acuática



Xanela de Marta Dacosta
acuatica07@gmail.com
 CONTIDOS
 OBRA
 ANTERIORES
 Arquivo
 BUSCADOR
 outras xanelas

Falándolle a Xela
imaxe de Lois Ariasfálame do equilibrio
agora que non estás
desde a intocábel distancia
da morte

como acadar
o centro da ingravidez
e ignorar o desalento

tal vez coñezas a fórmula
da paz
os seus contornos ásperos

non me importaría tremer
ante o abecedario
se as túas palabras nacen
e deseñan para min
o alento cálido e lento
co que termar das horas
e poñer proa ao pánico
mentres o tempo avanza

cara ao inverno




Escribín este poema o 30 de setembro do ano 2008 (máis tarde formaría parte do libro Acuiática alma). Gardo a memoria do lugar en que estaba, sentada no meu coche, de libreta na man agarrando aquel instante, en Goián. Sei que tiña a Xela na memoria. Que mentres escribía, era con ela con quen dialogaba.

Lembrei onte este poema, na súa casa, rodeada dos seus. Agora déixoo aquí, como pretexto para dicir que hoxe, en tempo de entroido como cando naceu, cumpriría 52 anos.

A imaxe, foi feita por Lois Arias, en Oia, en 2003.

O vindeiro 11 de marzo a AELG organiza unha homenaxe a Xela Arias en Vigo, ás 19:00 horas no IES Álvaro Cunqueiro.
Comentarios (0) - Categoría: Acuática alma - Publicado o 04-03-2014 10:14
# Ligazón permanente a este artigo
Día de Rosalía en Pontevedra

O pasado 24 de febreiro, convidada pola iniciativa "A memoria das mulleres" participei no Día de Rosalía en Pontevedra.

Alí, xunto con Lucía Novas e Olalla Cociña, lin, entre outros, este poema, editado en 2010 no libro: Vigo é palabra.

"A Ribeira (memorias emprestadas)"

Nas pedras gastadas do barrio de Poboadores
resoan aínda as voces das nenas da posguerra
(tamén as rítmicas pisadas das zocas de tres pés
que sostiñan ás mulleres de patelas á cabeza).

Antes do forno a casa que non pechaba a porta,
e a bisavoa aínda, ao pé da pota enorme,
sempre hai un prato posto para todo o que chega,
e mesmo unha cama, aínda que a casa sexa
máis pequena có dedal da nena que non cose.
A fame habita nos xergóns de follato de millo,
por iso a nena soña comer pexegos doces,
e abandona a costura por marionetas á tarde,
teatro improvisado por unha perra chica.
Ou vende o quiñón na praza dos Ratos,
por un patacón que dará para os churros na Pedra,
no tempo en que o azucre vale máis cós diamantes
e un silencio mesto paira sobre a memoria.

As nenas teñen por escola alestir os palangres
na Ribeira, palangres de faneca ou buraces,
palangres para a lingua, mentres o salitre invade
o sistema linfático, percorre o corpo todo.
Teñen mans que reparan, dilixentes, as redes,
as mans da nai que loita contra o frío do xeo,
as mans da avoa coa a pesca do día na praza,
as mans da bisavoa que escorrentaba a fame,
as mans da madriña que non fuxiu co circo,
as mans da tía a fregar co pelexo dos cazóns,
as mans de todas as mulleres, atrapadas na rede
de construír a vida.

Entre a fonte da Barroca e o Peñasco,
as voces das nenas ocupan a memoria.
A pedra aínda está quente dos seus pés,
a porta da casa segue aberta,
alguén berra: Gorgorito!
E a infancia ocupa o tempo da Ribeira.
Comentarios (0) - Categoría: Recitais - Publicado o 03-03-2014 09:47
# Ligazón permanente a este artigo
[1] 2
© by Abertal
Acuática