acuática



Xanela de Marta Dacosta
acuatica07@gmail.com
 CONTIDOS
 OBRA
 ANTERIORES
 Arquivo
 BUSCADOR
 outras xanelas

Muíños abandonados
Foto de Marta DacostaA imaxe corresponde a dous muíños abandonados na beira do río que baixa de Murxido, cara a Gonda e Morgadáns (Gondomar). É o río Morgadáns que logo se une ao Zamáns para dar lugar ao río Miñor, o mesmo río que dá nome a este val e que despois de lamber as terras de Gondomar desemboca nunha foz e divide Nigrán de Baiona.

Para min é un deses recantos fermosísimos, un lugar en que as pedras van cedendo ao paso dos anos esquecidas de todos. Por iso lles tirei unhas fotos, por iso e porque me lembraron un poema que escribín hai máis de 15 anos diante doutro muíño abandonado e estragado, daquela no curso do río Sarela ao seu paso por Compostela.



Corre o río por muíños nos camiños encontrados,
e na súa voz gallopan acuáticos cabalos
ou seixos das redondas sombras da ribeiras.
Corre o río purgatorios dos infernos que morreron,
nos cadoiros pequeniños
estragados polos homes.
E polo monte baixa baixo os altos ameneiros,
recorre outras distancias de pontillóns recentes
e pedras esquecidas nas marxes das ribeiras.
Baixa neno o Sarela cantando doce,
sen encontrar os ledos compañeiros de antano,
e outras cancións poboan os seus transparentes beizos
para os mortos que o agardan no seu rápido camiño.

(de Crear o mar en Compotela, 1993)
Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 17-07-2007 20:47
# Ligazón permanente a este artigo
The children of the dust
foto extraída de http://www.imdb.com/title/tt0113195/Onte estiven vendo esta película traducida co título de Razas. Curioso filme, un negro medio indio, un indio e unha muller opoñéndose ao avance do home branco, o home branco portador da ideoloxía destinada a trunfar, o home blanco do carapucho branco, a tea de lume e o coitelo na man para castrar o futuro dos que lle son diferentes.

Unha das personaxes, Nube Negra, pronuncia esta frase que resume o contido da película e do último século: "o tempo dos seres humanos xa rematou, comeza o dos homes brancos". Exacto.
Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 16-07-2007 16:10
# Ligazón permanente a este artigo
A santa esposa
Este é o título do artigo de Marica Campo na A Nosa Terra desta semana. Bo artigo, como todos os de Marica, magnífica escritora. Bo e sorprendente, pola comparación que a autora fai entre a actitude do home que chama á súa muller "a súa santa esposa", mentres se deita con outra. El di que a respecta, mais na realidade ese non é respecto ningún, senón desprezo. Esa actitude é a que teñen algunhas persoas coa nosa lingua, respéctana mentres se deitan co castelán que lles reporta máis beneficios.

Recoméndovos o artigo para estes días en que algúns se empeñan en atacar a nosa lingua, porque atacala é pedir que se reduza a súa presenza... Máis? ... Nunca.
Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 15-07-2007 16:23
# Ligazón permanente a este artigo
Discrepo
Hoxe boteille un vistazo á entrevista que no suplemento Culturas de La Voz de Galicia lle facína a Juan Gómez-Jurado, o escritor que coa súa primeira novela, El espía de Dios, e trinta anos xa pode dicir que se vai adicar ao oficio de escribir. Este xornalista que pasou, entre outros medios, pola COPE, di nesa entrevista un par de cousas das que discrepo abertamente.

Unha é que a literatura debe ser comercial. Pois non, non debe selo. Non digo que non teña que haber literatura comercial, ou que quen se adica profesionalmente á escrita non teña que, de vez en cando, escribir literatura comercial, mais penso que esa literatura é absolutamente efímera, un mangado de palabras que non deixa pouso ningún e que mesmo pode non proporcionarnos ningún goce estético, unha das cuestións que xunto coa aprendizaxe e a procura do coñecemento creo que deben estar presentes no achegamento á arte e, en concreto, na lectura dunha obra literaria.

A outra cuestión é que, como bo madrileño, respostou a unha pregunta sobre a literatura galega, con outra pregunta: que é a literatura galega? E fixo un símil cunha empresa de compoñentes informáticos que se ensamblan en Galiza mais que foron fabricados en Asia... Pode entón falarse de literatura galega? Di el. Entendo, logo, que tampouco el se considera un escritor español ou pertencente ao sistema literario español, pois segundo o seu razoamento, neste mundo globalizado nada pode ser xa galego, catalán ou francés... En fin, discrepo radicalmente porque son da opinión de que as persoas pertencemos a un lugar, a unha historia e a un tempo; eu non podería ser eu sen as miñas circunstancias de ter nacido en Galiza, coñercer a historia de meu e vivir dacabalo entre o século XX e o XXI, sabéndome herdeira dunha cultura milenaria que algúns tentan desaparecer, falando unha lingua que se me nega, ou defendendo posicións políticas que non están de moda, porque o que está de moda é como no caso de Gómez-Jurado ser apolítico e gañar moita pasta.

Perdón pola acritude.
Comentarios (4) - Categoría: Xeral - Publicado o 14-07-2007 23:32
# Ligazón permanente a este artigo
Outeiro dos Lameiros
Fotos de Tokio
O martes pola noite, alá pasadas as 12, ou sexa, xa no mércores realmente, acudimos a unha saída programada polo Instituto de Estudos Miñoranos para ver os petróglifos de Outeiro dos Lameiros con luz artificial, no medio da noite escura. É unha das mellores formas de velos, pois durante o día dependerá da posición do sol que os poidamos ver ou non.

Foi unha fermosa saída. Conducidos pola potente voz de Xosé Lois Vilar, que anda por esa foto aínda que non se vexa ben, retrocedemos no tempo para escoitar a sonoridade das pedras e ver e interpretar os deseños que os avós nos deixaron. Que nos quererían dicir? A noite é especialmente atractiva para elucubrar sobre as moitas posibilidades. Ademais houbo a engaiolante sorpresa dunha gaita no cumio do outeiro para acompañar o noso espírito transportado.

E no medio do monte, na noite escura, aquela morea de persoas cos seus candís, mais parecíamos Santa Compaña ca excursionistas, e iso debeu pensar un coche da Garda Civil que se achegou a nós, e que cando viu aquelas ringleiras de luces, deu media volta sen dicir boas noites, non fora ser...
Comentarios (3) - Categoría: Xeral - Publicado o 12-07-2007 15:43
# Ligazón permanente a este artigo
Poema deseñado
Copiado de http://www.deriva.org/articulosNon sei como traducir o español Poema en viñetas, tradución do italiano Poema a fumetti, do escritor Dino Buzzati. É unha obra diferente, unha novela en imaxes, aínda que propiamente non é unha novela, senón un extenso poema en que o escritor trata desde o seu presente o mito de Orfeo e Eurídice. É unha obra sorprendente, enigmática e escura, que, se cadra, perde moito da súa poeticidade na tradución. Xa o dixeron os propios italianos: tradutore, traditore, e se é na poesía moito máis. Por iso non leo tanta poesía como eu quixera, porque temo as traducións, temo perder a musicalidade do verso ao trasladar o seu contido á miña lingua... mais aínda así procuro ler case de todo.
Comentarios (3) - Categoría: libros - Publicado o 10-07-2007 17:28
# Ligazón permanente a este artigo
Bagatelas
extraída de http://visor-libros.com/webhtml/visor/578.htmEstaba lendo a Benedetti, outra vez, desta volta Defensa propia, 60 poemas y 65 bagatelas . E paga a pena deixar aquí unha brevísima mostra:

Cando descobren que cabeceo, os pesadelos fan cola.

***

As miñas alerxias son poucas mais respectábeis. Son alérxico á noz, ás deslealdades, á hipocrisía, ao presidente Bush.

***

A felicidade non se consolida se non pasa antes pola tristeza.

***

Non hai Marx que por ben non veña.
Comentarios (3) - Categoría: libros - Publicado o 07-07-2007 20:01
# Ligazón permanente a este artigo
Maiakovsky
Na selva dos andeis aparecen os libros sen ser convocados, (re)descubrindo así o que nos preocupou un día, o que nos gusta sempre, o que podemos (re)ler de novo.

Así me veu á man Poesía e revolución de Vladimir Maiakovsky, un libro editado en 1974 por Edicións 62, a segunda edición, porque a primeira era do 71, ou sexa, antes da morte do ditador.

No capítulo titulado "Como facer versos" podemos ler estas conclusións:

1. A poesía é produción, moi difícil, moi complexa, mais produción.
4. O versificador debe traballar cada día para perfeccionar o oficio e acumular provisións poéticas.
9. Só unha actitude produtiva cara á arte elimina a casualidade, a falta de principios nos gustos, o individualismo nos xuízos...


Tomo nota...

Tamén di:

11. O ambiente cotiá inflúe na creación dunha obra auténtica, ao igual que todos os demais factores.

Pois hoxe non dou feito nada!! De nada!!
Comentarios (5) - Categoría: libros - Publicado o 06-07-2007 20:16
# Ligazón permanente a este artigo
A chave do mundo
Ás veces é difícil coutar a indignación e sáenos fóra.
Comentarios (0) - Categoría: artigos - Publicado o 03-07-2007 14:19
# Ligazón permanente a este artigo
O fío da memoria
Xa teño comigo o documental Tecendo o fío da memoria dirixido por María Reimóndez, que é tamén a responsábel do guión. A realización correu por conta de Paco Vilabarros.

É un fermoso proxecto, onde a poesía cobra protagonismo á hora de achegarnos as lembranzas máis dolorosas dun tempo que non convén esquecer, como antídoto de futuro. María e Paco convidáronme a gravar para o documental o poema "Dor do tempo" que poño máis abaixo. O documental conta tamén cos poemas e as voces de: María Lado, Marga do Val e María do Cebreiro. Non deixedes de velo en canto teñades oportunidade.

DOR DO TEMPO

1.
A neta pregunta
no seu xogo de lilainas transparentes,
coma quen sorrí por unha bolboreta,
pregunta
pola lembranza máis triste.
A neta pregunta
e segue a enredar coma quen esquece,
mais non,
a pequena non esquece que pediu un recordo,
o recordo máis triste
da avoa que aínda sorrí
mentres os ollos buscan o horizonte,
coma quen abre a porta á néboa,
coma quen se adentra no corazón do xeo,
coma quen bota o pé ao abismo.

2.
E do mesmo lugar en que nace o pánico
xorde a imaxe da nai
(mamá non chores),
a imaxe daquela nai fermosa
a agacharse no recanto máis escuro da casa.
Aínda resoa nos seus oídos o pranto
e o frío volve arrepiarlle os brazos,
o corpo todo.
A mamá cortáronlle o cabelo,
rapárona até lle facer dano,
zoupáronlle na alma
mentres era animal acurralado
e torturado, na esmorga horripilante
dos sádicos cabróns da madrugada.

Mamá non contou nada,
mamá nunca contou nada,
nada,
nada,

mais os ollos da nena que foi
aínda ven a súa mamá fermosa
lívida e triste,
lavando o sangue acusador
que non se oculta
(por que hai tanto sangue mamá),
que non para,
que teima en saír das feridas que nunca,
nunca
van cicatrizar,
a pesar do silencio,
a pesar do silencio.

3.
Mais papá non volveu.

A nena olla o retrato
e dóelle tanto o peito.

Dóelle tanto o tempo
que negou os brados da noite,
os corpos estragados,
a verdade do albor…

que olla á súa neta,
colle á súa neta no colo
e decide
enfrontar o seu propio deserto
para darlle
a lembranza máis triste,
entregarlle a dor do pasado,
esa ferida que nunca,
nunca doerá tanto
coma o silencio
e a negación.

Comentarios (0) - Categoría: textos editados - Publicado o 02-07-2007 14:19
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal
Acuática