Tiña présa. Xa eran as 6 da tarde, a hora da entevista e aínda non aparcara o coche, pero non perdeu a calma. Xirou o volante á esquerda e meteu a marcha atrás. Polo espello retrovisor calculou o ángulo exacto e comezou a manobra, a modiño, con suavidade, para que os neumáticos non se desgastasen en exceso ao rozar o pavimento. Pouco a pouco, o vehículo quedou perfectamente encaixado no seu lugar, paralelo ás liñas que delimitaban unha das prazas que atopara baleira.

Desabrochou o cinturón de seguridade, xirou a chave e colleu o cartafol do asento da dereita. Cando ergueu a vista para abrir a porta, viu un coche escuro que entraba no aparcamento. A cara do condutor parecíalle familiar e seguiuno coa mirada. Era el. O seu cabelo era inconfundible. O coche tamén. Non lembraba exactamente a matrícula, pero si as letras, JFK. Moi doado. Coma as iniciais de Kennedy.

Coma sempre, sacou un cigarro e acendeuno. El aparcara nunha das prazas cubertas. Descendeu do seu, pechouno e quedou mirando a JFK. Ninguén se movía dentro. Semellaba que el estaba a manter una animada conversa coa súa acompañante e mirou o reloxo. Pasaban 5 minutos da hora da cita e aínda tiña que subir a empinada costa ata o edificio, logo as escaleiras de entrada e buscar a sala de xuntas.

Con paso lento e aspirando profundamente o fume do seu cigarro, saíu do aparcamento, volvendo de vez en cando a vista a JFK. Nada se movía dentro. Ao xirar, perdeu de vista os coches e aos seus ocupantes.

Mentres subía os escanos lembrou aquela tarde fría e escura, cando el se achegou e preguntoulle por que sempre se defendía do mundo, se o mundo non lle fixera dano algún. Non soubera que responder e arrepentíase da súa torpeza. Ela era de palabra fácil, pero contestou cunha evasiva, amparada na sombra que protexía a súa mirada, mentres os seus ollos deixaban esvarar una bágoa, sen saber moi ben a que se debía. Lembrou que contivo o pranto, coma sempre, e que se despediu del con respecto a agradecemento. A súa relación fora boa. O resultado, o agardado. Confiaba nelo. E nel. Por una estraña e indescriptible razón, confiaba tamén nel.

Cando saíu da sala de xuntas estaba demasiado cansa para quedarse a falar de perspectivas e resultados, así que desculpouse e saíu correndo cara ao seu coche. No seu corazón latexaba a esperanza de velo de novo, de ver aquel JFK na praza cuberta. Baixou as escaleiras a toda présa, mentres acendía outro cigarro. Voou sobre a pendente e, en canto o aparcamento estivo no seu punto de mira, buscouno. Xa non estaba. A praza estaba baleira. Entrou no seu coche, xirou a chave do contacto e marchou a casa.

Tres días despois recibiu unha mensaxe por correo electrónico. Era a resposta a algo que ela lle enviara tres días antes e na que el lle contaba que a vira afastarse do aparcamento, cara ao edificio de xuntas, sobre as 6 da tarde…

Era moi alto. Ou a min parecíamo. Non era precisamente guapo. Nin fraco. Tiña o pelo escuro, crecho e espeso e un bigote moi negro. A súa fronte era ampla e despexada e por enriba das orellas asomaban timidamente os sinais brancos que vai deixando a madurez. Os seus ollos eran pequenos, escuros e profundos, uns ollos deses que semellan mirar sempre máis alá do que a realidade amosa. Tiña as mans gordechas, con dedos curtos e algo torpes.
Cada día chegaba ao meu refuxio, montado nunha flamante Vespa que deixaba arrimada á parede da casa do avó Antonio e, logo de xirar unha enorme chave na pechadura daquela pesada porta de madeira, dispoñía todo o necesario para que as imaxes roubadas á vida quedasen para sempre impresas no papel da memoria.
Aquel cuarto de revelado era un sitio tosco, cos muros de pedra, sen adornos, sito no baixo da casa da señora Vicenta, xusto debaixo da cociña. Era un lugar frío e escuro, cheo de cousas que non lembro para que servían. Ao pé da casa había un rego polo que corría a auga da poza do Freixo. El colocara nel unha tella redonda e moitas veces lavaba alí cousas e poñía unhas cuncas nas que recollía auga que logo levaba para aquel estraño cuarto.
Di a mamá que eu sempre fun unha nena moi curiosa e amigable, así que o señor Ramón tíñame por alí fedellando a diario e, como me deixaba, facíame fotos, supoño que para practicar. Conservo algunhas daqueles primeiros anos 60, dos que non lembro se sabía falar ou non. Nunca ninguén me dixo que eu fose de moitas palabras. Pero tanto ten.

O señor Ramón deixoume unha boa herdanza: imaxes da miña nenez impresas en papel. Para non perder a memoria…

Tres sobre cristal

E xa que estamos empezando un novo ano, quizais fose mellor deixarse dunha vez de parafernalias e amosar a face descuberta, non como fan quen pensan estar en posesión da verdade absoluta. Porque quen así pensa, mira o mundo desde o cume da súa arrogancia e cuspe o veleno que leva dentro coa única intención de non morrer con el se morde a súa propia lingua. Claro que, para que esa xente sobreviva, ten que haber ao seu carón quen teña a lingua destrozada e o fígado podre por tragar a pezoña que lle cuspen... Ata que un día estoupe todo e o cinismo, a hipocrisía e o veleno zarrapiquen a quen se dedican a repartilo.
Pero iso é ben difícil que pase, xa que as linguas pezoñentas saben ben que as inofensivas, precisamente pola paz que posúen en si mesmas, nunca lle devolverán o esgarro.
Pois iso. Que haxa paz.

Xulio López

Ademais, na miña casa as persianas soben e baixan soas se lle dou ao botón e, aínda que Marina me castiga sen ver os debuxos de X-Men, cando non me ve, divírtome subindo e baixando as persianas, mentres ela anda correndo polo corredor coa aspiradora e o trapo do po, ou cando está no cuarto da roupa pasando o ferro ás camisas de papá e aos vestidos de mamá. Aínda que non sei se a mamá ten vestidos. Ou a lo menos non son coma os meus. Ela di que os seus vestidos chámanse traxes. Un día pregunteille a Marina por que os meus vestidos son vestidos e os da mamá son traxes e díxome que era porque a miña mamá é una persoa moi importante e ten que levar sempre traxe, pero sen garavata. As garavatas ponas o papá. As de tea, porque di que as de papel non sirven, por iso nunca puxo aquela chea de cores que o profe Aurelio me axudou a facer para o Nadal, para agasallar a papá. Un día teño que preguntarle onde a garda. Seguro que a ten moi agochada para que ninguén lla roube, na caixa forte, esa cousa que está no salón, detrás dun cadro que ten a una señora espida. Non sei.

Sigo sen saber o dos metros cadrados. Ademais, penso que errei e que non son 98. Ao mellor son 198. Este número está máis cerca do 200, soamente dous escanos, como di o profe Aurelio. E porque onte escoitei a papá que lle dicía ao avó Anselmo que un piso de case 200 metros cadrados non se mantiña así porque así, que se non lle chegaba a pensión para ir de paseo, que quedase no pobo. Non entendín nada, pero é o que oín.
Pobre avó! Co que lle gusta viaxar coa súa linda Tareixa. É que a miña avoíña chámase Tareixa. É moi guapa e ten un lunar xusto ao lado dunha orella, pero non deses que teñen as vellas, cheos de pelos, non. O dela é redondo e marrón, coma os seus ollos.

Que guapa é a avoa Tareixa! Non ven moito ao meu piso porque di que aquí non lle pode falar ás bolboretas. E porque ao avó Anselmo non lle gusta subir escaleiras nin pecharse no ascensor. Di que é coma una caixa forte. Ademais di que os pisos son coma gaiolas nas que podrecen os tomates. Ao mellor é que non sabe que os tomates se coidan na tenda da señora Delia. Eles soíños se coidan. E cando Marina os trae a casa, cóidanse na neveira. Así que non entendo o que di o avó dos tomates. Ademais, Marina trae moitas cousas da tenda da señora Delia e todo cabe na neveira da cociña. A cociña non é grande, pero a neveira si. Di Marina que ten cinco estrelas, coma o lavavaixelas. Non, ese di que é triplo A. Que será iso? Porque “lavavaixelas” ten catro AS. Será que Marina, como xa está un pouco vella, non lembra como se conta ata catro.

A miña casa é grande. Din o papá e a mamá que ten 98 metros cadrados útiles. Sei cando algo é útil, por exemplo un garfo para comer cousas duras. Pero iso de que os metros sexan cadrados, xa non o entendo tan ben. É que na miña casa, todos os metros que hai son iguais: unhas fitas longas, con raíñas e números que, se se soltan de súpeto, acaban cortando os dedos. Por iso o papá e a mamá nunca me deixan andar cos metros. Con eses longos. Cos cadrados non sei, nunca os vin, aínda que a miña mamá e o meu papá din que os pisamos sempre que poñemos os pés no chan. Pero iso eu non o entendo.

Pois iso. Que a miña casa é grande. Pero non é unha casa. É un piso deses aos que se chega en ascensor. Ou polas escaleiras, aínda que eu nunca as usei soíña, porque para subir por elas hai que ter moitas chaves para abrir portas. Seino porque ás veces a miña nai e o meu pai e mais eu tivemos que subir e baixar por elas, por exemplo cando o viciño do sexto meteu no ascensor un sofá ou cando as mozas do oitavo se meteron todas xuntas, coas maletas e rompeu un cable. Ben, non rompeu, pero debeulle pasar algo moi malo, porque aquel día cando Marina e mais eu chegamos do cole, elas estaban no portal dicindo que caíra o ascensor e Marina e mais eu tivemos que subir pola escaleira.

Iso, que me esqueceu antes, tamén subín polas escaleiras con Marina. É a miña outra mamá. Papá e mamá din que, como as avoas e os avós están lonxe, non me poden coidar e por iso me esperta cada mañá Marina, me dá o almorzo, me pregunta se metín todo na mochila e lévame ao cole e despois vaime buscar, dáme o xantar, volvemos ao cole e ao saír lévame a clase de pintura ou a nadar e pola noite dáme a cea e leme un conto ata que chegan o papá ou a mamá. Porque o papá e a mamá traballan moito. Así eu podo vivir nun piso.

Marina di que o meu piso é moi moderno. Claro, en vacacións o papá e a mamá sempre mercan algo novo para o piso e para min. O verán pasado papá e mamá agasalláronme cun ordenador deses que se poden abrir e fechar en calquera sitio. É moi bonito e ten as tapas de cor rosa e por dentro ten botóns con letras e números. Xa sei ler e escribir, pero so xogo con el a dragóns e mazmorras cando Marina me deixa. Claro que se están o papá ou a mamá na casa, déixanme máis rato, porque teñen que facer moitas cousas no outro ordenador. É que na miña casa hai dous cuartos con mobles cheos de libros e unha mesa grande cun ordenador deses negros e con moitos cables. Aí non me deixan entrar. Din o papá, a mamá e a Marina que o que hai alí son cousas de miores que eu non netendo. Non sei, tampouco entendo o dos metros cadrados, pero déixanmos pisar.

Aquí en castelán

1 [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] ... [12]