acuática



Xanela de Marta Dacosta
acuatica07@gmail.com
 CONTIDOS
 OBRA
 ANTERIORES
 Arquivo
 BUSCADOR
 outras xanelas

Outeiro dos Lameiros
Fotos de Tokio
O martes pola noite, alá pasadas as 12, ou sexa, xa no mércores realmente, acudimos a unha saída programada polo Instituto de Estudos Miñoranos para ver os petróglifos de Outeiro dos Lameiros con luz artificial, no medio da noite escura. É unha das mellores formas de velos, pois durante o día dependerá da posición do sol que os poidamos ver ou non.

Foi unha fermosa saída. Conducidos pola potente voz de Xosé Lois Vilar, que anda por esa foto aínda que non se vexa ben, retrocedemos no tempo para escoitar a sonoridade das pedras e ver e interpretar os deseños que os avós nos deixaron. Que nos quererían dicir? A noite é especialmente atractiva para elucubrar sobre as moitas posibilidades. Ademais houbo a engaiolante sorpresa dunha gaita no cumio do outeiro para acompañar o noso espírito transportado.

E no medio do monte, na noite escura, aquela morea de persoas cos seus candís, mais parecíamos Santa Compaña ca excursionistas, e iso debeu pensar un coche da Garda Civil que se achegou a nós, e que cando viu aquelas ringleiras de luces, deu media volta sen dicir boas noites, non fora ser...
Comentarios (3) - Categoría: Xeral - Publicado o 12-07-2007 15:43
# Ligazón permanente a este artigo
Poema deseñado
Copiado de http://www.deriva.org/articulosNon sei como traducir o español Poema en viñetas, tradución do italiano Poema a fumetti, do escritor Dino Buzzati. É unha obra diferente, unha novela en imaxes, aínda que propiamente non é unha novela, senón un extenso poema en que o escritor trata desde o seu presente o mito de Orfeo e Eurídice. É unha obra sorprendente, enigmática e escura, que, se cadra, perde moito da súa poeticidade na tradución. Xa o dixeron os propios italianos: tradutore, traditore, e se é na poesía moito máis. Por iso non leo tanta poesía como eu quixera, porque temo as traducións, temo perder a musicalidade do verso ao trasladar o seu contido á miña lingua... mais aínda así procuro ler case de todo.
Comentarios (3) - Categoría: libros - Publicado o 10-07-2007 17:28
# Ligazón permanente a este artigo
Bagatelas
extraída de http://visor-libros.com/webhtml/visor/578.htmEstaba lendo a Benedetti, outra vez, desta volta Defensa propia, 60 poemas y 65 bagatelas . E paga a pena deixar aquí unha brevísima mostra:

Cando descobren que cabeceo, os pesadelos fan cola.

***

As miñas alerxias son poucas mais respectábeis. Son alérxico á noz, ás deslealdades, á hipocrisía, ao presidente Bush.

***

A felicidade non se consolida se non pasa antes pola tristeza.

***

Non hai Marx que por ben non veña.
Comentarios (3) - Categoría: libros - Publicado o 07-07-2007 20:01
# Ligazón permanente a este artigo
Maiakovsky
Na selva dos andeis aparecen os libros sen ser convocados, (re)descubrindo así o que nos preocupou un día, o que nos gusta sempre, o que podemos (re)ler de novo.

Así me veu á man Poesía e revolución de Vladimir Maiakovsky, un libro editado en 1974 por Edicións 62, a segunda edición, porque a primeira era do 71, ou sexa, antes da morte do ditador.

No capítulo titulado "Como facer versos" podemos ler estas conclusións:

1. A poesía é produción, moi difícil, moi complexa, mais produción.
4. O versificador debe traballar cada día para perfeccionar o oficio e acumular provisións poéticas.
9. Só unha actitude produtiva cara á arte elimina a casualidade, a falta de principios nos gustos, o individualismo nos xuízos...


Tomo nota...

Tamén di:

11. O ambiente cotiá inflúe na creación dunha obra auténtica, ao igual que todos os demais factores.

Pois hoxe non dou feito nada!! De nada!!
Comentarios (5) - Categoría: libros - Publicado o 06-07-2007 20:16
# Ligazón permanente a este artigo
A chave do mundo
Ás veces é difícil coutar a indignación e sáenos fóra.
Comentarios (0) - Categoría: artigos - Publicado o 03-07-2007 14:19
# Ligazón permanente a este artigo
O fío da memoria
Xa teño comigo o documental Tecendo o fío da memoria dirixido por María Reimóndez, que é tamén a responsábel do guión. A realización correu por conta de Paco Vilabarros.

É un fermoso proxecto, onde a poesía cobra protagonismo á hora de achegarnos as lembranzas máis dolorosas dun tempo que non convén esquecer, como antídoto de futuro. María e Paco convidáronme a gravar para o documental o poema "Dor do tempo" que poño máis abaixo. O documental conta tamén cos poemas e as voces de: María Lado, Marga do Val e María do Cebreiro. Non deixedes de velo en canto teñades oportunidade.

DOR DO TEMPO

1.
A neta pregunta
no seu xogo de lilainas transparentes,
coma quen sorrí por unha bolboreta,
pregunta
pola lembranza máis triste.
A neta pregunta
e segue a enredar coma quen esquece,
mais non,
a pequena non esquece que pediu un recordo,
o recordo máis triste
da avoa que aínda sorrí
mentres os ollos buscan o horizonte,
coma quen abre a porta á néboa,
coma quen se adentra no corazón do xeo,
coma quen bota o pé ao abismo.

2.
E do mesmo lugar en que nace o pánico
xorde a imaxe da nai
(mamá non chores),
a imaxe daquela nai fermosa
a agacharse no recanto máis escuro da casa.
Aínda resoa nos seus oídos o pranto
e o frío volve arrepiarlle os brazos,
o corpo todo.
A mamá cortáronlle o cabelo,
rapárona até lle facer dano,
zoupáronlle na alma
mentres era animal acurralado
e torturado, na esmorga horripilante
dos sádicos cabróns da madrugada.

Mamá non contou nada,
mamá nunca contou nada,
nada,
nada,

mais os ollos da nena que foi
aínda ven a súa mamá fermosa
lívida e triste,
lavando o sangue acusador
que non se oculta
(por que hai tanto sangue mamá),
que non para,
que teima en saír das feridas que nunca,
nunca
van cicatrizar,
a pesar do silencio,
a pesar do silencio.

3.
Mais papá non volveu.

A nena olla o retrato
e dóelle tanto o peito.

Dóelle tanto o tempo
que negou os brados da noite,
os corpos estragados,
a verdade do albor…

que olla á súa neta,
colle á súa neta no colo
e decide
enfrontar o seu propio deserto
para darlle
a lembranza máis triste,
entregarlle a dor do pasado,
esa ferida que nunca,
nunca doerá tanto
coma o silencio
e a negación.

Comentarios (0) - Categoría: textos editados - Publicado o 02-07-2007 14:19
# Ligazón permanente a este artigo
(1940)
Arquivo familiar Marta dacostaEste poema, publicado no libro do Festival da Poesía de 2006, foi escrito en 2004, durante unha dolorosa convalecencia en que miña nai me acompañaba e recuperaba para min lembranzas coma esta, en que unha sereíña nova voltaba do duro traballo nocturno na Ribeira (o porto do Berbés en Vigo). Esa sereíña é a miña avoa Saladina (a moza da foto), que debeu levar un susto tremendo esa noite.

O poema forma parte dunha serie en que vai quedando constancia da memoria da estirpe familiar á que pertenzo e que é o núcleo dun libro inédito que na súa forma definitiva titulei Cinza.

(1940)

Volve da Ribeira,
deixou no peirao as mans de serea
aínda que leva as escamas no corpo.
Un vulto asexa,
baixo a manta foxe ao frío da madrugada
e convértese en sombra ameazante.
É o Roxo,
un home enorme gardando o medo do asasino,
o asasino que ditou orde de morte,
que sinalou un por un aos paseados,
que denunciou, xulgou e condenou
desde o poder da cobiza
e agora non dorme,
non dorme porque na noite
a estadea dos paseados na súa procesión eterna
marca a porta da súa casa,
deita cera ao redor do seu leito,
aproxima do seu rostro as caveiras putrefactas,
farrapos de fantasmas,
inmensamente poderosos e xustos.
O asasino Sinforiano
paga a un home
para impedir a entrada da estadea.
O Roxo non dorme,
envurúllase na manta contra o relento da noite.
“Pasa nena,
son eu que estou a gardarlle o sono
ao malnacido”.
Comentarios (3) - Categoría: Cinsa - Publicado o 29-06-2007 17:35
# Ligazón permanente a este artigo
Gioconda
Foto da páxina www.giocondabelli.comDesta volta estou a ler Fuego soy, apartado y espada puesta lejos, de Gioconda Belli en edición de Visor. O libro foi premio Cidade de Melilla en 2006, e completa, polo de agora, esa visión das idades da muller que podemos ler na poeta desde El ojo de la mujer. O título fai referencia a unha pasaxe do Quixote en que Marcela defende a súa inocencia ante as acusacións de ser a causa da morte de Crisóstomo, por rexeitalo.

Comecei ler a Gioconda por recomendación do amigo Rafa Villar. Curiosamente lin El ojo de la mujer mentres estaba preñada (lémbrome lendo no autobús que une O Milladoiro con Santiago, mentres ía ás clases de preparación ao parto), toda unha casualidade. Foi un descubrimento.

Hoxe leo este libro en que a autora, próxima aos 60 anos, fala da morte, do paso do tempo e os seus estragos e da tiranía da bioloxía que ordena cronoloxicamente a vida feminina someténdoa a continuas adaptacións.
Hai un poema co que me identifico especialmente, algo sobre o que eu mesma tentei escribir:

PUNTOS DE VISTA

A miúdo sinto que as fotos menten
Cal é a realidade?
Saio do baño recén maquillada
Vístome
Solto o cabelo
...
No espello os meus ollos son grandes
As miñas faccións plácidas
Dígome que son unha muller fermosa
O fotógrafo, no hotel, colócame as luces
Eu sonrío segura de min
Máis tarde vexo a foto:
Os meus ollos son máis pequenos
As miñas faccións sufriron unha metamorfose
O meu nariz alongouse
E os reflexos do cabelo
Parecen as canas dunha muller maior
Cal é a realidade?

...
Cal é a realidade?
Quen son,
a do espello
ou esa estraña muller
-pouco familiar-
da fotografía?

Que é a realidade?
Comentarios (1) - Categoría: A muller que le - Publicado o 28-06-2007 22:27
# Ligazón permanente a este artigo
LAO TSE
De http://sepiensa.org.mx/contenidos/historia_mundo/antigua/china/lao_tse/lao1.htmVeño de ler o Tao te king de Lao Tse, un dos libros fundamentais sobre o taoísmo. Lin a edición de Xosé Lois García , na editorial Tososoutos, e quedei abraiada ante a personaxe e os seus textos escritos hai mmáis de 2500 anos. Lao Tse foi contemporáneo de Confucio, ambos os dous asumiron a doutrina do Yin e o Yang, é dicir a noite e o día. Mais a diferencia entre ambos é que, mentres Confucio optou polo Yang, Lao Tse defendeu o Yin que representaba os máis pobres, as clases oprimidas.

Para poñerse diante do pobo
precisa que primeiro estea detrás del

***

O home de ben honra a esquerda,
mais quen ama as armas fica á dereita.


Lao Tse era o arquiveiro imperial, mais o seu culto ao universo e á natureza, así como as súas preocupacións sociais, fixeron que fuxise do pazo nun boi camiño das montañas (a imaxe que del gardamos)para entregarse á soidade na que escribiu a súa obra Tao te King, "Camiño virtuoso". Di Xosé Lois García que "o Tao Te King non puido por menos que escribilo en expresión poética, dado que a natureza é poesía...".

As súas palabras:

O grande camiño é liso
mais a xente prefire
corredoiras totuosas.

***

Por isto, o sabio considera todo difícil
e, ao final, non se atopa con dificultades.

***

Quen loita por amor vence.
Quen se defende con amor, mantense firme.
Quen polo ceo é iluminado, protéxeo o amor.

***

Un bo lider de homes sométese a eles.

***

Quen vive baixo cargas e desprezos
non estima a súa propia vida.

***

Ninguén imite ser como o xade
senón como un simple e monótono rochedo.
Comentarios (1) - Categoría: libros - Publicado o 26-06-2007 23:06
# Ligazón permanente a este artigo
Outra muller morta
Ofelia por Millais
Despois de escoitar esta cruel nova o sábado, só podo deixar aquí este poema escrito para o acto que o 24 de novembro de 2005 celebrou a Secretaría Xeral da Igualdade no Museo de Arte contemporánea de Compostela, un acto contra a violencia de xénero e que está recollido no libro Polifonías 2006, Espiral Maior, Xunta de Galicia, A Coruña.

NON É AMOR

Por que, nos contos que gardabas, eu era a devorada,
por que, na imaxe do amor puro, a moza estaba morta,
por que, no mito que teceches, urdiches o abandono,
por que, no afán de posuírme, cegaches os meus ollos.

Mírame agora que son silencio, eternidade,
mira o meu corpo branco, case azul na quietude,
son Ofelia de novo aboiando nas augas,
arrastrada na historia dun mundo á túa imaxe.
Ofelia case azul, xa para sempre muda,
inmóbil perfección de obxecto posuído.
Ergue a man, Ofelia, esa man que aínda leva
o sangue, a pel, a proba do delirio covarde.

Como se pode amar o camiño da morte,
como se pode amar o silencio do medo.
Que non, non é amor ese velo de sombra,
non, non é amor a negación do soño,
non, non é amor o desprezo estridente,
non, non é amor a voz que todo cala,
non pode ser amor esa ventá escura,
pois non, non é amor esa porta fechada.

Non te quero máis branca, nin azul, nin silencio,
non te quero aboiando nese río de sombra.
Érguete Ofelia, esperta e renega do conto,
non cegues os teus ollos, que o corpo che pertence,
renega dese mito que mata as túas entrañas,
renega do amor puro que te viste de morte.



(xa vai para un par de días que quería deixar isto aquí, mais Telefónica, non sei se aliada con Fenosa, non me deixa, e iso que ben pago as miñas facturas)
Comentarios (1) - Categoría: textos editados - Publicado o 25-06-2007 17:38
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal
Acuática