acuática



Xanela de Marta Dacosta
acuatica07@gmail.com
 CONTIDOS
 OBRA
 ANTERIORES
 Arquivo
 BUSCADOR
 outras xanelas

Tristes novas, tristes, tristes
Así eran as novas de hoxe á mañá, novas que me levaron mentalmente ás palabras de Mohamed Safá, tan necesarias, ou aos versos de Mahmoud Darwich. Como os do poema Identidade, do que reproduzo, nunha tradución moi libre, unha parte:

Indentidade

...

Escribe!
Que son árabe
Que ti roubaches as viñas dos meus pais
E a terra que cultivaba
Eu e máis os meus fillos
Ti colléchesnos todo excepto
Para a sobrevivencia dos meus netos
Estes penedos
Mais o voso goberno vainos coller tamén
...
Escribe! ...
Que non teño odio polos homes
Que non asalto a ninguén mais que
Se teño fame
Comerei a carne do meu Usurpador
Coidado! Coidado! Coidado
Coa miña furia.
Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 15-06-2007 16:09
# Ligazón permanente a este artigo
As horas de María
Arquivo Marta Dacosta
Esta fin de semana lin As horas de María, de Paco Souto. E recomendo este libro, magnífico, que foi o merecedor do X premio de poesía Johán Carballeira. O libro está ilustrado cos manuscritos esborranchados polo propio Paco, o que trae á miña memoria a vella empresa das carpetas manufacturadas de Edicións do Dragón.

Poesía breve, intensa e densa, que nos aproxima da historia de noso, da historia das avoas que sostiveron o mundo, que nos trouxeron até aquí e que nos fan máis dignos, máis dignas, cando as lembramos e admiramos.

A foto non é moi boa e xa ten uns anos, Paco Souto, Yolanda Castaño, Teresa Seara, David Nel.lo e eu mesma experimentando a noite de Lekeitio, nun Galeusca de xa non sei que ano.

Déixovos este poema para ir abrindo boca, se aínda non lestes o que tedes que ler:

PARTO

Resopra
Fol de lume
Seu corpo acendido

Hai só unha hora
Andaba María enorme nas agras
Sachando as patacas

Agora é unha balea varada na praia
Unha egua espantada
Un furacán de desexos
E de augas

Pola boca das pernas
Miña nai asoma a cabeza
Comentarios (0) - Categoría: A muller que le - Publicado o 14-06-2007 23:50
# Ligazón permanente a este artigo
Atopeino!!!
De www.bvg.udc.esPor fin. Eu que odio as arañas e hoxe vai e unha atrévese a pasar por diante de min e, zas!, alí estaban os Poemas da labarada estremecida. Se xa o dixen eu, estes andeis máis ca unha biblioteca son unha selva. Así que estou feliz por este pequeno detalle de achar o libro extraviado. Tan feliz que vos deixo este poema:

O UNICO AMOR espiritual
é o da carne.
Por eso sempre nós
nos amamos co corpo,
co desexo ardendo:
tal a brasa potente,
inestinguible da cerna
dun carballo centeario.
O desexo, incendiándose,
agallopa por nós
furiosamente
como un poldro na grea.
Un corpo soitario
non ten senso:
é un pulo valeiro
pra ninguén,
un berro desesperado
sin resposta.
A nosa entrega total
foi un transpasarnos
de luz nova e crarísima,
un conFUNDIRNOS
pra facernos transparentes
e craros como o aire
deica ser tan soio
unidade co mundo,
pinga de orballo
na que espella,
fala e sorrí o universo.

Manuel María
Comentarios (1) - Categoría: libros - Publicado o 14-06-2007 21:29
# Ligazón permanente a este artigo
Día de Portugal
Ao sur do Miño converteron unha data como a da morte de Camões nun día de celebración patriótica. Acontecerá así con todos os poetas?

En calquera caso aproveito para recuperar este poema, que resoa en min coa voz de Uxía.

Verdes são os campos

Verdes são os campos,
De cor de limão:
Assim são os olhos
Do meu coração.

Campo, que te estendes
Com verdura bela;
Ovelhas, que nela
Vosso pasto tendes,
De ervas vos mantendes
Que traz o Verão,
E eu das lembranças
Do meu coração.

Gados que pasceis
Com contentamento,
Vosso mantimento
Não no entendereis;
Isso que comeis
Não são ervas, não:
São graças dos olhos
Do meu coração.

Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 10-06-2007 20:05
# Ligazón permanente a este artigo
PARABÉNS PARA XINA
Acabo de lelo, Rexina Rodríguez Vega vén de gañar o xerais coa novela Contra o cardume. Canto me alegro, pois xa me falta o tempo de llo dicir en persoa.

Unha aperta moi grande Xina.
Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 10-06-2007 00:15
# Ligazón permanente a este artigo
Sábado é un oasis
Foto de Marta Dacosta
O sábado é un oasis. Consigo quedar quieta, mesmo empregar a tarde en contar nubes. Hoxe corría o vento do sur e o ceo foi cambiando os seus trazos brancos sen descanso, só interrumpido polas ás escuras das gaivotas que ascendían buscando as correntes térmicas para deixarse levar, mentres o sol duraba contra o oeste.

Esta semana chegou á miña mesa un libro de Benedetti (Canciones del que no canta). Un libro para acougar, para rir, para sentirse tocada polo amor da súa dedicatoria a Luz, a compañeira. Hai moitos versos cos que quedarse, para hoxe, para o oasis, traio estes do poema "Mis autores":

son os autores que metín na miña vida
estes e moitos máis
uvas doutro viñedo / son o meu viño
e cando me desarmo e os atopo
brindo con eles en copa de letras.


Ou estes de "Lector":

non lle escribo a un lector
inmóbil coma un muro
senón a alguén
que me aproba ou refuga
un que fala a miña lingua
que coñece as feridas
e tamén un pouquiño da morte
un lector co que nunca falei
e aínda así recoñecémonos...
Comentarios (1) - Categoría: libros - Publicado o 10-06-2007 00:06
# Ligazón permanente a este artigo
Escritores latinoamericanos
De www.epdlp.comEstes días estou tentando ler Los ovnis de oro de Ernesto Cardenal e hoxe leo na prensa esta noticia. Tería sido interesante presencialo.
Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 04-06-2007 21:50
# Ligazón permanente a este artigo
Escrita feminina
De www.bvg.udc.esOnte alguén preguntou se se pode falar de Escrita feminina. Respostei que si, xa que por tal entendemos a renovación da forma e dos contidos na obra literaria da man das escritoras. A miña opinión é que isto vén sendo así desde hai tempo, e que efectivamente podemos falar de escrita feminina practicada dunha forma consciente, propositada se se quere.

Mais creo que esta segue a ser unha afirmación polémica, non si?
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 01-06-2007 19:00
# Ligazón permanente a este artigo
Muller, lingua e imaxinación
Arquivo de Marta DacostaEste era o título co que nos convocaron hoxe en Mos. Xulia Vaquero, María Magdalena e quen escribe falamos da nosa adquisición da lingua. Tamén falamos da escrita feminina.

De camiño acompañeime de Caetano Veloso, mentres lembraba a luz de Guanabara:

Existe alguém em nós,
em muitos de entre nós esse alguém,
que brilha máis do que um milhao de sois
e que a escuridao cohece tambem.

(como se colocan os acentos nasais? maldita ignorancia informática, tampouco son quen de colocar a foto)

Existe alguém aqui...
Comentarios (4) - Categoría: Xeral - Publicado o 31-05-2007 21:54
# Ligazón permanente a este artigo
Veleiqui no que teimo
Veleiquí no que teimo, no que cismo,
en darme como son; varil, enteiro,
algo salvaxe, rexo e verdadeiro
deica lindes de morte e parosismo.

Eu non quero ver, non, o propio abismo,
o meu ser tebregoso e silandeiro,
nin camiñar somentes un vieiro
que comeza e remata sempre o mismo.

Instálome no amor, ábrome á vida
como se acende prá luz o caravel
en viva labarada estremecida.

Tomade esta fogueira, esta ferida;
unha arraigada paixón sempre fiel.
¡E esta fonda esperencia compartida!

Deixo na xanela este soneto de Poemas da labarada estremecida, un dos libros de Manuel María de referencia para min. Estes días ando á súa procura, extravieino na selva dos libros que hai na nosa casa.
Comentarios (2) - Categoría: libros - Publicado o 29-05-2007 08:50
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal
Acuática