acuática



Xanela de Marta Dacosta
acuatica07@gmail.com
 CONTIDOS
 OBRA
 ANTERIORES
 Arquivo
 BUSCADOR
 outras xanelas

Profundidade de campo
Xa dicía o outro día que estaba a ler Profundidade de campo, de Yolanda Castaño, o último premio de poesía Espiral Maior. É un deses libros que unha vez aberto non se pode deixar até o final, un interesante poemario que me deixa unha dúbida, non sabería dicir se estou ante unha defensa ou unha denuncia da beleza, da beleza física e canónica da muller.

Porque sinto que estes versos ...

Se non poden reinar os meu nocellos
como os de paso máis firme,
que daquela reinen, ao menos,
por estreitos.


contradín un dos fíos argumentais do libro:

"Como nacín guapa, teño que purgarme.
...
Contraín un compromiso
co lunar que me delata.
Vinganza de estirpes lúas,
preamar de filibusteiros.
¿Usar unha 36 e facer literatura?

Quixera pedir PERDÓN
cos meus labios máis pequenos."


Daquela procurarei respostas, e nada mellor que acudir á presentación do seu libro en Vigo, o vindeiro xoves, xa que así terei tamén a oportunidade de saudala. Da presentación na Coruña podemos ver unha reseña en O levantador de minas , nela fala da profundidade de campo.
Comentarios (2) - Categoría: A muller que le - Publicado o 11-12-2007 17:11
# Ligazón permanente a este artigo
Cardume
"E logo serei para sempre o que son, un poeta menor, un dramaturgo menor, mediocre, un fungo medrado na sombra que deitan os mestres... Non podo acabar aquí, aínda teño moito que escribir, moito..."

Así nos fala Urbano R. Moledo, temendo que a súa lembranza morra entre as paredes da prisión de San Simón. Mais non, houbo alguén, alguén que el non imaxinaba entón, que recuperou as súas palabras e edificou desde a súa memoria as liñas que lle deron unha "forma fugaz", algo con que darlles a alegría.

Urbano non quere fuxir da morte porque "...como vou marchar eu, calar, se levo sobre as miñas costas a súa morte. É da dignidade do que falamos, de algo superior a nós, da verdade, da bondade."

Aquel home fusilado por cometer o crime de crear na nosa lingua, e de non pensar como algúns querían, non quere escapar do destino común, por dignidade. Son tremendas as palabras de Urbano Moledo, a engranaxe que deu lugar a esta obra, a única personaxe que se dirixe a nós directamente desde as páxinas escritas na prisión.

Rexina Vega constrúe esta novela desde a materia fermentada nas conversas da familia, co desexo, penso eu, de proxectar a dignidade de Urbano até o presente. Para min, permanecerá tamén a teimosía da avoa, da moza que se fai consciente, que descubre que o que está a acontecer aquel verán do 36 tamén vai con ela, que toma a decisión de buscar unha saída para Urbano inxustamente detido.

Aledeime no seu día de que Xina recibise este premio Xerais con esta novela súa, a primeira. E alédome de novo ao pechar o libro. Parabéns amiga.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 09-12-2007 22:42
# Ligazón permanente a este artigo
Cabrearse pola mañá cedo
De www.gl.wikipedia.orgIso foi o que me pasou o outro día antes das 10 da mañá mentres fun falando con tres persoas que traballan na mesma empresa: Telefónica de España. Que por que me cabreei? Doado! porque me obrigaron a falar en español! Aquí podedes ler un resumo das lindezas que tiven que oír.
Comentarios (8) - Categoría: Xeral - Publicado o 07-12-2007 14:49
# Ligazón permanente a este artigo
Cabodano de Eduardo Blanco Amor
Da www.bvg.udc.esInforman na televisión de que hoxe é o cabodano do pasamento do escritor Eduardo Blanco Amor (na Galipedia din que faleceu o día 1 de decembro). Faleceu en Vigo, no ano 1979. A noticia falaba de que el, un dos grandes escritores galegos, faleceu en soidade, nun hotel, o Hotel Nilo.

Aínda hoxe lembro como me estremeceu algún dos relatos de Os biosbardos. Así que non puiden deixar de lembrar aquí ao escritor, que irrompeu desde o televisor mentres lía estes versos de Yolanda Castaño:



Ó peixe débil a corrente levarao a algún lugar seguro.
O peixe forte estará só no esforzo que se multiplica.
O doado
é non ser.

(de Profundidade de campo)

O informativo do televexo lembraba o compromiso de Blanco Amor co seu tempo.

Na súa memoria.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 04-12-2007 15:18
# Ligazón permanente a este artigo
Outro acto sobre o 25 de novembro
Ofelia por Waterhouse, imaxe de wikipediaEste venres 30, na galería Sargadelos de Vigo, ás 20 horas, terá lugar un acto poético convocado polo BNG baixo o lema: Dá a cara, non viers as costas!

Alí estaremos con Xabier Paz, Mercedes Espinosa, Xerome Calero, Consuelo Comesaña, María Xesus Louzán e Iolanda Veloso, que nos presentará.

Lerei de novo os poemas protagonizados por Ofelia, e tal vez este outro, de As amantes de Hamlet, coa intención de deixar unha nota de optimismo, nun acto que inevitabelmente nos leva á tristura.

Ordenemos o universo
arrombemos constelacións e órbitas
saquemos brillo á Polar
e a todas as que nos guían.

Descolguemos as nubes,
lavar, dobrar, gardar,
as súas extensións inútiles,
incómodas para a viaxe.
Eu son Penélope
e rexeito teas e fíos
non te vou agardar.

Ordenemos o universo
lavemos a cuberta e botemos pola borda
tanto lastre inútil,
e así, sen peso,
co universo ordenado
debuxemos un mapa para a viaxe.
Comentarios (4) - Categoría: Xeral - Publicado o 28-11-2007 22:31
# Ligazón permanente a este artigo
Ofelia en novembro
Pintura de John William Waterhouse, extraída de http://es.wikipedia.org/wiki“Eu, a máis desconsolada e infeliz das mulleres, que gocei un día o mel das súas promesas suaves, vexo agora aquel nobre e sublime entendemento desacordado... Canta é a miña infelicidade de ter visto o que vin, e ver agora o que vexo.”

Monólogo de Ofelia na Escena V do acto III do Hamlet.

Hoxe, para lembrar a todas as mulleres vítimas da violencia de xénero, estarei no acto que convoca a Concellería de Servizos Sociais de Redondela. Alí lerei o poema "Non é amor" que xa puxen no seu día nesta xanela.

Mañá, cun motivo semellante, irei a Cuntis, para falar de igualdade, tomando como pretextos distintos textos poéticos de escritoras e de escritores tamén, porque esta tarefa é de todos.

Para min, todo isto é como resucitar a Ofelia.


Pobre Ofelia
cristalizada estás no sangue da loucura
e gardas baixo as unllas a carne do covarde,
como un berro atroz que nos convoca.
Os teus ósos,
espadas de cristal
contra a fame caníval
de posuírnos,
de beber a nosa alma,
zugarnos a vontade,
dobregarnos ao río do delirio.

Ofelia,
pequena Ofelia
non se sacia a sede do covarde.


(poema inédito, lido en Ourense nun acto contra vilolencia sobre as mulleres)
Comentarios (4) - Categoría: Xeral - Publicado o 23-11-2007 14:32
# Ligazón permanente a este artigo
O club da calceta
De VieirosEstes días rematei de ler O club da calceta de María Reimóndez. Matía xa nos sorprender co Caderno de bitácora, e agora non nos deixa indiferente con este traballo.

Unha das cousas que máis me chamou a atención é que a narradora non remata o seu libro ao finalizar cada unha das partes que compón ese xersei metafóirico que representa a unión e a amizade entre este grupo heteroxéneo de mulleres que nos representa a todas. Despois de construír para nós a vida de cada unha das protagonistas, tan diferentes e a un tempo tan representativas, María móstranos o resultado final do traballo, ese xersei colorista e cheo de forza composto por seis mulleres que decidiron cambiar as súas vidas e actuar de acordo coa súa forma de pensar.
Tal vez porque como se di na novela: "Nas películas sempre queda ben o final resolto onde non se ve o futuro, onde non se ve que a parella feliz se separa ao cabo dun tempo, onde non se ve que quen gañou a batalla logo ten que volver a unha vida insulsa." E ningunha delas mantén súa vida anterior, aínda que neste caso é para mellorala.

Destacarei tamén a concepción da felicidade para unha das protagonistas: "creo que son feliz. Porque fixen o que quixen." E Tamén considera que quen non pode facer o que desexa: "Iso é ser pobre".

A novela xa vai pola segunda edición, a primeira é de outubro de 2006, e esta segunda de marzo deste ano. Unha boa noticia, tan boa como contarmos con esta novela escrita por unha moza. Algo está cambiando, lentamente, mais cambiando
Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 17-11-2007 11:44
# Ligazón permanente a este artigo
Quero un mar
album de Marta Dacosta
Tempo de lembrar este poema escrito hai 20 anos (está en Crear o mar en Compostela), e recitado outra vez unha tarde do inverno de 2002-2003 en Carnota.

Quero un mar habitado do canto das baleas
onde a paz dos corais non sexa profanada.

Quero un mar traspasado cando a noite se achega
por aves non concretas voando cara ás illas.

Quero un mar rodeado de areais sedentos
que en silencio miran de todas as distancias.

Quero un mar libre, ceibo de peiraos progresistas,
de homes posesores que trocan as rutinas,
que acaban co que existe e pensan que poden
descubrilo e repartilo sen medida.
Comentarios (6) - Categoría: Xeral - Publicado o 12-11-2007 08:21
# Ligazón permanente a este artigo
IMAXINARIO

A pasada ponte de todos os santos celebrouse o Galusca en Lugo e Mondoñedo, baixo o título de O imaxinario na literatura. Alí escoitei estas fermosas palbras de Xabier Gantzarain: “Só un mesmo lle pode poñer unha imaxe ao seu amor. E coido que é por iso que a xente escribe… Escribo para amosar o que amo, e para que me amen.”

Na imaxe estamos unha parte importante dos participantes empoleirados ao redor da estatua de Cunqueiro.

Todas as veces que estiven no Galeusca resultáronme satisfactorias, polos temas tratados, polos debates posteriores, polos debates nocturnos e por ter a oportunidade de coñecer a outros escritores e escritoras bascos e cataláns, pois esta actividade realízase entre as tres asociacións nacionais, a galega(AELG), a basca (EIE) e a catalá (AELC). Este ano tocounos á galega organizar o congreso.

No gznación publiquei unha breve reseña deses días.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-11-2007 18:33
# Ligazón permanente a este artigo
8

Aceptei ó relevo de O QUE TEN CU, TEN MEDO e eu pásollo a A CANCIÓN DO NÁUFRAGO, AGARDANDO A GODOT, LAPAMAN, NASAS e a ESTÁS A FALARME A MIN?

Isto vai medrando...
Comentarios (3) - Categoría: Xeral - Publicado o 04-11-2007 16:44
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal
Acuática