acuática



Xanela de Marta Dacosta
acuatica07@gmail.com
 CONTIDOS
 OBRA
 ANTERIORES
 Arquivo
 BUSCADOR
 outras xanelas

pola nosa lingua, nin un paso atrás
Foto de ANT electrónicaMollámonos, con convencemento e decisión.
Fomos miles de voces reclamando os nosos dereitos.
Alí estabamos, convocados dous días antes, sen autobuses, sen grandes anuncios, sen medios que nos apoien..., faltaban os griposos, os que estaban a traballar, os que estaban fóra... porque escolleron a data para apagar a reacción, cambiaron de lugar o Consello para que os seus oídos non sentisen a voz colectiva que reclamaba o que en xustiza corresponde... E nós fomos quen de ser miles e miles, fomos quen de achegarnos a San Caetano, nin frío, nin auga. Unha calor inmensa moveunos e moveranos no futuro.

Parabéns irmáns e irmás. Temos a forza dos nosos corazóns.

O día 21: Á FOLGA CONTRA O DECRETAZO CONTRA A LINGUA!!

Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 31-12-2009 11:11
# Ligazón permanente a este artigo
O 30 ás 5 en Compostela

Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 29-12-2009 17:01
# Ligazón permanente a este artigo
Bruno Schulz
Portada de As tendas de canela finaVeño de ler As tendas de canela fina de Bruno Schulz por recomendación dun amigo que me pediu que reparase na conexión coa narrativa galega a certa altura. E si, a atmosfera creada por Schulz semella a mesma que se respira nalgúns textos da nova narrativa galega.
Entrar nas tendas de canela fina é entrar nun territorio coñecido e ignorado, nocturno, cambiante, exuberante, atraente. É como entrar no xardín retratado nalgúns dos relatos en que a vexetación non cabe nos seus límites e invade outros espazos.
O libro clasifícase como “conxunto de relatos” e propiamente o autor fai de cada capítulo un relato que se suma aos outros relatos-capítulos para construír unha historia que é a visión surrealista da súa familia e a súa vila.
Paga a pena a lectura deste libro para mergullarse na exuberancia verbal e descritiva do autor, pois iso é fundamentalmente o libro, un fresco tenebrista que se detén na exactitude descritiva até o último detalle.
Gustei especialmente da descrición dos maniquís, da vida da madeira ou o acceso de cólera da tía Perazja.
Na súa web pódense ver algúns dos seus debuxos, tan intensos como as súas palabras.
Comentarios (0) - Categoría: libros - Publicado o 29-12-2009 14:45
# Ligazón permanente a este artigo
2010
foto Marta Dacosta
Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 25-12-2009 12:34
# Ligazón permanente a este artigo
o vento

Dicía na xanela anterior que aquel era un poema que naceu dunha sensación de paz difícil de describir, algo que sucedeu á porta da casa unha tarde de verán. O seu signficado é o dun oasis tras longos días de deserto. Ao reler o poema son quen de lembrar aquela brisa cálida de agosto.
Comentarios (1) - Categoría: Cinsa - Publicado o 24-12-2009 19:21
# Ligazón permanente a este artigo
música aquí
Comentarios (3) - Categoría: Cinsa - Publicado o 23-12-2009 15:01
# Ligazón permanente a este artigo
este ano vou mandar unha postal
Señor Presidente:

Neste 2009 que remata, o noso pobo demostrou sobradamente que quere o seu idioma e desbota calquera tipo de retroceso na súa normalización. Agardo que aproveite o Nadal para reflexionar e mudar a súa política lingüística. Aínda está vostede a tempo de rectificar e facer posíbel que 2010 sexa o ano do necesario impulso que o noso idioma precisa. Nese camiño atopará, sen ningunha dúbida, o apoio da inmensa maioría da sociedade que quere unha lingua milenaria que sente como parte imprescindíbel de si.
Eu quero galego e deséxolle que en 2010 vostede tamén queira galego.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 19-12-2009 19:54
# Ligazón permanente a este artigo
Palabras urxentes para Aminetou Haidar
Ás veces sinto que non podo expresar o que sinto, coma se non atopase o lugar ou o modo, ou, mellor, coma se o tempo me levase por diante sen que eu poida estar en todos os lugares e de todos os xeitos que querería estar, que debería estar. Non o consigo. Así que hai unha certa frustración a ocuparme o estómago, unha insatisfacción que acaba por me nubrar o discernimento.

Entón acóllome á palabra. Tento coutar a miña raiba e respostar á miña culpa con versos.

Sei que non é suficiente, mais o meu brazo non chega máis lonxe. Non dou berrado máis alto.

Comentarios (6) - Categoría: foto-poemas - Publicado o 16-12-2009 17:25
# Ligazón permanente a este artigo
Querería que alguén me agardase nalgures de Anna Gavalda
Había tres anos que o libro andaba dun lado para outro, nunha desas moreas de libros que agardan a ser lidos. É un libro pequeno, mais demorou algún tempo máis porque esixía un esforzo suplementario, xa que foi adquirido para ser lido na súa lingua orixinal.
Compreino en Iparralde, e agora que volvía atravesar os Pirineos cara ao norte, pensei que era a mellor opción de lectura para as dúas horas de avión. E foi. Descubrín uns relatos magníficos, gocei co inesperado dalgúns deles, relín páxinas enteiras ansiosa de lle exprimir todo o significado buscando unha por unha as palabras que adiviñaba, mais non coñecía. Con este Je voudrais que quelqu’un m’attende quelque part abrín o meu apetito literario por outras obras de Anna Gavalda.
Creo que os que máis me impresionaron foron “O feito do día” e “Catgut”, mais non deixei de me sentir identificada con “Epílogo”. Mentres lía o relato pensaba como reaccionaría eu mesma nunha situación coma esa. Oxalá tivese a ocasión de comprobalo, mais os editores galegos, cando declinan a publicación dun libro, non marcan unha reunión e lle din á autora na súa cara que “non lle oculto que no seu manuscrito hai cousas interesantes e que vostede ten un certo estilo mais (agora veñen as consideracións sobre as persoas que escriben en xeral e o duro oficio de editor en particular)... Nós non podemos no estado actual das cousas e por razóns que vostede comprenderá facilmente publicar o seu manuscrito. En todo caso, eu seguirei con moita atención o seu traballo e saiba que eu poñerei sempre a maior atención. Xa está”.

E aí te quedas.
Unha tarxeta, un correo, e boas palabras sobre o orixinal, se cadra, mais a desculpa de que xa teñen marcada a publicación de varios libros durante un tempo importante.
En 1998 enviei Setembro a unha editorial. Afortunadamente respondéronme moi rápido dicíndome que tiñan comprometidos varios títulos para a colección até dous anos despois e que, por tanto, non podían publicar este orixinal. Eu xa imaxinara que sucedería algo así. Faltaba un día para rematar o prazo de entrega para o premio Martín Códax, e leveino a unha empresa de transporte urxente. O libro está publicado. Gañou o certame. E iso que eu pensara que non cumpría que me seguira presentando a certames literarios.
Comentarios (0) - Categoría: libros - Publicado o 13-12-2009 12:30
# Ligazón permanente a este artigo
Día da poesía en Montevideo

Contaba o outro día que hoxe é para o Patronato da Cultura Galega de Montevideo o Día da poesía, para celebralo a súa Xunta Directiva acordou dedicarlle á miña obra esta 17ª edición. Xa dixen entón que estaba abraiada e afagada. Xa falei tamén da importancia deste tipo de actos aquí e alén, en tanto en canto serven para manter vivas as nosas conciencias.

Como dixen entón, para corresponder á xenerosa proposta do Obradoiro de Declamación, colocaría hoxe na miña xanela un poema inédito. E velaquí, un poema escrito hai uns días.

Grazas Ana, Ana, Mari Carmen e Maribel
Unha aperta a todas e todos desde este lado do Atlántico.

no centro do areal
sinalas a dirección do vento
mentres unha voz murmura
e murmura

voz que non acompaña
que deseña sobre ti o nidio perfil da soidade
que te agarra do brazo
para que te deteñas
e escoites a súa ladaíña
atendas a súa queixa
pares a túa vida mentres ela
envorca sobre ti o seu mercurial lastre
que se deposita nas plantas dos pés
que petrifica os peroneos
e entón as pernas chántanse no centro do areal sedento
e nin sequera o vento violento pode arrancarte dese formigón
armado no metrónomo imperfecto
que golpea toc contra a tarde toc
un compás toc vertixinoso

cando abres as mans
para mostrar as feridas entregadas
xa non hai ningunha voz
os tímpanos aterecidos non recollen
nada, a vibración cesou
o silencio é absoluto
como unha manta gris que te oculta
e desapareces
como unha figura deseñada con carbón frío
que se vai borrando pouco a pouco

ninguén te ve
ninguén percibe a túa presenza muda

o vendaval varreute
Comentarios (0) - Categoría: foto-poemas - Publicado o 11-12-2009 14:09
# Ligazón permanente a este artigo
1 [2]
© by Abertal
Acuática