acu�tica

Recensi�ns de Acu�tica alma

Fri, 10 Feb 2012 18:24:00 +0100

Velaqu� algunhas recensi�ns de Acu�tica Alma, comezando pola am�bel presentaci�n que Miguel Anxo Mouri�o fixo en Gondomar e Pontevedra:

Miguel Anxo Mouri�o, �Presentaci�n do libro Acu�tica Alma ��, http://dl.dropbox.com/u/8842847/documentos/Presentaci%C3%B3n%20Acu%C3%A1tica%20Alma.pdf
��a materia prima que alimenta o poemario est� composta de sensaci�ns, de sentimentos, de sensibilidades que te�en moito que ver co sufrimento, en xeral, e, sobre todo, coa inxustiza: inxustiza contra as mulleres, por maltrato ou invisibilidade, inxustiza contra os pobos, inxustiza contra os vencidos, inxustiza contra a lingua. Coa s�a enorme forza expresiva baseada non s� no dominio da palabra sen�n tam�n, e non menos importante, na s�a autenticidade e implicaci�n, observa, cunha p�la de oliveira na man e na outra unha metralladora de versos, observa, digo, en atalaia alerta a vida que pasa e como pasa, ou volve a vista atr�s para ollar na memoria, e dispara, certeira, co seu estilo directo desprovisto de toda ret�rica innecesaria.�

Xos� Manuel Eyr�, �Cr�nica parcial dun libro incompleto: acu�tica alma e o momento da vida�, Galicia Confidencial, 31/01/2012:
��o de Marta Dacosta � un dos mellores poemarios do pasado 2011, e, con seguranza, non s� na opini�n de quen isto asina.
Acu�tica alma � un manso flu�r de sensaci�ns, de reflexi�ns, de sensibilidades. Un manso e constante flu�r de derrotas e necesidades, de cansazos e abismos, de espellos e agardas, de v�timas e invisibilidades. Un manso flu�r. Manso, que a poeta traballa con mimo, con delicadeza a forxa dos dos versos que son o tr�sito da idea; procurando sempre unha expresividade coidada e fonda, mimo e naturalidade nun parto que � vez loita, rebelde, por non se constrinxir sen�n a si mesmo ou � s�a propia peculiaridade pois crime �, espantoso e humanoide crime, pretender encorar o natural nos recipientes que a cobiza irracional e desenfreada lle planifica. Flu�r, e o poemario v�lvese caderno ou testemu�a de vida.�

Dolores Vilavedra, �Darlle a volta � identidade�, Luces, Rolda das letras, El pa�s, 2/02/2012:
�Tampouco � Marta Dacosta unha autora que se prodigue. Acu�tica alma � un poemario de madurez, sobrio na forma e contido no fondo, un chamamento � autenticidade que non esquece o di�logo cos mitos pero tampouco coa memoria dos cadavres das cunetas, que non renuncia � reflexi�n metaliteraria mais tampouco elude a cotidianeidade.�

Montse Gonz�lez, �Versos corrente de lava�, Luces, El pa�s, 9/02/2012:
�Marta Dacosta homenaxea en Acu�tica Alma, a forza das mulleres, �a s�a capacidade para superar a dor�, apunta ela mesma. E chama por todas as Ofelias �como xa o fac�a n�As amantes de Hamlet�, para instalas a ser libres, a rebelarse contra o sometemento. Porque a violencia de x�nero � unha das inxustizas contra as que Acu�tica Alma ergue a palabra. Como o fai contra o desco�ecemento, a frustraci�n ante a construci�n de imaxes deformadoras sobre as persoas. Ou contra a desmemoria, a mentira, pois �a historia�, lembra, �escr�bena os vencedores�. Di Olga Novo que �a poes�a � pobre, pero fala coa voz rica dos que non te�en nada�. Dacosta reivindica tam�n, da man de Benedetti ou de Mahmud Darwish, a poes�a como palabra dos vencidos, do pobo.
Reflexiona, por outra banda, en Acu�tica Alma, sobre o papel da poeta nun contexto de palabras luxadas �como as que sustentan, di, as agresi�ns � lingua� e falta de tempo para �as cuesti�ns que son fundamentais�. Mais, contra a �triste indeferenza ante a derrota� que xa denunciaba en Pel de ameixa, convida a �coller folgos�. �A non deixarnos vencer, seguir loitando para ser, para non desaparecer como pobo�, engade. Acu�tica Alma parte dun poema sobre un ser que nace da auga, elemento de construci�n e destruci�n da vida. A imaxe da auga, como a do sangue, at�pase na s�a obra desde o seu primeiro libro, Crear o mar a Compostela.�

Presentaci�n de Acu�tica alma en Pontevedra

Mon, 06 Feb 2012 19:51:00 +0100

Conv�dovos � presentaci�n de Acu�tica alma este xoves 9 de febreiro na librer�a Sargadelos en Pontevedra.

Coa colaboraci�n da Asociaci�n Cultural Maio Longo.

A identidade en Coetzee

Sun, 05 Feb 2012 10:59:00 +0100

Base�ndome na lectura de Ver�n, de Coetzee, escrib�a o artigo do mes pasado. Mais quedaba a�nda outro tema da novela que me interesou particularmente e que agora deixo aqu�:

A identidade.

Antes mesmo de reparar na idea central de que no estudo dun escritor a materia prima esencial e case exclusivamente necesaria � a obra (o cal non quere dicir que esa obra non se analice � luz do momento no que foi escrita, ben ao contrario, porque como todo � produto do tempo hist�rico e vital que lle tocou vivir ao seu autor), chamoume a atenci�n o seu modo de se sentir sudafricano.

Ao longo do libro imos percibindo o que quedar� definitivamente claro na entrevista da personaxe de Martin, a pen�ltima, a que nos achega definitivamente ao escritor. Coetzee � un sudafricano branco e iso � fundamental para entender a s�a relaci�n coa terra que o viu nacer e todo o que desta consciencia identitaria se deriva. Res�meo as� a trav�s das palabras de Martin:

�a nosa presencia naquel territorio era legal mais ilex�tima ... Considerab�monos transe�ntes, residentes temporais, e nese sentido sen fogar, sen patria�

Eu a�nda non lera unha definici�n tan consciente do colonizador. A persoa s�bese invasora do lugar ao que pertence. Naceu al�, mais non debera ter nacido, pertence a un pobo que ocupou pola forza o pa�s do que agora � cidad�n. E non ten outra patria.

� se cadra esta consciencia identitaria o que crea o absurdo ao que o propio autor recorre para constru�r a novela. Coetzee, pai e fillo, son como Vladimir e Estrag�n agardando a Godot, s� se te�en o un ao outro, det�stanse e neces�tanse, desexar�an estar afastados o un do outro, mais non poden separase nin sequera un metro. Sempre agardando polo que non chega, un sentimento de pertenza non invasora a un espazo, a un fogar. E esa � tam�n a relaci�n co pa�s, con Sud�frica, o desexo de irse (na novela moitos sudafricanos brancos est�n a agardar para irse vivir aos EEUU), e o magnetismo que Sud�frica exerce sobre eles.

�Os seus devanceiros, � s�a maneira, e os meus � s�a, traballaran duramente, unha xeraci�n tras outra, a fin de despexar unha extensi�n da �frica salvaxe para os seus descendentes, e cal era o froito dos seus esforzos? A d�bida no coraz�n daqueles descendentes sobre o seu dereito � terra; unha inquietante sensaci�n de que non lles pertenc�a a eles sen�n, dunha maneira inalien�bel, aos seus donos orixinais.�

Foi a outra visi�n de Sud�frica, ben diferente da que percib�n a trav�s da novela doutra sudafricana, Nadine Gordimer.

balea2 de Estevo Creus

Wed, 01 Feb 2012 21:32:00 +0100

Eu �a durmir, mais no �ltimo momento abr�n o libro de Estevo Creus, balea 2, e quedei enganchada, at� chegar � metade do libro. L�a un poema e, como me gustaba e me tiraba un sorriso, l�ao en voz alta, para compartilo.

�a durmir, mais quedei en

a divina tortura
adivi�a tortura para pais en uso ou � que me somet�a o meu irm�n David antes de durmir

non � un coche e tampouco � unha balea
�Qu� �?

En canto puiden segu�n enganchada a esa poes�a diferente, que tam�n expresa o que sentimos, que non se ancora na melancol�a, malia a dureza irreco�ec�bel dalg�ns textos.

Poemas para saborear e sorrir, para sentirse nena ou non, para saberse inocente, ou cami�ar as r�as do mundo coa mesma ilusi�n coa que sa�mos calquera d�a, desexando vivir sen tregua.

Outro libro de Estevo que non me deixa indiferente, unha esixencia que eu lle fago � poes�a.

contraetiqueta.
Cr�tica da psiquiatr�a 2

a ver, nenos! a ver quen sabe o que son as baleas!
as baleas son peixes?
as baleas son mam�feros?
qu� son, eh? qu� son as baleas?

-bonitas!!!! -berraron todos-

Acu�tica alma no Diario Cultural

Fri, 27 Jan 2012 18:05:00 +0100

Esta semana cinco poemas de Acu�tica alma estiveron no Diario Cultural da Radio Galega.

Este foi o programa do luns d�a 23, no que o poema �non foi suficiente� pecha o programa. Ao longo da semana outros poemas estiveron na p�xina de poes�a do programa.

Aqu� a entrevista do d�a 26 (no minuto 42:40):

Os feitos falan por n�s

Wed, 25 Jan 2012 22:16:00 +0100

Semanas atr�s remataba de ler Ver�n, a novela autobiogr�fica de Coetzee. Hoxe v�nme � cabeza, como me v�n a cita do Evanxeo de Mateo transformada polos anos e o uso: polas s�as obras co�ecer�delos.

E � que �s veces os discursos, as declaraci�ns ou a informaci�n nos medios de comunicaci�n acaban por confundir. Como na novela do sudafricano as persoas ou os medios que se pronuncian e opinan te�en intereses para trasladar determinado tipo de xu�zos.

Na s�a novela, Coetzee crea un investigador que vai entrevistando a diferentes persoas para co�ecer o autor de quen pretende escribir unha biograf�a, el mesmo. Deste xeito relata a forma en que os demais o desco�eceron, deix�ndonos a pensar en que � as� como se constr�e a imaxe da persoa: un crebacabezas que nunca se completa e no que as imaxes est�n distorsionadas. Nunca nos ven completamente, porque s� reparan naquilo que m�is lles interesa.

O bi�grafo entrevista sucesivamente: unha amante, que verte sobre Coetzee toda o resentimento dunha vida an�dina e sen futuro; un colega co que competiu por un posto na universidade que � o �nico que entende e comparte a s�a posici�n ideol�xica sobre a colonizaci�n b�er en Sud�frica ou a colega e amante que se sit�a equidistante valorando por un lado as virtudes do docente e por outro os defectos do amante. Son brochazos parciais cos que malamente compo�emos a vida do escritor. Visi�ns fragmentarias e incompletas que sobre todo demostran un certo desprezo por Coetzee. En calquera caso, retratos indirectos tam�n de quen opina.

O debate sobre o co�ecemento da identidade de algu�n forma parte do propio desenvolvemento da novela e unha das personaxes acaba por interrogar o investigador: "Rep�tolle que se me fai raro que escriba a biograf�a dun escritor deixando de lado a s�a obra." E velaqu� a cerna da cuesti�n: podemos co�ecer algu�n s� polo que del nos contan?, Como dic�a esta mesma personaxe: "E as persoas que elixiu non te�en intereses persoais nin ambici�ns propias para pronunciar un xu�zo definitivo ...?"

Extrapolando a reflexi�n, podemos quedarnos simplemente co perfil que constr�en os medios de comunicaci�n dunha persoa ou dun colectivo? Son os comentarios que proliferan na rede elementos a termos en conta � hora de formarnos unha opini�n sobre un feito concreto? O certo � que, como na novela do sudafricano, a trav�s dos medios de comunicaci�n e das redes sociais vaise creando un determinado clima, un contexto que acaba por intervir nos acontecementos, influ�ndo nas reflexi�ns de quen ten que decidir.

Como na cita dos Evanxeos, hai uns noventa anos, escrib�alle Victoriano Taibo a Manuel Antonio, "Que nos co�ezan polas obras."

Son os feitos os que falan por n�s, os que decididamente nos retratan, ante eles non caben interpretaci�ns, son a realidade.

Artigo de xaneiro publicado en Terra e tempo

Acu�tica alma no Zig Zag diario

Tue, 17 Jan 2012 20:59:00 +0100

Onte Acu�tica alma sa�u no Zig Zag diario, que por certo tam�n foi 2� premio de Fervenzas literarias en canto a Medios de comunicaci�n.

No minuto 21:11 comeza a entrevista.

As� vexo eu o meu libro:

Os mellores de poes�a en Fervenzas literarias

Mon, 16 Jan 2012 22:29:00 +0100

O blog Fervenzas Literarias acaba de facer p�blicos os mellores libros do ano 2011.

Estes son os mellores en poes�a segundo os parrticipantes na enquisa:

1. Poes�a completa (Xerais) de Lois Pereiro
2. Acu�tica alma (Espiral Maior) de Marta Dacosta
3. Desobediencia (A porta verde do s�timo andar) de Rosa Enr�quez
4. Versos fat�dicos (1994-2010) (Positivas) de Alfredo Ferreiro
5. Ant�tese da ru�na (PEN Clube) de Emma Pedreira
6. Fedor (Sotelo Blanco) de Lu�s Valle
7. Todas as mulleres que fun (Corsarias) de Andrea Nunes Bri�n
8. Pintalabios (Toxosoutos) de Ana Cibeira
9. As crebas (Espiral Maior) de Miro Villar e Amantes (Caldeir�n) de Mar�a Lado

Sorprendida e enormemente contenta de que Acu�tica alma estea en 2� lugar.

MOITAS GRAZAS!!

A sombra que nunca se domina

Thu, 12 Jan 2012 21:23:00 +0100

A sombra que nunca se domina

cando esperto � ma��
ou cando agardo ao sono
xa lendo, xa en silencio
no medio do balbordo
o medo imp�n a sombra
que tan longa se estende
sen que o sol me permita
achar a s�a medida
dese�ar o artificio
que poida superala

como a vella da praza
cos pratos da balanza
po�o e retiro pesas
sen que o fiel se dete�a

as� que sen sosego
bato na anca erguida
para chegar � luz

s� a egua desbocada
que habita no faiado
pode saltar a sombra
que nunca se domina

Este poema in�dito foi un dos tres que enviei a Miguel Losada para seren inclu�dos no 2� n�mero da revista �urea do Ateneo de Madrid, que se presentou o pasado 19 de decembro.

Recensi�n espont�nea de Acu�tica alma

Thu, 05 Jan 2012 12:31:00 +0100

Esta ma�� entrei nun local, Cristina estaba traballando, mais aproveitou para dicirme que lle gustaba o libro (Acu�tica alma). Eu non lle preguntara nada. S� cando me dixo que lle gustaba pregunteille se xa o lera e d�xome que non, que o estaba gozando aos poucos. Eu engad�n, para iso foi escrito.

Si, para iso foi escrito, para ser lido e gozado, se for pos�bel, polas lectoras e os lectores.

Naturalmente quedei moi satisfeita, tanto como se estivese a ler unha boa recensi�n literaria que destacase os logros r�tmicos, l�xicos, tem�ticos, o que se entender oportuno, da obra. Por iso queda aqu�, como anotaci�n que dea conta dunha recensi�n cr�tica da obra.

Porque � especialmente satisfactorio que algu�n que non � profe ou que non ten un traballo vinculado ao �mbito cultural� en fin, unha cidad�, diga que est� a gustar do teu libro, ou sexa que diga, por tanto, que est� a gustar da poes�a.