriñas, queixumes e soidades.
Voume espida de olladas furtivas,
de carreiras, de camiños interminábeis,
de verdades a medias, de silencios,
de medias mentiras, de desaires.
Voume espida de egoísmos,
de quincallas pesadas e inservíbeis,
de xoias finas e de abraiantes abelorios,
de ricos vestidos, de inútiles colares.

E volverei un día, vestida de nubes,
ataviada coas perlas da bondade,
coas xemas da esperanza e coa luz
que cada amencer anega o aire.
Volverei, portando no meu peto
os cantos da terra, dos xenerosos mares,
unhas muxicas de dozura e de sorrisos,
e as sementes do agarimo e da liberdade.
Volverei cando o tempo sexa transparente
coas mans cheas de ledicia,
para que poidas ser comigo,
meu amor, no infinito,
por fin... eternidade.

Concha L. F.
(Foto: Xulio López)

Asomades,
brétemas imprudentes,
ao van da miña fiestra,
deixando estendido o voso manto
de humidade sobre as sabas
do meu leito.

Ousada escuridade,
mal sabes ti que o abrente poderoso
cubrirá de ouro o espertar
dos meus soños
e que a túa semente de auga
saciará a miña sede de sorrisos!

Non loitedes, brétemas, por entrar
na miña alma!
Un exército de aloumiños agarda
prendido nas ás do vento
para liberarme da tristura
que traedes na vosa saia.

Concha L. F.
Foto: Xulio López

Ahora que la aurora
reclama sequía,
pues han sido muchas las lágrimas
que la noche ha derramado
encerrada en su silencio,
te nombro,
protector de mis esencias,
para que jamás se esfumen
de mi sombra tus recuerdos.
Te nombro ahora que,
de tormentas insensatas,
surgen calmas,
reposo y paz,
luz y consuelo.
Te nombro sin miedos
y con la certidumbre
de que nada ha sido en vano,
de que el agua tempestuosa,
enredada en el viento,
no ha sido capaz de arrastrar a su paso
la sutil y efímera delicia del momento
en el que, sin más ansia
que la de ser un solo cuerpo,
dejamos que hablase,
sin palabras,
nuestro aliento.
Te nombro y recurro a ti,
como en otras ocasiones,
para aspirar una vez más,
tus esencias,
pues son ellas el sustento
que mantiene viva mi esperanza.
Te nombro y recurro a ti
que me has entregado
más de lo que tienes,
más de lo que eres
y, en un generoso gesto,
has dejado tu alma
a merced de mis sentidos
y has hecho que sea para ti
tus ojos, tu sonrisa y tu piel,
toda tu existencia…
Tu cielo.

Concha L. F.
Foto: Xulio López

Estás aí, perdido entre as follas secas
do carballo centenario,
agochado no silencio da xeada,
esluído na brétema que cobre o mar
profundo e eterno da túa alma.
Estás aí, buscando trala lousa
a chave que peche o abismo aberto
baixo os teus pés cansados,
e velas o meu soño
sacando forza da nada.
Estás aí, suspendido no aire,
trala fiestra dos meus ollos
escoitando o murmurio
dos meus soños,
observando como a miña vida pasa.
Por que te fuches, pai adorado,
deixándome orfa de sorrisos,
agarimos e palabras?
Marchaches, si,
pero estás aí, aquí...
entre as follas secas do carballo centenario,
no silencio da xeada,
na brétema que cobre o mar
profundo e eterno da túa alma.

Concha L. F.

1 [2] [3] [4] [5]