acuática



Xanela de Marta Dacosta
acuatica07@gmail.com
 CONTIDOS
 OBRA
 ANTERIORES
 Arquivo
 BUSCADOR
 outras xanelas

HOMENAXE A CASAL E OUTROS ANXOS:
Hoxe fanse 71 anos do asasinato de Anxel Casal. Sirva este poema de homenaxe, na súa primeira versión, máis extensa cá publicada no libro Homenaxe a Anxel Casal. (Escrita Contemporánea. Asociación de Escritores en Lingua Galega, 2005 )

HOMENAXE A CASAL E OUTROS ANXOS:

Meu avó murriaba a pedra,
chiscaba os ollos co quinto e o acalmote na man,
calculaba formas e ángulos
seguindo o plano imaxinado.
Sobre a arria gris e ocre,
domeaba a tristura e a carraxe
que lle nacían da certeza
de saberse vencido,
de saber que naquelas batallas
esmorecía para sempre
un tempo de esperanza.
A coroa non chegou nunca ao pé dos últimos heroes,
ao pé dos que aínda permanecen no pozo común,
dos que nos fan bochas no corazón
porque non sabemos todos os seus nomes,
cada vez que dicimos cada un dos seus nomes.
Meu avó sobreviviu á guerra.

Hoxe son eu a que murria as palabras
buscando a pedra exacta
para este milladoiro necesario.
O milladoiro que erga aquí e para sempre
a memoria de Anxel Casal,
recuperado dese agosto triste,
cando un silencio de sangue
sementaba o medo a cada hora.

Lamento
que a miña man e o meu plano
non estean á altura da pétrea coroa de loureiro
que nos lembra unha historia cruel
de covardes e vencidos.
E precisamos
traer toda esa dor até o presente,
lembrar aos que foron detidos,
paseados, tirados nas cunetas,
enterrados en vida,
negados por lustros de castración.
Precisamos
traer a súa dor até o presente,
traer a súa angueira aos nosos días,
facer nosa a súa loita
porque os seus desexos aínda han de cumprirse,
porque todo ficou pendente
e nós,
nós queremos honrar a súa memoria,
herdar a tarefa que encetaron,
seguir o seu camiño.
Só así descansarán en paz
e a terra será o berce que os acolla.

Facer nosa a súa loita,
facer miña a súa loita,
eis a homenaxe
que lle rindo.


Comentarios (0) - Categoría: textos editados - Publicado o 04-08-2007 13:09
# Ligazón permanente a este artigo
Agosto
Foto de Tokio
O ano pasado, por estas datas, o país comezou arder. Estaba noutro lugar, noutra nación, e alí chegaron as novas do desastre. Regresei desolada, pegada á radio, ansiosa, definitivamente triste cando percorrín o país de norte a sur, de Lugo a Ourense, fuxindo da AP9. Revivía a dor de agosto de 2005, cando o lugar en que vivo ardeu de punta a punta, cando a fustración se apoderou de nós e sentimos que perdíamos todo, mesmo a forza para chorar. O noso monte foi devastado polas lapas, ardeu tres días e tres noites, desde o 23 ao 26 de agosto de 2005, e vimos que eramos seres pequenos e incapaces de parar a destrución... unha destrución provocada a mantenta e con aleivosía.

Unha noite de inverno, nesa estrada que baixa polo San Antoniño cara ao Val Miñor, xurdiu este poema:


Habito na fraga queimada
e unha man de cinza
preme o meu peito,
apreixa o corazón,
araña a alma.

Habito na fraga devastada
e cando a noite deita o seu manto
as luces que deseñan o mar
lémbranme a vida,
unha explosión de estrelas artificiais
para tanta soidade.

Habito na fraga negra,
na fraga derrotada,
onde o silencio do chan calcinado é un berro,
unha punzada,
un cravo furando os ósos doloridos,
deixándonos inmóbiles
ante o pánico.


Porén serei revolucionariamente optimista e crerei no futuro, na teimosía dos abrochos por nacer, na teimosía da terra por volver ser o que foi, malia as cicatrices. Radicalmente optimista para ter esperanza e agardar, saber agardar, e ao tempo empregar as miñas mans e o meu cansazo en construír, reparar, limpar a terra da maleza que rexeita, eliminar o que nunca debeu estar alí, dar de beber ás plantas que queren ser árbores... Porque creo no futuro.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 04-08-2007 12:05
# Ligazón permanente a este artigo
Un pouco de optimismo
Iso é o que me produce ler os artigos desta mociña. Eu xa sabía que Ánxela é moi espilida, mais este artigo que publicou na revista do seu centro escolar (CPI Suárez Marquier do Rosal) non fai senón confirmalo. Precisamos rapazas e rapeces coma ela.
Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 01-08-2007 18:37
# Ligazón permanente a este artigo
Outra labazada
Esta é outra labazada e algúns non queremos pór a outra meixela.
Comentarios (3) - Categoría: Xeral - Publicado o 01-08-2007 12:17
# Ligazón permanente a este artigo
Leão velho
Foto de WikipediaRematei de ler onte O belo adormecido, un conxunto de seis relatos de Lídia Jorge. Deixoume un moi bo sabor de boca.

O libro foi publicado por Dom Quixote en 2004 e recolle relatos éditos e inéditos, de feito xa lera un deles, o que agora titula "Miss beijo", que en 1999 titulara "A flor do beijo" (relato cruel como a vida mesma) e que se publicou nunha antoloxía de narradoras portuguesas, catalás e españolas: Doze histórias de mulheres.

Gostei especialmente dos dous últimos relatos, "Leão velho" e "Para além das estradas". O primeiro deles fai un retrato de tres homes prototipicamente representantes dunha sociedade patriarcal e imperialista que consideran que teñen na súa man a dignidade doutros, neste caso dun animal que representa, para eles e no relato, o conxunto do reino animal. Mais o relato apréndenos moito da relación entre home e animal (nótese que non digo ser humano ou persoa), é unha lección moral sobre a dignidade e unha crítica á especie que se considera dominadora.

Lídia Jorge dános unha serie de relatos que representan escrupulosamente o xénero e non só. O relato final ("Para além das estradas") sitúanos nunha das liñas temáticas tradicionais no xénero, un tema que entronca directamente coa tradición oral, os contos de lobos, agora para falar de novo da dignidade e da bondade do ser humano.

Non deixedes de ler este libro se tedes oportunidade.

Déixovos este anaco do inicio do último relato:
"O silêncio de vez em quando pousava, aterrador, como se a natureza passasse bem sem nós, como se nos obervasse exactamente para passar sem nós, esperasse que a nossa agitação terminasse, uma espécie de lombo infinitamente paciente e expectante, aguardando pelo nosso sono."
Comentarios (1) - Categoría: libros - Publicado o 01-08-2007 11:52
# Ligazón permanente a este artigo
Poesía no Festigal
Foto de Tokio

Ás 19:40, con retraso sobre a hora prevista, deu comezo o recital de poesía no Festigal. Foi un recital magnífico, especialmente polo que atinxe aos meus compañeiros de mesa que como vedes son, de esquerda a dereita: Medos Romero, Paco Souto, Lucía Novas, Xabier Paz e eu mesma.

Desde aquí o meu agradecemento por poder compartir con eles esa hora.
Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 28-07-2007 14:06
# Ligazón permanente a este artigo
Festa da miña patria
Foto de Marta Dacosta
Este ano Compostela, a Quintana, a carballeira e o Festigal estiveron máis cheos que nunca.
Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 28-07-2007 13:56
# Ligazón permanente a este artigo
FESTIGAL


Mañá comeza o Festigal!

E o mércores en Compostela. FORZA!
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 24-07-2007 00:04
# Ligazón permanente a este artigo
As bandeiras dos seus pais
copiada de http://www.filmaffinity.com/es/film779616.htmlPara resarcirnos dunha de terror que vimos no cine, sen avisar e a traición (La Voz calificaba a película de fantástica e falaba de que trataba da expansión dun virus en Gran Bretaña, non dicía nada de que era unha nova volta sobre os zombis) vimos Flags of our fathers, que comeza cunha moi boa frase sobre os que non saben o que é a guerra porque nunca estiveron nela (referiríase a Bush?). A pelícual é moi interesante pois fala da utilizacion de tres soldados para xustificar a política bélica do EEUU e para recadar fondos para a participación na guerra. En definitiva, un tema totalmente actual aínda que fale de medidados do XX. Agora teño que ver Cartas desde Iwo Jima...
Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 24-07-2007 00:00
# Ligazón permanente a este artigo
Curros
Foto de Marta Dacosta
Esta quincena falei dos Curros en www.gznacion.com. Do bo e do malo.

A foto e o artigo son sobre o curro de Morgadáns, en Gondomar, que no calendario habitual celébrase o primeiro domingo de xuño.

CURROS

Estes días atrás celebrouse no concello de Gondomar o curro de Morgadáns que fora adiado por mor do mal tempo.

O curro de Morgadáns, como todos os curros, ou rapa das bestas que lles chaman noutros lugares, consiste en recoller os cabalos ceibos e reunilos durante a madrugada para baixalos ao curro na mañá para na tarde apañar un a un, cortarlles as crinas, desinfectalos e, nalgúns casos, marcalos. Hai compravenda de animais, especialmente de poldros, tanto para cría, coma para sacrificio.

Este curro está situado a uns 400 metros de altitude sobre o nivel do mar e debe ser un dos máis altos da comarca do Val Miñor e Oia. Localízase nun monte que estriba coa Serra do Galiñeiro e o Aloia e ten unhas condicións orográficas idóneas para esta actividade, pois está situado nunha bagoada, dentro da cal o curro, o recinto pechado de pedra, ocupa a parte inferior e está rodeado de árbores, unha delas un inmenso liquidámbar, que dan sombra impedindo que os cabalos estean expostos ao sol, cuestión que incidiría en incrementar o estrés dos animais.

Din que o curro comezou realizarse nunha zona localizada máis ao sur, a un par de quilómetros de distancia, na aba do monte da Peraguda, xa dentro da parroquia de Peitieiros. De feito ese lugar recibe hoxe en día o nome de Curro Vello. Curiosamente dicía aínda un home, un dos “aloitadores”, referíndose a un cabalo que destacaba pola súa mansedume: “este é dos de Peitieiros que son os da mellor raza”... será unha forma de falar para dicir que debía ser un cabalo dos que pacen en Peitieiros.

Os cabalos que se reúnen no curro de Morgadáns esténdense por toda a serra do Galiñeiro e chegan mesmo ás abas de Chan do Cereixo, en Tomiño. Hoxe son cabalos xeneticamente moi mesturados, precisamente os cabalos que puidemos ver este domingo eran cabalos de grande porte, altos, robustos, de cores diversas, entre eles cabalos brancos, grises, negros... Se cadra algún destes cabalos podería ter aínda unha predominancia de trazos xenéticos da raza galega, mais aparentemente víanse moi mesturados. En calquera caso eran fermosos cabalos.

Con todos estes ingredientes unha pode gozar da actividade e pasar unha tarde en contacto coa natureza. Mais hai un lado escuro, unha situación a erradicar, hai que realizar un labor de concienciación para desterrar dos curros os comportamentos violentos e agresivos cos animais. Desde a parte superior da bagoada pode comprobarse como hai homes que con tranquilidade e sen violencia apañan os cabalos, sempre con corda, e lévanos cara a fóra. A paciencia destes individuos é perceptíbel en que son quen de dar voltas e voltas ao redor do cabalo até apañalo, non levan vara na man e, cando teñen que marcalos, fano dunha soa vez e sen tentar chegar ao óso. Son as mesmas persoas que conseguen cortar as crinas á primeira e mesmo tirarlle a corda á besta coa propia man, pois o cabalo, que estando nunha situación moi violenta para el, non se sente agredido, deixa que se lle achegue o home.

Mais hai individuos que co pao na man pasan a maior parte da tarde berrando e mallando nos cabalos, son os mesmos que no marcado prenderlle lume no pelo e, incapaces de acertar á primeira, impóñenlle o ferro unha e outra vez. O público protesta e o cabalo retórcese de dor até se deixar caer derrubado no chan, unha estampa pola que sairía correndo do curro. Considero que estes individuos actúan así por medo, porque consideran que o cabalo é unha besta insensíbel que os vai atacar, cando o cabalo é o primeiro en asustarse, cun medo nos ollos que medra cos berros e os paos. Cumpriría dicirlles a estes homes que non precisan ter medo dos cabalos, si respecto, mais que mallando neles só van conseguir asustalos máis e dificultar o traballo que queren realizar.

Nos últimos anos vense mulleres nos curros, en Morgadáns había unha, celebro a circunstancia, mais celébroa especialmente porque aquela moza non só non lle bateu a ningún animal, senón que chegou acariñalos e os cabalos que ela conducía mostrábanse tan tranquilos que eran quen de pacer por entre o medio das persoas. Se cadra é un exemplo a seguir.

Para min, que amo o mantemento das nosas tradicións, os curros son actividades de grande interese, actividades ás que aínda se lles podería tirar máis rendemento procedendo a un estudo de todos os cabalos do monte, investigando na nosa raza galega e na súa mestura con outra razas, traballando para a boa saúde deste gando. Mais tamén amo os animais e a natureza e por iso defendo que actividades coma estas deben levarse a cabo procurando a menor incidencia entre os animais, minimizando ou eliminando todos os factores que contribúan ao seu estrés e tratándoos como o que son, seres vivos que comparten con nós esta terra, seres que teñen os seus propios sentimentos, dereitos e, por que non dicilo, cultura.

En todo caso, quedo coa imaxe dos poldros respostando á chamada da súa nai, pois son quen de se recoñecer cando rinchan, ou co comportamento dunha fermosa egua branca que volveu atrás na procura do seu poldriño canela de estrela na testa, lambéndoo e cheirándoo, nunha actitude como de preguntarlle como se atopaba e que andara lixeiro, monte arriba, cara aos prados de herba fresca e lonxe daquel lugar.


Gondomar, 18 de xullo de 2007.
Comentarios (2) - Categoría: artigos - Publicado o 20-07-2007 13:01
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal
Acuática