acuática



Xanela de Marta Dacosta
acuatica07@gmail.com
 CONTIDOS
 OBRA
 ANTERIORES
 Arquivo
 BUSCADOR
 outras xanelas

A aurora boreal en galego
Xa sei que hoxe por hoxe somos utilizados indirectamente polo mercantilismo para facer publicidade, seino, mais neste caso voume deixar utilizar conscientemente. Veredes por que.

Estes días previos ao Nadal xusto se puxo nos cines a película La brújula dorada, ao mesmo tempo que aparecía nas librerías o libro do mesmo título, obra do inglés Philip Pullman. A película resultoume particularmente interesante, entre outras cuestións porque as personaxes ás que dá vida o autor teñen como característica diferenciadora o seu daimon, na película un animal que se identifica coa persoa e que como ela sofre, e que con ela actúa e pensa. Interesante ademais porque esta obra de Pullman ten fontes literarias e culturais recoñecíbeis, e non se limita a construír un mundo de fantasía, senón que o fai cun discurso moi concreto, que non lle pasou desapercibido á Igrexa católica, quen rapidamente censurou a obra.

Así que pensei que regalar o libro que dera lugar á tal película era unha boa idea, especialmente porque saíra ao mesmo tempo en galego ca en castelán. E iso fixen (Sshh! que non se entere), comprei A aurora boreal, pois ese é o seu título. E por iso escribo, porque o libro ten un pequeno defecto, unha portada pouco chamativa, ou menos chamativa cá da versión española, ademais de que os libreiros é esta última a que poñen no escaparate. Así que xa volo digo, hai versión galega, que non se vos pase se tedes un adolescente ao que agasallar.

Por certo, que outra das miñas curisosidades era que habían facer coa tradución do título, Northern Lights en inglés, cando a tradución ao castelán fora La brújula dorada, pois traducírono como corresponde por A aurora boreal e puxéronlle unha faixa na que se pode ler que o libro é a novela en que se basea a película La brújula dorada, boa solución.
Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 24-12-2007 20:40
# Ligazón permanente a este artigo
Cazar instantes
Estou rematando de ler o libro El cazador de instantes de Rafael Argullol. É un libro que comeza co capítulo "En medio de la travesía" no que entendo que o autor quere facer unha exposición de motivos que o levan a presentarnos este libro, un compendio de pensamentos que transitan entre a súa forma de prosa e á súa vocación de poesía.

Do libro interesoume particularmente o que di da memoria:

"A memoria é un tribunal permanente aínda que arbitrario: premia gratuitamente e castiga con xenerosidade... constrúe o relato da nosa vida, que diverxe, cando non se opón, do relato oficial que tendemos a legalizar."

Como libro que é de pensamentos, a lectora poderá atopar nel algunhas frases que a engaiolen particularmente. Estas son as miñas:

"Quero descansar na túa compaña do peso que soporto por aparentar ser eu mesmo".

"Dominar a memoria, seleccionando e desbotando as lembranzas con total liberdade e impunidade, sería unha das formas de habitar o paraíso."
Comentarios (2) - Categoría: libros - Publicado o 24-12-2007 20:19
# Ligazón permanente a este artigo
Aniversario de noso
Foto de Marta Dacosta(tumba de Pascual Veiga en Mondoñedo)

Cumprénse cen anos.

Vontade e esperanza dos homes e mulleres que son o alicerce sobre o que nos erguemos.


Os bos e xenerosos
a nosa voz entenden
e con arroubo atenden
o noso ronco son,
mais sóo os iñorantes
e féridos e duros,
imbéciles e escuros
non nos entenden, non.

Os tempos son chegados
dos bardos das edades
que as vosas vaguedades
cumprido fin terán;
pois, donde quer, xigante
a nosa voz pregoa
a rendezón da boa
nazón de Breogán.

Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 20-12-2007 00:06
# Ligazón permanente a este artigo
A xanela
Hai moitos anos asistín a un recistal en Betanzos convidada por Suso Torres, a través de Rafa Villar. Foi entón cando coñecín á xente da Asociación Cultural Eira Vella, os responsábeis da revista A Xanela, en Betanzos.

A revista resiste o paso dos anos, aí está aínda. O venres recibín o número 24, porque a xente de Eira Vella é constante, enviouma durante todos estes anos, malia eu non me dignar respostarlles con algunha colaboración. Até este verán, que me lembrei e lles mandei un poema, o mesmo que bautiza esta "xanela": Acuática alma.

Un saúdo para a xente de Eira Vella, e para Suso Torres, un saúdo e o meu desexo de que sigan así, tan empeñados en levar adiante o traballo cultural. E tamén, por suposto, o meu agradecemento.
Comentarios (4) - Categoría: Xeral - Publicado o 16-12-2007 19:44
# Ligazón permanente a este artigo
Profundidade de campo
Xa dicía o outro día que estaba a ler Profundidade de campo, de Yolanda Castaño, o último premio de poesía Espiral Maior. É un deses libros que unha vez aberto non se pode deixar até o final, un interesante poemario que me deixa unha dúbida, non sabería dicir se estou ante unha defensa ou unha denuncia da beleza, da beleza física e canónica da muller.

Porque sinto que estes versos ...

Se non poden reinar os meu nocellos
como os de paso máis firme,
que daquela reinen, ao menos,
por estreitos.


contradín un dos fíos argumentais do libro:

"Como nacín guapa, teño que purgarme.
...
Contraín un compromiso
co lunar que me delata.
Vinganza de estirpes lúas,
preamar de filibusteiros.
¿Usar unha 36 e facer literatura?

Quixera pedir PERDÓN
cos meus labios máis pequenos."


Daquela procurarei respostas, e nada mellor que acudir á presentación do seu libro en Vigo, o vindeiro xoves, xa que así terei tamén a oportunidade de saudala. Da presentación na Coruña podemos ver unha reseña en O levantador de minas , nela fala da profundidade de campo.
Comentarios (2) - Categoría: A muller que le - Publicado o 11-12-2007 17:11
# Ligazón permanente a este artigo
Cardume
"E logo serei para sempre o que son, un poeta menor, un dramaturgo menor, mediocre, un fungo medrado na sombra que deitan os mestres... Non podo acabar aquí, aínda teño moito que escribir, moito..."

Así nos fala Urbano R. Moledo, temendo que a súa lembranza morra entre as paredes da prisión de San Simón. Mais non, houbo alguén, alguén que el non imaxinaba entón, que recuperou as súas palabras e edificou desde a súa memoria as liñas que lle deron unha "forma fugaz", algo con que darlles a alegría.

Urbano non quere fuxir da morte porque "...como vou marchar eu, calar, se levo sobre as miñas costas a súa morte. É da dignidade do que falamos, de algo superior a nós, da verdade, da bondade."

Aquel home fusilado por cometer o crime de crear na nosa lingua, e de non pensar como algúns querían, non quere escapar do destino común, por dignidade. Son tremendas as palabras de Urbano Moledo, a engranaxe que deu lugar a esta obra, a única personaxe que se dirixe a nós directamente desde as páxinas escritas na prisión.

Rexina Vega constrúe esta novela desde a materia fermentada nas conversas da familia, co desexo, penso eu, de proxectar a dignidade de Urbano até o presente. Para min, permanecerá tamén a teimosía da avoa, da moza que se fai consciente, que descubre que o que está a acontecer aquel verán do 36 tamén vai con ela, que toma a decisión de buscar unha saída para Urbano inxustamente detido.

Aledeime no seu día de que Xina recibise este premio Xerais con esta novela súa, a primeira. E alédome de novo ao pechar o libro. Parabéns amiga.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 09-12-2007 22:42
# Ligazón permanente a este artigo
Cabrearse pola mañá cedo
De www.gl.wikipedia.orgIso foi o que me pasou o outro día antes das 10 da mañá mentres fun falando con tres persoas que traballan na mesma empresa: Telefónica de España. Que por que me cabreei? Doado! porque me obrigaron a falar en español! Aquí podedes ler un resumo das lindezas que tiven que oír.
Comentarios (8) - Categoría: Xeral - Publicado o 07-12-2007 14:49
# Ligazón permanente a este artigo
Cabodano de Eduardo Blanco Amor
Da www.bvg.udc.esInforman na televisión de que hoxe é o cabodano do pasamento do escritor Eduardo Blanco Amor (na Galipedia din que faleceu o día 1 de decembro). Faleceu en Vigo, no ano 1979. A noticia falaba de que el, un dos grandes escritores galegos, faleceu en soidade, nun hotel, o Hotel Nilo.

Aínda hoxe lembro como me estremeceu algún dos relatos de Os biosbardos. Así que non puiden deixar de lembrar aquí ao escritor, que irrompeu desde o televisor mentres lía estes versos de Yolanda Castaño:



Ó peixe débil a corrente levarao a algún lugar seguro.
O peixe forte estará só no esforzo que se multiplica.
O doado
é non ser.

(de Profundidade de campo)

O informativo do televexo lembraba o compromiso de Blanco Amor co seu tempo.

Na súa memoria.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 04-12-2007 15:18
# Ligazón permanente a este artigo
Outro acto sobre o 25 de novembro
Ofelia por Waterhouse, imaxe de wikipediaEste venres 30, na galería Sargadelos de Vigo, ás 20 horas, terá lugar un acto poético convocado polo BNG baixo o lema: Dá a cara, non viers as costas!

Alí estaremos con Xabier Paz, Mercedes Espinosa, Xerome Calero, Consuelo Comesaña, María Xesus Louzán e Iolanda Veloso, que nos presentará.

Lerei de novo os poemas protagonizados por Ofelia, e tal vez este outro, de As amantes de Hamlet, coa intención de deixar unha nota de optimismo, nun acto que inevitabelmente nos leva á tristura.

Ordenemos o universo
arrombemos constelacións e órbitas
saquemos brillo á Polar
e a todas as que nos guían.

Descolguemos as nubes,
lavar, dobrar, gardar,
as súas extensións inútiles,
incómodas para a viaxe.
Eu son Penélope
e rexeito teas e fíos
non te vou agardar.

Ordenemos o universo
lavemos a cuberta e botemos pola borda
tanto lastre inútil,
e así, sen peso,
co universo ordenado
debuxemos un mapa para a viaxe.
Comentarios (4) - Categoría: Xeral - Publicado o 28-11-2007 22:31
# Ligazón permanente a este artigo
Ofelia en novembro
Pintura de John William Waterhouse, extraída de http://es.wikipedia.org/wiki“Eu, a máis desconsolada e infeliz das mulleres, que gocei un día o mel das súas promesas suaves, vexo agora aquel nobre e sublime entendemento desacordado... Canta é a miña infelicidade de ter visto o que vin, e ver agora o que vexo.”

Monólogo de Ofelia na Escena V do acto III do Hamlet.

Hoxe, para lembrar a todas as mulleres vítimas da violencia de xénero, estarei no acto que convoca a Concellería de Servizos Sociais de Redondela. Alí lerei o poema "Non é amor" que xa puxen no seu día nesta xanela.

Mañá, cun motivo semellante, irei a Cuntis, para falar de igualdade, tomando como pretextos distintos textos poéticos de escritoras e de escritores tamén, porque esta tarefa é de todos.

Para min, todo isto é como resucitar a Ofelia.


Pobre Ofelia
cristalizada estás no sangue da loucura
e gardas baixo as unllas a carne do covarde,
como un berro atroz que nos convoca.
Os teus ósos,
espadas de cristal
contra a fame caníval
de posuírnos,
de beber a nosa alma,
zugarnos a vontade,
dobregarnos ao río do delirio.

Ofelia,
pequena Ofelia
non se sacia a sede do covarde.


(poema inédito, lido en Ourense nun acto contra vilolencia sobre as mulleres)
Comentarios (4) - Categoría: Xeral - Publicado o 23-11-2007 14:32
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal
Acuática