acuática



Xanela de Marta Dacosta
acuatica07@gmail.com
 CONTIDOS
 OBRA
 ANTERIORES
 Arquivo
 BUSCADOR
 outras xanelas

Ese día de maio
Lía estes días na bitácora de Náufrago a súa reflexión sobre o día das Letras. Por casualidade tamén eu falara do tema días antes e, sen pensalo, dei en contrastar esta situación de aparente bonanza coa realidade diaria de moitas poetas.
Non me disgusta que se lle adique o día a unha autora ou autor e, así, ir descubrindo entre todos o que somos, mais sempre pensei que converter o día das letras en festivo era restarlle parte da súa utilidade, de feito ben vimos todo o que nos ofrecían para esta ponte das letras (vaia nome raro para unha ponte): viaxes aquí e alá, todo menos unha receita milagreira para converternos a todos en galego-falantes de vez. Por iso só acredito nun 17 de maio reivindicativo, un día máis para erguer a voz reclamando o que é noso: o idioma.
Ao final, mesmo semella que todo se reduce a maio, e, por mor de ser neste mes o día das letras, parece que é a única data útil para realizar actividades culturais ou para falar da lingua.

Pois non, non pode ser así.
Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 21-05-2007 18:24
# Ligazón permanente a este artigo
Acuática
Cando era pequena, adoitaba pórme á xanela da cociña subida enriba dun tallo. Pasaba horas e horas cantando, cantando naquela ventá que daba ao camiño. Hoxe, abro esta xanela para deixar nela as palabras que me van ocupando. Saúdovos e agardo que, de cando en vez, poida vervos pasar por este camiño. Para comezar vou pór na ventá estes versos que escribín en outono.




Medran as membranas interdixitais
das miñas mans palmípedas,
as miñas pernas únense,
seguindo o movemento que o corpo gardou
na memoria do caos.
Non fondo da gorxa
o osíxeno aboia na boca fechada,
pequenas burbullas de osíxeno
que aínda alimentan os cabelos de argazo,
himantalias finísimas coma serpes
na beleza de Medusa.
O meu corpo desprázase horizontalmente,
coa ondulación herdada na orixe do mar,
por entre este outono líquido,
observando o regreso do caos,
a verticalidade da auga sobre a noite
para desfacer todo o que construímos,
para desfacernos, destrúeme
destrúome
destrúote.
Alóiome
acuática alma.
Son altura e refuxio, son alento ancestral
para a atmosfera líquida
que hoxe nos envolve.
Precipítome ao val,
lanzo este corpo de chuvia sobre o río furioso
para anegar muíños e pontes,
recuperar a terra nunca construída,
para desfacernos, destrúeme
destrúome
destrúote.
Alóiome
acuática alma.
Corpo de río para buscar o mar,
alma de chuvia para medrar con forza,
con rabia ancestral e azul
deste mundo que xira e xira e xira
translacióninfinitamenteeterna
translación infinita da auga.

Médranme as membranas interdixitais,
desaparece a cadeira dolorida
e a columna alóngase e lembra
o movemento orixinal do mundo.
Cabelo himantalia elongata ou correa
porque a chuvia é río, é mar,
é sal, é vida
azul en movemento.
Vida que me destrúe e destrúe
destrúeme
destrúome
destrúote.
Alóiome
acuática alma.
Vida que nos dá vida, que atrapa a vida
para a nosa alma de mar e area,
musgo e pedra, terra e fento,
cágado e ova,
lama e seixo
destrúeme
destrúome
destrúote.
Alóiome
acuática alma.
Comentarios (8) - Categoría: Acuática alma - Publicado o 19-05-2007 19:04
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal
Acuática